.
‫اون فاصله به زمان قدرت میده.
‫اون فاصله عیارِ آدم رو مشخص می‌کنه.
‫اون فاصله چیزی‌ـه که ‫من زندگیم رو وقفش کردم.
‫اون فاصله... 100 متره.
‫حاضر.
‫[توگاشی]
‫توگاشی، تو راحت می‌تونی ‫جهانی بشی!
‫عمراً.
‫دویدن با ما که برات کیفی نداره.
‫من کلاً هیچ‌وقت از دویدن ‫با کسی لذت نبردم.
‫- سریع‌ترین دانش‌آموز ابتدایی ژاپن! ‫- هی!
‫باید بیشتر افتخار کنی، توگاشی.
‫واقعاً؟
‫حالت خوبه؟
‫من... خوبم...
‫از رو صدات که انگار داری می‌میری.
‫خوبم...
‫نه، نفست بالا نمیاد.
‫این... واسه من عادیه.
‫عادی؟
‫- ممنون. ‫- خواهش.
‫ساکت، کلاس.
‫این همون دانش‌آموز انتقالیه ‫که دیروز گفتم.
‫از دیروز...
‫دیروز؟
‫این «کومیا»ـست، همکلاسی جدیدتون.
‫بیاید یه خوش‌آمدگویی گرم بهش بگیم.
‫بفرما، خودت رو معرفی کن.
‫خـ... خوشبختم، من کومیا هستم.
‫صدات نمیاد!
‫سلام! دوباره بگو، لطفاً!
‫بچه‌ها، همین الان چی گفتم؟
‫آخه نمی‌تونم بدون دونستن اسمش ‫بهش خوش‌آمد بگم که.
‫کافیه دیگه، گنتا.
‫مجموع زوایای داخلی ‫یک مثلث 180 درجه‌ست.
‫نه 360 درجه، این اشتباه رایج رو نکنید.
‫متوازی‌الاضلاع نکته‌داره، ‫پس خوب گوش کنید.
‫خب، بعدی.
‫وای، اگه ببازم چی؟
‫حاضر.
‫باورنکردنیه.
‫کومیا!
‫هی، کومیا!
‫کومیا!
‫توگاشی...
‫من کجام؟
‫نزدیک خونه‌ی من.
‫تا لبِ رودخونه باهات میام.
‫خب، دویدن رو دوست داری؟
‫نه، سخته.
‫پس چرا می‌دویی؟
‫چون باعث می‌شه تار بشه.
‫چی تار می‌شه؟
‫واقعیت.
‫انجام دادن کاری که از واقعیت دردناک‌تره ‫بهم آرامش میده.
‫پس فعلاً.
‫باشه، اما...
‫داری به‌خاطر همچین دلیل مسخره‌ای ‫از دویدن سوءاستفاده می‌کنی.
‫«سوءاستفاده»؟
‫خب، چه‌جوری بگم؟
‫ببین، من هیچی ندارم.
‫بلد نیستم با مردم بجوشم.
‫و بلد هم نیستم مشکلات رو حل کنم، ‫واسه همین هر وقت بتونم فرار می‌کنم.
‫حتی اگه یه درمان موقت باشه.
‫پس این دلیل واسه من ارزشمنده.
‫می‌دونم که صرفاً دویدن ‫مشکلاتم رو حل نمی‌کنه.
‫اما اشتباه می‌کنی، کومیا.
‫چی؟
‫معلومه که «فقط دویدن» ‫هیچی رو حل نمی‌کنه،
‫اما من یه چیز رو می‌دونم.
‫چی رو؟
‫یه قانون خیلی ساده توی این دنیا هست.
‫سریع‌تر دویدنِ 100 متر از هر کس دیگه‌ای، ‫تقریباً هر مشکلی رو حل می‌کنه.
‫«تقریباً هر مشکلی»؟ ‫چطور می‌تونی انقدر مطمئن باشی؟
‫خب، می‌تونم. چون واسه من جواب میده.
‫پس، امم...
‫خیلی دیره...
‫خیلی دیره که خودم رو ‫واسه سریع‌تر دویدن تمرین بدم؟
‫این تصمیمی‌ـه که خودت می‌گیری.
‫اون تصمیم... با خودمه.
[‏100 متر]
‫- خداحافظ! ‫- خداحافظ آقا.
‫توگاشی.
‫بریم خونه کاوانو گیم بزنیم؟
‫شرمنده، نمی‌تونم. ‫امروز باید جایی برم.
‫می‌بینمت.
‫اه. اصلاً حال نمیده.
‫دست‌هات رو بیشتر تاب بده!
‫تصور کن داری محکم به زمین لگد می‌زنی!
‫بالاتر.
‫توگاشی، می‌خوای امروز بیای ‫خونه من بازی کنیم؟
‫شرمنده، برنامه دارم.
‫چی، امروز هم؟
‫فردا می‌بینمت.
‫این روزها چه‌ش شده؟
‫داری پیشرفت می‌کنی، ‫ولی هر روز دویدن باید سخت باشه.
‫من خوبم. هر چی بیشتر می‌دوئم، پاهام ‫سبک‌تر حس می‌شه. دارم لذت می‌برم.
‫روز ورزش نزدیکه، ‫پس یه روز استراحت کن.
‫وقتی واسه استراحت نیست.
‫تازه، می‌خوام بیشتر ازت یاد بگیرم.
‫استراحت کردن هم بخشی از تمرینه.
‫در ضمن، باید کفش‌های نو بخری.
‫اون که...
‫شانس آوردم که امروز کلاس هنر داشتم.
‫این رو بپیچم دورش و...
‫هی، کومیا! اون یه ذره...
‫تموم شد. باید خوب باشه.
‫نه واقعاً. خیلی ضایع شده.
‫ولی می‌تونم بپوشمش، همینم خوبه.
‫به زور دیگه، نه؟
‫والدینت برات کفش جدید نمی‌خرن؟
‫چرا، راستش می‌خوان که ‫یه جفت نو بگیرم.
‫ولی من با همین‌ها تمرین کردم، ‫واسه همین می‌خوام با همین‌ها مسابقه بدم.
‫هی، اگه 100 متر رو ببرم، ‫مدال طلا می‌گیرم، درسته؟
‫آره، یه مدال از مغازه 100 ینی.
‫من اون مدال رو می‌خوام. ‫دوست دارم فقط یه بار تو یه مسابقه ببرم.
‫دلم می‌خواد برنده شم.
‫تو از پسش برمیای!
‫مسابقه 100 متر پسران به زودی شروع می‌شود.
‫خیلی سریعه.
‫پس این توگاشیه، آره؟
‫دوندگانی که تموم کردن، بیان این سمت!
‫اصلاً مسابقه دادن با توگاشی چه فایده‌ای داره؟
‫خب، روزِ ورزشه دیگه.
‫توگاشی کجاست؟
‫هی، پسر جدیده.
‫تو دویدن بهتر شدی؟
‫هه، می‌خوای با اون‌ها بدویی؟
‫هر جور راحتی.
‫هی، توگاشی! اینجا!
‫به جای خود...
‫حاضر...
!‫برو بگیرشون، کومیا !به سرعتت ایمان داشته باش
‫ایول!
‫حالا، مراسم اهدای جوایز 100 متر.
‫تبریک می‌گم.
‫دیروز در مسابقات قهرمانی ‫مدارس راهنمایی ژاپن،
‫«تاکرو نیگامی»، پسر یکی از اعضای سابق تیم ملی، ‫برنده‌ی 100 متر پسران شد.
‫این دستاورد برجسته
‫توسط این دانش‌آموز سال دومی، دنیای ورزش ‫رو حسابی تکون داده...
‫ببخشید.
‫سلام، توگاشی.
‫ممنون که اومدی.
‫مشکلی نیست.
‫یه نگاه به این بنداز.
‫ماهنامه‌ی دو و میدانی؟
‫فوق‌العاده‌ست، توگاشی.
‫آره، آقای تانی قبلاً بهم گفته بود. ‫مال یه مجله‌ست.
‫یه مصاحبه در کنار نیگامی ‫عالی به نظر میاد!
‫مدرسه‌ش نزدیک ماست، نه؟
‫آره.
‫فکر می‌کنی از اون سریع‌تری؟
‫نیگامی قطعاً سریع‌تره.
‫من که مطمئن نیستم.
‫چرا به جای حرف زدن باهاش، ‫واقعاً 100 متر باهاش مسابقه نمی‌دی؟
‫عمراً همچین اتفاقی بیفته.
‫اینطور فکر می‌کنی؟
‫- نیگامی اون روز تو تلویزیون بود! ‫- باحال بود!
‫خیلی سریع بود!
‫توگاشی با نیگامی مسابقه میده؟
‫آقای نیگامی، ایشون سال‌بالایی ماست.
