.
‫[پیش‌درآمد]
‫[در ژرفای شمال، 1857]
‫ناخدا!
‫می‌تونیم صحبت کنیم؟
‫باید این یخ رو بشکنیم.
‫خدمه گرسنه و خسته‌ان.
‫نمی‌تونیم این سرعت رو ‫بدون عواقبش حفظ کنیم.
‫گوش کنید، افراد!
‫هرچی کار رو عقب بندازیم،
‫یخ محکم‌تر ما رو می‌چسبه.
‫کار ادامه پیدا می‌کنه.
‫هر گروه رو جابه‌جا کنید.
‫قربان، با تمام احترام...
‫خدمه به تضمین احتیاج دارن.
‫تضمین؟
‫بله، اینکه به محض آزاد کردن کشتی، ‫برگردیم سن پترزبورگ.
‫اون‌ها فکر نمی‌کنن کشتی زیاد دووم بیاره ‫و می‌خوان بدونن...
‫گوش کنید!
‫نه تو و نه این افسر، ‫قرار نیست در مورد چیزی فکر کنید...
‫ما برای یه مأموریت داوطلب شدیم ‫و تا آخرش هم می‌ریم.
‫ما به قطب شمال می‌رسیم.
‫شیرفهم شد؟
‫یه انفجار، ناخدا.
‫حدود سه کیلومتر دورتر.
‫افراد رو جمع کن.
‫سگ‌های سورتمه آسیبی ندیدن.
‫پس این همه خون از کجا اومده؟
‫از این طرف، ناخدا!
‫یه مرد زخمی، خیلی خون از دست داده.
‫زخم روی شونه، پاش شکسته.
‫حمله‌ی خرس؟
‫فکر نمی‌کنم، ناخدا.
‫لارسن، کمک کن چکمه‌ش رو در بیارم.
‫یه پای مصنوعی.
‫بذاریدش روی تخته.
‫عجله کنید! به کشتی! الان!
‫لارسن، اون موجود داره میاد.
‫تفنگ‌ها رو آماده کنید!
‫به فرمان من.
‫هدف بگیرید!
‫آتش!
‫گروه بعدی!
‫آتش!
‫همه به کشتی!
‫اون مردی که آوردیم ‫روی عرشه کجاست؟
‫کجاست؟
‫اون موجود چیه؟ چی می‌خواد؟
‫بیاریدش پیش من!
‫تفنگ سرپُر. ‫لارسن، تفنگ سرپُر رو بیار!
‫ویکتور.
‫ویکتور!
‫کشتمش.
‫هنوز زنده‌ست!
‫نردبون!
‫نردبون رو بکشید بالا!
‫بیاریدش پیش من!
‫چندتا گلوله مونده؟
‫یکی، ولی نمی‌تونه بکشتش.
‫می‌دونم.
‫من اون رو هدف نگرفتم.
‫لادانیوم، برای تسکین درد. بخورش. بخورش. (شربت افیون)
‫من کجام؟
‫شما روی ‫کشتی سلطنتی دانمارک، «هورایزن» هستید.
‫من ناخدا اندرسون هستم. ایشون هم دکتر اودسن.
‫چند نفر از افرادت رو کشت؟
‫شش نفر.
‫اون برمی‌گرده و خیلی‌های دیگه رو می‌کشه.
‫همه‌ی شما رو، اگه لازم باشه، ‫مگه اینکه من رو بهش تحویل بدید.
‫نه، نه. اون مُرده.
‫اون توی آب‌های یخ‌زده غرق شد. مُرده.
‫نه، نمرده!
‫اون نمی‌تونه بمیره.
‫من سعی کردم نابودش کنم.
‫چه باور کنید چه نه،
‫اون برمی‌گرده... سراغ من.
‫و وقتی برگشت،
‫باید قول بدید ‫که من رو روی یخ‌ها بذارید
‫و بذارید من رو ببره.
‫خواهش می‌کنم.
‫اون چه جور موجودی بود؟
‫کدوم ابلیسی اون رو ساخته؟
‫من.
‫من ساختمش.
‫من مصمم بودم که خاطره‌ی ‫شرارت‌هام با خودم بمیره.
‫آماده‌ست.
‫بخشی از چیزهایی که بهتون می‌گم «واقعیته».
‫بعضی‌هاش نیست، اما همه‌ش «حقیقته».
‫اسم من ویکتوره.
‫ویکتور فرانکشتاین.
‫پدرم بود که این اسم رو بهم داد.
‫می‌دونید معنیش چیه؟
‫فکر می‌کنم بدونم، بله. فاتح.
‫کسی که همه‌چیز رو می‌بره.
‫بله. همه‌چیز با اون شروع شد.
‫پدرم.
‫و مادرم.
‫[پرده‌ی نخست] ‫[سرگذشت ویکتور]
‫ویکتور! ‫[پرده‌ی نخست] ‫[سرگذشت ویکتور]
‫ویکتور!
‫بیا پایین، ‫پدرت داره می‌رسه.
‫مامان؟ مامان؟
‫من اینجام، مادر.
‫من اینجام.
‫پدرم یه بارون ‫و یه جراح برجسته بود.
‫اون بیشتر از روی مصلحت با مادرم ازدواج کرده بود،
‫چون جهیزیه‌ش قابل توجه بود ‫و اصل و نسبش نجیب‌زاده.
‫این ازدواج، وسایل لازم رو برای پدرم فراهم کرد ‫تا رتبه و املاک خانوادگیش رو حفظ کنه.
‫اون توی زندگی ما غایب بود،
‫اما وقتی میومد خونه، ‫کل خونه‌ و زندگی مطیع اراده‌ی اون بودن.
‫کلر، عزیزم.
‫بقیه‌ی وقت‌ها...
‫ویکتور.
‫پدر.
‫بقیه‌ی وقت‌ها، ‫مادر مال من بود.
‫نه، اون رو بیار اینجا.
‫نمک توی گوشت ‫خونت رو تقویت می‌کنه،
‫هم مال خودت و هم مال بچه رو.
‫یادت باشه، تو جای دو نفر غذا می‌خوری.
‫ادامه بده.
‫مغذیه.
‫فرشته‌ی نگهبان.
‫یار شیرین.
‫کنارم بمون و ترکم نکن.
‫زیر ردای خودت،
‫پناهم بده، و...
‫صداشون رو از پشت ‫دیوار می‌شنیدم، بی‌وقفه جر و بحث می‌کردن،
‫سر هم داد می‌زدن ‫سر ثروت، املاک... و من.
‫صداهاشون وجود من رو پر از ترس می‌کرد.
‫مامان؟
‫اون مرد از هردوی ما بیزار بود.
‫از موهای سیاه کلاغی‌مون، چشم‌های تیره و عمیق‌مون.
‫حتی اخلاق ساکت ‫و گاهی مضطرب ما
‫انگار تا سر حد مرگ عصبانیش می‌کرد.
‫تا جایی که می‌تونی دقیق، ‫طبقه‌بندی باستانی
‫اخلاط در بدن انسان رو بگو. (مزاج‌ها)
‫خون، سودا، صفرا و بلغم. (سودا: صفرای سیاه)
‫وزن قلب متوسط مرد؟
‫نُه تا یازده اونس، پدر.
‫وزن قلب متوسط زن؟
‫هشت تا ده اونس.
‫فکر می‌کنی چرا اینطوره؟
‫تفاوت جرم در قلب زن؟
‫عمق احساسات؟
‫تمایل به مالیخولیا؟
‫جِرم. حجم خون، پدر. ‫خون‌رسانی عضلانی.
‫دقیقاً. ‫هیچ محتوای روحانی توی بافت بدن وجود نداره،
‫و هیچ احساسی توی عضله نیست.
‫حالا، لطفاً عملکرد اصلی ‫دریچه‌ی سه‌لختی رو توصیف کن.
‫الان یادم نمیاد، پدر، ‫ولی مطمئنم یادم میاد.
‫آره، مطمئنم یادت میاد.
‫عاج خونریزی نمی‌کنه، ویکتور.
‫گوشت خونریزی می‌کنه.
‫تا تو یه واقعیت رو یادت بیاد، ‫ممکنه مریضت مُرده باشه.
‫می‌فهمی؟
‫عملکرد اصلی دریچه‌ی سه‌لختی
‫جلوگیری از برگشت خون ‫به بزرگ‌سیاهرگ‌ـه.
‫نه، دست‌هات نه. دیگه نه.
‫اون‌ها الان ابزار حرفه ‫و اراده‌ی تو هستن،
‫و باید ازشون مراقبت کنیم.
‫اما صورتت، مایه‌ی پوچیه.
‫تو اسم من رو یدک می‌کشی، ویکتور، ‫و باهاش، شهرت من رو.
‫دعا می‌کنم که این رو یادت بمونه.
‫حس می‌کنم یه چیز ‫خیلی خوبی داری، چونکه...
‫سه...
‫دو...
‫یک...
‫این غیرممکنه.
‫من بُر می‌زنم.
‫مادر؟
‫مامان؟
‫پدر!
‫پدر. مادره.
‫مامان.
‫آب داغ می‌خوام ‫و ملافه‌ی تمیز. خیلی زیاد.
‫- الان. ‫- قربان.
‫- نه، ویکتور! ‫- مادر؟
‫- مامان! ‫- ویکتور!
‫پدر! پدر!
‫- ویکتور! ‫- نجاتش بده، خواهش می‌کنم!
‫مادرم، کسی که اون رو ‫بخشی از وجود خودم می‌دونستم،
‫اونی که فکر می‌کردم هیچوقت ترکم نمی‌کنه،
‫اونی که خودِ «زندگی» بود... حالا «مرگ» بود.
‫چشمانش خاموش،
‫لبخندش خوراکِ خاک سرد.
‫برید!
‫همه‌تون، برید!
‫انگار یه تیکه از دنیا ‫خالی شده بود
‫و آسمون ‫حالا برای همیشه تاریک بود.
‫حالا، چشم‌هات رو بپوشون.
‫نگاه نکن تا بهت بگم.
‫حالا.
‫ویلیام سرشار از ‫آفتاب و لبخند بزرگ شد.
