.
‫مامان... کِش میاد.
‫منظورت چیه که کِش میاد؟
‫بابا سفت و سخته. ‫نمی‌تونی نظرش رو برگردونی.
‫عصبانی می‌شه، و تموم.
‫مامانم عصبانی می‌شه،
‫ولی بیشتر شبیه خمیره.
‫تازه ناراحتم می‌شه.
‫اون وقت‌ها بیشتر از همیشه کِش میاد.
‫خمیر... برام سواله که ‫چطوری کِشش میاری؟
‫فقط باید...
‫می‌شه... ‫می‌شه من الان حرف بزنم؟ لطفاً؟
‫- اشکالی نداره مامان حرف بزنه؟ ‫- نه.
‫باشه.
‫من کِش نمیام. ‫من خمیر نیستم.
‫خب، این تجربه‌ی اون ‫از شماست.
‫این حقیقت نداره.
‫من خیلی سعی می‌کنم روی اون ‫و همه‌چی کنترل داشته باشم،
‫ولی انگار، اصلاً بود و نبودم ‫فرقی نداره.
‫خب، چیزی که اون می‌بینه ‫براش واقعیته، پس...
‫در ضمن، من ناراحت نمی‌شم.
‫الان که ناراحت به نظر میای.
‫الان واقعاً ناراحت به نظر میای.
‫ما اینجاییم تا درباره‌ی ‫بهتر شدنِ تو حرف بزنیم.
‫همه‌ش داریم راجع به من حرف می‌زنیم.
‫می‌تونم ناراحت باشم. یعنی، ‫اجازه دارم ناراحت باشم، مگه نه؟
‫خب، معلومه.
‫ولی باید بدونی که ‫همه‌ی این‌ها به هم گره خوردن
‫و تو بیشتر از هر کسی ‫باید بدونی...
‫می‌دونم. می‌دونم، ولی...
‫این... ‫این راهِ بهتر شدنِ اوضاع نیست...
‫که داریم می‌ریم...
‫مامان، توروخدا گریه نکن...
‫نه، نه. من...
‫- چون منم گریه‌م می‌گیره. ‫- عزیزم.
‫- اون... ‫- عزیزم، چیزی نیست. آروم باش.
‫ما می‌خوایم لوله برداشته بشه. همین الان.
‫- نه، نمی‌تونید من رو بکشید! ‫- و برای این کار، نیاز داریم...
‫نه، اون کاری که باید بکنه رو نمی‌کنه
‫چون می‌دونه که ‫این پشتگرمی رو داره.
‫اوضاع اون‌قدر ‫باثبات نیست که الان...
‫مشخصه که ما اهداف متفاوتی داریم.
‫تو می‌خوای قبل از برداشتن لوله ‫حالش خوب بشه.
‫من فکر می‌کنم لوله باید دربیاد،
‫تا بعدش بتونه خوب بشه.
‫ما همگی اینجا یه هدف داریم.
‫ولی چیزی که دارم از این ‫صحبت‌های جمعی می‌فهمم
‫اینه که من و تو باید یه زمانی رو ‫فقط دوتایی با هم بگذرونیم،
‫بدون حضور دخترت...
‫تا درباره یه سری مسائل جدی ‫حرف بزنیم.
‫از شما می‌خوام که
‫تغذیه با لوله رو ‫شب‌ها دوباره شروع کنید
‫و می‌خوام که شروع کنی به...
‫از اون مدلی گرفتی ‫که پنیر نداره؟
‫نمی‌تونم هر دفعه این رو ‫بهت توضیح بدم عزیزم.
‫بهم می‌خندن و می‌گن ‫این که نون خالیه، خب؟
‫وقتی برسیم خونه پنیرش رو ‫جدا می‌کنم، خیالت راحت.
‫از اون مدلیه که تو سسش
‫تیکه‌های ریزِ سیاه و سبز داره؟
‫همون مدلیه که ‫همیشه می‌گیریم.
‫اون مدل تو سسش ‫از اون چیزها داره.
‫نمی‌تونم... نمی‌تونم بخورمش.
‫مثلاً، می‌تونی بتراشیش...
‫اصلاً دلت می‌خواد لوله رو دربیارن یا ‫فقط منم که می‌خوام دربیاد؟
‫باید یه‌کم...
‫ای خدا.
‫اَه.
‫به آرزوت رسیدی. دیگه پنیر نداره.
‫- با قدرت ذهنت این کار رو کردی؟ ‫- آره.
‫مگه تو جادوگری چیزی هستی؟
‫هی، مستقیم سر میز. ‫البته، نه.
‫اول شستن دست‌ها، ‫و بعد مستقیم سر میز.
‫ولی من دستشویی ندارم.
‫کسی مجبورت نکرده ‫بری دستشویی.
‫فقط ازت خواستم لطفاً ‫دست‌هات رو بشوری،
‫مثل همیشه.
‫بابا میاد؟ ‫بابا کجاست؟
‫گفت شاید موقع خواب بیاد.
‫کی دوباره میره مأموریت؟
‫تازه برگشته، ‫پس... شاید یه ماه دیگه؟
‫مامان؟
‫بله؟
‫واقعاً دستشویی داشتم.
‫باشه.
‫ممکنه یه‌کم طول بکشه.
‫باشه.
‫مامان؟
‫جانم؟
‫توی دستشویی آب جمع شده.
‫باشه، خب، خوبه.
‫نه، منظورم رو زمینه.
‫زود بیا!
‫داری میای؟
‫مامان!
‫یا خدا. چی؟
‫چرا همون موقع که اومدی تو ‫بهم نگفتی؟
‫تازه متوجه‌ش شدم...
‫آخه خیلی دستشویی داشتم.
‫از حسی که به جوراب‌هام میده ‫خوشم نمیاد.
‫از کجا میاد؟ ‫چقدر عمیقه؟
‫قراره بمیریم؟
‫خونه قراره رو سرمون خراب شه؟
‫مامان؟
‫می‌شه بغلم کنی ببریم بیرون؟
‫آره، فقط ‫همون‌جا بمون، باشه؟ صبر کن.
‫مامان، چرا تنهام می‌ذاری؟ ‫کجا داری میری؟
‫فقط لطفاً روی توالت بمون، باشه؟
‫نه.
‫می‌شه لطفاً بیای...
‫می‌شه الان بیای؟
‫یا خدا...
‫خدای بزرگ.
‫مامان!
‫مامان، بهم نمی‌گی قضیه چیه!
‫مامان!
‫- چه خبره؟ ‫- چی؟
‫چی شده مامان؟
‫قراره بمیریم؟
‫- سلام. ‫- سلام، آره.
‫تازه رسیدیم خونه، ‫و باورت نمی‌شه...
‫یا خدا! یا خدا!
‫نه، نه، نه! نیا اینجا.
‫نیا تو!
‫همین الان، برو، برو، برو! ‫همین الان! همین الان!
‫برو، برو، برو، برو!
‫برو! یا خدا!
‫هیچی آشنا یا واقعی نیست.
‫هیچ‌وقت.
‫هر بار که این حس رو دارم ‫بیشتر و بیشتر از خودم
‫فاصله می‌گیرم، ‫انگار دیگه هیچ‌وقت نمی‌تونم برگردم.
‫وقتی به زمان فکر می‌کنی،
‫چه‌جوری می‌بینیش؟
‫چه‌جوری می‌بینمش؟
‫زمان یه سری چیزهاست ‫که باید ازشون رد بشم.
‫هر هدف یه پرتگاهه.
‫هیچی تهش نیست،
‫ولی وقتی می‌رسه، ‫فقط یه پرتگاهِ دیگه‌ست.
‫خیلی از دستت عصبانی‌ام!
[اگه پا داشتم، لگدت می‌کردم]
‫لعنتی.
‫هی، راجع به ‫تنفس "هولوتروپیک" چیزی می‌دونی؟
‫نه
‫پسر، این لعنتی خیلی خفنه.
‫در واقع مغزت رو گول می‌زنی ‫که فکر کنه مُرده،
‫و کائناتِ لعنتی رو می‌بینی.
‫می‌گیری چی می‌گم؟
‫این‌طوری اگه چیزی غلط باشه ‫احساس پارانویا و گناه نمی‌کنی.
‫یه رفیق دارم که ‫"ریکی" و اینجور چیزها کار می‌کنه.
‫نه، ببین چی می‌گم؟ ‫این شبیه نفس‌نفس زدنه.
‫می‌گن وقتی می‌میری، ‫یه ماده شیمیایی آزاد می‌کنی.
‫و وقتی خواب می‌بینی هم، ‫همون ماده رو آزاد می‌کنی.
‫یه جورایی شبیه اونه، ‫می‌دونی؟
‫کاری می‌کنی مغزت ‫فکر کنه مُرده،
‫ولی مرگ مغزی یعنی هنوز زنده‌ای.
‫- تنفس هولوگرافیک؟ ‫- هولوتروپیک.
‫تروپیک. هولوتروپیک.
‫- واقعیه؟ ‫- چی؟
‫- اون... قضیه مرگ مغزی؟ ‫- آره.
‫یعنی، بی‌خیال. ‫حدس می‌زنم هر چیزی می‌تونه واقعی باشه.
‫یعنی، هر چیزی هم ‫می‌تونه چرت‌وپرت باشه.
‫می‌گیری چی می‌گم؟
‫ولی اون حس رو می‌شناسی ‫وقتی که نیستی...
‫آره.
‫داری مسخره‌م می‌کنی.
‫- خانم، من اصلاً شما رو نمی‌شناسم. ‫- درسته.
‫خیلی‌خب. این‌ها قبوله، ‫ولی نوشیدنی نه.
‫چرا؟
‫قانون اجازه نمیده الان بهتون ‫نوشیدنی بفروشم.
‫ولی هنوز ساعت 2 نشده.
‫ساعت 1:58 دقیقه‌ست.
‫درسته، ولی...
‫تا من این‌ها رو حساب کنم، ‫ساعت 2 رو رد کرده.
‫عجب
‫پس فقط شکلات‌های ‫کره‌بادوم‌زمینی رو می‌برم.
‫بذارشون به حساب اتاقم.
‫حتماً.
‫دیگه نمی‌تونم راجع به این حرف بزنم.
‫دارم بهت می‌گم. خواهش می‌کنم.
‫هی، هی. ببین، اگه دکتر "اسپرینگ" ‫فکر می‌کنه این بهترین کاره،
‫پس باید به حرفش گوش کنیم.
‫ولی "مایی" وجود نداره.
‫فقط منم. من... من...
‫- انصاف نیست. دارم بهت می‌گم. ‫- هی!
‫انصاف؟ ببین، ‫من دارم کار می‌کنم، باشه؟
‫با کلی عوضی سروکله می‌زنم. ‫اصلاً نمی‌فهمی.
‫و از اینجا نمی‌تونم ‫هیچ کاری بکنم
‫واسه اتفاق‌هایی که اونجا میفته.
‫باید یه تیم باشیم. ‫تو باید امروز بری اونجا
‫و سر بزنی و بهشون بگی
‫- که کل این قضیه... ‫- می‌دونم. می‌دونم.
‫ولی مشکل این منطقت
‫اینه که من زنِ خانه‌دار نیستم.
‫- منم کار می‌کنم. ‫- وایسا، وایسا، وایسا.
‫مامان، غذای این هتل چندشه.
‫- صبح به‌خیر. ‫- حال به‌هم‌زنه.
‫وای.
‫شما دوتا عین دوقلوهایید. ‫تا حالا کسی بهتون گفته؟
‫نه. ‫شما اولین نفری هستید
‫که متوجه شدید و این رو گفتید.
‫همه این رو می‌گن.
‫- سلام کوچولو. شعبده‌بازی دوست داری؟ ‫- آره.
‫اوه. چطوری این کار رو کردی؟
‫مامان؟
‫برش دار. ‫اون که عمراً بخورتش.
‫باشه.
‫ببین، می‌دونم سرت ‫خیلی شلوغه،
‫ولی حالش داره بهتر می‌شه،
‫و بقیه چیزها ‫کاملاً موقتیه.
‫سقف درست می‌شه، ‫قول میدم.
‫آسمون به زمین نیومده. ‫هیچ‌کدوم از این‌ها تقصیر تو نیست.
‫- دوستت دارم. ‫- متأسفم. منم دوستت دارم.
‫تازه هتل چه بدی‌ای داره؟
‫تا اونجایی، ‫برو از استخر استفاده کن.
‫استخر داره دیگه، نه؟
‫همیشه می‌گفتی کاش ‫استخر داشتی،
‫خب الان داری.
‫چرا نمیری؟ می‌تونی یه‌کم شنا کنی، ‫لم بدی.
‫تیوب ببر. حال کن، ‫دو تا نوشیدنی هم...
‫باشه.
‫می‌دونستی می‌تونی به همسترها ‫یاد بدی که دوستت داشته باشن؟
‫نه.
‫می‌تونی یادشون بدی عاشقت باشن.
‫خب، منم عاشق اینم که ‫سوسیست رو تموم کنی.
‫اینجوری می‌تونم به همه بگم ‫صبحانه‌ت رو صددرصد خوردی.
‫و وقتی عاشقت بشن، می‌تونی ‫کاری کنی هر کاری بکنن
‫حتی شیرین‌کاری.
‫بیا با یه لقمه شروع کنیم.