‫آقای نیگامی تشریف آوردن.
‫بابت تأخیر عذر می‌خوام.
‫لازم نیست بلند شید.
‫خوشبختم، توگاشی. من نیگامی هستم.
‫وای، واقعاً خودِ نیگامی‌ـه!
‫گفتم که، آقای نیگامی.
‫خب، شروع کنیم؟
‫من حاضرم، خانم.
‫منم همینطور، خانم.
‫دوست داری تو شروع کنی، توگاشی؟
‫حتماً.
‫بذارید ببینم...
‫به چه دلیلی می‌دوید، آقای نیگامی؟
‫معلومه، واسه اینکه نفر اول بشم.
‫تو چطور؟
‫اولین بار که فهمیدی ذاتاً سریعی، ‫برات لذت‌بخش بود؟
‫آره.
‫اما وقتی اول بشی، ‫دیگه نمی‌تونی برگردی به صرفاً لذت بردن.
‫و تو یه جورایی تا الان این رو می‌دونی.
‫وقتی زندگیت رو وقفِ اون فاصله کردی، ‫به دویدن ادامه بده.
‫تو تحت کنترل نتایج مسابقه‌ای.
‫چون «دویدن» ساده‌ست،
‫اگه می‌خوای تعلق داشته باشی ‫و تو بازی بمونی،
‫باید همیشه مطلق و بی‌نقص باشی.
‫توگاشی کارش خوبه. ‫نظرت راجع بهش چیه؟
‫آهنگ حرکتش، تعادلش، ریتمش، ‫و انتقال وزنش...
‫اون واقعاً دبستانیه؟
‫پنجاه برابر.
‫توگاشی، تو 50 برابر بیشتر از .چیزی که فکر می‌کنی پتانسیل داری
‫عجب، 50 برابر؟
‫ممنونم.
‫هی، دارن شروع می‌کنن.
‫عکاس تو خط 40 متره، ‫پس بعدش دیگه شل کنید و آسون بگیرید.
‫- متوجه شدم. ‫- متوجه شدم.
‫هر وقت آماده بودید.
‫به جای خود...
‫حاضر...
‫توگاشی برد؟
‫فکر کنم آقای نیگامی ‫بعد از عکس گرفتن دیگه ندوید.
‫دویدن خوبی بود، نیگامی.
‫ممنونم.
‫عکس‌های عالی‌ای گرفتیم!
‫یه جوری به نظر می‌رسیدید انگار دارید واقعی مسابقه میدید. ‫قلبم رو به تپش انداختید!
‫به لطف شما این یه مقاله عالی می‌شه.
‫فکر کنم اگه آقای نیگامی وسطش ول نمی‌کرد
‫تو مسابقه رو می‌بردی.
‫شک دارم. اون کاری رو کرد که بهش گفته بودن.
‫شاید چون داشت می‌باخت وایساد؟
‫عمراً.
‫فکر کردم جفت‌تون ‫تمام توان‌تون رو گذاشتید.
‫حداقل تو گذاشتی، توگاشی.
‫به‌خاطر اینه که من نمی‌تونم شل بگیرم.
‫هر وقت می‌دوئم، نمی‌تونم که همه توانم رو نذارم
‫و فکر کنم دیدن آقای نیگامی امروز ‫باعث شد دلیلش رو بفهمم.
‫من فکر می‌کنم تو حتی می‌تونی یه روز ‫رکورد ملی «زایتسو» رو هم بزنی.
‫دیگه‌ این یکی خیلی زیاده‌رویه.
‫توگاشی.
‫می‌تونم یه لطفی ازت بخوام؟
‫چیه؟
‫می‌تونم باهات 100 متر مسابقه بدم؟
‫چی، الان؟
‫آره. یه مسابقه واقعی.
‫خط 100 متر زیرِ اون درخته، باشه؟
‫باشه.
‫وقتی صدای قطار که از روی ریلِ بالا رد می‌شه رو شنیدیم ‫شروع می‌کنیم.
‫اولی، باشه؟
‫حالت خوبه، کومیا؟
‫خب، توگاشی، شل کردی؟
‫نه، بهت که گفتم نمی‌تونم. با تمام توان رفتم
‫خیلی ممنون.
‫خب، خداحافظ، توگاشی.
‫آره، فردا می‌بینمت.
‫باید با گفتن یه خبر یه‌کم ناراحت‌کننده ‫شروع کنم.
‫کومیا دیروز به خاطر مشکلات خانوادگی
‫یه دفعه‌ای مجبور شد اسباب‌کشی کنه و بره.
‫تازه داشت جا می‌افتاد، ‫واسه همین خیلی حیف شد.
‫ بچه‌ها، نظرتون چیه، ‫به زودی براش یه نامه بنویسید؟
‫یه برد مقتدرانه توسط توگاشی!
‫با تمام توان رفتن از همون دور اول ‫هنوزم امضای کارِ اونه.
‫[استادیوم میتو شینکین]
‫در لاین سه، ساکاگوچی، ‫از مدرسه راهنمایی مینامی دایسان.
‫فینال 100 متر در مسابقات قهرمانی ‫مدارس راهنمایی ژاپن.
‫تمام نگاه‌ها به توگاشیه، ‫قهرمان فعلی.
‫از وقتی دو سال پیش به عنوان دانش‌آموز سال اولی ‫قهرمانی رو برد،
‫تا الان هر مسابقه‌ای که شرکت کرده رو برده.
‫توگاشی من رو یادِ ‫روزهای راهنمایی زایتسو میندازه
‫دارنده‌ی فعلی رکورد ملی.
‫موافقم. اینکه توگاشی چقدر اوج می‌گیره ‫داره برای متخصصینِ...
‫رشته‌ی دو و میدانی جالب می‌شه.
‫فینال 100 متر پسران الان شروع می‌شه.
‫حاضر.
‫زمین که فقط مال بیسبال نیست!
‫- اون توگاشی نیست؟ ‫- کجا؟
‫مطمئن نیستم. هی، آئویی!
‫توگاشی! درسته؟ می‌دونستم خودتی.
‫بله.
‫باشگاه انتخاب کردی؟ ‫عضو هیچ‌کدوم نمی‌شی؟
‫شاید جای دیگه تمرین می‌کنی؟
‫ببخشید، نمی‌خواستم غافلگیرت کنم. ‫پس واقعاً اومدی به این مدرسه؟
‫ولی چرا؟ تو می‌تونستی بری ‫به یه مدرسه مخصوص ورزشکارهای نخبه.
‫به خونه نزدیکه.
‫- دلیلش اینه؟ ‫- بله.
‫ببخشید، خیلی سؤال پرسیدم.
‫اشکالی نداره، خداحافظ.
‫می‌شه یه لطفی بهم بکنی؟
‫شرمنده، نه.
‫هنوز نگفتم...
‫یه حس عجیبی دارم.
‫چیز عجیبی نیست.
‫- عضو دو و میدانی می‌شـ... ‫- زدی به خال، خداحافظ.
‫صبر کن. اسم من آئویی آساکاساست.
‫من توگاشی هستم.
‫می‌دونم. چرا عضو باشگاه ‫دو و میدانی نمی‌شی؟
‫ما فعلاً فقط سه تا عضو داریم.
‫هیچ‌کس علاقه‌ای به دو و میدانی نداره.
‫با اجازه.
‫آئویی!
‫[مسابقات قهرمانی مدارس راهنمایی ژاپن، ‫فینال 100 متر پسران]
‫صبح به‌خیر.
‫اون کیه؟
‫توگاشی‌ـه.
‫چرا اونجوری یواشکی میره؟
‫مشهور بودن هم دردسر داره‌ها.
‫ببخشید، نون‌های ویژه تموم شده؟
‫تموم شده، ولی...
‫بفرما، آخریش.
‫مطمئنی؟ خیلی ممنونم!
‫خب، تویی دیگه، توگاشی. ‫آسِ 100 متر، درسته؟
‫بله.
‫یکیش رو برات نگه داشتم.
‫آساکاسا.
‫اسمم رو یادت مونده؟ مرسی!
‫خوش‌به‌حالت، منم عاشق اون نون‌هام!
‫تو برش دار.
‫نه اشکالی نداره، مال خودت.
‫ولی در عوضش یه لطفی بهم می‌کنی؟
‫چه جور لطفی؟
‫- می‌خوای دویدنم رو ببینی؟ ‫- آره.
‫ولی واسه چی؟
‫برای اینکه سریع‌تر بدوم.
‫البته نه به سرعت تو، ‫ولی می‌خوام بهتر بشم.
‫و می‌دونم این معامله‌ی عادلانه‌ای نیست، اما...
‫اگه انجامش بدم، دست از سرم برمی‌داری؟
‫برمی‌دارم. قول میدم.
‫از حالت ایستاد...