‫اون اخلاق آروم‌تر و ملایم‌تری داشت، ‫مشخصاً فرزند مورد علاقه‌ی پدرم بود.
‫ممنونم، پدر.
‫خواهش می‌کنم، پسرم.
‫اون نسیم بود، ‫من ابر طوفانی.
‫اون سراسر خنده بود، من سراسر اخم.
‫افسار رو بگیر.
‫من رو نگاه کن، پدر. ‫من رو نگاه کن.
‫یه چیز بیشتری وجود داشت.
‫یا بهتره بگم، یه چیزی کم بود.
‫مادرم مُرده بود
‫زیر دست برجسته‌ترین ‫دکتر زمانه‌ی خودش:
‫پدرم.
‫یه ایده... توی ذهنم شکل گرفت.
‫سیستم گردش خون رو تعریف کن، ‫اگه ممکنه...
‫حتمی، اجتناب‌ناپذیر...
‫...همونطور که در «رساله‌ی حرکت قلب» بیان شده.
‫...تا اینکه تبدیل به حقیقت شد.
‫پدر؟
‫تو گذاشتی اون بمیره، مگه نه؟
‫من هر کاری در توانم بود کردم تا نجاتش بدم. ‫باید این رو بدونی.
‫پس شکست خوردی.
‫هیچ‌کس نمی‌تونه مرگ رو شکست بده.
‫من می‌تونم. من شکستش می‌دم.
‫هر چیزی که تو می‌دونی، من هم خواهم دونست. ‫و بیشتر.
‫فکر می‌کنم برای امروز دیگه کافی باشه.
‫من اون شب دوباره متولد شدم.
‫بهم الهام شد.
‫من دیدم، برای اولین بار...
‫فرشته‌ی تاریکی رو.
‫و اون بهم یه قولی داد.
‫که من بر نیروهای ‫مرگ و زندگی مسلط خواهم شد.
‫من ذره به ذره ‫همون جراحی می‌شدم که پدرم بود.
‫من از اون جلو می‌زدم ‫در جاه‌طلبی و در دستاورد.
‫اون الهام خیلی واضح بود.
‫واضح‌تر از هر چیزی که تا حالا ‫توی بیداری یا رویا دیده بودم.
‫اما چطوری؟
‫سقوط من سریع بود.
‫دو شورش و یه آتش‌سوزی ‫توی مزارع مادرم
‫ثروت خانواده رو به باد داد.
‫ما املاک رو نگه داشتیم، ‫ولی همه‌چیز دیگه رو از دست دادیم.
‫ویلیام رفت پیش یه سمتی از خانواده در وین
‫و من به لندن، و بعد ادینبرو.
‫و اونجا، برای دهه‌ها، سعی کردم...
‫محدودیت‌های تنگِ آکادمیک رو گسترش بدم.
‫زندگی.
‫این... خود زندگیه، آقایون. [محکمه‌ی تأدیبیِ آکادمی اشرافی پزشکی، سال 1855]
‫ما به دنیا میایم.
‫و به محض اینکه برمی‌خیزیم، سقوط می‌کنیم.
‫مرگ.
‫و در فاصله‌ی بین ‫اون برخاستن و سقوط،
‫چشم‌انداز محقر و کوچیک ماست.
‫خب، تولد دست ما نیست.
‫هست؟
‫پیوند، اون جرقه، ‫جان بخشیدن به فکر و روح.
‫اون دست خداست.
‫خدا.
‫اما مرگ.
‫حالا اینجاست که چالش وجود داره.
‫اون باید دغدغه‌ی ما باشه.
‫باید باشه.
‫ما کی باشیم که این کار رو بکنیم؟ ‫ما که خدا نیستیم، نه؟
‫اما اگه قرار باشه ‫به گستاخیِ اسطوره‌ها رفتار کنیم،
‫حداقلش باید معجزه کنیم.
‫اینطور فکر نمی‌کنید؟
‫یه جرقه‌ی الهی رو روشن کنیم...
‫...توی ذهن این دانشجوهای جوون.
‫بهشون به جای اطاعت، سرپیچی رو یاد بدیم.
‫نشون بدیم که انسان می‌تونه طبیعت رو ‫تا مخفیگاه‌هاش دنبال کنه و جلوی مرگ رو بگیره.
‫نه اینکه کُندش کنه، بلکه کاملاً متوقفش کنه!
‫سکوت. سکوت!
‫دقیقاً چطور می‌خواید ‫چیزی رو که غیرممکنه تدریس کنید؟
‫سوژه‌ی ترکیبی، بدن.
‫متعلق به یه مغازه‌دار، ‫لحظاتی بعد از مرگ تحویل داده شده.
‫مغز در معرض دید اما کاربردی،
‫شاخه‌های نخاعی ‫و عصب‌های واگ دست‌نخورده.
‫می‌تونید زخم‌های به باریکی مو رو ببینید.
‫با تکنیک خودم نیازی به بخیه‌ی درشت نیست.
‫این بازو، می‌بینید،
‫از یه نمونه‌ی دیگه اومده، ‫متعلق به یه نجار.
‫عضلات، رباط‌ها، ‫عصب‌ها، همه‌شون الان متصلن.
‫خب، حرکت تشنجی بدن
‫ناشی از جریان الکتریکی، ‫چیز جدیدی نیست.
‫جدید نیست. اما، ‫جریان انرژی در بدن
‫از یه مفهوم کاملاً متفاوتی پیروی می‌کنه.
‫یه مفهوم شرقی به اسم «چی».
‫این، جریان حیاتی انرژی رو ‫هم در داخل و هم در خارج در نظر می‌گیره.
‫من از سوزن‌هایی در شش...
‫ساکت!
‫بشینید!
‫این یه جلسه‌ی دادرسیه، دکتر، ‫نه یه نمایش کارناوال.
‫به پرونده‌ت هیچ کمکی نمی‌کنی، ویکتور.
‫این تردستی گالوانیک فایده‌ای نداره. (الکتریکی)
‫تردستی.
‫تردستی؟
‫مطمئنی؟
‫این تردستی نیست. این یه «تصمیمه».
‫هماهنگی حرکتی بین چشم ‫یه مرد مُرده و بازوی یه مرد مُرده‌ی دیگه،
‫که با یه اراده‌ی جدید ‫و اصول اولیه‌ی فهم، ترکیب شده.
‫فهم، در مغزی که قبلاً مرده؟
‫حالا ول کن.
‫خواهش می‌کنم.
‫«خواهش می‌کنم» همیشه جواب می‌ده.
‫همین الان اون رو خاموش کن. ‫همین الان، شارلاتان.
‫این آینده‌ست. این ممکنه.
‫چرا مطالعه‌ش نکنیم؟ چرا ارزیابی‌ش نکنیم؟
‫این کار کفرآمیزه.
‫یه عمل شنیع.
‫یه وقاحت!
‫خدا زندگی می‌ده، و خدا می‌گیرتش، ویکتور.
‫شاید این بی‌عرضگیه!
‫و این ماییم که باید اشتباهات رو اصلاح کنیم!
‫نذارید این پیرمردهای احمق ‫صداتون رو خفه کنن!
‫جواب‌ها فقط وقتی به دست میان ‫که با نافرمانی ترغیب بشن،
‫آزاد از ترس و باورهای خشک و بزدلانه!
‫پروفسور کرمپ.
‫بارون فرانکشتاین، ‫اسم من هاینریش هارلندره،
‫و یه معرفی‌نامه با خودم دارم
‫از طرف برادرتون، ویلیام.
‫از برادرم؟
‫من درخواست افتخار ‫آشنایی با شما رو داشتم.
‫فقط یه دقیقه از وقت‌تون رو می‌گیره.
‫- خواهش می‌کنم. ‫- بسیار خب.
‫پس ویلیام داره میاد ‫من رو ببینه، درسته؟
‫بله، تا چند روز دیگه.
‫می‌خواد شما رو به نامزدش معرفی کنه. ‫که اتفاقاً، برادرزاده‌ی من می‌شه.
‫الیزابت هارلندر، ‫یه خانم جوون خیلی خوب،
‫تازه از زندگی در صومعه اومده.
‫عکس‌ها کار منن.
‫ویلیام توی دنیای ‫اقتصاد خیلی موفق شده.
‫داره برای خودش اسم و رسمی به هم می‌زنه.
‫ها! اسم و رسم؟ برای خودش؟
‫خب، متأسفانه هردوی ما اون اسم رو داریم، ‫چه بخوایم چه نخوایم.
‫مقاله‌تون رو توی مجله «لَنسِت» خوندم.
‫واقعاً باور دارید می‌تونید انجامش بدید؟
‫یه انسان رو سرهم کنید؟
‫یه بدن کاملاً جدید؟ و بهش زندگی بدید؟
‫امروز دیدیدش، مگه نه؟
‫چیزی که من دیدم بیشتر شبیه به صلیب کشیدن بود.
‫شما قبل از اینکه یه کلمه حرف بزنید ‫کارتون تموم شده بود.
‫ولی من باز هم بهشون نشون دادم.
‫چی رو؟
‫حقیقت رو.
‫اون‌ها تا وقت شام فراموش می‌کنن.
‫آره، آره، آره. ‫ولی شما چی فکر کردید؟
‫به نظرم درخشان بود.
‫بله. می‌دونم.
‫اما شما مثل یه بچه‌اید، خیلی هیجان‌زده،
‫که حیوون خونگی جدیدش رو اونقدر محکم گرفته ‫که داره خفه‌ش می‌کنه.
‫برای همینه که نگران شمام.
‫می‌تونی آتیشت رو مهار کنی، پرومتئوس؟
‫یا می‌خوای قبل از رسوندنش ‫دست‌هات رو بسوزونی؟
‫دقیقاً.
‫لطفاً فکر نکنید بی‌ادبم، ‫ولی روز من به اندازه‌ی کافی طولانی بوده،
‫و معتقدم کاملاً برای ‫هم‌صحبتی با غریبه‌ها نامناسبم.
‫پس اگه چیز بیشتری نیست...
‫اما هست. خیلی بیشتر.
‫من توی ادینبرو اقامتگاه گرفتم.