‫♪ باعث می‌شه نتونه دوستت داشته باشه ♪
‫نگهبان پارکینگ باز قراره ‫عصبانی بشه؟
‫پارک دوبله! پارک دوبله! ‫پارک دوبله!
‫باشه.
‫باید سریع باشی. می‌دونی ‫دفعه قبل چی شد.
[!کمک]
‫چند هفته اخیر جلساتِ خانوادگی رو از دست دادید
‫آره.
‫بهتون گفتم چی شد.
‫کل سقف خونه‌مون ریخت پایین، ‫و با اون همه هرج‌ومرج،
‫و اینکه داریم تو هتل زندگی می‌کنیم...
‫پس باید در اسرع وقت ‫یه وقت هماهنگ کنیم
‫تا درباره اهدافش ‫و روند درمان صحبت کنیم.
‫آره. آره، باشه. آره.
‫تابلوئه.
‫آره.
‫منظورتون الان بود؟ ‫باشه. بسیار خب.
‫خب، بذارید برنامه‌م رو چک کنم.
‫احتمالاً باید...
‫می‌دونم که خودتون این رو می‌دونید،
‫اما نباید اجازه بدید احساس گناه ‫و کنترل درباره این بیماری
‫و درمانش روی شما تأثیر بذاره.
‫تقصیر هیچ‌کس نیست.
‫درسته. ‫این چیزی‌ـه که همه‌ش می‌شنوم.
‫همچنین، واقعاً لازمه که شروع کنید ‫مراقب خودتون باشید.
‫درسته. بله.
‫نه. ‫اول ماسک اکسیژن خودم رو بزنم.
‫مجبورم اینجا رک باشم.
‫اون باید تو هفته آینده ‫به وزن هدفش برسه.
‫اگه برسه، می‌تونیم برداشتن لوله ‫و تاریخ ترخیص رو
‫توی برنامه بذاریم،
‫ولی اگه نرسه،
‫مجبورم درمورد سطح مراقبت ‫تجدید نظر کنم
‫چون مشخصه یه جای کار اینجا می‌لنگه،
‫و این چیزی‌ـه که باید ‫با شما راجع بهش حرف بزنم.
‫کی می‌تونیم درست‌حسابی صحبت کنیم؟
‫آره، باشه. 7 سپتامبر.
‫امروز 15 سپتامبره.
‫‏20 سپتامبر. ‫یعنی، سپتامبر...
‫‏20 سپتامبر.
‫هی!
‫هی! بهت گفتم این کار رو نکن، ‫و دفعه بعد
‫به مدیریت ساختمون ‫گزارشت رو میدم.
‫تو هیچ حقی نداری ‫من رو گزارش کنی.
‫دیگه راهت نمیدن تو پارکینگ. ‫میدم ماشینت رو ببرن!
‫باشه! زنگ بزن!
‫من اون‌قدر اون تو نمی‌مونم
‫که اون‌ها برسن!
‫هر چی!
‫عوضی.
‫آپارتمان تا اینجا ‫‏30 دقیقه پیاده راهه،
‫ولی انگار تو مریخه.
‫و من فقط، نمی‌تونم...
‫هر بار میرم چک می‌کنم، ‫بدتر شده،
‫و من... هیچ کنترلی ندارم.
‫سعی کردی راجع به یه توافق
‫با صاحب‌خونه‌ت حرف بزنی؟
‫شاید بتونن اون اتاقی که ‫سوراخ داره رو جدا کنن،
‫بعد تو می‌تونی آزادانه ‫تو بقیه خونه زندگی کنی.
‫آزادانه با آزبست زندگی کنم؟
‫و گرد و خاکِ 100 ساله ‫و هاگ‌های کپک سیاه؟
‫توصیه‌ات اینه؟
‫توصیه نیست. ‫سوالی برای فکر کردنه.
‫باید این سوراخ رو بهت نشون بدم.
‫یه کابوسِ کامله ‫روی سقف خونه‌م.
‫چارلز کی برمی‌گرده؟
‫این هفته سوم از هشت هفته‌ست.
‫یعنی باید بدونی. ‫مگه چیزها رو یادداشت نمی‌کنی؟
‫کارت اینه که
‫جزئیاتِ کسل‌کننده زندگیِ لعنتی من ‫یادت بمونه.
‫باید همین‌جا تمومش کنیم. ‫وقتمون تمومه.
‫یه مریض دیگه دارم، پس...
‫صبر کن، الان؟
‫پس هشدارِ ده دقیقه آخر چی شد؟
‫آره، حواسم نبود.
‫جواب ایمیلی که راجع به خوابم ‫فرستادم رو ندادی.
‫من به ایمیلِ خوابِ مراجعینم ‫جواب نمیدم.
‫باشه. خب، اگه ‫خودت بحثش رو پیش نکشی،
‫پس فایده‌ش چیه؟
‫باشه. قانعم کردی.
‫یه خواب دیدم، و امروز باید ‫راجع بهش حرف بزنم،
‫و وقتی نداشتم
‫چون بهم هشدار ندادی.
‫می‌تونیم راجع به خوابی که ایمیل کردی ‫جلسه بعد صحبت کنیم.
‫خب، راستش یه خوابِ دیگه‌ست.
‫- خب، من واقعاً... ‫- درباره تو.
‫- باشه، سریع. ‫- باشه.
‫توی یه اتاق انتظار بیمارستان بودم
‫یا اتاق تفریح یا همچین چیزی،
‫و می‌دونستم دخترم ‫هم توی بیمارستانه
‫ولی... ولی خیلی دور، ‫یه بخش دیگه،
‫و شبیه اون بیمارستانی که ‫پارسال توش بود، نبود،
‫وقتی اون اتفاق‌ها افتاد. ‫فرق داشت. عجیب بود.
‫و منتظر بودم چارلز ‫بیاد دنبالم،
‫تا بریم دخترم رو برداریم
‫ولی به‌جاش، تو اونجا بودی،
‫و می‌خواستی باهام حرف بزنی.
‫و من همه‌ش عجله داشتم
‫و تو هی اصرار می‌کردی.
‫و گوشیم رو درآوردم ‫که به چارلز پیام بدم
‫چون می‌ترسیدم دیر بیاد
‫و بعد تو سعی کردی ‫گوشی رو بگیری
‫و بعد شروع کردی ‫به مسخره‌بازی...
‫تا مجبورم کنی گوشی رو ول کنم،
‫و من، انگار...
‫داشت خنده‌م می‌گرفت،
‫ولی خیلی می‌ترسیدم که چارلز...
‫دیر برسه.
‫بسیار خب.
‫همین؟
‫باشه. بهم گفتی.
‫دفعه بعد راجع بهش حرف می‌زنیم.
‫باشه؟
‫دفعه بعد راجع بهش ‫حرف نمی‌زنیم.
‫خودت می‌دونی.
‫هیچ رشته‌ای نیست. ‫هیچ رشته کلامی نیست.
‫بله؟ ‫باز چی شده؟
‫سلام، بله. خیلی متأسفم.
‫باید برم. کار تعطیله.
‫چی؟
‫مادرم فوت کرد. باید برم. ‫کار بیشتر طول می‌کشه.
‫باشه، فقط...
‫الان میام.
‫باشه، مشکل چیه پس؟ ‫می‌شه بهم بگی؟
‫خیلی وقته این ماجرا ‫طول کشیده.
‫باید یه پیمانکار جدید بیارم؟
‫پخش شده.
‫پُره. خیلی پُره، ‫می‌فهمی؟ خیلی پُر.
‫پخش شده؟
‫توضیحش آسون نیست. ‫زبونِ من نیست.
‫من اسپانیایی بلدم! ‫به زبون خودت بگو، می‌فهمم!
‫متأسفم، ولی من ‫این کلمات رو نمی‌فهمم.
‫چقدر قراره برای مادرت ‫عزاداری کنی؟
‫نمی‌گم. نمی‌دونم. ‫نمی‌تونم بگم.
‫ببین، یه تاریخ می‌خوام، باشه؟ ‫باید درست بشه.
‫فقط یه تاریخ بده. شوهرم و من ‫قراره برگردیم به...
‫برمی‌گردم، یک هفته دیگه.
‫باشه، خب، خوبه. من قراره برم اونجا
‫و چیزهایی که تا الان انجام دادی ‫رو چک کنم،
‫و قراره عکس بگیرم، و من...
‫برو به درک، مرتیکه.
‫الان می‌تونم ببینمت.
‫خیلی خوشحالم که این فضای ‫سکوت رو برات نگه دارم ولی...
‫طبق معمول، کنجکاوم بدونم
‫که داری به چی ‫فکر می‌کنی.
‫رایلی.
‫تنها چیزی‌ـه که می‌تونم بهش فکر کنم.
‫بگو چه خبره.
‫خب، من...
‫همه‌ش دارم بهت می‌گم، اینه که...
‫همون‌طور که همه‌ش به دکترش می‌گم، اون...
‫اون لبخند نمی‌زنه. اون...
‫عجیب نگاهم می‌کنه،
‫و همه‌ش خیلی ‫معذبه،
‫و... و هیچ‌کس هیچ کاری ‫براش نمی‌کنه.
‫می‌دونی چی خیلی دوست دارم
‫و فکر می‌کنم ‫فوق‌العاده کمک‌کننده‌ست؟
‫اگه بتونی یه جلسه بدون رایلی بیای.
‫فکر کنم این‌طوری...
‫- می‌دونم فکر می‌کنی نمی‌تونی... ‫- نه، نمی‌تونم.
‫ولی فکر می‌کنم اگه یه پرستار بگیری ‫که بهش اعتماد داری، که بتونی...
‫ماجرای اون پرستاره تو نیویورک ‫رو شنیدی؟
‫مادره از سر کار اومد خونه،
‫و پرستاره با چاقو
‫جفت بچه‌هاش رو توی وان حموم ‫کشته بود.
‫این واقعیه. اتفاق افتاده.
‫همچین وضعیتی خیلی، خیلی، ‫خیلی غیرمعموله، باشه؟
‫اکثر مردم پرستارهایی دارن
‫- که می‌تونن بهشون اعتماد کنن... ‫- من نمی‌تونم.
‫خب، من... من معتقدم می‌تونی.
‫فقط فکر می‌کنم نمی‌خوای ‫یا می‌ترسی
‫پس بذار بچسبیم به یه سری راهکار عملی...
‫باید ازش محافظت کنم.
‫از یه چیز خاص؟
‫چون یه اتفاق ‫خیلی بد داره میفته.
‫من خیلی... می‌شه فقط... ‫یک لحظه. فقط باید...
‫ممکنه درباره دخترم باشه. ‫من... من خیلی متأسفم.
‫[امروز صبح به آپارتمان سر زدی؟]
‫آره. ببین، ببین، من... ‫من دکترِ رایلی نیستم
‫پس نمی‌تونم راجع به اینکه چشه ‫یا چش نیست نظر بدم.
‫فقط می‌تونیم راجع به احساسات تو حرف بزنیم
‫درباره چیزی که تصور می‌کنی ‫داره برای رایلی اتفاق میفته،
‫واسه همینه که معتقدم ‫دارو درمانی می‌تونه...
‫تصور نمی‌کنم.
‫داره اتفاق میفته.
‫و من حس وحشتناکی بهش دارم.
‫باشه، گوش کن.
‫وقتی خونه با رایلی هستی و ‫دچار این احساساتِ وحشتِ عمیق می‌شی
‫فقط بذارش تو تختش یا ‫کریر یا یه جای امن...
‫و یه حموم برو.
‫فقط نفس بکش تا وقتی که ‫ضربان قلبت آروم بشه،
‫بیا بیرون و لباس بپوش،
‫روز رو از نو شروع کن...
‫لباس شیک بپوش.
‫این احساساتی که ‫داری تجربه می‌کنی
‫اون‌ها... ‫اون‌ها خیلی، خیلی، خیلی ترسناکن.
‫باشه؟ و خیلی تاریک.
‫و واسه همینه که ‫باید به حرکت ادامه بدی.
‫باید ادامه بدی.
‫باید سرگرم باشی.
‫نمی‌تونی درونِ ترس بشینی
‫و شک
‫و وحشت.
‫تمرین تنفسی یه درمان عمیق ‫توی سیستم عصبیه،
‫جایی که تروما ‫و احساسات گیرافتاده رو نگه می‌داریم.
‫نمی‌تونیم با حرف زدن ‫از تروما خلاص بشیم.
‫بدن نیاز داره که پردازش کنه
‫احساسات پردازش‌نشده ‫درون بدن رو.
‫و واسه همینه که تمرین تنفسی ‫اینقدر قدرتمنده.
‫اگه دنبال راه‌های عمیق‌ترِ درمان هستید
‫و دنبال راه‌های جایگزین می‌گردید،
‫دیگه صبر نکنید.
‫بیاید در تماس باشیم و اولین ‫جلسه تنفسی‌تون رو هماهنگ کنیم.
‫درست قبل از اینکه قاضی ‫حکم "اورتگا" رو بخونه، [بیانیه‌ی محکومیت پرستار قاتل]
‫اون برای جنایت غیرقابل بیانش ‫طلب بخشش کرد.
‫اظهار کرد که متأسفه
‫بابت چیزی که قاضی بهش گفت: ‫"شرِارت خالص."
‫بعد درباره اینکه چطور بیماری ‫روانیِ درمان‌نشده...
‫لعنتی.
‫- قاضی متقاعد نشد. ‫- گندش بزنن.