‫از حالت استارتِ نشسته، لطفاً.
‫باشه.
‫شروع می‌کنم.
‫باشه، بفرما.
‫الان چه اتفاقی افتاد؟
‫باورنکردنیه.
‫تو واقعاً غیرقابل باوری.
‫چقدر پررو بودم که فکر کردم ‫می‌تونم از یه فراانسان چیزی یاد بگیرم.
‫ولی ممنون بابتش.
‫مشکلی نیست.
‫خوشحالم. فکر کردم ‫حالت بده یا همچین چیزی.
‫یه شایعه شنیدم.
‫من استعداد ندارم، و نمی‌دونم ‫چی باعث می‌شه اینطوری فکر کنم...
‫ولی واقعاً فکر می‌کنم دو و میدانی
‫یه ورزش فوق‌العاده‌ست.
‫تو با ما فرق داری. ‫شرط می‌بندم هر کاری بخوای می‌تونی بکنی.
‫پس تو هم می‌تونی از دو و میدانی لذت ببری، ‫چون ورزش فوق‌العاده‌ایه.
‫هی، اشتباه برداشت نکن. ‫من عضوگیری نمی‌کنم.
‫[باشگاه دو و میدانی در حال تعطیلی است]
‫اصلاً انتظار نداشتم هیچ عضو جدیدی نیاد.
‫دو و میدانی از مد افتاده.
‫با اجازه.
‫توگاشی.
‫سلام علیکم.
‫خیلی وقت پیش بهمون ابلاغ شد، ‫ولی نادیده‌ش گرفتیم و ادامه دادیم.
‫ولی چرا؟
‫برای باز نگه داشتن باشگاه ‫باید حداقل پنج‌تا عضو داشته باشید.
‫پنج‌تا عضو...
‫پس، پیوستنِ تنهایی من کافی نیست.
‫الان چی گفتی، توگاشی؟
‫یه لحظه بهم اجازه بدید.
‫اون همین الان گفت «پیوستنِ من»، مگه نه؟
‫آره، گفت.
‫جدی می‌گی؟
‫بله.
‫ولی شنیدم مشکل جسمی داری.
‫اون فقط یه شایعه‌ست. ‫تازه، خودم راهش انداختم.
‫- چی؟ ‫- هیچی.
‫خب... مشکل اینه که باید حداقل ‫پنج‌تا عضو داشته باشید.
‫ولی آقا، این منم که ثبت‌نام کردم، ‫حتی اگه به نظر خودخواهانه بیاد.
‫ممکنه استثنا قائل بشید؟
‫آره، می‌شنوم چی می‌گی.
‫با این حال، تشریفاتی هست ‫که باید بهشون احترام بذاریم.
‫پس باید چی کار کنم؟
‫باشه، تعطیلی رو عقب می‌ندازم، ‫و باشگاه باید نتیجه بگیره.
‫اون وقت درخواستت موجه می‌شه.
‫متوجه شدم.
‫برید بیرون!
‫مسابقه بعدی کی هست؟
‫یه رویداد بینِ مدارسِ همسایه‌مون هست.
‫پس همون باید باشه.
‫- اما... ‫- بله؟
‫یه دوی امدادی 4 در 200 متر مختلط هست.
‫می‌تونیم بی‌خیالِ امدادی بشیم، نه؟
‫ولی اون امدادی مسابقه اصلی ‫توی اون رقابت‌هاست.
‫واسه همین، یه قانون نانوشته هست که ‫بردنِ اون رویداد از همه چی مهم‌تره.
‫آره، وقتی سال اولی بودم تو امدادی شرکت کردم. ‫واقعاً دیوانه‌وار بود.
‫می‌فهمم... بردن اون امدادی می‌تونه ‫مزیت بزرگی برامون باشه.
‫پس یه نفر دیگه لازم داریم.
‫هی، نگفتید سه تا عضو دارید؟
‫اون نفر سوم اصلاً پیداش می‌شه؟
‫خب، اون می‌تونست کاندیدای ایده‌آلی باشه، اما...
‫- مگه نه؟ ‫- آره.
‫یه لحظه صبر کن، توگاشی.
‫بله؟
‫باعث افتخارمه که ‫ورودت رو به باشگاه خوش‌آمد بگم،
‫اما...
‫متوجه شدی، مگه نه؟ ‫من داشتم به ول کردنِ دویدن فکر می‌کردم.
‫یعنی، یه مدته که درجا می‌زنم.
‫توی سال‌های راهنمایی پیشرفت زیادی نکردم.
‫می‌ترسیدم بدوم، ‫ولی هم‌زمان می‌ترسیدم که ولش کنم.
‫تا دیروز که تو ازم خواستی بدوم.
‫اونجوری با تمام توان دویدن... ‫یه چیزی رو یادم آورد.
‫اینکه من خیلی سریع‌ام.
‫پس تصمیم گرفتم یه شانس دیگه به دویدن بدم.
‫من باید ممنون باشم. ‫متشکرم.
‫نه، نه، لطفاً. من فقط می‌خواستم ‫دویدنت رو ببینم، همین.
‫اجازه میدی عضو باشگاه بشم؟
‫معلومه. به باشگاه ‫دو و میدانی خوش اومدی، توگاشی.
‫اگه پایه باشه عالی می‌شه.
‫یعنی انقدر کارش خوبه؟
‫هرچند به ندرت میاد باشگاه.
‫زیاد دلت رو صابون نزن، ‫ولی بیا فردا بریم ملاقاتش.
‫چرا الان نریم؟
‫بالای این تپه‌ست.
‫باشه.
‫بله؟
‫سلام، آساکاسا هستم.
‫چی می‌خوای؟
‫یه گپ کوچیک؟
‫این دیگه... آقای نیگامی؟
‫عمراً.
‫می‌دونستم این رو می‌گی.
‫اصلاً چرا توی مدرسه‌ای هستی ‫که قطبِ دو و میدانی نیست؟
‫منم می‌تونم همین سوال رو از تو بپرسم.
‫خب، اون...
‫من زیادی به خودم فشار آوردم و کمرم رو داغون کردم
‫نمی‌تونستم دو و میدانی رو ادامه بدم، ‫واسه همین برگشتم اینجا.
‫پس چرا اینجا عضو باشگاهی؟
‫فقط روی کاغذ، چون باید یکی رو انتخاب می‌کردم
‫آساکاسا بهم پیله کرده بود، ‫منم اسمم رو بهش قرض دادم.
‫کمرت هنوز داغونه؟ ‫می‌تونی بدویی؟
‫کی می‌دونه؟
‫چرا دوباره امتحان نمی‌کنی؟
‫علاقه ندارم.
‫در این مورد مطمئنی؟
‫گوش کن، توی این دنیا،
‫یه سری احمق هستن که می‌ذارن ‫‏100 متر کل زندگیشون رو خراب کنه.
‫خب، امم...
‫وقت داری؟
‫چقدر؟
‫ده ثانیه.
‫نود و هشت، نود و نه، صد.
‫همین‌جاست!
‫باشه.
‫نیم ساله که ندویدم.
‫تو علامت بده، آساکاسا.
‫باشه.
‫من حقی ندارم؟
‫تو نمی‌دونی چقدر سریعی، مگه نه؟
‫پنجاه برابر.
‫پنجاه برابر بیشتر از چیزی که فکر می‌کنم.
‫آره، پس نتیجه از قبل مشخصه.
‫شما دو تا حاضرید؟
‫- آره. ‫- حاضرم.
‫بسیار خب.
‫به جای خود.
‫حاضر.
‫عمراً.
‫زمان؟
‫‏12.13 ثانیه.
‫دوازده؟
‫فقط سه هفته تا مسابقه مونده.
‫باید همین الان ترتیب دویدن رو مشخص کنیم ‫تا بازدهی تمرین بره بالا.
‫- نفر اول، آساکاسا. ‫- باشه.
‫- نفر دوم، شینا. ‫- باشه.
‫تو نیمه‌ی اول رو میری.
‫نفر سوم، توگاشی.
‫باشه.
‫و منم نفر آخر می‌دوم.
‫توگاشی نباید نفر آخر باشه؟
‫موافقم.
‫شاید اون انتخاب عاقلانه‌تری باشه، اما...
‫من تا اون موقع برمی‌گردم به اوج، ‫بهم اعتماد کنید.
‫فهمیدم.
‫و می‌خوام از پاسِ «پایین‌روب» استفاده کنم.
‫پایین‌روب؟
‫می‌تونه نسبت به «پاسِ هل‌دادنی» زمان بخره،
‫ولی دیدن و رد و بدل کردنش هم سخته، ‫خودت می‌دونی که؟
‫ولی ارزش امتحان کردن داره، فکر کنم.
‫از ریسک‌هاش آگاهم.
‫ما باید کاتسونیشی رو ببریم!