‫سه روز دیگه، ‫قراره با ویلیام و الیزابت ملاقات کنیم.
‫و همون شب، ‫من سرنوشتت رو عوض می‌کنم.
‫یه چیز خارق‌العاده نشونت می‌دم.
‫خوش اومدید.
‫جناب هارلندر.
‫اوراق رو آوردید؟
‫ممنونم.
‫- شما خارق‌العاده‌اید. ‫- ممنونم.
‫شما دارید از سیستم عصبی ‫برای انتقال اون شوک انرژی استفاده می‌کنید.
‫اینطور نیست؟
‫درسته.
‫و در نتیجه، پایداریِ نیروی حیاتی‌ای که شما بهش فرمان می‌دید
‫خیلی کوتاهه، تحلیل می‌ره، بخار می‌شه.
‫چطور؟
‫توی سخنرانی، ‫شما نمایش‌تون رو از روی غرور تموم کردید.
‫اما در واقع، ‫به این خاطر بود که اون نیروی حیاتیِ الکتریکی
‫داشت محو می‌شد، اینطور نیست؟
‫شما خودتون جراح هستید، قربان؟
‫بله، روزگاری. جراح ارتش بودم.
‫اونقدرها هم ماهر نبودم.
‫اما بهم اجازه داد ‫که پایه‌های ثروتم رو بنا کنم.
‫من چندتا کارخونه‌ی مهمات دارم.
‫- یه تاجر اسلحه. ‫- یه واقع‌گرا.
‫با «جداول اِوِلین» آشنایی دارید؟
‫البته. توسط سِر جان اِولین به دست اومده،
‫چهار تخته هستن، کالبدشکافی دقیق،
‫از قدیمی‌ترین‌ها در اروپا، ‫که عصب‌ها،
‫سیاهرگ‌ها و سرخرگ‌های اجساد رو نشون می‌دن. خب؟
‫بله. اما یه پنجمی هم هست.
‫جذاب‌ترین‌شون.
‫محشره، اینطور نیست؟
‫گوشت که روی چوب کشیده شده.
‫جسد روی تخته خوابونده می‌شه، ‫لایه به لایه پوست کنده می‌شه،
‫و بافت باقی‌مونده با صمغ ‫روی چوب لاک‌کاری می‌شه.
‫- این سیستم لنفاوی رو نشون می‌ده. ‫- بله.
‫پزشک‌های مسلمان بهش می‌گفتن ‫«سیستم گردش خون مخفی».
فقط سه لیتر مایع رو جابه‌جا می‌کنه، ‫اما یه شبکه‌ی گسترده‌ست.
‫- فوق‌العاده‌ست. ‫- بله.
‫حالا برای ما، برای تو، ‫تفاوت مهم اینجاست.
‫پیکربندی نُهم. یه ساختار ‫خیلی ظریف،
‫تقریباً اثیری ‫که قلب رو احاطه کرده.
‫می‌تونه انرژی رو توزیع کنه و هم ذخیره کنه.
‫بله، اگه بشه بهش دسترسی پیدا کرد ‫بدون نابود کردن
‫- بافت اطراف... ‫- نه. نه از جلو.
‫از پشت، ستون فقرات، ‫انحنای قفسه سینه.
‫البته.
‫جریان انرژی، ترمیم زخم و بازسازی ‫فراتر از تصور هر کسی.
‫زندگی ابدی.
‫من این جستجوی تو رو ‫با منابع نامحدود تأمین می‌کنم.
‫و در عوض؟
‫نیازی نیست بی‌تعارف بشیم.
‫ما جستجوگرای حقیقت ‫و تعالی هستیم، هم‌روحیم.
‫ممکنه به وقتش ‫در ازاش یه لطفی ازت بخوام،
‫اما بیشتر برای اینه که افتخار ثبت ‫روند کارت رو برای آیندگان داشته باشم.
‫من تنها کار می‌کنم.
‫من خیلی ساکتم.
‫ویلیام فرانکشتاین ‫و برادرزاده‌تون، جناب هارلندر.
‫در موردش فکر می‌کنم.
‫بارون.
‫الان تظاهر به منطقی بودن نکن. ‫خیلی حیف می‌شه.
‫ویکتور.
‫ویلیام!
‫- ویکتور. ‫- نگاهش کن.
‫خدای من، چقدر بزرگ شدی.
‫از شایستگی خودم نبوده.
‫اجازه بده زنی رو که قراره باهاش ازدواج کنم معرفی کنم
‫بانو الیزابت هارلندر.
‫بی‌نهایت خوشبختم.
‫نمی‌تونم بگم وقتی اخراج شدی شوکه شدم،
‫اما نحوه و زنندگیِ اخراج شدنت،
‫مطمئنم بی‌دلیل بود.
‫نه، دلیل داشت. حقم بود.
‫عمداً اون کار رو کردم، ‫اینطور فکر نمی‌کنید، جناب هارلندر؟
‫عجب خروج باشکوهی بود، بهتون اطمینان می‌دم.
‫چرا تحریکشون می‌کنی؟
‫چرا کارت رو ادامه نمی‌دی ‫بدون اینکه اینطوری توجه جلب کنی؟
‫چقدر محتاط، حتی نسبت به استانداردهای خودت، ویلیام
‫تقریباً شبیه پدر حرف می‌زنی.
‫پدرمون آدم خیلی باسیاستی بود.
‫دقیق بود، محتاط، سنجیده.
‫اما من، از طرف دیگه، اصلاً نمی‌فهمم ‫چرا فروتنی باید یه فضیلت محسوب بشه.
‫ویکتور همیشه ‫دنبال جلب توجه بوده.
‫حتی بچگی‌هامون، ‫من با سکوت کردن، صدای اون رو تعدیل می‌کردم.
‫شاید خیلی زیاد و دفعات خیلی زیادی، ‫اینطور فکر نمی‌کنی، ویکتور؟
‫اگه بشه زندگی رو بازآفرینی کرد،
‫نه به عنوان یه شبیه‌سازی صِرف،
‫بلکه به عنوان یه عمل الهی از طریق ‫ابزار فیزیکی و شیمیایی،
‫چرا باید پنهانش کرد؟
‫می‌خندی؟
‫- برات سرگرم‌کننده‌ست؟ ‫- حتماً هست، بله.
‫ایده‌هام واضح نیستن؟
‫مطمئناً به اندازه‌ی کافی ‫بلند بیانشون کردید.
‫ارزشمند نیستن؟
‫ایده‌ها به خودی خود ارزشمند نیستن، ‫من اینطور فکر نمی‌کنم.
‫روشنم کنید، لطفاً.
‫جنگ رو در نظر بگیرید، مثلاً.
‫ویلیام، سیگار و نوشیدنی توی اتاق کار من؟
‫مطمئناً قبلاً توضیحات برادرزاده‌م رو ‫در این مورد شنیدی.
‫با اجازه‌تون.
‫بفرمایید، ادامه بدید. ایده‌ها.
‫خب... شرافت، وطن، شجاعت.
‫این‌ها مطمئناً ایده‌های ارزشمند ‫و والایی به خودی خود هستن،
‫موافق نیستید؟
‫و با این وجود، آدم‌ها دارن براشون می‌میرن.
‫به شکلی که قطعاً والا نیست،
‫صورت در گِل، در حال خفه شدن با خون خود،
‫فریاد کشیدن از درد.
‫آدم‌هایی که پدر، ‫برادر یا پسرِ یه نفر اون بیرون بودن.
‫آدم‌هایی که بهشون غذا داده شد، تمیز شدن و ازشون پرستاری شد
‫و توسط مادرانشون ‫توی این دنیا تعلیم دیدن،
‫فقط برای اینکه توی یه میدون جنگ دور افتاده بیفتن،
‫دور از کسانی که ‫این تراژدی‌ها رو به پا می‌کنن.
‫اون آدم‌ها توی خونه می‌مونن، ‫بدون اینکه خون یا سرنیزه لمسشون کنه،
‫پوستشون خراش نخورده، ‫پتوهاشون گرم و تمیزه.
‫این اتفاقیه که می‌افته ‫وقتی ایده‌ها توسط احمق‌ها دنبال می‌شن.
‫و شما من رو یه احمق می‌دونید؟
‫بدو برو سراغ نوشیدنی و سیگارت.
‫پسرها منتظرن.
‫چقدر زیاد پیش میاد که یه مرد فکر می‌کنه ‫یه فرشته یا یه ابلیس رو ملاقات کرده،
‫اما می‌فهمه که همه‌ش یه توهمه.
‫بازی شطرنجی که می‌کنیم...
‫فقط علیه خودمونه.
‫کمکش کن.
‫کمکش کن!
‫بفرما. یه‌کم بنوش.
‫بهتره با من بیاید.
‫هیچی نیست.
‫قربان، نگهبان دیدش.
‫در حال چرخیدن دور کشتی. توی مِه.
‫ما همه دیدیم که غرق شد.
‫قربان.
‫خدمه وحشت کردن.
‫اون‌ها فکر می‌کنن اون مرد باید ‫به یخ‌ها تحویل داده بشه
‫و این ماجرا تموم بشه.
‫اون تحت حمایت منه...
‫و تحت حمایت تاج و تخت!
‫چند هفته بعد، ‫من با ویلیام و هارلندر
‫به دریاچه‌ای نزدیک «فادوتس» اون طرف کانال رفتیم.
‫این برج به عنوان یه تصفیه‌خونه‌ی آب ‫برای آبیاری مزارع ساخته شده بود.
‫کارهای عام‌المنفعه، برای همین ساخت و سازش ‫با شروع جنگ متوقف شد.
‫نه این جنگ، جنگ قبلی.
‫یا اون یکی قبل‌تر، ‫دقیقاً یادم نیست.
‫لحظه‌ای که چشمم بهش افتاد...
‫اون برج.
‫می‌تونستم حس کنم که سرنوشت داره صدام می‌زنه.
‫سازه اصولاً دست‌نخورده‌ست.
‫و یه کانال از بالا ‫مستقیم تا پایین می‌ره.
‫می‌تونم وسایلت رو هماهنگ کنم.
‫از ادینبرو میاریمشون.