‫او دوران حبس ابد را خواهد گذراند
‫بدون امکان آزادی مشروط، ‫با بیان اینکه...
‫باورت نمی‌شه ‫امروز چی کشیدم.
‫خب، نمی‌دونم ‫یادت میاد یا نه
‫ولی یه جفت دستکش چرمی ‫فوق‌العاده خوشگل،
‫محشر، توی سایت دیده بودم.
‫امروز صبح بیدار شدم، دیدم مسدود شدم.
‫مسدود. آره. می‌دونم.
‫سلام عشق من!
‫خب برنامه رو ادامه میدی
‫و غذا می‌خوری، ‫و همه کارهای درست رو می‌کنی؟
‫آره، امروز یه‌کم پنیر خوردم!
‫پنیر!
‫فوق‌العاده‌ست. ‫من عاشق پنیرم!
‫- بابا، می‌شه همستر بگیرم؟ ‫- نه.
‫قبلاً بهت گفتم، ‫همستر نمی‌گیریم.
‫نه، نه. می‌دونی چیه، ‫بذار ببینیم، باشه؟
‫شاید وقتی برگشتیم آپارتمان...
‫نه، نه، نه، نه، نه. ‫همستر نمی‌گیره.
‫بابا، کی میای خونه؟
‫همستر نمی‌گیره.
‫چی، کجایی؟ ‫یه صدای عجیبی می‌شنوم.
‫آره، اونه. ‫دارم یه مسابقه تماشا می‌کنم.
‫- مسابقه؟ ‫- آره.
‫آره، امروز صبح رسیدیم اینجا،
‫و یه تیم لیگ دسته پایین اینجاست
‫توی جزیره‌ای که می‌ریم. ‫یه‌کم سروصدا زیاده، واسه همین...
‫باید خیلی خوب باشه، واسه خودت حال کنی.
‫- چه حسی داره؟ ‫- هی، هی، هی.
‫می‌خوای جامون عوض شه؟
‫نمی‌دونی اینجا با چی درگیرم.
‫باشه، ‫من میرم می‌تمرگم...
‫- بابا! ‫- تمام روز تو تراپی...
‫ببخشید. ها ها.
‫منظورم اینه، "می‌شینم" ‫به ناله‌های مردم گوش میدم،
‫و تو می‌تونی ناخدای این...
‫قایق مسخره باشی، باشه؟
‫ببین، من اجازه دارم ‫تو وقتِ آزادم تفریح کنم.
‫- یا خدا! ‫- وقت آزاد؟ باشه...
‫بابا باید بره، ‫و ما هم باید رانندگی کنیم،
‫- پس به بابا خداحافظی کن، باشه؟ ‫- نه. من نمی‌خوام برم!
‫- ببین، وسط... ‫- ای خدا.
‫بهت گفتم، اون یه جونوره،
‫و فقط یه چیزی‌ـه ‫که باید الکی مراقبش باشی.
‫خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم ‫دیگه نپرس،
‫و از بابا چیزهایی نخواه ‫که من قبلاً بهشون گفتم نه.
‫ولی مامان، انصاف نیست!
‫دکتر اسپرینگ گفت ‫این هفته مهمیه.
‫- این رو به تو گفت؟ ‫- آره.
‫فکر کنم از پسش برمیای.
‫ولی من همین الانشم ‫دارم نهایت تلاشم رو می‌کنم.
‫می‌دونم، ولی باید ‫یه‌کم بیشتر تلاش کنی
‫اون وقت می‌تونیم ‫از شر این چیز خلاص شیم،
‫و همه‌چی درست می‌شه.
‫من بهتر می‌شم.
‫باشه. خب...
‫دستِ من نیست.
‫دستِ خودته.
‫امشب چه کتابی برات بخونم؟
‫خیلی خسته‌م. ‫فقط یه آهنگ بخون.
‫باشه، چه آهنگی؟
‫- همونی که نهنگه می‌میره. ‫- باشه.
‫♪ بشین کنارِ میز صبحانه ♪
‫♪ به مشکلاتت فکر کن ♪
‫♪ واسه خودت ‫یه فنجون چای بریز ♪
‫♪ به حباب‌هاش فکر کن ♪
‫♪ می‌تونی اشک‌هات رو برداری ♪
‫♪ و بریزی‌شون توی فنجون ♪
‫♪ ببریشون پایین ‫کنارِ رودخونه ♪
‫♪ و پرتشون کنی ‫اون‌ورِ آب ♪
‫♪ تا جریان آب با خودش ببرتشون ♪
‫♪ و ببرتشون به اقیانوس ♪
‫♪ تا توسط ‫ماهی‌ها بلعیده بشن ♪
‫♪ ماهی‌هایی که خوراکِ ماهی‌های دیگه شدن ♪
‫♪ و توسط یه نهنگ بلعیده شدن ♪
‫♪ که اون‌قدر پیر شد ♪
‫♪ که تجزیه شد ♪
‫نمی‌خوام بگم ‫ما همه‌مون رباتیم،
‫ولی برام سواله ‫اگه تو هم همون‌طوری بزرگ می‌شدی
‫که مادرت بزرگ شده بود...
‫منظورم اینه، اون پدری داشت ‫که ول کرد و رفت،
‫و دیگه برنگشت خونه.
‫بعدش یه مرد دیگه ‫وارد زندگی مادرش شد،
‫و اون بهش وابسته شد، ‫و اون مرده هم گذاشت رفت.
‫می‌دونم چی می‌گی.
‫منم همچین موردی داشتم. ‫خیلی شبیه همین.
‫ولی... ‫باشه، خب، سوال من اینه
‫اگه تو هم همون‌جوری بزرگ می‌شدی ‫که مادرت بزرگ شده بود
‫فکر می‌کنی تو هم احتمالاً
‫بچه‌هات رو کتک می‌زدی؟
‫ببین چندتاش رو ‫می‌تونی با دهنت بگیری.
‫باشه.
‫خب، باز کن.
‫صبر کن. هیس.
‫لعنتی. ‫این زنه...
‫لطفاً بذارش به حساب اتاقم. ‫قطعاً هنوز ساعت 2 نشده.
‫باید کارت شناسایی‌تون ‫رو ببینم خانم.
‫قبلاً هیچ‌وقت ‫این رو ازم نخواسته بودی.
‫خانم، باید کارت شناسایی‌تون ‫رو ببینم.
‫واقعاً ازم می‌خوای که
‫این‌همه راه برگردم تو اتاقم،
‫کارتم رو بردارم، و این‌همه راه ‫دوباره برگردم پایین؟
‫قانونشه. مگه شما ‫طبقه دوم نیستید؟
‫از کی تا حالا این قانونِ کوفتیه؟
‫من هر شبِ خدا اینجا بودم...
‫شاید کتاب قانون رو باز کردم
‫و یه چیزهایی فهمیدم.
‫خب شاید تو هم باید ‫کارتم رو پیدا کنی که پشتِ...
‫خانم‌ها، خانم‌ها، خانم‌ها...
‫- قانونه خانم! ‫- خانم‌ها!
‫- خانما! ‫- من برنمی‌گردم بالا!
‫خانم‌ها، اوه، اوه!
‫- خانم‌ها، آروم باشید. ‫- من آرومم.
‫چیز خاصی نیست که.
‫این داره بهم پارس می‌کنه.
‫فقط از کارتِ من استفاده کن.
‫- نمی‌تونم این کار رو بکنم. ‫- چرا نتونی؟
‫نمی‌تونم واسه نوشیدنیِ ایشون ‫از کارتِ تو استفاده کنم.
‫خب پس نوشیدنیِ خودمه، ‫ایشون فقط داره پولش رو میده.
‫برداشت بردش لعنتی.
‫هی!
‫چیه؟
‫راستی اسمم "جیمی"ـه.
‫فندک داری؟
‫علاقه‌ای ندارم.
‫- به چی؟ ‫- می‌خوام تنها باشم.
‫چه بی‌ادب.
‫یه تشکرِ خشک‌وخالی ‫بد نبودها، خانم.
‫من، توی هتلم.
‫بیرونم، دارم فقط ‫یه هوایی می‌خورم.
‫دوست ندارم اونجا تنهاش بذاری،
‫حتی واسه یه ثانیه. ‫امن نیست.
‫فقط یه دقیقه اومدم بیرون ‫هوایی بخورم.
‫پنجره‌های اون تو باز نمی‌شه.
‫معلومه، واسه اینکه کسی ‫خودکشی نکنه.
‫خیلی‌خب. آره، آره، آره،
‫ولی اگه بیدار شه ‫و بترسه چی یا...
‫خب، اون هیچ‌وقت بیدار نمی‌شه،
‫تازه، ‫من الان تو هتل یه نفر رو دارم.
‫- یه پرستار. ‫- واقعاً؟
‫از کجا پرستار پیدا کردی؟ ‫کیه؟
‫اسمش جیمزه.
‫اسمش جیمزه؟ ‫پرستار مَرده؟
‫زنگ زدی فقط بگی ‫من مادرِ بدی‌ام، یا چی؟
‫نمی‌دونی چه حسی داره که نتونی ‫حتی واسه یه دقیقه بری بیرون، تنهایی.
‫تو هر وقت بخوای می‌تونی بری بیرون.
‫هر جا بخوای می‌تونی بری.
‫دستگاهش ‫هیچ‌وقت خفه نمی‌شه...
‫و هیچ کاری نیست که تو...
‫هی، من اینجا دارم جون می‌کنم!
‫ای خدا! کی بود که امروز ‫رفت مسابقه بیسبال؟
‫و کی بود که 500 بار ‫کیفش رو با آشغال پر کرد،
‫مریض‌ها رو دید، رفت دنبالش،
‫باید شام رو ردیف می‌کرد که ‫اون فقط 20 درصدش رو خورد،
‫و بعد باید ‫سعی می‌کرد قانع...
‫می‌شه لطفاً این بحث رو نکنیم؟
‫ببین، باید برم.
‫آنتن اینجا خیلی بده. ‫همه چی رو به راهه.
‫نه، نه، نه. صبر کن، صبر کن. ‫رفتی آپارت...
‫آره. آره.
‫آره، آره، آره، آره، آره.
‫اینم عکس‌های سوراخ.
‫یادم رفت امروز بفرستم.
‫موقع ناهار رفتم.
‫اسم فیلمِ...
‫بچه‌ها، زامبی‌ها، ‫دهه 80، مادرهایی که بچه‌ها رو می‌خورن، چیه؟
‫این رو پیدا کردم.
‫دادگاه دوباره بازگشایی کرده...
‫نوزاد نُه هفته‌ای واقعاً ‫توسط یه سگ دینگو برده و کشته شده
‫‏24 سال بعد از اینکه مریل استریپ ‫نقشِ مادر استرالیایی رو بازی کرد
‫که به اشتباه ‫به‌خاطر کشتن بچه‌ش زندانی شد.
‫چمبرلین همیشه ‫اصرار داشت...
‫چی؟
‫مامان؟
‫سلام؟
‫بیدار شو مامان. بیدار شو. باشه.
‫مامان. مامان. صدامون رو می‌شنوی؟
‫یالا مامان. به خودت بیا.
‫♪ اگه می‌خوای این رو بدونی ♪ ‫♪ اگه می‌خوای اون رو بدونی ♪
‫♪ بیا به کلبه شکریم ♪
‫هی. هی، می‌دونی ‫چی خیلی کیف میده
‫و یه کار خیلی خیلی ‫بزرگونه‌ست؟
‫صدات رو نمی‌شنوم.
‫گفتم، می‌دونی ‫چی خیلی کیف میده
‫و یه کارِ خیلی ‫بزرگونه‌ست که بکنی؟
‫چی؟
‫اگه دم در پیاده‌ت کنم
‫و خودت تنهایی بری تو. ‫وای خدای من.
‫- خیلی حرکت خفنی می‌شه. ‫- نه.
‫- چرا نه؟ ‫- همه مامان‌ها تا داخل میان.
‫تو مامانی. تو باید تا داخل بیای. ‫باید ببریم تو.
‫ایوا! ایوا!
‫می‌شه امروز تا داخل ببریش؟ ‫خواهش، خواهش، خواهش؟
‫اصلاً حوصله پارکینگ رو ندارم.
‫حتماً. مشکلی نیست.
‫- مشکلی نیست. ‫- ممنونم.
‫خب. خبرهای هیجان‌انگیز. ‫حدس بزن چی؟ حدس بزن چی؟
‫ایوا می‌برتت داخل! ‫برو، برو، برو.
‫بزن بریم!
‫- مامان، "ادی" من رو می‌ترسونه. ‫- بجنب.
‫همه‌ش نوتلا می‌خوره. ‫من تو رو می‌خوام!
‫- می‌خوام پیشم باشی! ‫- عزیزم، خواهش می‌کنم. به‌خاطر مامان، باشه؟
‫- خواهش؟ خواهش؟ ‫- تو مامانِ منی.
‫اگه بری قول میدم امروز بریم همستر ببینیم.
‫"ببینیم"؟
‫برات می‌خرم، باشه؟ ‫فقط برو. برو!
‫باشه، دیدی؟ دوستت دارم! ‫دوستت دارم، باشه؟
‫همه چی قراره... ‫لعنتی.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫لعنتی! لعنتی! لعنتی!
‫من بدترینم. ‫من بدترینِ عالمم!