‫کاتسونیشی؟
‫آره. مدرسه‌ی قبلی نیگامی.
‫له کردنشون حال میده.
‫آره، حریفِ قدری هستن.
‫لعنتی، پایین‌روب سخت‌تر از چیزی‌ـه ‫که فکر می‌کردم.
‫شاید یه‌کم عجله کردم.
‫چوب!
‫خیلی سریعه.
‫اون‌ها تو یه سطح دیگه‌ان. ‫ما تلاشمون رو می‌کنیم.
‫- بیا ادامه بدیم. ‫- آره.
‫نیگامی عقب موند. نگرانم ‫که داره زیادی به خودش فشار میاره.
‫با اینکه باید فشار بیاره ‫تا برگرده به فرم،
‫کمرش عملاً یه بمب ساعتیه.
‫آره، درسته.
‫چه‌ته آساکاسا؟ خوشحال به نظر میای.
‫معلومه که خوشحالم. دارم با ‫توگاشی و نیگامیِ محترم می‌دوم.
‫سوزومه، داریم با سوپر ورزشکارها ‫امدادی می‌ریم!
‫فکر کن باشگاه داشت تعطیل می‌شد...
‫حالا که می‌گی، یه جورایی باحاله.
‫با اینکه همه‌ش نیگامی رو افسرده دیده بودم،
‫و توگاشی هم که یه آدم معمولی از آب دراومد.
‫واسه همین اصلاً به چشمم نیومد.
‫مگه فکر می‌کردی چه جور آدمی‌ام؟
‫خب، حدس می‌زنم همونجوری که تصور می‌کردم.
‫حرف‌هات با هم نمی‌خونه.
‫هرچند ممکنه باشگاهمون ‫هنوزم منحل بشه، نه؟
‫نمی‌ذارم این اتفاق بیفته.
‫[دوی امدادی 800 متر مختلط]
‫چیزی جا گذاشتی؟
‫اومدم چک کنم که ‫زیادی به خودت فشار نیاری.
‫خب، یعنی، می‌دونم می‌تونی ‫مراقب خودت باشی،
‫ولی تمرین‌زدگی بعد از دوری طولانی ‫می‌تونه مشکل‌ساز بشه.
‫داری بدترش می‌کنی.
‫مسابقه دو روز دیگه‌ست. مراقبم.
‫لطفاً باش. خب پس، من میرم.
‫چرا اینجایی؟
‫می‌تونستی بری یه مدرسه‌ی بهتر.
‫فشار؟
‫بهش وابسته شدم.
‫دویدن آسون‌ترین گزینه برای زندگیم بود.
‫دلیلی که خواهان داشتم، ارزشمند بودم،
‫و دلیلی که آخرش تنها نموندم ‫این بود که سریع بودم.
‫پس درد مشترک داریم.
‫داشتن یه پدر مشهور من رو تو موقعیتی گذاشت ‫که همیشه باید می‌بردم.
‫چیزی که اون موقع بهت گفتم ‫حرف پدرم بود.
‫«اگه می‌خوای تو بازی بمونی، ‫باید همیشه عالی و بی‌نقص باشی.»
‫فشارش غیرقابل تحمل بود.
‫باید هشدارهایی که بدنم بهم می‌داد رو ‫نادیده می‌گرفتم.
‫چیزهایی که توی پیست به دست میاری، ‫توی پیست هم از دست میدی.
‫اگه از اون می‌ترسی، باید به بردن ادامه بدی، ‫حتی با اختلاف 0.001 ثانیه.
‫تنها جاییه که می‌تونیم بهش برگردیم.
‫فکر کردم توگاشی و نیگامی دویدن رو ول کردن.
‫نمی‌دونم.
‫عجب، همه نگاه‌ها روی اون‌هاست.
‫خب، زوج چشم‌گیری هستن ‫واسه همه‌ی افراد اینجا.
‫چطوری رفیق؟
‫خیلی وقت نگذشته. بالأخره ‫از گوشه‌گیری دست برداشتی، نیگامی؟
‫هنوز کُندی، اونومیچی؟
‫هرچقدر می‌خوای ادای لات‌ها رو در بیار.
‫اون کیه؟
‫اون «هیروکازو اونومیچی»ـه، ‫تمام عمرش زیر سایه نیگامی بوده.
‫صدات رو می‌شنوم‌ها، می‌دونی؟!
‫و بهونه‌اش این بود که ‫«من کوچیک‌ترین فرد توی پایه‌مون هستم».
‫تو 11 ماه قبل از من به دنیا اومدی. ‫اون اختلاف سنی خیلی زیاد بود، پسر!
‫کاش فقط استعداد داشتی
‫تو 29 مارس به دنیا اومدی، نه؟
‫و تو دوم آوریل، درسته؟
‫ولی امروز قراره به یه گوشه‌گیر ببازم.
‫داری چی کار می‌کنی، اونومیچی؟
‫مربی!
‫تمرکز کن روی مسابقه.
‫چشم. ببخشید قربان!
‫پس آخرش رفتی دبیرستان ایوانی؟
‫صبح به‌خیر قربان.
‫امروز روزشه.
‫ما هر کاری می‌تونستیم ‫توی این سه هفته انجام دادیم.
‫می‌دونم این رویداد واسه بقیه مدارس ‫مثل یه تمرینه،
‫ولی این مسابقه قطعاً شأن خودش رو داره.
‫تو این 800 متر...
‫بهشون نشون می‌دیم کی هستیم.
‫بدک نیست.
‫از رقیبش انتظار میره.
‫رقیب خودخونده.
‫هی، نیگامی! ‫چرا اون بالایی؟!
‫کی گفتم 100 متر می‌دوم؟
‫گرفتم. فقط تمرکز کردی ‫روی امدادی 4 در 200، نه؟
‫بیا جلو، پسر!
‫خیلی پرانرژیه.
‫فقط یه احمقه.
‫امدادی 4 در 200 متر مختلط الان شروع می‌شه.
‫- اون توگاشیه! ‫- نیگامی هم هست.
‫تو یه تیمن؟ وای!
‫به جای خود.
‫حاضر.
‫خوبه.
‫انجامش دادم!
‫یالا، گازش رو بگیر ایوانی.
‫شرمنده!
‫هنوز می‌تونم برسم!
‫به نظر میاد رقابت برابری باشه.
‫شرمنده، کسی که دارم باهاش می‌جنگم...
‫تو نیستی!
‫نیگامی!
‫باشگاه ادامه پیدا می‌کنه؟
‫آره، و باید وارد ‫مسابقات تابستونی بشیم.
‫ناظم این رو گفت.
‫چرا ناظم؟
‫اون قبلاً ورزشکار دو و میدانی بوده، ‫و مربی کاتسونیشی
‫ارشدش بوده، مگه نه؟
‫ممکنه حق با تو باشه.
‫به هر حال خبر خوبیه واسه‌مون، نه؟
‫آره.
‫قطعاً.
‫با اینکه کاملاً متقاعد نشدم،
‫بیاید به هر حال بدویم.
‫توگاشی رکورد قهرمانی رو زد.
‫ملی رو هم قبضه می‌کنه.
‫شک نکن. رقیب نداره.
‫نیگامی چی؟
‫یه‌کم دور از انتظاره چون سوم شد، ‫به زور به ملی رسید.
‫«سوندا» از کیوشو چطور؟
‫خوبه، ولی هنوز ‫حریف توگاشی نمی‌شه.
‫توگاشی یه مدت افت داشت،
‫ولی اخیراً داره رکورد شخصیش رو می‌زنه. ‫عجب هیولایی.
‫ممکنه زمانِ «زایتسو» رو بشکنه.
‫جالب می‌شه.
‫یه نفر تو کیتاکیوشو الان ‫با رکورد ملی زایتسو مساوی کرد!
‫- امکان نداره! ‫- سوندا؟
‫نه، یه سال اولیِ ناشناس.
‫اسمش چیه؟
‫سال اولی کومی...
‫همچین خط و نشونی رو فقط ‫تو مدارس نخبه می‌شه دید؟
‫حدس می‌زنم.
‫من «نومانو» از راهنمایی دایتو هستم.
‫تو مال کدوم مدرسه‌ای؟
‫من کومیا هستم. البته ‫عضو باشگاه دو و میدانی مدرسه‌م نبودم.
‫صبر کن، الان داری دو و میدانی رو شروع می‌کنی؟ ‫تو این مدرسه‌ی قدرتمند؟
‫آره، خودم تنهایی تمرین می‌کردم ‫تا عضو این باشگاه بشم.
‫آره؟ کجا زندگی می‌کنی؟
‫بالای کوه ناکاتسو.
‫پس باید مسیرِ قطارش وحشتناک باشه.
‫بله، واسه همین با دوچرخه میام.