‫هر چیزی که نیاز داشته باشی یا بخوای ‫فراهم می‌شه.
‫- هر چیزی؟ ‫- هر چیزی.
‫من خدمت ویلیام رو ‫برای طول مدت پروژه تضمین کردم.
‫من به یه سلول نگهدارنده احتیاج دارم.
‫- و یه اتاقک یخ نزدیک آزمایشگاه. ‫- ویلیام.
‫دو تا مخزن پمپ ‫پایین برج هست.
‫از اون‌ها استفاده می‌کنیم.
‫باید موتورهای بخار رو ‫دوباره راه‌اندازی کنیم.
‫به سوخت کافی احتیاج داریم ‫تا مطمئن شیم کار می‌کنن.
‫اونجا و اونجا، ‫چهار تا باتری ولتایی با ظرفیت بالا،
‫قطبیت مثبت و منفی،
‫و یه سیستم برق‌گیر از نقره‌ی خالص ‫که تا پایین آزمایشگاه کشیده می‌شه.
‫بله. پیمانکارهای من می‌تونن ‫همه‌ی تجهیزاتی که لازم داشته باشی رو بسازن.
‫پس اینطور برداشت می‌کنم ‫که به یه توافقی رسیدیم؟
‫معامله انجام شد.
‫لعنتی!
‫نه. نه. این یکی نه.
‫آه. دهنت رو باز کن.
‫تو شانس آوردی که دارت می‌زنن. ‫وگرنه تا آخر سال می‌مُردی.
‫جناب هارلندر بهم قول ‫دسترسی به نمونه‌های مطلوب رو داده بود.
‫بله، ممکنه اینطور باشه، سرورم،
‫اما همونطور که خودتون خوب می‌دونید،
‫جرم و جنایت سودی نداره، و چیزی هم ‫که اینجا داریم نمایش ضعیفی از اونه.
‫همه‌شون یه مشت آدم مفلوکن.
‫از این بابت متأسفم.
‫اون کمر قوی‌ایه. ‫این یکی به درد می‌خوره.
‫بعداً برگرد.
‫اعتراف؟
‫کنجکاو شدم.
‫همچین موجود ظریف ‫و باایمانی، چه چیزی برای اعتراف می‌تونه داشته باشه؟
‫از شانس خوب، ‫یه فرصتی خودش رو نشون داد،
‫و من...
‫داشتم می‌فهمیدم.
‫بر من ببخشای، پدر، ‫که گناه کرده‌ام.
‫چقدر گذشته
‫از آخرین اعترافت، دخترم؟
‫به زور یه هفته، پدر. ‫من توی صومعه بودم.
‫یه هفته؟
‫نچ نچ. به این زودی ‫مرتکب گناه شدی؟
‫شدم.
‫گناه نیت، نه عمل.
‫- در رابطه با یه مَرده، نه؟ ‫- بله.
‫برادر نامزدم.
‫هوای نفس؟
‫نفرت.
‫نفرت...
‫- نفرت؟ ‫- اون مرد چندش‌آور و نامعقوله.
‫کلمات تندی‌ان.
‫یه‌کم دور از رحم و انصافه، اینطور فکر نمی‌کنی؟
‫با احترام، پدر، ‫شما این مرد رو نمی‌شناسید.
‫اون سعی می‌کنه همه چیز و همه کس ‫اطرافش رو کنترل و بازی بده.
‫مثل هر ستمگری، ‫از بازی کردن نقش قربانی لذت می‌بره.
‫تنها مزیتش، می‌تونم بگم، اینه که،
‫خیلی خام‌تر از اون چیزی‌ـه ‫که خودش فکر می‌کنه.
‫خام‌تر؟
‫توضیح بده، فرزندم.
‫یکی اینکه، راحت می‌شه تشخیصش داد.
‫می‌تونی ببینیش... ‫حتی توی یه خیابون شلوغ روز بازار.
‫بگو ببینم، ‫چقدر زود من رو تشخیص دادی؟
‫و تا حدی علاقه‌م به مرگ کمتر.
‫میل اصلی ‫یه سیستم اتصال سریع داره.
‫از آلیاژ استفاده کردی؟
‫مس و روی.
‫این... این اصلاً به درد نمی‌خوره. ‫از اول شروع کن.
‫نقره‌ی خالص یه رسانای کامله.
‫ویلیام، تو باید اینجا بمونی. لطفاً.
‫من به تو بیشتر از هر کس دیگه‌ای اعتماد دارم.
‫فقط برای چند روز دیگه.
‫نمی‌تونی بگیریش.
‫زیباست. زیباست.
‫باید به دامش بندازیم یا بذاریم بره؟
‫به دامش بندازیم.
‫حالا یه چیز مشترک داریم.
‫یه زندانی.
‫همونطور که قول داده بود، ویلیام مسئولیت ‫ساخت و ساز و نیازهای آزمایشگاه رو به عهده گرفت.
‫می‌تونی ‫اونجا رو درست کنی، لطفاً؟
‫برو، کمک کن.
‫اون دستورالعمل‌های من رو ‫مو به مو اجرا می‌کرد.
‫باتری.
‫الان همه‌ش نقره‌ی خالصه.
‫نقاط رسانایی ‫منطبق با سیستم لنفاوی،
‫که خیلی پیچیده بود.
‫اما از پسش براومدم.
‫جناب هارلندر، ممنونم. ‫مهمونی لذت‌بخشیه.
‫امیدوارم حواست رو ‫از تحقیقاتت پرت نکرده باشیم
‫که به من و الیزابت برسی.
‫اصلاً.
‫اون جوونه. ‫می‌تونه روی ما برای مراقبت از خودش حساب کنه.
‫من شما رو با حریم خصوصیتون تنها می‌ذارم.
‫گفتی بودجه‌ت نامحدوده.
‫صبر من نامحدود نیست.
‫خبر موثق دارم که یه نبرد ‫تا یه هفته‌ی دیگه اتفاق می‌افته.
‫موج جنگ ‫غنیمتش رو به ساحل ما میاره.
‫میدون جنگ؟ بدن‌ها متلاشی می‌شن.
‫یه هفته.
‫- یه هفته؟ ‫- بعد از اون، تاریخ ما رو پشت سر می‌ذاره.
‫سیفون رو برام می‌کشی، بارون؟
‫یه هفته تا مشخص کنم ‫چطور جریان رو منتقل کنم.
‫غیرممکنه.
‫باید چی کار می‌کردم؟
‫نزدیک بودم. می‌تونستم حسش کنم.
‫و بعد...
‫زندگی مزاحم شد.
‫فکر کنم دلش برات تنگ شده بود.
‫باید بهت هشدار بدم، ‫الیزابت،
‫- من داشتم روی یه کالبدشکافی کار می‌کردم. ‫- زیباست.
‫شوکه شدی؟
‫یاد نقاشی‌های ‫شهادت و رنج می‌ندازتم.
‫درد از بین رفته.
‫می‌تونی طرح خدا رو ‫توی تقارن و شکل‌ها ببینی.
‫الیزابت.
‫باید یه چیزی رو بهت اعتراف کنم.
‫من به شگفتی‌ها باور دارم ‫و تو هم همینطور.
‫یه پیوندی بین ما هست. ‫می‌تونیش حس کنی؟
‫یه پیوند تقریباً فیزیکی. ‫من واقعاً باور دارم که یه چیز دیگه‌ست.
‫موجود زیباییه، اینطور نیست؟
‫دست‌نیافتنی. کاملاً مسحورکننده، اما خیلی عجیب.
‫سه تا قلب.
‫چشم‌های متعدد. خون سفید.
‫و یه فقدان انتخابِ شگفت‌انگیز.
‫نمی‌فهمم.
‫اختیار، جوهره‌ی روحه.
‫تنها هدیه‌ای که خدا به ما داده.
‫الیزابت...
‫من انتخابم رو کردم.
‫شب به‌خیر.
‫الیزابت!
‫فکر می‌کردم شکست خوردم.
‫فکر می‌کردم همه‌چیز کاملاً تموم شده. فکر می‌کردم...
‫و فکر می‌کردم...
‫و من...
‫تقارن.
‫تقارن خدا. بله، بله.
‫بله.
‫قرار دادن باتری ‫بالای سیستم لنفاوی.
‫کلید رو پیدا کرده بودم.
‫دیگه هیچی نمی‌تونست جلوی من رو بگیره.
‫هیچی.
‫نه! نه، هیچ جسدی رو برندارید
‫از بالا یا پایین ‫تپه، مگه اینکه علامت زده باشم.
‫ممکنه یخ یا پوسیدگی بافت رو نابود کرده باشه.
‫فقط وسط رو بگردید.
‫فراوونی می‌تونه گیج‌کننده باشه ‫مگه اینکه آدم هدفش رو دقیق کنه.
‫من دنبال نمونه‌های بلندم، اندام‌های کشیده.
‫مقیاس بزرگ، کار رو راحت‌تر می‌کنه.
‫از این خوشم میاد.
‫کمال.
‫و چرا که نه، بارون عزیز؟
‫واقعاً، چرا که نه؟
‫دنبال سری بگردید که سالم باشه.
‫اون یکی رو بذارید توی گاری.
‫اون یکی رو بذار اونجا.
‫بقیه‌ رو بیارید.
‫خدای بزرگ.
‫تموم شد.
‫جناب هارلندر!
‫طوفان داره میاد!
‫عصام.
‫عصام!
‫عصام، توی دسته‌ش.
‫جیوه.
‫- مریضی؟ ‫- ممنونم.
‫این... سیفلیسه؟
‫آره، دارم می‌میرم.
‫«یک ازدواج با عشق، ‫یک عمر با جیوه.»
‫مگه همین رو نمی‌گن؟
‫چه مرحله‌ای؟
‫ثانویه؟
‫هردومون برنامه‌ی دقیقش رو می‌دونیم.
‫شروع می‌کنه به خوردن استخون‌هام،
‫کاسه‌ی چشم، گونه، دندون‌ها، فک، جمجمه، ‫مغزم رو نمایان می‌کنه.
‫تومورها، جنون، درد زجرآور.