‫و بعد بهم گفتی ‫اگه به یه بچه پرنده دست بزنی،
‫مامانش دیگه برنمی‌گرده ‫اگه بفهمن بهشون دست زدی.
‫چه خوابی بوده.
‫- شما... ‫- حرفم تموم نشده.
‫آرومم کردی.
‫گفتم آرومم کردی.
‫بله. شنیدم. ‫تو خوابت، آرومت کردم.
‫آره، و بعد ‫روزِ بعدش، احساس...
‫گناهِ شدیدی داشتم.
‫و یه جوری فهمیدم ‫که شوهرت
‫بهم گفته عوضی.
‫می‌دونی، "استیون"، ‫ما می‌تونیم راجع به این احساسات
‫جدا از خواب‌هات حرف بزنیم.
‫ولی...
‫دست خودم نیست اگه تو خواب‌هام ‫همه‌ش می‌خوای آرومم کنی.
‫چه فرقی هست
‫بین رفتن توی محوطه هتل ‫وقتی اون خوابه...
‫و رفتن تا خونه؟
‫تو اولی، حدس می‌زنم ‫فقط یه مادرِ معمولی‌ام
‫که یه تصمیم بد گرفته،
‫و تو اون یکی، من یه... من یه...
‫یه مادرِ واقعاً بدم.
‫خب، نقش من این نیست
‫که تصمیم بگیرم تو باید ‫یا نباید...
‫- این نیست که... ‫- نه، نه، نه. نباید.
‫می‌دونم نباید.
‫نباید حتی واسه یه ثانیه ‫تنهاش بذارم.
‫یعنی، وظیفه توئه که بگی.
‫فقط بهم بگو نکنم.
‫فقط بهم بگو چی کار کنم.
‫فکر نکنم دلت بخواد ‫من بهت بگم چی کار کنی.
‫خودت می‌دونی.
‫هیچ‌کس بهم نمی‌گه چی کار کنم.
‫قراره خودم بدونم ‫چطوری این رو درست کنم.
‫قراره خودم بدونم ‫چطوری اون رو درست کنم.
‫چیه که فکر می‌کنی ‫وظیفه توئه درستش کنی؟
‫باید تا هفته دیگه 23 کیلو بشه، ‫دکتر اسپرینگ گفت.
‫این یعنی 1.5 کیلو اضافه وزن، نه؟
‫هر روز باید ‫‏2500 کالری بگیره
‫تا جبرانِ نرخِ استراحتش بشه ‫که 1800 کالری می‌سوزونه.
‫باید حداقل 80‏% هر وعده رو ‫به مدت هفت روز بخوره
‫به‌علاوه لوله، و اونم اگه ‫تمام روز بی‌حرکت دراز بکشه.
‫و اگه نشه،
‫اون وقت یه چیزی راجع به ‫درنیاوردن لوله
‫و تجدیدنظر در سطح مراقبت هست.
‫- چی کار کنم؟ ‫- امشب...
‫دلم می‌خواد ‫یه دل سیر بخوابی.
‫منم دلم می‌خواد، ‫ولی دارم ازت یه چیزی می‌پرسم.
‫یه چیزِ واقعی، یه مشکل که باید حل شه، ‫و تو این مورد کمک می‌خوام.
‫قراره فقط بشینم و تماشا کنم ‫که اون شکست می‌خوره
‫و این قراره تا ابد ‫ادامه پیدا کنه؟ چی کار کنم؟
‫باشه. این یعنی ‫نوشیدنی ممنوع.
‫مواد ممنوع. هیچ...
‫گوشت با منه؟! ‫صدام رو می‌شنوی؟!
‫دارم ازت می‌پرسم ‫وظیفه‌م چیه!
‫چرا ازم خوشت نمیاد؟
‫چرا ازت خوشم نمیاد؟
‫می‌دونم جوابم رو نمیدی. ‫فراموشش کن.
‫این واقعاً بی‌انصافیه.
‫چرا الان این موضوع انقدر برات مهمه؟
‫فقط می‌خوام یکی ‫بهم بگه چی کار کنم.
‫هیچ‌کس بهم نمی‌گه.
‫عاشقشم، ‫عاشقشم، عاشقشم.
‫وقتی برسیم خونه،
‫می‌تونه اونجا یه زندگی شاد داشته باشه.
‫و ما قراره تا ابد، و ابد، و ابد،
‫و ابد، و ابد داشته باشیمش.
‫عاشقشم. می‌خوام بوسش کنم، ‫و می‌خوام بغلش کنم.
‫وای خدای من. شاید ‫باید اسمش رو بذارم "اسمارتیز".
‫خیلی قشنگه.
‫گفتم، درِ جعبه رو باز نکن.
‫فقط می‌خوام ببینمش. ‫داره چنگ می‌زنه.
‫دوست نداره ‫تو جعبه باشه.
‫سعی داره بیاد بیرون.
‫می‌شه لطفاً درش رو نگه‌داری؟ ‫و بسته نگه‌ش دار.
‫داره چنگم می‌زنه! ‫قرار بود دوستم داشته باشه.
‫جعبه رو ببند.
‫نمی‌تونم.
‫مامان، داره میاد بیرون.
‫بده به من. ‫بده به من.
‫الانه که بپره بیرون.
‫- ازمون متنفره. ‫- بده به من. نمی‌تونم ببینم.
‫بده به من.
‫فکر کنم ‫همستر اشتباهی گرفتیم.
‫لعنتی.
‫- قراره بمیریم. ‫- نه، قرار نیست بمیریم،
‫ولی باید بزنم کنار.
‫لعنتی!
‫- شاید این اسمارتیز نیست. ‫- ای خدا.
‫- اومد بیرون. اومد بیرون! لعنتی. لعنتی. ‫- وای...
‫مامان. یا خدا. اومد بیرون.
‫چرا نمی‌ذاریش سر جاش؟
‫فقط بذارش سر جاش.
‫یا خدا. یا خدا. ‫یا خدا. یا خدا!
‫خواهش می‌کنم! بذارش تو!
‫نمی‌خوامش. ‫دیگه نمی‌خوامش.
‫اون بَده.
‫باشه. باشه، هی، هی، هی.
‫حالت خوبه.
‫تو خوبی، منم خوبم، باشه؟ ‫کسی صدمه ندیده.
‫بذار...
‫با خودت ببرش! ‫با خودت ببرش!
‫- الان برمی‌گردم. ‫- بهم آسیب می‌زنه!
‫از همسترم متنفرم!
‫- هی، داداش. چه غلطی می‌کنی؟ ‫- هی، هی، هی.
‫شانس آوردی ‫خسارتی ندیده.
‫لازم نیست ‫اطلاعات ردوبدل کنیم.
‫چی؟ بچه‌م تو اون ماشینه. ‫می‌شنوی داره گریه می‌کنه؟
‫تا حد مرگ ترسوندیش، ‫عوضی.
‫هی، مامان‌جان. ‫فقط یه تقه کوچیک بود.
‫به من نگو مامان‌جان. ‫فکر کرد قراره بمیریم.
‫راجع به امنیت بچه‌ی من ‫با من بحث نکن.
‫- تمام اطلاعاتت رو بده ببینم. ‫- اون دیگه چه کوفتیه؟
‫- چی؟! ‫- اون! اون!
‫مامان!
‫مامان، چی شد؟! ‫مامان!
‫دوستت دارم. ‫دلم برات تنگ شده. برگرد اینجا.
‫همه چی تحت کنترله.
‫بس کن.
‫می‌دونی که دوستت دارم
‫و فکر می‌کنم تو بهترینی
‫و به خاطر همه‌چی ‫بهت افتخار می‌کنم،
‫و تو می‌تونی، ‫و حالت تقریباً خوب شده.
‫- تو خیلی خوبی. ‫- مامان، بس کن.
‫چی؟ نمی‌تونم بس کنم. ‫فقط خیلی دوستت دارم.
‫بوی نوشیدنی میدی.
‫الو؟
‫سلام، منم... "کرولاین".
‫کرولاین پریم، بیمارتون.
‫ببخشید انقدر دیره.
‫کارِ اورژانسی پیش اومده؟
‫چون، ‫اگه اورژانسیه،
‫باید قطع کنی و...
‫اورژانسی نیست. فقط...
‫یادم رفت دیروز بهت زنگ بزنم.
‫چی؟
‫خب، گفتی بعد از اینکه حموم کردم ‫و آروم شدم
‫رایلی رو ببرم پیاده‌روی
‫و منم بردمش، و یادم رفت ‫بهت زنگ بزنم...
‫باشه، آره...
‫خب، خوبه، ‫و...
‫من... البته حس می‌کنم باید بهت بگم ‫که این شماره...
‫واقعاً فقط واسه ‫موارد اورژانسیه، باشه؟
‫متأسفم. فقط...
‫خوابم نمی‌برد چون فکر می‌کردم ‫تو نگرانی.
‫نگران نبودم.
‫نبودی؟ ‫بهم فکر نمی‌کردی؟
‫گفتم می‌تونی ‫بهم زنگ بزنی اگه...
‫گفتم اگه نتونستی آروم بشی ‫بهم زنگ بزن
‫نه اینکه مجبوری زنگ بزنی.
‫ولی... ‫ولی الان جات امنه، کرولاین؟
‫تو...؟
‫من... متأسفم. ‫من... بد متوجه شدم.
‫آره، خیلی احمقم... ‫بله، جام امنه.
‫باشه. خب، بیا توی جلسه ‫راجع به این صحبت کنیم، باشه؟
‫ببخشید. ‫مشخصه که مزاحمت شدم.
‫تقصیر تو نیست...
‫و من... ‫هفته بعد می‌بینمت.
‫می‌شه فردا بیام؟
‫آخه صبر کردن تا هفته بعد ‫خیلی طولانیه.
‫خب، بذار ‫برنامه‌م رو چک کنم،
‫و بهت زمانش رو پیامک میدم، باشه؟
‫باشه. متاس...
‫حتماً شوخیت گرفته! لعنتی!
‫آهای؟
آهای؟
‫آهای! کسی اینجا هست ‫که کارش رو انجام بده؟
‫[بیست دقیقه دیگه برمی‌گردم]
‫لعنتی.
‫کمک می‌خوای؟
‫یه ترفند بلدم. چاقو دارم.
‫عزیزم؟
‫خرس کوچولو، باز کن. مامانه.
‫خرس کوچولو، باز کن.
‫داره چی کار می‌کنه؟
‫هی. هی، هی.
‫- چه مرگته؟ ‫- چی؟ وای.
‫چیه، روم قفلی زدی ‫یا چی؟
‫چی داری می‌گی؟ ‫زیادی خودت رو تحویل نگیر.
‫خب، چرا داری نگاهم می‌کنی؟ ‫هان؟ چی می‌خوای؟
‫نمی‌خوام همین‌طوری بیرون ‫تک و تنها بشینی.
‫ممکنه یه عوضی‌ای چیزی رد بشه.
‫کدوم عوضی؟
‫چه می‌دونم، خانم؟
‫اینجا پر از آدم‌های عوضیه.
‫- به من نگو خانم. ‫- شرمنده، آبجی.
‫به من نگو آبجی. ‫نگو. فقط نگو.
‫سرکار خانم.
‫- بانو؟ ‫- آره.
‫- دخترک. ‫- یا خدا.
‫عفریته؟
‫زنِ خانه‌دار؟
‫دیگه نمی‌دونم ‫چی صدات کنم.
‫بهت می‌گم ضعیفه.
‫هی، خانمِ قاطی.
‫می‌خواستم برم تو اینترنت ‫یه چرخی بزنم
‫دنبال یه چیزهایی که تو کارشم،
‫اگه منظورم رو بگیری، و ‫فقط دارم می‌گم،
‫اگه خواستی پایه‌م.
‫اصراری نیست. همین‌جوری گفتم.
‫چه جور چیزهایی؟
‫مثل دارک وِبه؟
‫همون‌جایی که می‌تونی ‫آدم و این‌جور چیزها بخری؟
‫نمی‌دونم. ‫تا حالا آدم نخریدم، پس...
‫ولی می‌تونی؟ یا یکی بفروشی؟
‫یعنی، احتمالاً بشه، ولی ‫من نمیام تو دارک وب
‫دنبال این جور ‫آت‌ و آشغال‌ها بگردم...
‫یه جاهایی اون تو نیست
‫که آدم‌ها، مثلاً، ‫به هم ویدیوهای قتل نشون بدن
‫و آدم‌هایی که ‫زندانی کردن؟
‫می‌شه بحث رو عوض کنیم؟ ‫بیا مواد بخریم.
‫بیا یه ذره...
‫جنس بگیریم، باشه؟ بی‌خیال. ‫چی می‌خوای؟
‫چی دوست داری؟
‫نمی‌دونم. ‫مثلاً...
‫کوکائین یا همچین چیزی دارن؟
‫آخرین بار کِی کوک زدی؟
‫منظورت چیه؟ ‫ماده‌ی خیلی پرطرفداریه.
‫من دوست دارم.
‫خیلی‌خب. من دارم ‫قرص می‌گیرم، جفتش رو می‌گیریم.
‫ببین، قضیه اینه،
‫تا هفته دیگه حقوق نمی‌گیرم، ‫پس باید حساب کنی.
‫من... نه.
‫نه، نه. ‫فهمیدم قضیه چیه.
‫- کجا میری؟ ‫- برمی‌گردم اتاقم.