‫یا خدا! چقدر طول می‌کشه؟
‫دو ساعت.
‫[دبیرستان نیشیزاوا]
‫حاضر.
‫یا خدا.
‫سوندا واقعاً کارش درسته.
‫خوشبختم بچه‌ها. ‫من «سوندا» هستم، کاپیتان باشگاه.
‫می‌دونید که فقط سال دومیه، نه؟
‫ممکنه «تست ورودی» به گوش شما بچه‌ها ‫ترسناک بیاد،
‫ولی هر جا که بدوید، ‫‏100 متر همون 100 متره.
‫حاضر.
‫شماره 23 خیلی خوب به نظر میاد.
‫چه حیف، استارت قوی‌ای داشت.
‫استارتِ اون سال اولی معرکه بود.
‫حدس می‌زنم مدلِ انفجاری باشه.
‫هی، کومیا!
‫خیلی سریع بودی پسر!
‫آخرهای کار انگار سرعتت کم شد. خوبی؟
‫استارتت باورنکردنی بود، ‫با اینکه فرمِ بدنت پر از ایراد بود،
‫و تعادل عالی‌ای داری.
‫کومیا همیشه تو نیمه‌ی دوم ‫افت سرعت داره، درسته؟
‫بله، همینطوره.
‫کاپیتان، به سوالات فکر کن.
‫سوالات؟ برای فردا؟
‫یه جلسه پرسش و پاسخ با آقای زایتسو ‫خیلی خفن به نظر میاد!
‫همچین چیز خاصی هم نیست.
‫من چون کاپیتانم اول میرم، ‫ولی هر کسی می‌تونه سوال بپرسه.
‫والا من که خیلی استرس می‌گیرم.
‫همونطور که قبلاً گفتم، سال‌های دبیرستان شما
‫زمان بسیار مهمی برای ‫تعیین شغل آینده‌تونه.
‫به عنوانِ برنده‌ی 5 دوره ‫مسابقات قهرمانی کشور،
‫فارغ‌التحصیل مدرسه‌مون، آقای زایتسو، ‫داره فرصت بزرگی رو در اختیارتون می‌ذاره.
‫پس لطفاً تمرکز کنید و خوب گوش بدید.
‫آقای زایتسو، لطفاً تشریف بیارید روی صحنه.
‫زیادی عمیق فکر نکنید، ‫جامعه رو جدی نگیرید،
‫حالت تدافعی نداشته باشید، ‫و حتی اگه بردید باز هم حمله کنید.
‫حالا، سوالات رو می‌شنوم.
‫من یه سوال دارم.
‫بفرما.
‫من سوندا هستم، کاپیتانِ ‫باشگاه دو و میدانی.
‫آقای زایتسو، تا الان، شما... ‫ممنون.
‫آقای زایتسو، شما رکوردهای برجسته‌ای ‫در کارنامه‌تون دارید،
‫و شکست‌ناپذیرید. ‫چرا به چالش کشیدنِ خودتون ادامه میدید؟
‫من یه موجود زنده‌ام. بالأخره می‌میرم، ‫و دیگه هرگز متولد نمی‌شم.
‫دلیلش همینه.
‫امم...
‫ خیلی ممنونم.
‫من یه سوال دیگه دارم.
‫وقتی تو مسابقات بزرگ شرکت می‌کنید ‫چطور خودتون رو از نظر ذهنی آماده می‌کنید؟
‫من از شکست نمی‌ترسم ‫و روی عملکردم تمرکز می‌کنم.
‫در عین حال، از شکست به لرزه میفتم ‫و تشنه‌ی نتایجم.
‫پس بسته به حالتون ‫افکارتون رو تغییر میدید؟
‫نه، من هم‌زمان از جفتشون سود می‌برم.
‫تا تو هیچ موقعیتی دچار استرس نشید؟
‫نه، تا همیشه از استرس داشتن لذت ببرم.
‫متوجه شدم...
‫خیلی ممنونم.
‫بعدی.
‫بله.
‫تو، اون گوشه.
‫اسم من کومیاست.
‫آقای زایتسو، شما چطور...
‫مراقب سلامت روانتون هستید؟
‫من یه دونده مسافت کوتاهم، ‫و با مشکل اضطراب دست و پنجه نرم می‌کنم.
‫پام آسیب دید، که البته خوب شده،
‫ولی وقتی به اوج سرعت می‌رسم ‫خود به خود کند می‌شه.
‫واسه همین می‌خوام بدونم آیا شما ‫راه حلی براش سراغ دارید.
‫صادقانه بگم، ‫نباید با اضطراب مقابله کرد.
‫زندگی پر از احتمالات برای باختنه.
‫جذابیتِ زندگی توی همینه.
‫ترس ناخوشایند نیست.
‫امنیت خوشایند نیست.
‫اضطراب وقتی به وجود میاد که تو ‫خودت رو در برابر خودت محک می‌زنی.
‫اگه قراره آدم برای افتخار چیزی رو فدا کنه،
‫زندگیت رو فدا کن، ‫که فقط ترکیبی از یه مشت سلوله.
‫این چه کاریه که می‌خوای انجام بدی؟
‫می‌خوام... رکورددار ملی بشم.
‫اسمت چیه؟
‫کومیا.
‫پسر، اون سال اولی تأثیرگذاره.
‫آره.
‫بابت امروز ممنون، زایتسو.
‫باهاش خوب برخورد کردن؟
‫بله.
‫قهوه خوبه؟
‫ممنون آقا.
‫داره قوی می‌شه.
‫سوندا؟
‫با اینکه فقط سال دومیه، ‫توی کیوشو بهترینه.
‫امسال اسمش توی کل کشور شناخته می‌شه.
‫شرط می‌بندم. فقط مسئله زمانه تا ببینیم...
‫جواهرِ واقعی کیه.
‫به نظر میاد مشکل کم شدنِ سرعتت رو ‫حل کردی.
‫بله.
‫با این حال، تمرین‌زدگی نکن. ‫واسه امروز برو خونه.
‫پاهام رو فرمه، واسه همین قبل از رفتن به خونه ‫یه‌کم دیگه می‌دوم.
‫اولین باری که دیدم دویدی ‫متوجه پای راستت شدم.
‫نصیحتِ آقای زایتسو کمکم کرد.
‫اینطور به نظر میاد.
‫شاید نباید این رو بهت بگم،
‫ولی باید دو و میدانی رو ول کنی.
‫متوجه شدی که فرم بدنت ‫داره از شکل میفته؟
‫با این حال، داری هی سریع‌تر و سریع‌تر می‌شی
‫فقط یه دلیل وجود داره ‫که می‌تونی با همچین سرعتی بدویی.
‫نیروی اراده‌ته!
‫این یه علامت خطره. دونده‌ای که بتونه محدودیتش رو ‫با احساسات برداره یعنی ترمز بریده!
‫حتی اگه به شکوهِ لحظه‌ای برسن، ‫تا وقتی که متلاشی بشن به دویدن ادامه میدن.
‫اون قفل کردنِ عضلاتت حتماً ‫آخرین هشدارِ بدنت بوده.
‫دو و میدانی یه روز تو رو می‌کشه!
‫می‌فهمم. یعنی حتی کسی مثل من هم ‫می‌تونه یه بار طعم پیروزی رو بچشه؟
‫چی؟ حرفی که زدم رو نشنیدی؟
‫ممنونم، کاپیتان.
‫هی، وایسا!
‫یا خدا!
‫اون دیگه کیه؟
‫رکورد سوندا رو زد!
‫کومیا، تبریک می‌گم که بهترین زمان رو ‫توی مسابقات مقدماتی ثبت کردی.
‫سرعتت دیوانه‌وار بود، پسر.
‫تو یا سوندا فینال رو می‌برید.
‫لعنتی، پس باید طرفدار کدوم باشم؟
‫فقط جفت‌شون رو تشویق کن.
‫فکر خوبیه!
‫ببخشید که معطلت کردم.
‫اشکالی نداره.
‫با اجازه.
‫توی فینال موفق باشی!
‫[مسابقات قهرمانی ملی دبیرستان ‫فینال منطقه‌ای 100 متر پسران]
‫به جای خود.
‫حاضر.
[کومیا سوندا]
‫[مسابقات قهرمانی ملی دبیرستان]
‫نیگامی.
‫سلام.
‫اول باید از مقدماتی رد بشم.
‫آره، نه؟
‫باورم نمی‌شه که...
‫کمرم هنوز داره دووم میاره.
‫تمامِ تلاشم رو می‌کنم.
‫عالیه.
‫بعداً می‌بینمت.
‫باشه.
‫[کومیا]
‫به جای خود.
‫حاضر.
‫خوب دویدی، نیگامی.
‫نزدیک بودها.
‫نه، له شدم.
‫دویدنِ خوبی بود.