‫یه صبح دل‌انگیز،
‫شروع می‌کنم به جیغ زدن ‫و دیگه هیچوقت تمومش نمی‌کنم.
‫نمی‌تونم با همچین مرگ مبتذلی روبه‌رو بشم.
‫که من رو می‌رسونه به تنها شرطم.
‫معامله‌مون. طبق توافق، در ازای
‫مداخله‌ی سخاوتمندانه‌ی من ‫به نفع تو.
‫و همزمان که به این آدمِ جدیدمون زندگی می‌دیم،
‫من می‌خوام که در این ‫بدن جدید و بی‌نقص قرار بگیرم.
‫نه.
‫- نه، نه. ‫- آره.
‫الان نه. الان نه!
‫- دقیقاً الان. ‫- بعداً در موردش حرف می‌زنیم، الان نه.
‫«بعداً»ای وجود نداره!
‫«بعداً»ای وجود نداره.
‫من هرچی می‌خواستی بهت دادم!
‫هرچی بخوای بهت می‌دم.
‫اسمش رو ببر، مال توئه.
‫حتی الیزابت.
‫خواهش می‌کنم.
‫«خواهش می‌کنم» همیشه جواب می‌ده.
‫بیماری همه‌جای درونت پخش شده.
‫فراگیره، خودت هم می‌دونی.
‫تک‌تک اعضای بدنت آلوده‌ست.
‫مغزت، خونت، همه‌ش آلوده‌ست.
‫ولی پولم آلوده نیست، مگه نه؟
‫غیرممکنه.
‫حالا، تنها چیزی که لازمه بگی ‫یه کلمه‌ی ساده‌ست.
‫«بله»، نه بیشتر و نه کمتر.
‫نه! می‌فهمی؟ نه!
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫وایسا!
‫وایسا.
‫اگه اون رو از دست بدیم، هیچی نداریم. ‫هردومون می‌بازیم.
‫من همون عقابی می‌شم که جگرت رو می‌خوره! (اشاره به داستان زئوس و پرومتئوس)
‫خواهش می‌کنم، وایسا!
‫جناب هارلندر! جناب هارلندر!
‫طاقت بیار، من رو نگاه کن!
‫نه! جناب هارلندر!
‫نه، نه. نه!
‫نه، نه، نه!
‫نه!
‫نه! نه! نه!
‫تو بهم دروغ گفتی.
‫تو دروغ گفتی.
‫ویکتور!
‫نه، خواهش می‌کنم.
‫ببین. شبیه‌ـه.
‫خورشید.
‫خورشید. نور.
‫نگاه‌ش کن.
‫نور خورشید. خورشید...
‫خورشید زندگیه.
‫گرما.
‫آره! آره.
‫ویکتور.
‫- ویکتور. ‫- آره.
‫آره، آره، آره. البته.
‫البته که خودتی.
‫ویکتور.
‫نامه‌ها، قربان.
‫نامه از املاک قدیمی.
‫ژنو.
‫- چیزی از عموم نرسیده؟ ‫- نه.
‫شاید باید ‫بهشون یه سر بزنیم.
‫مواظب. ببین. ببین پایین رو.
‫آب. آب.
‫آب.
‫آره، آب.
‫- ویکتور. ‫- نه، من ویکتورم.
‫اون آبـه. بیا اینجا.
‫- ویکتور. ‫- بیا دیگه، بیا. باشه، خوبه.
‫می‌خوایم یه قدم بزرگ برداریم.
‫با هم انجامش می‌دیم. آماده‌ای؟
‫این‌وری، اینطوری.
‫نه، اونطوری نه. این‌وری.
‫نه، نه، نه. داغه، داغه.
‫نه، دست نزن. به اون دست نزن.
‫داغه.
‫بشین. خیلی خوبه. خیلی خوبه. آره.
‫آره. حالا، ببین اینجا چی دارم.
‫این رو ببین. این چیه؟
‫این چیز عجیب چیه؟ مواظب باش.
‫تو خیلی قوی هستی.
‫آره. و اینطوری.
‫آره، یکی دیگه می‌خوای؟ ‫آره، این یکی میره درست اینجا.
‫کلید.
‫ویکتور.
‫این حسابی گرم نگهت می‌داره.
‫یه پتوی خوب که گرم نگهت داره.
‫- ویکتور. ‫- باشه.
‫تو بمون.
‫تو همین‌جا بمون.
‫همین‌جا بمون.
‫برمی‌گردم. باشه. همون‌جا بمون.
‫ویکتور.
‫نه، نه، نه، نه، نه. طوری نیست.
‫برمی‌گردم.
‫ویکتور.
‫همه‌چیز براش تازه بود.
‫گرما، سرما، نور، تاریکی.
‫و من اونجا بودم تا بهش شکل بدم.
‫هیچوقت به چیزی که ‫بعد از خلقت میاد فکر نکرده بودم.
‫و با رسیدن به انتهای زمین،
‫دیگه افقی باقی نمونده بود.
‫این دستاورد، غیرطبیعی حس می‌شد.
‫تهی از معنا.
‫و این خیلی آزارم می‌داد.
‫افرادت، می‌خوان برگردن.
‫آره؟
‫احتمالاً.
‫اما به محض اینکه آزاد بشیم، ‫به سمت جلو بادبان می‌کشیم.
‫به هر قیمتی.
‫تو هم در جنون من شریکی.
‫شاید نکته‌ی ظریف‌تری ‫توی گفتن داستانم به تو باشه.
‫چه باشه چه نباشه، بارون...
‫دلم می‌خواد بشنومش.
‫هفته‌ها گذشت،
‫و همینطور که قدرتش به سرعت زیاد می‌شد، ‫توان من تحلیل می‌رفت.
‫افسوس، هیچ زبان یا ‫پیشرفت دیگه‌ای رخ نداد.
‫نه، نه، نه، نه، نه.
‫پایین، پایین، پایین.
‫آها، حالا شد.
‫آها، حالا شد. همون‌جا بمون. بمون.
‫آره، اون تویی.
‫اون تویی. باشه؟
‫آره، این داره خیلی خوب جوش می‌خوره.
‫خسته‌ام.
‫نخوابیدم.
‫یه پلک هم رو هم نذاشتم.
‫در حال رسیدگی به تو.
‫اصلاح کردنت تموم شد.
‫نه، نه، وایسا، وایسا.
‫ول کن. نه، نه، نه، نه. باز کن.
‫دستت رو باز کن. باز کن. بازش کن.
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫ببین. ببین چی کار کردی.
‫باید به من گوش بدی. ‫باید گوش بدی. گفتم بندازش.
‫حماقت! نه. وایسا.
‫بیا اینجا.
‫- ویکتور. ‫- نه، بهم دست نزن!
‫هیچوقت بهم دست نزن!
‫بیا اینجا.
‫من این کار رو نکردم. تو کردی.
‫زخم.
‫بسته شده.
‫ولی چطوری؟
‫باشه.
‫نه، نه، نه.
‫نه.
‫باشه. باشه.
‫مطمئنم همه‌چیز مرتبه.
‫به زودی می‌رسیم اونجا.
‫می‌دونم که فکرهایی داری. می‌دونم.
‫می‌دونم که داری.
‫یه جایی اون تو. ‫یه جایی اون تو فکر داری.
‫مگه نه؟
‫چیزی هست که بخوای بگی؟
‫هرچقدر هم قاطی پاتی، هرچقدر هم گیج؟
‫یه چیزی؟
‫دارم زیادی فرض می‌کنم؟
‫ویکتور.
‫آره، آره، آره، آره، آره!
‫اینقدرش رو دیگه فهمیدیم.
‫این اسم منه. اسم من ویکتوره.
‫چیز دیگه‌ای هم هست که بتونی بگی؟ ‫هر چیزی؟
‫چیزی؟ چیزی؟
‫اوم، خورشید؟
‫سرما. بارون. خون. هرچی.
‫چکمه. می‌تونی بگی «چکمه»؟
‫ویکتور.
‫نه، آره، نه، آره! چطور...
‫«دست» چطوره؟ می‌تونی بگی «دست»؟
‫دست. دست.
‫تو از من می‌ترسی؟
‫از من می‌ترسی؟
‫چرا؟ چرا باید از من بترسی؟
‫من که اذیتت نمی‌کنم.
‫اذیتت نمی‌کنم. من ساختمت.
‫من خالقتم! تمومش کن!
‫تو اینجایی. واقعاً اینجایی.
‫بیا پس. بیا، بیا.
‫باید بهت بگم. ‫کلی چیز دارم بهت نشون بدم، الیزابت.
‫باورت نمی‌شه. ‫مطلقاً شگفت‌انگیزه.
‫بیا، بیا، ‫اول یادداشت‌هام رو نشونت می‌دم.
‫عموم اینجاست؟
‫چی؟
‫عموم، اون اینجاست؟
‫نه، نه.
‫نه، تنهام. اون اینجا نیست.
‫- اون... تا چند روز دیگه برمی‌گرده. ‫- خیلی حالت خوب به نظر نمی‌رسه، ویکتور.
‫هیچوقت حالم بهتر از این نبوده! ‫هیچوقت ذهنم اینقدر شفاف نبوده! بیا، بیا!
‫تب داری؟
‫من فقط خیلی هیجان‌زده‌ام ‫که می‌بینمت.
‫در پوست خودم نمی‌گنجم. ‫خیلی مشعوفم.
‫مطلقاً شگفت‌انگیز...
‫ویکتور...
‫ویکتور. ویکتور.
‫کی اذیتت کرده؟
‫باید این رو بهت نشون بدم، ویلیام.
‫بذار برات مرتبش کنم.
‫و منم یه چیزی دارم بهت نشون بدم.
‫با انجمن سلطنتی پزشکی صحبت کردم.
‫- علاقه‌مندن ببیننت. ‫- نه، نه، نه، هنوز نه.
‫هنوز کاملاً آماده نیستم.
‫فکر می‌کردم ‫این همون چیزی‌ـه که همیشه می‌خواستی.
‫اون آدمه.
‫- اون آدمه اون پایین. ‫- دیدیش؟
‫اون یه بیماره؟ یه قربانی؟
‫زخم‌هاش. تو اونجوری زخمی‌ش کردی.