‫واسه چی؟ ‫تو که کلید نداری.
‫تازه، دخترت ‫خوابیده.
‫خانمِ مسئولِ پذیرش هم ‫قطعاً الان بیهوش شده.
‫آروم باش. بیا بشین. ‫بیا سفارش بدیم. ای بابا.
‫حدس می‌زنم بتونم ‫با کارت اعتباریم حساب کنم.
‫چی؟ نه.
‫اون 400 تا رو، می‌تونم ‫با کارتم بدم.
‫نه، نه. ببین داداش، ‫نباید ردی ازت بمونه.
‫باید ناشناس باشه.
‫خب پس چه‌جوری ‫پولِ مواد رو میدی؟
‫خیلی‌خب، کاری که می‌تونیم بکنیم اینه که
‫سریع بریم یه داروخونه‌ای جایی
‫و بریزیمش تو یکی از اون ‫گیفت‌کارت‌ها
‫یا شایدم بیت‌کوینی، ‫رمزارزی، کوفتی چیزی داری؟
‫نه، من هیچ‌کدوم از ‫این چیزها رو ندارم،
‫و نمی‌تونم سوار ماشین شم
‫و دخترم رو نصفه‌شبی ‫تنها بذارم.
‫تو که همیشه دخترت رو تنها می‌ذاری.
‫نه، نمی‌ذارم. اون فقط وقتیه ‫که تو محوطه باشم.
‫ها! خودم با همین دوتا چشم‌هام ‫دیدم دخترت رو تنها گذاشتی.
‫- الان مشکل چیه؟ ‫- تو چه‌ته؟
‫تعقیبم می‌کنی یا چی؟
‫من یه شهروندِ نگرانم. ‫بالأخره همسایه‌ایم دیگه، نه؟
‫چی؟
‫عزیزم! عزیزم! منم مامان!
‫در روم قفل شده. عزیزم!
‫عزیزم! در رو باز کن!
‫خرس کوچولو، در رو باز کن!
‫مامان...
‫دستگاه رو با خودت بیار ‫و در رو باز کن!
‫خرس کوچولو!
‫در رو باز کن!
‫پشت در موندم!
‫منم مامان! مامانم!
‫مامان؟
‫اونجایی؟
‫مطمئن نیستم چطوری می‌تونیم ‫راجع به چیز مفیدی حرف بزنیم
‫وقتی حتی تو چشمم نگاه نمی‌کنی.
‫تو خودت این جلسه اضافه رو خواستی.
‫نمی‌تونم.
‫حتماً خیلی از دستم عصبانی هستی.
‫عصبانی؟ چون بهم زنگ زدی؟
‫نه، نه، نه. از دستت عصبانی نیستم.
‫بگذریم. باشه؟
‫تو یه دختر داری.
‫چرا هیچ‌وقت بهم نگفتی؟
‫خب، اینجا که راجع به من نیست.
‫ولی الان می‌دونم که می‌دونی.
‫می‌دونی.
‫نمی‌دونم. ‫باید بهم بگی.
‫تقصیر تو نیست.
‫ولی تقصیر منه.
‫باشه، می‌دونی، کرولاین فکر می‌کنم ‫شاید وقتشه که ما...
‫که ما با یه نفر مشورت کنیم
‫درباره‌ی مصرفِ دارو برای تو.
‫خب، نمی‌تونم دارو بخورم. ‫شیر میدم.
‫- می‌خوای بچه‌م رو بکشم؟ ‫- معلومه که نه.
‫فقط فکر می‌کنم اگه یه دکتر ‫تشخیص بده که مفیده،
‫اون‌وقت شاید لازم باشه که...
‫سلامتیِ تو رو به شیردهی ‫اولویت بدیم.
‫فقط همین الان.
‫می‌دونی، باید مراقب ‫خودت باشی
‫تا بتونی مراقب رایلی باشی.
‫باید برم دستشویی.
‫خب، فقط 15 دقیقه مونده.
‫الان باید برم.
‫باشه، خب، می‌تونی ‫تا بعدِ جلسه صبر کنی؟
‫نه؟
[رایلی]
‫لعنتی.
‫باشه، باشه. باشه.
‫باشه.
‫کرولاین؟ ببخشید.
‫کرولاین؟
‫باشه.
‫کرولاین؟ ببخشید. کرولاین؟
‫نیاز دارم ‫اینجا کمکم کنی. من...
‫باشه. می‌دونم. می‌دونم.
‫کرولاین؟
‫باشه. باشه.
‫کرولاین!
‫آره. می‌دونم.
‫اینجا چه خبره؟ ‫من وسط جلسه‌م.
‫خب، مریضِ من، ‫این بچه رو داره
‫و گفت داره میره دستشویی
‫و بعد بچه رو پیش من گذاشت و من...
‫- رفته. و الان نمی‌تونم... ‫- من مریض دارم.
‫خواهش می‌کنم، کمکت رو لازم دارم. ‫واقعاً کمکت رو لازم دارم.
‫من مریض دارم.
‫تازه، من سرپرستت نیستم.
‫این یه مسئله‌ی شغلیه. ‫مسئله‌ی درمانی نیست.
‫شوخیت گرفته؟ ‫این یه وضعیت اورژانسیه!
‫هر اتفاقی که اون تو داره میفته
‫به اندازه چیزی که من دارم اینجا می‌کشم ‫مهم نیست!
‫- باشه، نه. ‫- کمکت رو می‌خوام!
‫- خداحافظ. ‫- کمکت رو می‌خوام!
‫این اورژانسیه.
‫- می‌تونی بعداً بیای. ‫- عمراً.
‫نه!
‫باشه.
‫- الو؟ ‫- الو؟
‫الو. الو. بله.
‫سلام، من روان‌درمانگر ‫همسرتون هستم...
‫وایسا، نمی‌تونم...
‫و ایشون امروز وسط وقت ملاقاتش ‫رفت.
‫صداتون نمیاد. ‫صداتون نمیاد. شما؟
‫باشه. بله. ‫من درمانگرِ همسرتون هستم.
‫اون امروز وسط وقت ملاقاتش ‫گذاشت رفت...
‫- خیلی‌خب. بس کن. ‫- و...
‫بس کن. اصلاً نمی‌دونم ‫داری راجع به چی حرف می‌زنی.
‫شما کی هستید؟
‫اسم همسرتون ‫کرولاین پریمه؟
‫و شما...
‫اسم بچه‌تون رایلی‌ـه؟ ‫و شما نیک پریم هستید؟
‫- بله. ‫- بسیار خب، بله، خب...
‫همسر من روان‌درمانگر نداره.
‫بسیار خب، ایشون بیمار من هستن
‫در "مرکز هنرهای روان‌شناختی مونتاک"
‫از وقتی که تقریباً شش ماهه باردار بودن
‫و رایلی رو حامله بودن، و امروز...
‫خب، این برای من تازگی داره.
‫خب، چه می‌دونستید...
‫که بیمار من هستن یا نه،
‫چیزی که سعی دارم بهتون بگم
‫اینه که این یه وضعیت اضطراریه، و من واقعاً...
‫ایشون بچه‌تون رو اینجا پیش من گذاشته،
‫و لازمه که بیاید و برش دارید.
‫منظورتون چیه؟ ‫منظورتون چیه؟
‫منظورتون چیه که منظورم چیه؟
‫بچه رو ول کرده؟
‫تلفنش رو جواب نمیده...
‫احتمالاً رفته دستشویی
‫یا پای یه دستگاه خوراکیِ لعنتیه.
‫باشه.
‫پیشنهاد می‌کنم بهش زنگ بزنید.
‫شاید اگه شما باشید جواب بده.
‫من آدرسم رو براتون پیامک می‌کنم ‫که بیاید بچه رو ببرید.
‫یا خدا!
‫مطمئنم حالش خوبه. ‫مطمئنم حالش خوبه.
‫اصلاً باورم نمی‌شه.
‫مطمئنم حالش خوبه. مطمئنم...
‫می‌دونید چیه؟ ‫این کارها دقیقاً خوراکِ خودشه.
‫باشه. خب، احتمالاً ‫فقط یه‌کم فضا لازم داشته.
‫من آدرسم رو براتون پیامک می‌کنم که...
‫- تا بتونید بیاید دنبالش. ‫- باشه، ببین. گوش کن.
‫- یعنی، دنبال بچه. ‫- گوش کن.
‫من الان سرِ کارم. ‫من الان سرِ کارم.
‫واسه همینه که اون قراره ‫مراقب اون بچه‌ی لعنتی باشه،
‫تا من بتونم کار کنم، خب؟
‫من این کار رو می‌کنم. ‫آدرسم رو برات پیامک می‌کنم.
‫من توی "آماگانست" هستم.
‫می‌تونی بچه رو ‫به این آدرس بیاری، باشه؟
‫خب، من نمی‌تونم این کار رو بکنم،
‫و راستش خیلی ‫نگرانِ همسرتون هستم.
‫این یه وضعیت اضطراریه، و اون...
‫می‌دونی، تا الان دوبار ‫از این کلمه استفاده کردی.
‫این اضطرارِ من نیست.
‫من اونی نیستم ‫که زنِ لعنتیم رو گم کردم!
‫لازمه که همین الان بیاید اینجا ‫و بچه‌تون رو ببرید،
‫و اگه تا نیم ساعت دیگه‌ اینجا نباشید،
‫به پلیس زنگ می‌زنم. ‫آدرس رو براتون پیامک می‌کنم.
‫- خیلی ممنون. ‫- یا خدا...
‫- بله؟ ‫- سلام، استیونم.
‫می‌تونم بیام تو؟
‫منتظر یه بیمارم. ‫تازه زنگ رو زد.
‫اشکالی نداره چند لحظه ‫توی دفتر من
‫انتهای راهرو منتظر بمونید؟
‫دفترِ تو؟ ‫تو کی هستی، رئیس؟
‫نه. فقط یه درمانگرِ دیگه.
‫یه دفتر دارم. ‫تهِ راهروئه.
‫درش بازه. می‌بینیدش.
‫این وقتِ منه. ‫الان نوبتِ منه.
‫نمی‌تونی من رو معطل کنی، باشه؟
‫این یه وضعیتِ اضطراریه.
‫یا می‌تونید توی دفتر من منتظر بمونید
‫یا باید کلاً ‫از ساختمون برید بیرون.
‫اون یه بچه‌ست؟
‫بچه‌ی توئه؟ ‫تو بچه داری؟
‫یعنی، شما دوتا با هم بچه دارید؟
‫ببین، این وضعیت ‫هیچ ربطی به شما نداره، باشه؟
تصمیمت رو بگیر
‫باشه، میرم تو دفترت.
‫ولی زیاد منتظر نمی‌مونم.
‫باشه.
‫وای.
‫باورت می‌شه که ‫مجبور شدم راضی بشم
‫اون همسترِ لعنتی رو بگیرم ‫بعد از اون‌همه ماجرا؟ یا خدا، من...
‫راست می‌گه. من واقعاً ‫خیلی کش میام.
‫- حال به‌هم‌زنه. ‫- می‌دونی...
‫وقتی دانشکده پزشکی بودم،
‫باید یه دوره توی ‫آزمایشگاهِ تجربیات پزشکی می‌گذروندم.
‫و داشتیم اثرگذاریِ یه دارو رو ‫روی موش‌ها تست می‌کردیم.
‫اوه... خیلی باحال بود.
‫و روش کار اینجوری بود که ‫موش‌ها رو برمی‌داشتیم،
‫و می‌انداختیمشون تو یه ‫چیزی شبیه گیوتین،
‫کله‌هاشون رو جداجدا قطع می‌کردیم،
‫پوستشون رو می‌کندیم
‫و بعد مغزشون رو ‫زیر میکروسکوپ نگاه می‌کردیم.
‫خیلی کنجکاوم بدونم
‫فرآیندش چه‌جوری بود. ‫برام سواله...
‫موش‌ها چنگ می‌زدن ‫و گاز می‌گرفتن...
‫وقتی دستت رو می‌کردی تو قفس ‫که برشون داری.
‫واسه همین بهمون از این ‫دستکش‌های زرهیِ فولادی دادن.
‫آلمانی‌ان. ‫خیلی خوشگلن.
‫خب دستکش رو دستت می‌کنی و ‫دستت رو می‌کنی تو قفس،
‫و موش‌ها می‌چسبیدن به دستکش،
‫انگار جونشون به اون بسته بود، می‌دونی؟
‫و بعد وقتی می‌رسیدی ‫به جعبه گیوتین،
‫باید می‌تکوندیشون.
‫واقعاً باید تکونشون می‌دادی.
‫همیشه نگران بودم ‫که موشه آسیب ببینه
‫وقتی سرش می‌خورد به ‫گیوتین، می‌دونی؟
‫ولی مغزشون همیشه سالم بود
‫وقتی زیر میکروسکوپ ‫نگاه می‌کردیم.
‫جونده‌ها موجودات سرسختی هستن.
‫آره.
‫به استیون می‌گم ‫جلسه‌ت کنسل شده.
‫باید این قضیه رو حل کنی، باشه؟
‫دمت گرم.
‫فقط بهم بگید، مایل به خودکشی بود؟ ‫یا آدمکشی؟
‫نه. نه.
‫نه، اون وسواسِ محافظت ‫از بچه‌ش رو داشت...
‫و، آره.
‫به بچه آسیب نمی‌زد.