‫تبریک می‌گم، توگاشی. فوق‌العاده‌ست ‫که رکورد مسابقات رو زدی.
‫زمانش به کمکِ باد بود، ‫ولی حس خوبی دارم.
‫کاش می‌تونستم واسه آخرین بار ‫با تو مسابقه بدم. با این حال، حالم عالیه.
‫عملکرد خوبی بود، نیگامی.
‫اون پسره، کومیا...
‫به طرز مرگباری سریعه.
‫می‌دونم. اگه اون آخرش شل نمی‌کرد، ‫می‌تونست...
‫پارسال دوست امسال آشنا، کومیا.
‫همچنین.
‫می‌بینم چسبیدی به دو و میدانی.
‫آره.
‫چقدر از آخرین مسابقه‌مون گذشته؟
‫اشکالی نداره اگه دوباره ببرمت؟
‫خب، موفق باشی.
‫[مرور مسیر تخلیه اضطراری]
‫در لاین یک، ماتسوبا،
‫از دبیرستان اوتسوگی‌کیتا، هیروشیما.
‫در لاین دو، ناکانیشی،
‫از دبیرستان سوزونا چوئو، اوزاکا.
‫در لاین سه، آماگاتا،
‫از دبیرستان ناتامامه، شیزوئوکا.
‫در لاین چهار، کومیا،
‫از دبیرستان نیشیزاوا، اویتا.
‫در لاین پنج، توگاشی،
‫از دبیرستان ایواشی داینی، توکیو.
‫به جای خود.
‫حاضر.
‫توگاشی، سبک دویدنت عوض شده.
‫[ده سال بعد]
‫خب، با در نظر گرفتنِ عملکردت...
‫ما قراردادت رو تمدید می‌کنیم.
‫خیالم راحت شد.
‫حالا می‌تونم آروم باشم.
‫خب، توگاشی، بدم میاد این رو بگم،
‫ولی یادت باشه که فقط لبِ مرزی تونستی بمونی. ‫امسال برات سالِ کلیدی‌ایه.
‫بله، البته. ‫حتماً آویزه‌ی گوشم می‌کنم.
‫با اجازه، من دیگه میرم.
‫- صبر کن، یادم رفت این رو بهت بدم. ‫- بله؟
‫ماه آینده‌ست. اگه تونستی بیا.
‫گردهماییِ تیم؟
‫بله. کایدو و کاباکی هم هستن. ‫شاید بتونی یه مشورتی بگیری؟
‫مشورت از اون‌ها؟
‫درسته. تو دیگه ‫اون کسی نیستی که قبلاً بودی.
‫شاید کلیدِ بازگشتت رو پیدا کنی.
‫باشه.
‫صبح به‌خیر، کاباکی.
‫صبح به‌خیر، توگاشی.
‫قراردادم تمدید شد، ‫ولی باز هم به زور تونستم بمونم.
‫می‌فهمم.
‫توگاشی.
‫عوض شدی.
‫خیلی با اون توگاشی‌ای فاصله داری ‫که وقتی بچه بودم می‌دیدم.
‫خب، باید با ‫واقعیت روبه‌رو بشیم، مگه نه؟
‫تمام تلاشم رو می‌کنم، ‫چون ممکنه سالِ آخرم باشه.
‫امروز رو فرم نبودم،
‫ولی فصل جدید تازه شروع شده، ‫واسه همین کم‌کم درستش می‌کنم.
‫[مسابقات دو و میدانی ملی ژاپن]
‫[گردهمایی دو و میدانی شرکت کاساشینو]
‫همینطور که محبوبیتِ ‫دو و میدانی ،داره رشد می‌کنه
‫ما داریم از ورزشکارهایی حمایت می‌کنیم ‫که در خط مقدمِ این رشته رقابت می‌کنن.
‫حالا، مایلم دعوت کنم روی صحنه، ‫ورزشکار ستاره‌مون رو،
‫که در مسابقات بزرگِ مسافت کوتاه ‫رقابت می‌کرده
‫برای 15 سال گذشته.
‫بشنویم صحبت‌های آقای کایدو رو!
‫سلام، من کایدو هستم.
‫مدت زیادیه که تو بازی‌ام، ‫ولی اوجِ کارم هنوز نرسیده.
‫من هر سال تلاش کردم تا ‫رکورد شخصیم رو بهتر کنم.
‫یه چیزی که مطمئنم اینه که ‫واقعیت همینجوری خود به خود محو نمی‌شه.
‫پس، وقتشه که با این واقعیتِ سرسخت به اسم «زایتسو» معامله کنم
‫اینم از من، کایدو.
‫ممنون بابت سخنرانی ‫الهام‌بخشتون، آقای کایدو!
‫چطور با واقعیت معامله کنیم؟
‫بله، قربان.
‫فقط باید با شکستنِ رکوردها ‫ازش بالاتر بزنی.
‫منم همین فکر رو می‌کردم. ‫ولی می‌بینی که، به طرز وحشتناکی سخته.
‫از کی تا حالا شدی یه آدم ضعیف، توگاشی؟
‫خب، منظورم اینه، ارزشم ‫این روزها داره مُدام کم می‌شه.
‫آره؟ خب، رد کردنِ حرفت ‫فقط با منطق کسل‌کننده‌ست،
‫ولی می‌تونم داستانم رو بهت بگم.
‫اول از همه، من 100% مطمئنم ‫که فوق‌العاده بااستعدادم.
‫من یه دونده‌ی مادرزادم، ‫مخصوصاً تو مسافت‌های کوتاه.
‫وقتی بچه بودم تو منطقه‌ی خودمون ‫هیچ‌وقت شکست نخوردم.
‫توی مسابقات ملی پوستم کنده شد، ‫واسه همین سخت کار کردم تا سریع‌تر بشم.
‫توی سال آخر دبیرستانم، می‌تونستم ‫اولین پیروزیم تو سطح ملی رو بو بکشم.
‫بعد، یه زایتسوی 15 ساله سر و کله‌اش پیدا شد. ‫و از اون موقع تا حالا،
‫مجبور شدم با این واقعیت زندگی کنم
‫که اون همیشه یه قدم از من جلوتره.
‫واقعیتی که توش من هیچ‌وقت نمی‌برم و ‫لقبِ «همیشه دوم» رو به دست آوردم.
‫واقعیتی که توش من هر ثانیه پیرتر می‌شم ‫و یه جوون به اسم کومیا ظهور می‌کنه.
‫اون دیگه جوون نیست، مگه نه؟
‫حالم بهم می‌خوره از شنیدنِ... ‫«حیف که تو یه دوره دیگه به دنیا نیومد.»
‫خنده‌داره که این واقعیت ‫اجازه نمیده من ببرم.
‫ولی اینم خنده‌داره که من 100% مطمئنم ‫که دفعه بعد طعم پیروزی رو می‌چشم.
‫می‌دونی چرا؟
‫نه، قربان.
‫چون می‌تونی از واقعیت فرار کنی.
‫اگه پیروزیِ من واقع‌گرایانه نیست، ‫باید از اون واقعیت فرار کنم.
‫فرار از واقعیت یعنی ‫من به خودم امید دارم.
‫نشون میده که من از خودم قطع امید نکردم.
‫مهم نیست مردمِ اطرافم چه نظرات، ‫بینش‌ها، حقایق یا روشنفکری‌هایی
‫ممکنه سمتم پرت کنن، ‫من برای خودم ارزش قائلم.
‫این مأموریت، کار، ‫دلیلِ زندگی، و چراییِ دویدنِ منه.
‫گوش کن، توگاشی. تو می‌تونی از واقعیت فرار کنی ‫تا وقتی که بفهمی چرا می‌دویی.
‫- آقای کایدو. ‫- سلام.
‫- ایشون سکیگوچی هستن، تازه‌واردمون. ‫- سلام.
‫من سکیگوچی هستم، باعث افتخاره ‫ملاقات‌تون، آقای کایدو.
‫پس قصد داری فعلاً ‫تو بازی بمونی؟
‫بله.
‫می‌خوام گذشته‌م رو پشت سر بذارم ‫و با کسی که الان هستم، تلاشم رو بکنم.
‫نظرت راجع به کومیا چیه، که داره ‫به موندن در خط مقدم ادامه میده؟
‫خب، دوست دارم دوباره توی پیست ‫باهاش مسابقه بدم.
‫و در آخر، اون چیه که ‫به‌خاطرش به دویدن ادامه میدید؟
‫به‌خاطر چی؟
‫سوال خوبیه.
‫ببخشید، آقای توگاشی؟
‫جانم.
‫از ملاقات‌تون خوشبختم.
‫منم همینطور.
‫وای، خیلی هیجان‌انگیزه. من موریکاوا هستم.
‫موریکاوا...
‫شما آخرین مسابقات ملی دبیرستان رو بردید.