‫نه، نه، نه. این دنیا بود ‫که بهش آسیب زد، الیزابت.
‫من... من بهش زندگی دادم.
‫من بهش زندگی دادم.
‫پاشو، پاشو، پاشو
‫یالا.
‫بیا، بیا، بیا...
‫هنوز داره ‫به محیط اطرافش عادت می‌کنه.
‫قویه، ویلیام.
‫- تو انجامش دادی. ‫- خیلی قویه.
‫تو انجامش دادی.
‫همه‌ی سیستم‌هاش فعالن.
‫همه‌ش در حال بهبودی.
‫و بهبودی نامنظمه، آره.
‫اما استثناییه.
‫چرا اینجا به زنجیر کشیده شده؟
‫برای امنیت خودش و من،
‫و تمیز کردنش راحته ‫و نگه‌داریش.
‫و اونم که بهتر از این نمی‌فهمه.
‫ولی تو می‌فهمی.
‫هارلندر می‌دونه؟
‫باید همه‌چیز رو برای لحظه‌ای که برمی‌گرده ‫آماده کنیم.
‫- البته. ‫- و همه‌چیز رو قابل ارائه کنیم.
‫هوشمنده؟
‫ویکتور، هوشمنده؟
‫نمی‌تونم درک کنم ‫دقیقاً چطور کاری رو که کردی انجام دادی،
‫اما ابعادش برام پوشیده نیست.
‫ویکتور، هیچوقت از خودت پرسیدی،
‫از بین تمام اعضایی که اون مرد رو ساختن،
‫کدومشون روح رو نگه داشته؟
‫نه، نپرسیدم.
‫یه چیزی خیلی نگران‌کننده‌ای ‫توی اون موجود پایین هست.
‫با چی جان گرفته؟
‫درد داره؟
‫یه برگ؟
‫برای من؟
‫ممنونم.
‫قشنگ نیست؟
‫این برای منه؟
‫من الیزابتم.
‫می‌تونی بگی «الیزابت»؟
‫من دیگه می‌رم.
‫الیزا... بت.
‫نباید به اون جونور نزدیک بشی.
‫«جونور»؟
‫جونور. آره.
‫باور دارم که توش زندگی هست،
‫اما اون جرقه‌ی هوشی که ‫من می‌خواستم، نیست.
‫شاید نه اونطور که تو می‌فهمی.
‫یه چیزی اشتباه پیش رفت.
‫یه انسداد، یه بخیه، یه اتصال.
‫تو، ویکتور فرانکشتاین بزرگ، ‫تو اشتباه کردی؟
‫اون موجود فقط یه کلمه بلده، ‫و فقط یه کلمه.
‫«ویکتور، ویکتور، ویکتور.»
‫فقط طوطی‌وار تکرارش می‌کنه ‫بدون هیچ دلیل و منطقی.
‫شاید در حال حاضر ‫اون کلمه براش معنی همه‌چیز رو می‌ده.
‫اگه اینطور باشه که با نو شدن، ‫روحی که بهش جان می‌ده ساده‌تر،
‫- ناب‌تر... ‫- ناب‌تره؟
‫ناب‌تر از یه آدم معمولی؟
‫اگه اینطور باشه که نفسِ خالق ما،
‫مستقیماً وارد کالبد زخمی‌ش شده باشه چی؟
‫خدای بزرگ، الیزابت.
‫اگه می‌تونستم خودم رو قانع کنم،
‫تمایلم این بود که فکر کنم ‫تو به اون موجود علاقه داری.
‫درک.
‫توی اون چشم‌ها من درد دیدم،
‫و درد چی می‌تونه باشه ‫جز نشانه‌ی هوشمندی؟
‫پس درد من چی؟
‫اون چیزی که تو از من دریغ کردی چی؟
‫چیزی که قلبم می‌خواد...
‫قلب تو؟
‫از بین تمام آناتومی انسان،
‫قلب تنها عضویـه که ‫تو ذره‌ای ازش درک نداری
‫فقط هیولاها ادای خدا رو درمیارن، بارون.
‫ناب‌تر از آدم معمولی؟
‫و من، یه جورایی، شدم آدم بده.
‫قلب تو نابه؟
‫بهت اطمینان می‌دم که نیست.
‫من باید بدونم. من گذاشتمش اونجا.
‫برو بالا.
‫بذار دوباره امتحان کنیم.
‫حالا پات رو بده به من.
‫پا!
‫پات رو بده به من!
‫درد نشانه‌ی هوشمندیه، ‫مگه نه؟
‫خب، بذار این نظریه رو امتحان کنیم.
‫پات رو بده به من!
‫پا!
‫یالا!
‫پات رو بده به من، هیولا!
‫پات رو بده به من!
‫پا!
‫ویکتور!
‫ویکتور! ویکتور!
‫چی شده، ویکتور؟
‫بیا. بیا.
‫من شکست خوردم. اشتباه کردم.
‫- نه، تو شکست نخوردی. اوراقت رو دیدم. ‫- خوردم.
‫- بی‌نقصه. ‫- اون موجود بی‌نهایت خطرناکه.
‫اونجا... ویکتور.
‫بذار منتظر هارلندر بمونیم ‫و با هم صحبت کنیم.
‫ویلیام، یه چیزی هست ‫که باید بدونی.
‫یه چیزی که باید بهت نشون بدم.
‫- ها... هارلندر... ‫- توی یه حمله‌ی عصبی، کشتش.
‫حالا می‌فهمی ‫چرا تردید داشتم این رو بهت بگم؟
‫و قطعاً به الیزابت نگم.
‫خ... خب الان چی کار باید کرد؟
‫چی؟
‫- چی کار باید کرد؟ ‫- «چی کار باید کرد»؟
‫باید الیزابت رو برگردونی وین.
‫بهش بگو یه کار فوری پیش اومده ‫و باید فوراً برید.
‫توی بی‌خبری نگه‌ش دار.
‫برای امنیت خودش.
‫باید کاری رو که می‌گم بکنی.
‫طولی نمی‌کشه برمی‌گردیم. ‫اما فعلاً، این بهترین کاره.
‫حالا سوار کالسکه شو، لطفاً.
‫اون موجود، ‫فکر می‌کنی چقدر عمر می‌کنه؟
‫کوتاه. خیلی کوتاه، مطمئنم.
‫وحشتناک‌ترین حس رو دارم.
‫چی شده؟
‫کالسکه رو برگردون.
‫تو برو وین.
‫کالسکه رو برگردون وگرنه می‌پرم. ‫می‌خواد بکشتش.
‫یه کلمه بگو.
‫یه کلمه‌ی دیگه. هرچی.
‫مجبورم کن نجاتت بدم.
‫ویکتور.
‫الیزابت.
‫ویکتور! ویکتور!
‫ویکتور!
‫اما اون پایان ماجرا نبود.
‫در جستجوی زندگی، من مرگ رو خلق کردم.
‫به نظر می‌رسه ‫باید دوباره با افرادم صحبت کنم.
‫نگران نباش.
‫بهم گوش می‌دن.
‫نه، نه، وایسا!
‫بهش آسیب نزن! من اینجام.
‫من رو ببر.
‫یالا، هیولا.
‫هردومون رو بکش. داستان خالقت رو تأیید کن.
‫خالق من... داستانش رو گفت.
‫پس منم داستانم رو می‌گم.
[پرده‌ی دوم] [سرگذشتِ هیولا]
‫ویکتور!
‫ویکتور! ویکتور! ویکتور!
‫اسمت رو صدا زدم ‫و فهمیدم که تنهام.
‫- اون چیه؟ ‫- بهش شلیک کن!
‫شلیک کن!
‫زدی بهش؟
‫کجاست؟
‫زخم‌هام خوب شده بودن.
‫اما سردم بود، خیلی سرد.
‫- می‌تونی آتیش رو روشن کنی؟ ‫- باشه.
‫منم آغل رو تا جایی که بتونم تعمیر می‌کنم.
‫خب، حالت خوبه؟ گرفتیش؟
‫نه، همه‌جا رو گشتیم. ‫نتونستیم اون موجود رو پیدا کنیم.
‫با اینکه دو بار بهش شلیک کردیم.
‫رد خونش حدود یه کیلومتری اینجا قطع شد.
‫باشه. بیاین تو. بیاین تو.
‫یه مدتی دنبالش کردیم ‫و بعد غیبش زد. رفت.
‫چی بود؟ خرس بود؟
‫اون نه خرس بود نه آدم. ‫هیچوقت همچین چیزی ندیده بودم.
‫پس شبح بود؟
‫شبح نبود. ما زخمی‌ش کردیم. ‫از گوشت و استخون بود.
‫بیا، بیا. این طرف.
‫دقیق‌تر بگو چی دیدی.
‫آنا ماریا، پدربزرگت رو ‫ببر کنار شومینه.
‫مطمئن شو که راحت باشه.
‫این طرف، پدربزرگ.
‫تا عمق جنگل رفتیم. ‫نتونستیم پیداش کنیم.
‫پیداش می‌کنیم.
‫- زمان می‌بره. ‫- آره.
‫آنا ماریا، بیا.
‫بیا، عزیزم. بیرون کمکم کن.
‫پیرمرد من رو تحت تأثیر قرار داد.
‫و چشم‌های نابیناش پر از خرد بود.
‫این آدم‌ها یه «صدا» داشتن.
‫ازش استفاده می‌کردن تا به هم بگن
‫در مورد احساسات و ایده‌ها.
‫بهش می‌گفتن «کلمه».
‫دقت کن.
‫این چیه؟
‫یه پسر.
‫- و دوباره. ‫- یه پسر.
‫خیلی خوبه، فرزندم.
‫و این؟
‫یه... یه چشم.
‫- و دوباره. ‫- یه چشم.
‫آره. آفرین. آفرین، دخترم.
‫- چشم. ‫- و این یکی؟
‫دست.
‫- خیلی خوبه. ‫- دست.
‫کمک برسونید.
‫یه طناب دور ‫بزرگترین‌شون اون پشت ببند.
‫آرزو داشتم ‫بخشی از این خانواده باشم.