‫و حرفی از خودکشی نمی‌زد.
‫رایلی رو رها نمی‌کرد.
‫اون همین الان رهاش کرده.
‫درسته، خب، می‌دونید، ‫منظورم اینه...
‫می‌دونید، دائمی. برای همیشه.
‫همین؟ ‫من یه مریض دیگه دارم که منتظره
‫که واقعاً به کمکم نیاز داره.
‫مشکلی نیست. از اون چیزی که فکر می‌کنید ‫رایج‌تره.
‫یه زن سعی می‌کنه ‫از همه مسئولیت‌ها فرار کنه.
‫- آره. ‫- همه نگران می‌شن،
‫بعد دست از پا درازتر برمی‌گردن.
‫باشه. باشه.
‫ممنون، جناب سروان.
‫وقتی ‫ضبط پیامتان تمام شد،
‫می‌توانید قطع کنید یا برای گزینه‌های بیشتر ‫عدد یک را فشار دهید.
‫سلام. سلام،
‫منم، مستأجرتون
‫از خیابان آلگون‌کویین 22، واحد یک.
‫می‌دونید، همونی !که یه سوراخِ گنده‌ی لعنتی تو سقفشه
‫تعمیرکارتون در رفته، ‫و اوضاع داره بدتر می‌شه
‫و می‌خوام بدونم چرا ‫هیچ کاری نمی‌کنید،
‫و چرا راضی هستید که ‫دخترم و من
‫توی یه مسافرخونه پر از آدم‌های عجیب‌وغریب بمونیم
‫درحالی که من دارم ‫بهتون اجاره میدم!
‫و من یه بیمار خیلی، خیلی، ‫خیلی مهم دارم
‫که یه وکیل برجسته‌ست، ‫و من نمی‌ترسم که...
‫لعنتی!
‫دنبالِ چند تا ‫گیفت‌کارتِ ویزا می‌گشتم.
‫چه مبالغی ‫دارید؟
‫یه دقیقه وقت دارید حرف بزنیم ‫قبل از اینکه بچه‌ها بیان بیرون؟
‫- حتماً. ‫- باشه، بیا.
‫خب، متوجه شدم که هنوز ‫واسه درمان خانوادگی وقت نگرفتید
‫همون‌طور که اون روز صبح صحبت کردیم.
‫می‌دونم. فقط سر کار ‫خیلی شلوغ بود.
‫درسته. خب هر چی بگم کم گفتم که ‫این چقدر مهمه.
‫من اینجا طرفِ شمام.
‫بله. بله. بله، می‌فهمم.
‫باید از دستگاه جداش کنیم.
‫آره، منم همین‌طور.
‫باشه. می‌خوام رک باشم.
‫باید هر چه زودتر از دستگاه جدا بشه ‫تا بتونه اینجا بمونه.
‫و برای این کار، باید ‫سریع‌تر وزن بگیره.
‫باشه. خب، ولی تا ‫هفته دیگه وقت داریم، نه؟
‫- هدفِ 22 کیلویی. ‫- نه.
‫با این روندی که پیش میره، به اون هدف نمی‌رسه
‫چی داری می‌گی؟
‫ما هر روز صبح وزن‌کشی می‌کنیم. ‫به هدفش نمی‌رسه.
‫چون هدفی که تعیین کردید ‫غیرممکن بود.
‫ما رو محکوم به شکست کردید.
‫- غیرواقع‌بینانه‌ست. ‫- نه.
‫مجبوریم درمورد سطح مراقبت ‫تجدید نظر کنیم.
‫یعنی چی؟
‫خب، می‌تونیم تو جلسه‌مون ‫راجع بهش حرف بزنیم.
‫می‌دونی چی خیلی دوست دارم، ‫و فکر می‌کنم خیلی خوبه،
‫اینه که بتونیم یه تاریخ ‫واسه جراحی تعیین کنیم.
‫یه هدف مشخص که همه‌مون بتونیم ‫براش تلاش کنیم.
‫جراحی نیست.
‫برداشتن لوله؟ خب... ‫عمل، هر چی که اسمشه.
‫عمل هم نیست.
‫وقتی وقتِ برداشتنش برسه، ‫دکتر فقط می‌کِشتش بیرون.
‫می‌کِشه بیرون؟
‫آره، سُر می‌خوره میاد بیرون.
‫فقط... ‫واقعاً همین‌جوری می‌کشنش بیرون؟
‫آره، به همین سادگی.
‫ولی چه بلایی سر ‫سوراخ میاد؟
‫خودش بسته می‌شه.
‫یه جورایی مثل وقتیه که ‫زبونت رو گاز می‌گیری.
‫خودش می‌خواد بسته بشه.
‫بله؟
‫سلام. "جیمز" هست؟
‫شما کی هستید؟
‫من همسایه‌شم. ‫من اونجام، تو اون اتاق.
‫اینجا نیست.
‫می‌دونید کِی ‫برمی‌گرده؟
‫یه چیزی باید بهش بدم.
‫بده‌ش به من.
‫- به دستش می‌رسونم. ‫- نه، نه.
‫باید خودم بهش بدم. این...
‫با ارزشه.
‫با ارزش؟
‫آره. با ارزش.
‫بدنت رو شل کن.
‫روی خودت متمرکز شو.
‫الان، تنها وظیفه‌ت ‫نفس کشیدنه.
‫ما توی فازِ کاریِ این هستیم...
‫هر چی بدنت رو ‫الان بیشتر شل کنی...
‫برات آسون‌تر می‌شه.
‫بدون که داریم به ناحیه ‫خِرَدِ بدن دسترسی پیدا می‌کنیم.
‫ذهنت رو رها کن.
‫ببین می‌تونی توجهت رو
‫درونِ حرکتِ نفس‌هات پیدا کنی.
‫شروع کن به توجه کردن
‫به هر حسی توی بدنت...
‫و ببین چی نظرت رو جلب می‌کنه
‫یا کنجکاویت رو،
‫و اون فضا رو جوری نگه‌دار ‫که خودت دوست داری.
‫احتمالاً متوجه می‌شی
‫هر فشاری توی بدنت ‫زیاد می‌شه.
‫اشکالی نداره.
‫به‌جای اینکه سعی کنی ‫چیزی رو کنترل کنی،
‫ببین می‌تونی فقط اجازه بدی...
‫فشار خودش...
‫کمک نمی‌کنیا!
‫پاهاش رو اون‌وری بگیر. ‫پاهاش رو نگه‌دار پایین.
‫شاید مجبور شیم ببندیمش.
‫- مامان! ‫- نگه‌ش دار پایین!
‫اومدی اینجا کمک‌مون کنی، بجنب!
‫اینجوری اصلاً کمک نمی‌کنی.
‫مامان!
‫سعی کن کمک کنی. ‫سعی کن کمک کنی.
‫مامان!
‫کاری کن احساس امنیت کنی.
‫اگه اوضاع داره شدید می‌شه،
‫بدون که می‌تونی فضا رو نگه‌داری.
‫می‌تونی همین الان خودت رو دوست داشته باشی.
‫از هیچی درونت دوری نکن. ‫خودت رو رها نکن.
‫با خودت در ارتباط بمون.
‫ببین می‌تونی به خودت احترام بذاری
‫در این لحظه‌ی ‫ارتباطِ دوباره با خودت.
‫از صدات استفاده کن ‫و احساست رو تصور کن.
‫اجازه بده که باشه...
‫شاید حتی بتونی ‫امشب انجامش بدی.
‫این پایین. از این طرف.
‫این توئه. اینجا.
‫باشه، باید سریع باشیم چون ‫باید برگردم، ولی...
‫فقط... فقط باید به یکی نشون می‌دادم ‫که اینجا چه خبره.
‫باشه.
‫خب، یه اتاق پر از ‫پلاستیک و مشما.
‫قشنگه.
‫خب، اینجا اتاق قتلته؟
‫نه. بی‌خیال، بهت که گفتم.
‫سقف لعنتی ریخته پایین.
‫اون دیگه چه کوفتیه؟
‫خودشه. سوراخ همونه.
‫واسه همینه که تو هتلم.
‫واسه اینه که ‫تو اون هتلِ کوفتی موندی؟
‫یا خدا. بی‌خیال.
‫می‌تونستی چند هفته ‫رو کاناپه‌ت بخوابی.
‫چی؟ نگاه‌ش کن.
‫دو ماهه این‌جوریه، ‫و حاضر نیستن درستش کنن.
‫پر از گرد و خاکه و... ‫و همه جا کپک زده.
هی، اون بالا چیه؟
‫یه عمره دارن بازسازی می‌کنن.
‫- گفتن لوله ترکیده. ‫- لعنتی.
‫همین جاست. بفرما.
‫من انجامش دادم، اون... می‌دونی، ‫اون کار رو، نفس کشیدنه رو.
‫چی؟
‫و فکر کنم من رو آورد اینجا.
‫- فکر کنم شاید من... ‫- داداش...
‫واسه همین می‌خواستم ‫بیام ببینمش.
‫رفیق، واسه این کارها راهنما می‌خوای.
‫نمی‌تونی همین‌جوری سرِ خود انجامش بدی.
‫- داری چی کار می‌کنی؟ ‫- آبجی، بهت دروغ گفتن.
‫اصلاً لوله‌ای اینجا نیست.
‫شاید نباید ‫انقدر بهش نزدیک بشی.
‫هیس. نگاه کن. بیا ببین.
‫خیلی تمیز بریده شده. ‫دارم بهت می‌گم.
‫یا خدا.
‫یا خدا. این دیگه چه کوفتیه؟
‫داداش، پسرعمه‌م "کریگ" ‫پیمانکاره.
‫یه آشنایی داره که می‌تونه
‫- سه سوت ردیفش کنه، داداش. ‫- یا خدا.
‫به نظر میاد یه‌کم
‫آت و آشغال ریخته رو مبل‌هات.
‫می‌دونی، می‌تونم روکش‌شون رو عوض کنم.
‫خرج برمی‌داره‌ها.
‫ولم کن!
‫بهم دست نزن!
‫مامان! مامان! نمی‌خوام!
‫- کارت عالیه عزیزم. ‫- نه!
‫نه! مامان!
‫باید خیلی محکم‌تر از این ‫نگه‌ش داری.
‫نه! نه!
‫چه غلطی کردی؟! ‫لعنتی!
‫لعنتی! لعنتی! لعنتی!
‫لعنتی! لعنتی!
‫جیمز؟
‫لعنتی! لعنتی!
‫لعنتی!
‫[تقصیر تو نیست]
‫همه بشینید. خب؟
‫شروع می‌کنیم. ‫این‌ها رو پخش کنید، لطفاً.
‫ممنون.
‫بسیار خب.
‫موضوعِ امروز چیزی‌ـه ‫که اون‌قدر بنیادینه
‫که راستش یه‌کم احمقانه‌ست ‫راجع بهش حرف بزنیم.
‫ولی برای بهبودیِ فرزندتون ‫خیلی مهمه،
‫و بیشتر از اون،
‫برای تواناییِ شما ‫در کمک به بهبود فرزندتون.
‫کسی می‌تونه حدس بزنه چیه؟
‫سرزنش...
‫- و دیگه، کسی می‌دونه؟ ‫- شرم.
‫آره، ممنون.
‫خب، به عنوان والدین، خیلی وقت‌ها
‫ما خیلی دقیق ‫به خودمون نگاه می‌کنیم، درسته؟
‫و شروع می‌کنیم از خودمون پرسیدن که، ‫آیا تقصیر منه؟
‫می‌تونستم کار متفاوتی بکنم؟
‫اگه اینجوری می‌شد چی؟ اگه اونجوری می‌شد چی؟
‫ولی این فقط یه تله‌ی ذهنی می‌سازه.
‫و این کمکی ‫به فرزندتون نمی‌کنه.
‫پس کاری که می‌خوام بکنم، اگه نگاه کنیم...
‫ملانی...
‫می‌خوای احساست رو به زبون بیاری؟
‫آره.
‫من...
‫بعضی‌ وقت‌ها، فقط فکر می‌کنم ‫که همه‌ش تقصیرِ منه.
‫چیزی داری ‫که به ملانی بگی؟
‫نه. اوه، نه.
‫بی‌خیال. به من توجه نکنید.
‫نه، نه، نه. می‌خوام بشنوم ‫چی می‌خوای بگی.
‫من فقط... شما همه‌ش بهمون می‌گید ‫که تقصیرِ ما نیست.
‫- آره. ‫- ولی... ولی هست.
‫ببخشید؟
‫یعنی، اگه تقصیر ما نیست، ‫پس واقعاً بدبخت شدیم.
‫فقط داریم راه می‌ریم و وانمود می‌کنیم
‫قدرتِ تغییرِ چیزی رو داریم
‫که حتی نمی‌فهمیمش ‫چون تقصیرِ ما نیست،
‫ولی می‌دونیم چطور تغییرش بدیم، ‫با اینکه تقصیر ما نیست.
‫نه، این واقعاً خوبه.
‫این واقعاً خوبه چون ‫حالا کلی حرف واسه گفتن داریم.
‫نه، نه، نه. می‌دونم.
‫نمی‌تونم این کار رو بکنم. باید برم.
‫- لطفاً بشینید. ‫- نه، نه، نه. تقصیر ماست.
‫انصاف نیست، ‫ولی تقصیر ماست.
‫من اینجوری می‌بینمش. همین.