‫من رو می‌شناسید؟ روزم رو ساختید آقا!
‫دویدنِ شما الهام‌بخشِ من شد ‫که دو و میدانی رو شروع کنم!
‫می‌تونم درخواست دست دادن بکنم، آقا؟
‫البته.
‫خیلی ممنونم!
‫هی، توگاشی.
‫آقای کایدو.
‫بابت اون روز ممنونم.
‫اوضاع و احوالت چطوره؟
‫یه‌کم بهتر شدم، ‫و کم‌کم دارم می‌فهمم
‫من واسه بردن نمی‌دوم، بلکه واسه یه نفرِ دیگه ‫بیرون از اینجا. این دلیلِ دویدنِ منه.
‫شاید بلیتِ من برای فرار از واقعیت باشه.
‫آره؟
‫هر کسی قطعاً جواب‌های خودش رو داره، ‫ولی این چیزی‌ـه که من فکر می‌کنم.
‫تا وقتی واقعیتِ خودت رو نشناسی، ‫نمی‌تونی ازش فرار کنی.
‫فرار کردن با چشم‌های باز با ‫ایستادن سرِ جا با چشم‌های بسته فرق داره.
‫نگاه مستقیم به واقعیت ‫وحشتناکه، می‌دونی.
‫باید چیزهایی که ازشون متنفری رو بپذیری.
‫ولی اگه می‌خوای واقعیت رو تغییر بدی، ‫یا انکارش کنی، اول باید باهاش روبه‌رو بشی.
‫به محض اینکه چشم‌هات رو ببندی، ‫دیگه واسه همیشه از حرکت وایمیستی.
‫مراقب خودت باش، توگاشی.
‫حتماً.
‫خدای من، توگاشی! توگاشی!
‫دوم شدی ‫و تقریباً با کاباکی مساوی کردی.
‫استانداردِ انتخابیِ بی رو کسب کردی!
‫ممنونم.
‫راستش، کاملاً غیرمنتظره بود.
‫منم همین حس رو دارم.
‫آره، نه؟
‫حالا واجد شرایطِ مسابقات قهرمانی ‫امسال شدی.
‫بی‌صبرانه منتظر بازگشت حماسیت هستم!
‫تمام تلاشم رو می‌کنم.
‫پسر، خیلی هیجان‌زده‌م!
‫سلام، توگاشی.
‫روز به‌خیر.
‫- اوضاع چطوره؟ ‫- بد نیستم.
‫آماده...
‫[بیمارستان کویاماچو]
‫کشیدگی عضلانیه.
‫چی؟
‫توصیه می‌کنم که امسال ‫بی‌خیالِ مسابقه بشی.
‫ولی مسابقات قهرمانی ملی ‫یک هفته دیگه‌ست.
‫کشیدگی عضله رو دست کم نگیر.
‫اگه الان فشار بیاری و عضله ‫کامل پاره بشه، دوران حرفه‌ایت تمومه.
‫ولی من باید بدوم...
‫شش ماه توانبخشی ‫در درازمدت برات بهترین کاره.
‫روی بهبودیت تمرکز کن. ‫همیشه سالِ بعدی هم هست.
‫چی؟
‫بابت مصدومیت متأسفیم، ولی قراردادت ‫فسخ می‌شه اگه نتونی مسابقه بدی.
‫جدی می‌گید؟
‫متأسفانه بله.
‫اینجا رو ببین، تو قرارداد ذکر شده.
‫با این حال، چون خدمات برجسته‌ی شما رو ‫به رسمیت می‌شناسیم، توگاشی،
‫مایلیم از این به بعد به عنوان مربی دو و میدانی ‫به حمایت از ما ادامه بدی.
‫این مدارک رو بخون، ‫و اگه راضی بودی...
‫خوب به نظر می‌رسید.
‫حالا می‌تونیم کلاس 4 رو ببریم؟
‫فکر می‌کنید ‫گام‌های بزرگتر بهتره؟
‫ممکنه باعث بشه سریع‌تر بشیم.
‫نه، برعکسه.
‫گام‌های خیلی بلند تعادلتون رو بهم می‌ریزه.
‫ببخشید، پریدم وسط حرفتون، نه؟
‫منظورتون از «گام» چیه؟
‫به جای اینکه پاهاتون رو به جلو بکشید، ‫با هر قدمی که برمی‌دارید
‫پاهاتون رو محکم به زمین فشار بدید.
‫پاهام رو فشار بدم پایین...
‫آره، درست همونجوری.
‫خیلی‌خب، بیاید امتحانش کنیم.
‫آره. ممنون آقا.
‫خیلی ممنونم.
‫روز ورزش نزدیکه؟
‫- بله. ‫- بله.
‫اون نفر آخره، و من قبل از اونم.
‫می‌خوایم کلاس 4 رو ببریم.
‫می‌فهمم. پس یه رقیب تو کلاس 4 دارید.
‫گوش کنید، کنار اومدن با شکست ‫خیلی مهم‌تر از تکنیکه.
‫چی؟
‫حتی اگه تمام تلاشتون رو بکنید، ‫ممکنه ببازید، ولی اشکالی نداره.
‫اینجوری نیست که جونتون در خطر باشه. ‫اگه خودتون رو واسه باختن آماده کنید،
‫شاید حتی بعضی‌ وقت‌ها عملکرد بهتری داشته باشید
‫سرعت همه چیز نیست. ‫فقط سخت نگیرید.
‫چرا باید زندگیت رو فدا کنی...
‫کل زندگیم رو...
‫چه‌ش شده؟ بیا بریم.
‫آره.
[بیمارستان آیدا]
‫هی، توگاشی.
‫نیگامی.
‫بذار برسونمت.
‫ممنون که به یه دکتر خوب ‫معرفیم کردی.
‫قابلی نداشت. ‫پسر، یه هفته دیگه مونده، نه؟
‫فقط باید سه تا دوی 100 متر دیگه ‫با تمام توانم برم.
‫من رو یادِ دوران دبیرستان خودم میندازی.
‫تا حد مرگ می‌ترسیدم،
‫ولی واسه اون لحظه، ‫واسه اون لحظه‌ی گذرا،
‫می‌تونستم از زندگیم دست بکشم.
‫قبل از اینکه بفهمم، از درون مرده بودم ‫و فقط تلاش می‌کردم واسه فردا زنده بمونم.
‫مسابقه بعدی نماینده 25 سال ‫از زندگیمه... و زمان حال.
‫اگه قرار باشه فقط ادامه دیروز رو ‫زندگی کنم،
‫تواناییِ دویدن با تمام قدرتم در زمان حال رو ‫از دست میدم.
‫خوب هستید، آقای کاباکی؟
‫حدس می‌زنم بد نیستم.
‫مقدماتی امروز مثل یه دست‌گرمیه ‫واسه فینال فردا...
‫صبح به‌خیر، کاباکی.
‫صبح به‌خیر.
‫مصدومیتت چطوره، توگاشی؟
‫خب، یه جوری مدیریتش می‌کنم، ‫ولی هنوز کامل خوب نشدم.
‫می‌فهمم.
‫توی پیست می‌بینمت.
‫حتماً.
‫آقای توگاشی تو گروهِ توئه، نه؟
‫- خب، با نیم‌نگاهی به فینال... ‫- قضیه فرق می‌کنه.
‫بزن بریم.
‫کاباکی برنده می‌شه! ‫توگاشی دوم می‌شه!
‫تو همیشه خوب آماده‌ای، مگه نه؟
‫آقای زایتسو.
‫شنیدم بردِ آسونی تو مقدماتی داشتی.
‫شما هم همینطور.
‫فکر کردن به وقتی که بحث اضطراب ‫و سلامت روان رو پیش کشیدی، من رو می‌بره به گذشته.
‫اون صحبت مفید بود. ‫حالا به لطف شما یه هدف روشن دارم.
‫یه هدف؟
‫بله.
‫احتمالات و ریاضیات، روندها و استراتژی. ‫رکورد بزرگی که فراتر از اون‌هاست هدفِ منه.
‫من مسابقه بعدی رو می‌برم.
‫تحت تأثیر قرار گرفتم. فکر اینکه ‫کل زندگیت رو سرِ یه رکورد شرط ببندی...
‫این تعریفه؟
‫نه، دلم برات می‌سوزه.
‫من روحیه جنگندگیم رو در ازای ‫عنوان «قهرمان بلامنازع» از دست دادم.
‫هر چی سریع‌تر میرم، ‫بقیه بیشتر عقب میفتن.
‫وقتی به اطراف نگاه می‌کنم، هیچ‌کس نیست.
‫منظره از اون جایگاه ‫مثل منظره از جایگاهِ نفره آخره.
‫به شدت کسل‌کننده‌ست.
‫چیزی که به ما پیروزی و لذت واقعی میده ‫نه رکورده و نه مدال.