‫قبل از زمستون به هیزم ‫بیشتری احتیاج داریم.
‫چند باری می‌ریم و میایم.
‫کمک‌دست‌شون باشم.
‫برای سازه به ‫تنه‌های بزرگتری احتیاج داریم.
‫باشه.
‫من چه کاری ‫می‌تونستم براشون بکنم؟
‫آنا ماریا! پدر!
‫بیاید! بیاید ببینید!
‫نگاه کن، آنا ماریا!
‫ببین، بیشتر هم هست! ببین!
‫کی می‌تونسته این کار رو کرده باشه؟
‫روح جنگل.
‫باید ازش تشکر کنیم.
‫متشکرم.
‫بگو، «متشکرم، روح جنگل.»
‫متشکرم. ‫متشکرم، روح جنگل.
‫متشکرم.
‫بیا. اینجا رو ببین.
‫متشکرم.
‫از اون به بعد، ‫من شدم نگهبان نامرئیشون.
‫روح جنگل.
‫و گاهی، اون‌ها هم ‫محبت کوچیکی در حق من می‌کردن.
‫لباس، نون.
‫و برای یه لحظه،
‫یه لحظه‌ی خیلی کوتاه،
‫دنیا و من در صلح بودیم.
‫زود باشین. زود باشین.
‫برید تو. آره.
‫مطمئن شو اون در رو می‌بندی.
‫کی می‌تونسته این کار رو کرده باشه؟
‫روح جنگل؟
‫گرفتمش.
‫«و در پایان، مرد جوان مغرور
‫هرگز نتونست دست گمشده‌ش رو پیدا کنه.»
‫«اون سنگ شد، ثروتش از دست رفت،»
‫«و غرورش رو باخت و سرزمینش رو باخت.»
‫خیلی خوبه، عزیز دلم.
‫زیبا خوندی. حالا این یکی رو امتحان کن.
‫گرگ‌ها.
‫یه ایده،
‫یه احساس برام روشن شد.
‫شکارچی از گرگ متنفر نبود.
‫گرگ از گوسفند متنفر نبود.
‫اما خشونت بین‌شون اجتناب‌ناپذیر به نظر می‌رسید.
‫شاید، با خودم فکر کردم، ‫این رسم دنیا بود.
‫شکارت می‌کرد و می‌کشتت
‫فقط به خاطر اونی که هستی.
‫گوسفندها تا آخر ماه فروخته می‌شن، پدر.
‫بعدش تو، ‫آلما و آنا ماریا رو می‌برم شهر.
‫ما می‌ریم توی کوه‌ها،
‫گرگ‌ها رو شکار می‌کنیم ‫و آخر زمستون برمی‌گردیم.
‫من هر زمستون اینجا تنها دعا می‌کنم ‫و امسال هم فرقی نمی‌کنه.
‫خواهش می‌کنم، پدر، منطقی باش.
‫تو کاری رو که باید بکنی بکن، منم همینطور.
‫پیرمرد لجباز.
‫الان فقط من و تو موندیم، روح.
‫فقط من و تو.
‫و من توی ذهنم ‫راه‌های زیادی رو ساخته بودم
‫که چطور خودم رو به پیرمرد نشون بدم.
‫ازم می‌ترسید؟
‫بهم خوشامد می‌گفت؟
‫من رو رد می‌کرد؟
‫کی اونجاست؟
‫با یک قدم، ‫وارد دنیای متفاوتی شدم.
‫دنیایی که فقط از دور دیده بودم.
‫خواهش می‌کنم، کی هستی؟
‫جوابم رو بده.
‫بگو.
‫چرا اینجایی؟
‫مسافرم.
‫خوش اومدی، مسافر عزیز.
‫اگه ازت بخوام یه صندلی پیدا کنی، ‫فکر نکن که از هم‌صحبتیت ناشکرم.
‫من... برام سخته ‫که میزبان خوبی باشم.
‫آره.
‫بینایی... بینایی من از کار افتاده.
‫اما نون ‫و نوشیدنی روی میزه.
‫بفرما از خودت پذیرایی کن.
‫نوشید... نی؟
‫زبانت.
‫سخت حرف می‌زنی.
‫اهل این دور و بر نیستی؟
‫ترسیدی؟
‫نیازی نیست بترسی.
‫از چی می‌ترسی؟
‫- همه‌چیز. ‫- دست...
‫دست‌هات یخ زدن
‫و آسیب دیدی، مگه نه؟
‫آسیب؟
‫آره. دست‌هات و صورتت زخم داره
‫و یونیفرم پوشیدی.
‫توی جنگ زخمی شدی؟
‫تو قایم شده بودی
‫لای چرخ‌دنده‌های آسیاب، مگه نه؟
‫آره. آره. روح جنگل.
‫آره.
‫نمی‌تونم قیافه‌ت رو قضاوت کنم،
‫اما یه چیزی توی صدای تو هست
‫که من رو از ‫نیت خوب و مهربونیت مطمئن می‌کنه.
‫مهربونی؟
‫پیشم بمون.
‫در غذا و آتیش من شریک شو.
‫خوشحال می‌شم ‫این اندک چیزی که دارم رو باهات شریک بشم
‫و هم‌صحبتی تو خیلی کمکم می‌کنه.
‫و تو... تو می‌تونی برام بخونی.
‫بخونم؟
‫اینجا رو خونه‌ت بدون و من رو دوستت.
‫دوست.
‫دوستیم.
‫و اونجا بود ‫که اولین داستانم رو خوندم،
‫و اون اولین داستان بشریت بود.
‫در مورد مردی به اسم آدم ‫و زنی به اسم حوا خوندم،
‫در مورد زمانشون در باغ بهشت.
‫در مورد ظهور شهرهای رقیب خوندم
‫و فروپاشی یک برج
‫و خشم خدا.
‫و در مورد مردانی خوندم ‫که با اژدها می‌جنگیدن
‫و مردانی که همه‌چیز رو باختن.
‫و زمان گذشت
‫و با برگ‌های پاییز فرو ریخت.
‫تا حالا برف ندیده بودی، ‫دوست عزیزم؟
‫دنیا رو تمیز... و نو می‌کنه.
‫«نام من اوزی‌ماندیاس است، ‫شاهِ شاهان.»
‫«به آثارم بنگرید، ‫ای قدرتمندان، و ناامید شوید.»
‫«هیچ چیز دیگری باقی نمانده.»
‫«گرداگرد آن ویرانه‌ی عظیم، ‫بی‌کران و عریان.»
‫«شن‌های تنها و هموار ‫تا دوردست کشیده شده‌اند.»
‫«نام من اوزی‌ماندیاس است...»
‫کتاب‌های بیشتری ‫از این تو دنیا هست؟
‫چندتایی بیشتر، مطمئنم.
‫اینجا نه.
‫آخرین کتاب سمت چپ. برش دار.
‫هنوز بهش نرسیدیم.
‫«بهشت گمشده»، میلتون.
‫انسان از خدا سوالاتی داره.
‫حتی خدا هم سوالاتی داره.
‫فکر می‌کنم اون دنبال جواب می‌گشت ‫و برای همین پسرش رو فرستاد.
‫مرگ احتمالاً براش جالب بوده.
‫رنج.
‫من می‌خوام بدونم کی هستم.
‫از کجا اومدم؟
‫خدا حافظه‌ی تو رو گرفته همونطور که آرزو داشتم ‫حافظه‌ی من رو هم می‌گرفت.
‫سال‌ها پیش، من زندگی یه مرد رو گرفتم.
‫یه مرد خوب.
‫و از اون موقع دارم تاوانش رو می‌دم.
‫بخشش.
‫فراموشی.
‫معیار واقعی خرد همینه.
‫اینکه بدونی بهت آسیب رسیده،
‫توسط کی بهت آسیب رسیده،
‫و انتخاب کنی که بذاری همه‌ش محو بشه.
‫اما من نمی‌تونم چیزی رو فراموش کنم ‫که نمی‌تونم به یاد بیارم.
‫هیچی یادت نمیاد؟
‫توی رویاهام...
‫...من... خاطراتی می‌بینم.
‫آدم‌های مختلف.
‫همه‌... تیکه تیکه.
‫من...
‫من آ... آتیش و آب یادمه.
‫و شن زیر پاهام.
‫و یه کلمه.
‫یه کلمه‌ی واحد.
‫چیه؟
‫ویکتور.
‫برو دنبالش.
‫اون کلمه.
‫و بعد فهمیدمش.
‫وحشتِ حقیقت رو.
‫فهمیدم که هیچی نبودم.
‫یه مفلوک.
‫یه لکه ننگ.
‫حتی از جنس انسان هم نبودم.
‫این درد به ذهنم چسبید.
‫هیچوقت ولم نکرد.
‫بعدش دیدمش.
‫اسمت رو.
‫«ویکتور فرانکشتاین.»
‫و اینکه کجا پیدات کنم.
‫نه!
‫برگشتی.
‫من فهمیدم چی هستم.
‫از چی ساخته شدم.
‫من... زاده‌ی یه دخمه‌ی مردگانم.
‫یه لاشه‌ی متلاشی.
‫سرهم شده از زباله ‫و مُرده‌های دور ریخته شده.
‫یه هیولا.
‫من می‌دونم تو چی هستی.
‫یه مرد خوب.
‫و... تو دوست منی.
‫دوست؟
‫دوست.
‫اون موجود چیه؟
‫اون... اون موجودِ توی جنگل؟
‫باهاش چی کار کردی؟
‫تکون نخور.
‫سریع! پرش کن! بکشش!
‫دوباره سکوت برقرار شد،
‫و بعد... زندگیِ بی‌رحم.
‫چقدر مُرده بودم؟
‫نمی‌دونم.
‫اما دیدم که جراحاتم خوب شدن.
‫هوای سرد زمستون ریه‌هام رو می‌سوزوند.
‫تنهاتر از همیشه بودم،
‫چون برای هر انسانی ‫فقط یه درمان برای همه‌ی دردها بود:
‫مرگ، هدیه‌ای که تو اون رو هم از من دریغ کردی.
‫حسادت درونم شعله کشید
‫و تصمیم گرفتم ‫یه لطف واحد ازت بخوام.