‫کلِ این قضیه همینه، ‫تقصیرِ ماست.
‫- بس کن و بشین. ‫- نه، نه، نه.
‫نه، نمی‌خوام ‫راجع بهش حرف بزنم.
‫من خودم می‌دونم، ‫و لازم نیست باهاتون ملاقات کنم
‫چون می‌دونم قراره چی بگید،
‫- که اون شکست خورده... ‫- باید بشینی!
‫و اینکه من شکست خوردم ‫چون شما ما رو محکوم به شکست کردید.
‫اگه کسی پشتگرمی داشته باشه ‫تلاش نمی‌کنه.
‫- بشین. ‫- هیچ‌کس، خب؟
‫و شما باید این رو بدونید، ‫دکتر اسپرینگ.
‫من قراره تا آخر عمرم اینجا باشم
‫و آشغال بریزم تو اون لوله.
‫- هر شب تا وقتی که بمیرم. ‫- از اون در نرو بیرون!
‫و هیچ‌کدومِ این‌ها کمکی ‫به هیچ‌کدوم‌مون نمی‌کنه. هیچ‌کدومش.
‫برگرد!
‫هی! ‫هی، چرا زنگ می‌زنی؟
‫مگه الان گروهِ والدین نیست؟
‫نتونستم اونجا بشینم. ‫توی ماشینم.
‫بعداً میرم دنبالش، ‫ولی نمی‌تونم اونجا بمونم.
‫منظورت چیه ‫که نتونستی اونجا بشینی؟
‫نمی‌تونم. ‫نمی‌تونم.
‫اون باید خوب بشه، ولی ‫به هدفش نمی‌رسه،
‫و من... نمی‌دونم ‫الان چی می‌شه.
‫باید برگردی اون تو.
‫سوراخه داره بزرگتر می‌شه.
‫کدوم سوراخ؟ ‫سوراخِ لوله‌ش؟
‫- نه! نه، سوراخِ آپارتمان! ‫- تو بهم گفتی...
‫سوراخِ لعنتی!
‫چرا نمی‌تونی فقط حواست ‫به اون یاروها باشه؟
‫چون یارو واسه ‫یه هفته رفته.
‫هیچ‌کس روش کار نمی‌کنه.
‫چی؟! یه هفته؟! کِی ‫می‌خواستی این رو بگی؟
‫الان دارم بهت می‌گم.
‫توضیح دادنش پشت تلفن خیلی پیچیده‌ست.
‫ببین، ببین، ببین. نه، نه، نه.
‫فقط... فقط...
‫- واسه‌م عکس بفرست... ‫- نه!
‫و می‌گم یکی ‫ترتیبش رو بده.
‫نه، نه، نه. عکس دیگه نه. ‫من برنمی‌گردم اونجا.
‫دیگه هیچ‌وقت نمیرم اونجا. ‫و با "راسکو" حرف زدم...
‫- داری چی می‌گی؟ ‫- و اون خیلی چرت‌وپرت می‌گه.
‫هیچ کاری نمی‌کنه. ‫و تازه،
‫فکر کنم با مسافرخونه یه گاوبندی‌ای داره ‫چون یه... دیگه...
‫باشه. وایسا، وایسا، وایسا، خب؟ ‫بذار ببینم درست فهمیدم.
‫تو دیگه نمیری ‫توی برنامه درمانی،
‫و دیگه نمیری ‫توی آپارتمانمون؟
‫- درسته. ‫- چرا؟
‫پس چطوری انتظار داری چیزی ‫به حالت عادی برگرده؟
‫برنمی‌گرده.
‫چی داری می‌گی؟!
‫برنمی‌گرده!
‫خیلی‌خب. تو...
‫الان عقلت سر جاشه؟ ‫تموم شد؟
‫تازه، یه زنی هم گم شده.
‫چی؟ کی؟ چی داری... ‫کی گم شده؟
‫مریضم. گم شده.
‫گذاشت رفت و تلفنش رو جواب نمیده، ‫و اون...
‫باشه. باشه. ‫بیا یه نفس عمیق بکشیم.
‫- از اول شروع کن. ‫- نه، نه، نه.
‫نمی‌تونم باهات راجع به این حرف بزنم.
‫چرا برنمی‌گردی ‫توی گروه؟
‫بعداً با درمانگرم ‫حرف می‌زنم. من... این...
‫خوبه. ‫همه چی خوبه.
‫هی، هی. ‫آروم باش. آروم باش.
‫همه چی خوبه.
‫هفته‌ای چند بار ‫اون یارو رو می‌بینی؟
‫تازه حساب‌های بانکی رو ‫چک کردم. چند وقت...
‫- هر روز. هر روز. ‫- هر روز؟! بی‌خیال!
‫- صبر کن. صبر کن. صبر کن. ‫- داره کلی واسه‌مون آب می‌خوره!
‫توقف بی‌جا در خودرو ممنوع است. ‫لطفاً ماشین یا خودتان را حرکت دهید.
‫من حق دارم تو ماشینم بشینم ‫بدون اینکه تو مزاحمم بشی!
‫- چی؟ ‫- آره.
‫داری با کسی حرف می‌زنی؟
‫آره، ‫یه عوضیِ ترسناک اینجاست
‫که هر روزِ لعنتی مزاحمم می‌شه!
‫اذیتم می‌کنه. ‫روم قفلی زده.
‫برگشته پشت پنجره‌ ماشینم ‫یه چیزی می‌خواد!
‫چی داری می‌گی؟
‫پارکینگ رو ترک می‌کنی
‫یا از ماشینت میای بیرون!
‫یا خدا! جدی می‌گی؟
‫- به پلیس زنگ می‌زنم! ‫- یا خدا! آره، آره، آره.
‫- به پلیس زنگ بزن. ‫- حرکت کن!
‫به پلیس زنگ بزن. آره، من ‫زنگ می‌زنم پلیس بیاد سراغت!
‫دیگه نمی‌خوام ‫اینجا ببینمت!
‫یا خدا!
‫تو داری مزاحم... ‫این مزاحمته!
‫چیز خاصی هست ‫که الان ساکت نگه‌ت داشته؟
‫اینکه می‌خوام ساکت باشم ‫ساکت نگه‌م داشته.
‫- فکر می‌کنم... ‫- این ربطی به تو نداره.
‫منظورم اینه که من...
‫منظورم اینه که پولِ وقتت رو میدم.
‫درسته؟ پس هر کاری دلم بخواد ‫می‌تونم تو این وقت بکنم،
‫و الان...
‫فقط می‌خوام اینجا دراز بکشم ‫بدون اینکه تو حرف بزنی.
‫خب، مجبور نبودی ‫واسه این کار بیای اینجا.
‫برو روی کاناپه خودت دراز بکش.
‫دلت می‌خواست جای اینکه بیام اینجا ‫روی کاناپه خودم دراز می‌کشیدم؟
‫تنها چیزی که می‌گم اینه که ‫انتخاب کردی تنها نباشی.
‫من تنهام.
‫نه، تنها نیستی. من اینجام.
‫ولی نه، نیستی. نه واقعاً.
‫- کاری که می‌تونیم بکنیم... ‫- می‌شه فقط بس کنی؟
‫جدی می‌گم.
‫باشه.
‫می‌دونی چیه؟
‫تا حالا بهت گفتم ‫که قبلاً باردار بودم؟
‫مثلاً، دوبار حامله شدم.
‫این رو به هیچ‌کس نمی‌گم.
‫اون موقعی بود که من و چارلز ‫تازه ازدواج کرده بودیم و...
‫من فوراً سقطش کردم، یعنی...
‫یه تست بارداری دادم
‫و روز بعدش رفتم ‫به یه کلینیک همینجوری.
‫از اون مدل جراحی ‫با دستگاه مکش انجام دادم.
‫و...
‫خیلی درد داشت، مثلاً...
‫یه پرستار دستم رو گرفت.
‫و به دلایلی،
‫نمی‌فهمیدم ‫قراره چقدر درد داشته باشه ولی...
‫واقعاً داشت.
‫آره، تقریباً ‫‏20 سال پیش بود.
‫اگه اون کار رو نمی‌کردم ‫الان یه بچه‌ی دانشجو داشتم.
‫شاید بچه اشتباهی رو سقط کردم.
‫چرا هیچی نمی‌گی؟
‫نمی‌تونم نفس بکشم.
‫نمی‌فهمی. ‫نمی‌بینی.
‫تو... تو عاشق اینی که بهم بگی ‫نمی‌فهمم.
‫چیه که فکر می‌کنی ‫نمی‌فهمم؟
‫چیه که انقدر مطمئنی...
‫نمی‌تونم بهت توش کمک کنم؟
‫من از اون آدم‌هام که ‫قرار نیست مادر باشن.
‫من مادر نیستم. نیستم.
‫قرار نیست این شکلی باشه.
‫این نیست. ‫نمی‌تونه این باشه.
‫می‌شه یه چیزی بگی؟!
‫همه نمی‌تونن انجامش بدن. ‫من نمی‌تونم...
‫تو بچه داری؟
‫بچه داری؟!
‫الو!
‫چرا باهام حرف نمی‌زنی؟! ‫چرا کمکم نمی‌کنی؟!
‫می‌دونم داری چی کار می‌کنی...
‫و نمی‌تونم تحملش کنم.
‫دارم چی کار می‌کنم؟
‫این جواب نمیده.
‫منظورت چیه؟
‫دیگه نمی‌تونیم همدیگه رو ببینیم.
‫زود رسیدم.
‫باید بیرون منتظر بمونی.
‫ببین،
‫نمی‌دونم چرا ‫موبایلت رو جواب نمیدی،
‫ولی دکتر اسپرینگ زنگ زد و...
‫دکتر اسپرینگ هستم.
‫نمی‌تونید دخترتون رو ‫واسه ادامه درمان بیارید اینجا
‫تا زمانی که ما...
‫دیگه داری شورش رو در میاری، می‌دونی؟
‫تو... من قراره...
‫هی، ممنون که زنگ زدی.
‫اگه یادت رفته،
‫زنم هنوز ‫گمشده‌ست لعنتی.
‫می‌دونی، نمی‌دونم ‫چه جور شماره‌ای...
‫این دیگه چیه؟
‫[کارولاین: من نمی‌خوام مثل اون باشم]
‫شما...
‫شما به یه پند از انجیل اشاره کردید
‫درباره سنگِ آسیاب. ‫می‌شه بگید چی بود؟
‫اینکه بهتره یه سنگ ‫به گردنت ببندی
‫و خودت رو بندازی توی دریا
‫تا اینکه باعث بشی کسی ‫بلغزه... بلغزه.
‫بسیار خب، بذارید مطمئن شم ‫درست متوجه شدم.
‫بهتره یه سنگ آسیاب ‫به گردنت ببندی
‫و خودت رو بندازی تو دریا ‫تا اینکه چی کار کنی؟
‫باعث بشی کسی ‫بلغزه. بلغزه.
‫باعث شی ‫کسی بلغزه؟ بسیار خب.
‫سعی داشتید به چی برسید
‫زمانی که جونِ بچه‌هاتون رو گرفتید؟
‫تفکراتِ گروهیِ زنانه، و نسلِ جدید.
‫مثلاً، نظر شما چیه؟
‫و؟
‫آهای؟
‫آره.
‫کاملاً غیرقابل باوره، نه؟
‫کاملاً غیرقابل باوره. ‫همه‌ش.
‫- ولی دکتر اسپرینگ گفت... ‫- برام مهم نیست چی گفت.
‫دارم بهت می‌گم،
‫یه مشکل کاری پیش اومد ‫و نتونستم بمونم.
‫باید می‌رفتم. ‫تقصیر من نیست.
‫فوراً برگشتم که دنبالت بیام ‫همون موقع که باید میومدم
‫درست مثل همیشه. ‫من فقط... من فقط...
‫فقط نتونستم واسه گروه بمونم، ‫ولی، می‌دونی...
‫من با کلی آدمِ خیلی بیمار کار می‌کنم
‫- عزیزم، و بعضی‌ وقت‌ها اون‌ها... ‫- بیمارتر از من؟
‫یه جورِ متفاوتی نسبت به تو ‫بیمارن.
‫- ولی دکتر اسپرینگ گفت... ‫- بهت گفتم،
‫برام مهم نیست چی گفت.
‫من مادرتم.
‫ولی اون دوستم داره. ‫خودش گفت.
‫این رو گفت؟
‫همه‌مون رو دوست داره. بچه‌ها رو.
‫هیچ حقی نداره این رو ‫بهت بگه. اون دکتره.
‫- حق نداره... ‫- ولی واقعیته!
‫می‌دونی، فکر نکنم دیگه ‫به اون برنامه نیاز داشته باشیم.
‫- خوب شدم؟ ‫- آره. فکر کنم شاید، آره.
‫شاید ما...
‫فقط خودمون دوتایی انجامش بدیم.
‫چی می‌شه؟
‫کلی اتفاق‌های ‫فوق‌العاده میفته. تو...
‫می‌تونی لوله رو دربیاری،
‫و می‌تونی برگردی مدرسه
‫و می‌تونی هر چیزِ خوشمزه‌ای ‫که تو دنیا هست رو بخوری.
‫عالی نمی‌شه؟
‫می‌تونی این کار رو بکنی؟
‫چی کار؟
‫خوبم کنی؟ ‫دیگه به دستگاه نیاز ندارم؟
‫خب...