‫رقیب‌ها هستن.
‫مقام اولی که با ‫رقابت با یه نفر به دست بیاد...
‫- اون... ‫- ممنون، من روش خودم رو دارم.
‫آره، حدس می‌زنم همینطوره.
‫ناامیدم نکن.
‫نیمه‌نهایی 100 متر مردان، گروه اول.
‫به جای خود.
‫کاباکی و توگاشی اینجا ‫قطعاً شانس‌های اصلی هستن.
‫آیا موریکاوا، ستاره جدید 17 ساله، ‫می‌تونه پا به پاشون بیاد؟
‫توگاشی اول، کاباکی دوم.
‫موریکاوا، جوون‌ترینِ گروه، ‫نزدیک بود ولی سوم شد.
‫زایتسو، کومیا، و کایدو... ‫سه نفر برتر فعلی ژاپن همگی اینجا هستن.
‫این عملاً فیناله.
‫زایتسو اخیراً به نظر افت کرده، ‫پس من این دفعه رو کومیا شرط می‌بندم.
‫زایتسو فقط به این خاطر اونجوری به نظر میاد ‫که تو دوران اوجش وحشتناک سریع بود.
‫به هر حال، یا زایتسو می‌شه یا کومیا.
‫آره، یا زایتسو یا کومیا.
‫زایتسو یا کومیا.
‫- زایتسو یا کومیا. ‫- زایتسو یا کومیا.
‫- زایتسو یا کومیا، شک نکن!
‫زایتسو یا کومیا.
‫- کی می‌شه؟ ‫- زایتسو یا کومیا.
‫- زایتسو یا... کومیا. ‫- زایتسو یا کومیا، شرط می‌بندم.
‫زایتسو یا کومیا، زایتسو یا کومیا...
‫مگه من تو بازی نیستم؟
‫گروه دومِ نیمه‌نهایی ‫داره شروع می‌شه!
‫کایدو چطور جلوی زایتسو و کومیا ‫کار خودش رو پیش می‌بره؟
‫حاضر.
‫که اینطور، پس واقعیت اینه؟
‫خیلی‌خب، وقتشه که همین الان ‫از واقعیت فرار کنم!
‫کایدو برنده می‌شه، کومیا دوم، ‫و زایتسو پنجم.
‫باورنکردنیه! ‫زایتسو توی نیمه‌نهایی حذف شد!
‫کایدو بالأخره زایتسو رو شکست داد!
‫و زمانش دومین زمانِ برتر ‫در کلِ تاریخِ ژاپنه!
‫کومیا.
‫دوباره خیلی وقت شد.
‫پارسال دوست امسال آشنا.
‫بالأخره قراره برای اولین بار در ده سال گذشته ‫باهات مسابقه بدم.
‫تا حالا راجع به این فکر کردی، توگاشی؟
‫اینکه دویدنِ یه مسافت تکراری تو هر روز ‫چقدر بیهوده‌ست؟
‫واسه ده سال گذشته، ‫من فقط به ثبت رکورد فکر می‌کردم.
‫در واقع، به هیچ چیز دیگه‌ای فکر نمی‌کردم.
‫ولی همین الان، رکوردم توسط کسی شکسته شد ‫که اهمیتی به رکوردها نمیده.
‫بدون محاسبات، بدون روند یا استراتژی. ‫سرسختیش تنها موتورش بود.
‫حتی اگه دوباره یه رکورد جدید ثبت کنم، ‫بعدش چی منتظرمه؟
‫شاید با سریع بودن هیچی به دست نمیاد،
‫و با کُند بودن هم چیزی از دست نمیره.
‫اگه اینطوره، اصلاً...
‫اون لحظه کوتاه واسه چیه؟
‫و این مسابقه واسه چیه؟
‫ما واسه چه کوفتی داریم می‌دویم؟
‫خب، معلومه.
‫واسه اینکه تمامِ تمامِ توانمون رو بذاریم. ‫به هیچ چیز دیگه‌ای نیاز نداریم.
‫به عقب که نگاه می‌کنم، زندگیم خیلی سراسیمه بوده
‫از باختن و منزوی شدن می‌ترسیدم، ‫بعد فکر می‌کردم شکست‌ناپذیرم.
‫در نتیجه، ‫چشمم رو روی شکست می‌بستم،
‫و بعد این باور عجیب رو داشتم ‫که در امانم.
‫ولی من به‌خاطر گذشته‌م اینجام.
‫ما آدم‌ها فقط قلب خودمون رو می‌فهمیم. ‫جایی نیست که کسی واقعاً بهش تعلق داشته باشه.
‫ذهنت همبستگی، ‫همدلی و محبت رو می‌سازه.
‫همه چیز تو این دنیا ما رو مضطرب می‌کنه.
‫و در نهایت، همه‌مون آخرش می‌میریم.
‫بهش فکر کن، همه‌مون داغونیم.
‫با این حال، هیچ‌کدومِ این‌ها...
‫نمی‌تونه اون لذت خالصی رو که موقع ‫گذاشتنِ تمامِ توانمون حس می‌کنیم ازمون بگیره.
‫من بارها دیدمش، ‫و به همون اندازه هم حسش کردم.
‫متأسفانه، من خودم حتی یک بار هم ‫نه دیدمش و نه حسش کردم.
‫این بازی بیهوده هیچ راه حلی نداره.
‫کومیا، انگار اون قانون ساده رو ‫فراموش کردی.
‫اینکه، سریع‌تر دویدنِ 100 متر از هر کس دیگه‌ای، ‫می‌تونه هر چیزی رو حل کنه.
‫تو اون سرعت باورنکردنیت رو تک و تنها ‫پیدا کردی، هدف گرفتی و صیقلش دادی.
‫به نظرت بیهوده‌ست؟
‫وقتی می‌دویم، همه چیزِ دیگه ناپدید می‌شه. ‫توی یه دنیای صیقل‌خورده، همه چیز می‌درخشه.
‫اگه تجربه‌ش نکردی،
‫بیا توی این 100 مترِ پیشِ رو ‫با هم شاهدش باشیم.
‫آقای زایتسو، شما یه دفعه سرعت‌تون رو کم کردید. ‫مصدوم شدید؟
‫حادثه‌ای پیش اومد؟
‫همگی، من یه اطلاعیه دارم.
‫از امروز، من به عنوان یه ورزشکار حرفه‌ای ‫اعلام بازنشستگی می‌کنم.
‫چی؟ همین الان گفتید بازنشسته می‌شید؟
‫به دلیل خاصی؟!
‫هی! آقای زایتسو داره بازنشسته می‌شه!
‫آیا دلیلش باختِ چند لحظه پیش‌تونه؟!
‫یا شاید مصدومیت؟
‫چون در این لحظه دیگه یه دونده نیستم، ‫می‌تونم این رو با صدای بلند بگم.
‫‏100 متر کلِ یه زندگی رو ‫توی یه لحظه فشرده می‌کنه.
‫یه سانتیمتر فاصله ‫یا چند ثانیه اختلاف می‌تونه نابودت کنه.
‫با این حال،
‫واسه همینه که احساس سرخوشی می‌کنیم.
‫یه غنایی هست که ‫فقط اون مسافت اجازه میده داشته باشیم.
‫ما اینجا با آقای زایتسو هستیم، ‫که همین الان بازنشستگیش رو اعلام کرد.
‫- صبر کنید! ‫- آخرین درخواست!
‫ممکنه چند کلمه خطاب به دونده‌هایی که ‫توی فینال رقابت می‌کنن بگید؟
‫امید، ناامیدی،
‫شکوه، شکست،
‫خستگی، رضایت،
‫درماندگی، موفقیت،
‫همراه با تمام احساسات دیگه.
‫همه‌شون رو بچپونید توی 100 متر،
‫و از ناب‌ترین ده ثانیه لذت ببرید.
‫- آقای زایتسو. ‫- فقط یه لحظه!
‫[هشدار ساعت]
‫[هتل اوکرا]
‫روز دوم در مسابقات قهرمانی ملی. ‫بعدی، فینال 100 متر مردان.
‫پادشاه 100 متر، زایتسو، ‫در نیمه‌نهایی حذف شد
‫و دیروز به طرز شوکه‌کننده‌ای ‫بازنشستگیش رو اعلام کرد.
‫تاریخِ دو و میدانی ‫در شرفِ تغییره.
‫امشب، ما شاهد ‫یک لحظه تاریخی خواهیم بود.
‫سریع‌ترین مرد کی خواهد بود؟
‫فینال 100 متر مردانِ ‫مسابقات قهرمانی ملی!
‫لطفاً هنگام شروع سکوت را رعایت فرمایید!
‫به جای خود.
‫[مسابقه نهایی]
‫[تمام خواهد شد]
‫[در ده ثانیه]