‫خالق من.
‫درخواست... یه همدم دارم.
‫باید بلند شی.
‫آره، البته. البته.
‫عروسی به زودی شروع می‌شه ‫و می‌خوام کنارم باشی.
‫باورش سخته،
‫اگه طبیعت مهربون تو نبود.
‫با چندتا از مهمون‌ها ‫در مورد بازرسی صحبت کردم.
‫در مورد انفجار.
‫اکثریت قبولش کردن ‫همونطوری که بود.
‫و چی بود، ویلیام؟
‫گذشته، ویکتور.
‫یه تصادف وحشتناک.
‫قصد دارم املاک رو بفروشم.
‫ما فقط همدیگه رو داریم.
‫می‌خوام گلبرگ‌ها رو همه‌جا بریزی.
‫همه‌جا بریزشون.
‫برو طبقه بالا و بازم از اون‌ها بریز.
‫می‌دونم شگون نداره ‫که عروس رو قبل از مراسم ببینم.
‫فقط برای داماد.
‫آره، درسته. نه برای من.
‫سلام، الیزابت.
‫من به ندرت قبلاً احساس پشیمونی کردم ‫و الان جز اون حس دیگه‌ای ندارم. من...
‫یه تب خیلی طولانی من رو گرفته بود، ‫اما تموم شد،
‫و الان تو رو اونجوری که باید می‌بینم.
‫هرچقدر که ارزش داشته باشه، ‫من... من برای تو و برادر کوچیکم،
‫که بیشتر از زندگی دوستش دارم، بهترین‌ها رو آرزو می‌کنم.
‫شاید دوست داشته باشی باور کنی که اینطوره.
‫و من وحشت دارم که حتی بشنومش.
‫توی روز عروسیم، ‫فقط یه لطف ازت می‌خوام.
‫دیگه دروغ نگو.
‫- من... من می‌خوام بهت بگم... ‫- همین الان از اتاق من برو بیرون.
‫- الیزابت. ‫- برو بیرون!
‫از تاریکی بیا بیرون،
‫اگه اینجایی.
‫اینجایی که ازم تشکر کنی؟
‫تو زنده موندی و اونقدر باهوشی ‫که من رو پیدا کردی.
‫من خوب ساختمت.
‫باید یه همدم برام بسازی.
‫یکی مثل من.
‫یه هم... یه همدم؟
‫می‌فهمم.
‫یه هیولای دیگه.
‫آره.
‫می‌تونیم با هم هیولا باشیم.
‫من سلامت عقلم رو با چه بهایی به دست آوردم،
‫و تو اینجایی... تو جنونی هستی که من رو فرا می‌خونه.
‫من نمی‌تونم بمیرم.
‫و نمی‌تونم زندگی کنم...
‫تنها.
‫من در تو یه چیز ‫واقعاً وحشتناک خلق کردم.
‫نه یه «چیز».
‫یه «نفر».
‫تو یه «نفر» رو ساختی.
‫من رو.
‫هر معمایی که باشم، خالق، من فکر می‌کنم.
‫حس می‌کنم.
‫من این تنها درخواست رو دارم...
‫یکی مثل من بساز.
‫و بعدش چی؟
‫تولید مثل.
‫تکثیر.
‫یه خونه؟
‫یه قبر؟
‫مرگی که مرگ می‌زاید و مرگ می‌زاید.
‫نژادی از شیاطین ‫که روی زمین تکثیر می‌شن.
‫وقاحتی که خودش رو تداوم می‌ده.
‫من برای تو وقیحم، ‫اما برای خودم، فقط «هستم».
‫گم شو!
‫دیگه هرگز چیزی ‫مثل تو، شرور و بدترکیب، نخواهم ساخت.
‫پس هنوز هم همه‌چیز ‫سرِ اراده‌ی توئه، ویکتور.
‫همون اراده‌ی وحشتناکی ‫که من رو به دنیا آورد، حالا محکومم می‌کنه؟
‫معجزه این نیست که من حرف می‌زنم، ‫معجزه اینه که تو اصلاً گوش بدی!
‫اگه قرار نیست به من عشق ببخشی، ‫پس من غرق در خشم می‌شم.
‫و خشم من بی‌نهایته.
‫برو کنار.
‫ویکتور.
‫چه خبره؟
‫الیزابت، ازش فاصله بگیر!
‫نه!
‫بهش حمله کرد! بهش حمله کرد!
‫من رو با خودت ببر.
‫خدای من!
‫نه، بذار... می‌تونم نجاتت بدم.
‫می‌تونم نجاتت بدم.
‫از چی؟
‫از خودت؟
‫من از تو می‌ترسم، ویکتور.
‫نه، نه...
‫همیشه می‌ترسیدم.
‫از ذره ذره‌ی جنون و ویرانیت.
‫همون آتش‌سوزی بزرگی ‫که همه‌چیز رو بلعید.
‫همه‌ش از تو بود.
‫تو هیولایی.
‫جای من ‫هیچوقت تو این دنیا نبود.
‫دنبال چیزی می‌گشتم و آرزوش رو داشتم ‫که نمی‌تونستم اسمش رو بگم.
‫اما در تو، پیداش کردم.
‫گم شدن و پیدا شدن،
‫عمر عشق همینه.
‫و در این کوتاهی،
‫این تراژدی...
‫این ابدی شد.
‫اینطوری بهتره... محو شدن...
‫در حالی که چشم‌هات بهم خیره شده.
‫اون رفت و من آرزو دارم دنبالش برم.
‫تو به من زندگی‌ای دادی که نمی‌خواستم.
‫من همون رو به تو برمی‌گردونم.
‫تو فکر می‌کردی من هیولام.
‫حالا من لطفت رو جبران می‌کنم.
‫من رو بکش! همین الان من رو بکش، انجامش بده!
‫به خون می‌کشمت.
‫مجبورت می‌کنم متواضع بشی.
‫شاید تو خالق من باشی،
‫اما از امروز به بعد، ‫من ارباب تو خواهم بود.
‫تو من رو تا اون سوی جنگل‌ها دنبال کردی،
‫اون سوی کوه‌ها،
‫اون سوی افق‌های یخ‌زده،
‫تا اینکه هیچی باقی نموند.
‫فقط تو... و من.
‫مهمات می‌خوام.
‫این رو تیز کن.
‫سه تا قوطی شیرعسلی، ‫یه‌کم هیزم.
‫و شش تا دینامیت.
‫شش تا؟
‫داری چی شکار می‌کنی؟
‫یه حیوون بزرگ.
‫نه! نه! نه!
‫ویکتور.
‫تو فقط وقتی گوش می‌دی که بهت آسیب بزنم.
‫این. تو ایمانت رو به این بستی.
‫فکر می‌کنی این من رو نابود می‌کنه.
‫پس روشنش کن و امیدوار باش که بکنه، ‫اما اگه نکرد،
‫دوباره میام سراغت.
‫روشنش کن!
‫حالا... فرار کن.
‫و خب، اونجا بودی، ‫شکسته و دور انداخته شده.
‫و من،
‫دوباره زنده.
‫می‌تونستم حس کنم گوشت سوخته‌م داره دوباره رشد می‌کنه.
‫صدای ترق و تروق استخون‌هام که جا می‌افتن.
‫زمزمه‌ی خونم ‫که در قلب بی‌وقفه‌م پمپاژ می‌شه.
‫و یک بار دیگه که رحمی پیدا نکردم،
‫فقط یه مسیر داشتم.
‫و حالا اینجاییم.
‫درمانده و تمام شده.
‫دیگه چیزی در ما نمونده که بدیم یا بگیریم.
‫اون خون بیرون چادر...
‫مال منه.
‫همه‌ش مال منه.
‫خونریزی می‌کنم.
‫درد می‌کشم.
‫رنج می‌برم.
‫می‌بینی، این هیچوقت تموم نمی‌شه.
‫متأسفم.
‫پشیمونی من رو فرا گرفته.
‫و حالا زندگیم رو اونطور که بود می‌بینم.
‫حالا می‌ری، خالق.
‫محو می‌شی.
‫همه‌ش فقط یه لحظه‌ی کوتاه خواهد بود.
‫تولد من. اندوه من.
‫فقدان تو.
‫من نه مجازات نخواهم شد.
‫نه بخشیده.
‫هر امیدی که داشتم،
‫هر خشمی...
‫همه‌ش هیچه.
‫جزر و مدی که من رو به اینجا آورد ‫حالا میاد که تو رو ببره.
‫و من رو به گل نشسته رها می‌کنه.
‫من رو ببخش.
‫پسرم.
‫و اگه در قلبت چیزی مونده، ‫خودت رو ببخش تا به زندگی برگردی.
‫اگه قرار نیست مرگی در کار باشه، ‫پس به این فکر کن، پسرم.
‫تا وقتی زنده‌ای،
‫چه چاره‌ای داری جز اینکه زندگی کنی؟
‫زندگی کن.
‫اسمم رو بگو.
‫پدرم اون اسم رو بهم داد،
‫و هیچ معنایی نداشت.
‫حالا ازت می‌خوام که برش گردونی بهم...
‫برای آخرین بار.
‫همونطوری که اولش می‌گفتی.
‫وقتی که برات همه‌چیز بود.
‫ویکتور.
‫می‌ بخشمت.
‫حالا استراحت کن، پدر.
‫شاید حالا،
‫هردومون بتونیم انسان باشیم.
‫سلاح‌ها پایین.
‫- سلاح‌ها رو بندازید! ‫- من مسئول افرادمم.
‫اون می‌تونه بره.
‫آزادیم!
‫ناخدا...
‫دستور شما چیه؟
‫بادبان‌ها رو آماده کنید.
‫برگردید.
‫می‌خواید به افراد بگید؟
‫افراد!
‫داریم به خونه برمی‌گردیم!
.این‌گونه قلبت می‌شکند] [اما همچنان به زندگی ادامه خواهی داد [لرد بایرون]
[به قلم و کارگردانیِ گیرمو دِل تورو]
[بر اساسِ "فرانکشتاین، پرومتئوس مدرن" نوشته‌ی ماری شلی]
[فرانکشتاین]