‫خوب شدم؟ اون‌ها این رو گفتن؟
‫فکر کنم، شاید.
‫می‌دونی، و...
‫و اگه نه، خب خودمون ‫انجامش می‌دیم، می‌دونی؟
‫تو بهتر از قبلی،
‫و دکتر اسپرینگ هم ‫رئیسِ ما نیست.
‫مامان؟
‫جانم؟
‫من واقعاً ‫متأسفم، ولی خوب نشدم.
‫لطفاً به‌خاطر حرفم ‫عصبانی یا ناراحت نشو.
‫بله؟
‫یه نفر اینجاست
‫که می‌خواد تو لابی ببینتت.
‫چی؟ کی؟
‫نمی‌گه. بیا پایین یا نیا.
‫ممنون که حالم رو پرسیدی.
‫باورت نمی‌شه چه روزی داشتم، خداوکیلی.
‫بعد از اینکه تک و تنها ‫ولم کردی،
‫تو اون آپارتمانِ ترسناکت رها شدم،
‫درحالی که استخون پام زده بود بیرون.
‫من برات آمبولانس گرفتم.
‫مهم نیست.
‫انتظار داشتی چی کار کنم؟
‫واقعاً دردناکه.
‫باید برمی‌گشتم ‫پیشِ بچه‌م، می‌فهمی؟
‫مادرِ نمونه‌ی سال. ‫نزدیک بود یادم بره.
‫برام مهم نیست.
‫و دقیقاً قراره
‫با اون بسته موادت چی کار کنم؟
‫- بریز تو توالت. ‫- باشه.
‫خوش به‌حالت.
‫چرا بهت عصا ندادن؟
‫گور بابای اون عصاها.
‫خودتی... خودِ تویی!
‫تو... تو اینجایی.
‫امیدوارم اشکالی نداشته باشه.
‫من یه بار تصادفی تعقیبت کردم، و...
‫اینجا زندگی می‌کنی؟
‫حالت... حالت خوبه؟
‫- خوبم. ‫- باشه. باشه.
‫کجا رفتی؟
‫من فقط... ‫من... باید می‌زدم بیرون.
‫- باشه، درک می‌کنم. پس، بیا... ‫- درک می‌کنی؟
‫واقعاً، واقعاً درک می‌کنی؟
‫فکر کنم.
‫لعنتی. نه. این...
‫این اشتباهه.
‫این اشتباهه چون فکر کردم...
‫فکر کردم می‌فهمی،
‫و اینکه حتی لازم نیست بگم...
‫بیا آروم باشیم.
‫فکر کنم کاری که باید بکنیم اینه که ‫همین الان سوار ماشین شیم
‫و مستقیم بریم اورژانس.
‫بیمارستان؟
‫- آره. ‫- چرا؟ چرا؟
‫چون ‫اونجا جای امنیه...
‫چرا؟ چرا؟ نه، من خوبم.
‫اگه حس می‌کنی آمادگیِ رفتن به خونه رو نداری
‫خب، دخترت چی؟
‫- دخترم؟ ‫- دخترت کجاست؟
‫بالاست. خوابه.
‫نمی‌خوام برم بیمارستان.
‫نمی‌خوام برم ‫بیمارستان.
‫باشه.
‫می‌خوام کمکم کنی.
‫تلاشم رو می‌کنم.
‫- دارم سعی می‌کنم کمکت کنم. ‫- لطفاً کمکم کن.
‫نه، نه، چون تو نمی‌فهمی.
‫نمی‌بینی. ‫صورت همه‌شون رو.
‫صورت‌های کوچولوشون رو. ‫به ما نگاه می‌کنن،
‫- و هیچی اونجا نیست. ‫- باشه، باید آروم باشی.
‫- نه! نه! ‫- باید آروم باشی.
‫نه، من خوبم! خب؟
‫- ولی فقط می‌خوام تو... ‫- بیا فقط نفس بکشیم.
‫- نه، ولی تو نمی‌دونی... ‫- فقط نفس بکش.
‫دم و بازدم، کرولاین.
‫فقط یه نفس بکش.
‫- فقط با من نفس بکش. ‫- بس کن.
‫فقط با یه نفس شروع کن.
‫کرولاین، صبر کن!
‫وایسا!
‫کرولاین!
‫اگه این یه موردِ اورژانسیه،
‫قطع کنید و با 911 تماس بگیرید.
‫در غیر این صورت، ‫در ساعات اداری تماس بگیرید.
‫باشه، بهم زنگ بزن.
‫امشب بهم زنگ بزن، باشه؟
‫خواهش می‌کنم؟ خواهش می‌کنم، گفتی ‫که می‌تونی کمکم کنی.
‫خواهش می‌کنم. خواهش می‌کنم، ‫فقط بهم زنگ بزن، باشه؟
‫بهت نیاز دارم. خداحافظ.
‫مامان؟
‫بخواب عزیزم. ‫همه‌چی مرتبه.
‫شکمم خیسه.
‫هیس. عیبی نداره. ‫درستش کردم، باشه؟
‫بگیر بخواب.
‫آهای؟
‫چرا اینجایی؟
‫حالت خوبه؟
‫کجا...
‫کِی رسیدی؟ ‫چرا اینجایی؟
‫اون کجاست؟
‫خوابه.
‫- پیش پرستار؟ ‫- آره.
‫ببین، من فقط...
‫نمی‌تونستم فکر کنم. ‫نمی‌تونستم کاری بکنم.
‫هیچ کاری نمی‌تونستم بکنم.
‫فقط داشتم به تو فکر می‌کردم،
‫و به اون، و به آپارتمان
‫واسه همین باید برمی‌گشتم. ‫ترسیده بودم.
‫- می‌خواستم کمک کنم. ‫- صبر کن، صبر کن. صبر کن...
‫چیه؟ فقط باید بلد باشی ‫چه‌جوری با این‌ها حرف بزنی.
‫همین.
‫بهش نگاه کردی؟ به سوراخ؟ ‫دیدی؟
‫اصلاً چیزی دیدی؟
‫آره. نه، اون... ‫تعمیر نشده بود.
‫الان درست شده.
‫باشه. باشه، فکر کنم باید ‫فقط... بیا بریم دیگه.
‫فقط نمی‌فهمم ‫چطوری انقدر خراب شد.
‫چطور انقدر بد شد؟
‫داری سعی می‌کنی من رو مقصر بدونی؟
‫نه، مقصرت نمی‌دونم. ‫فقط...
‫فقط می‌خوام از اینجا برم.
‫- سوراخِ خیلی بزرگی بود. ‫- می‌خوام از اینجا برم.
‫دوستم داری؟
‫آره.
‫چه عجله‌ایه؟
‫تو بودی که عجله داشتی ‫برگردی اینجا.
‫نمی‌خوام دیگه ‌اینجا باشم.
‫الان که اینجاییم، باشه؟
‫بیا پرستار رو مرخص کنیم. ‫من خسته‌م.
‫می‌خوام بخوابم،
‫و هیجان دارم ببینمش ‫حتی اگه خواب باشه.
‫می‌دونم، ولی چرا ‫نمیری پایین
‫یه‌کم نوشیدنی ‫یا یه چیزی بگیری
‫و من پرستار رو مرخص می‌کنم
‫و بعد تو بیا بالا و بعد می‌تونیم...
‫چه خبره؟ ‫جریان چیه؟
‫هیچ خبری نیست.
‫در رو باز کن.
‫- من؟ ‫- من کلید ندارم.
‫درسته، آره. باشه.
‫خدا. نگو که...
‫- بدون داشتن کلید اینجا گذاشتیش. بی‌خیال. ‫- نه، نه، نه. نه.
‫معلومه که کلید دارم. ‫راجع‌ بهم چی فکر کردی؟
‫سلام. من پدرشم. من چارلزم.
‫خوشبختم. ‫تو باید پرستار باشی.
‫- پرستار؟ ‫- آره، جیمز، نه؟
‫- جیمی، درسته. ‫- ممنون بابت...
‫عمراً.
‫من وارد این ‫مسخره‌بازی شما نمی‌شم.
‫کدوم مسخره‌بازی؟ ‫راجع به چی حرف می‌زنی؟
‫من پرستارِ بچه‌ی لعنتی ‫نیستم داداش.
‫ببخشید؟
‫دخترت بیدار شد ‫و داشت گریه می‌کرد، زهره‌ترک شده بود.
‫منم انقدر کوبیدم به درِ لعنتی ‫تا بالأخره بازش کرد.
‫مجبور شدم بهش بگم ‫دوستِ زنت هستم.
‫داداش، یه عمر طول کشید ‫تا بخوابونمش.
‫و در ضمن، ‫مجبور شدم بهش چسب‌زخم بزنم.
‫یه چیزی داشت از شکمش ‫می‌زد بیرون.
‫هی. باشه، باشه، وایسا. ‫وایسا.
‫- ببینم، تو چه خری هستی... ‫- مراقب پام باش، رفیق.
‫و چه غلطی ‫داری تو اتاق من می‌کنی؟
‫- اتاق تو؟ ‫- آره. این زنِ منه.
‫اون بچه منه.
‫- مامان؟ ‫- اتاق منه.
‫همین الان بهت گفتم ‫کی هستم،
‫و باید از زنت بپرسی ‫چرا پام تو گچه.
‫- این... من نمی‌دونم... ‫- این یارو کیه؟
‫- پرستاره. ‫- اون پرستار نیست!
‫همین الان بهم گفت ‫پرستار نیست.
‫نمی‌دونم ‫داره راجع به چی حرف می‌زنه.
‫- این یارو کیه؟ ‫- بیداره.
‫می‌شه بریم تو؟
‫هر چی داری می‌گی ‫رو می‌شنوه.
‫اصلاً می‌تونی بهم توضیح بدی ‫چرا دستگاهش خاموشه
‫و لوله ‫بیرون از بدنشه؟
‫بابا! تو بیرونی؟
‫- من نیستم داداش. ‫- بیا پیشم!
‫- بریم تو. ‫- بابا! بابا!
‫سلام. سلام. ببینمت. آره، سلام.
‫بابا اومده خونه!
‫مامان گفت دیگه به ‫برنامه نیاز نداریم.
‫خدای من. ‫نگاه‌ش کن! خوشگل شدی.
‫ولی من حرفش رو باور نکردم ‫چون دکتر اسپرینگ گفت نیاز دارم.
‫- ولی نگاه کن، راست می‌گفت! ‫- چی؟ چی داری می‌گی؟
‫- نگاه کن! لوله نیست! ‫- چی؟
‫لوله رو انداختیم دور.
‫می‌تونم برگردم مدرسه!
‫یا خدا.
‫- یا خدا. ‫- ولی بابا...
‫من هنوزم نمی‌خوام ‫غذا بخورم...
‫چی...
‫- چون زیادی شل‌ووِله. ‫- چه خبره؟
‫فردا من رو می‌بری ‫پارک بازی؟
‫چی کار کردی؟
‫چی کار کردی؟!
‫بهم دست نزن!
‫مامان!
‫مامان، من اینجام.
‫مامان، خواهش می‌کنم!
‫مامان!
‫خواهش می‌کنم!
‫♪ بشین کنارِ میز صبحانه ♪
‫♪ به مشکلاتت فکر کن ♪
‫♪ واسه خودت یه فنجون چای بریز ♪
‫♪ بعد به حباب‌هاش ‫فکر کن ♪
‫مامان؟
‫بهتر می‌شم. قول میدم.
‫بهتر می‌شم.
‫♪ بشین کنارِ میز صبحانه ♪
‫♪ به مشکلاتت فکر کن ♪
‫♪ واسه خودت یه فنجون چای بریز ♪
‫♪ بعد به حباب‌هاش ‫فکر کن ♪
‫♪ می‌تونی اشک‌هات رو برداری ♪
‫♪ بریزیشون توی فنجون ♪
‫♪ ببریشون پایین ‫کنارِ رودخونه ♪
‫♪ و پرتشون کنی ‫اون‌ورِ آب ♪
‫♪ تا جریان آب با خودش ببرتشون ♪
‫♪ و ببره به اقیانوس ♪
‫♪ تا خوراکِ ماهی‌ها بشن ♪
‫♪ ماهی‌هایی که خوراکِ ماهی‌های دیگه شدن ♪
‫♪ توسط یه نهنگ بلعیده شدن ♪
‫♪ که اون‌قدر پیر شد ♪
‫♪ که تجزیه شد ♪
‫♪ دو-دو ♪
‫♪ مُرد و بدنش رو رها کرد ♪
‫♪ در اعماق اقیانوس ♪
‫♪ حالا همه می‌دونن ♪
‫♪ که وقتی یه بدن تجزیه می‌شه ♪
‫♪ عناصرِ پایه ♪
‫♪ به اقیانوس برگردونده می‌شن ♪
‫♪ و دریا کارِ خودش رو می‌کنه ♪
‫♪ و خیلی زود ‫آب‌نمک درست می‌شه ♪
‫♪ که واسه نوشیدن خیلی خوب نیست ♪
‫♪ چون دقیقاً ‫مزه‌ی اشک میده ♪
‫♪ پس از فیلتر ردش می‌کنن ♪
‫♪ از شیر آب میاد بیرون ♪
‫♪ و می‌ریزه توی قوری ♪
‫♪ که الانه که ‫قل‌قل کنه ♪
‫♪ حالا ♪
‫♪ به مشکلاتت فکر کن ♪