.
‫[در آینده، سودای جاودانگی [:به سه شکل تجلی می‌یابد
[انسان‌های آمیخته با سایبرنتیک: سایبورگ‌ها] [موجوداتِ دارای هوش مصنوعی: مصنوعی‌ها]
‫[و کالبدهای مصنوعی با ضمیر انسانی: هایبریدها]
‫[فناوری پیروز، شرکتِ فرمانروای جهان را [مشخص خواهد کرد
[بیگانه: زمین]
[سفینۀ فضایی استعماری آمریکا، ماژینو] [شرکت ویلند-یوتانی]
[سال 2120]
[مدت مأموریت: 65 سال]
[فاصله تا زمین: 1.3 میلیارد کیلومتر]
‫نمی‌خوای بخوریش، رفیق؟
‫چرا، می‌خواستم.
‫قرار نیست قبل از خواب مصنوعی ‫غذای سنگین بخوری.
‫- خیلی ممنونم. ‫- به عنوان دکترت دارم بهت می‌گم.
‫- تو دکتر نیستی. ‫- آره خب، حق با توئه.
‫معلومه که خوب نیست
‫باید خودت… ‫خودت دست به کار شی
‫حالت خوبه، خوشگله؟
‫راستش، ‫خواب مصنوعی واقعاً من رو می‌ترسونه.
‫معلومه که می‌ترسی.
‫واسه اینه که اون «تنگ» ‫با اون چشم‌های ریزش،
‫وقتی خوابی بهت زل می‌زنه.
‫لعنتی. ‫دختره باید بدونه دیگه.
‫«مورو» باهاش حرف زد. ‫مگه نه؟
‫آقای «تنگ» مشکلی ایجاد نمی‌کنه، ‫مگه اینکه بخواد 65 سال مفتی کار کنه.
‫اوه، «تنگ».
‫خسیس.
‫تنگ، ما دوستت داریم.
‫اون پسر خوبیه. ‫چرا اینجوری می‌کنی؟
‫- چطور خوابیدی؟ ‫- خوب.
‫صبر کن. ببخشید، دوباره بگو.
‫اون یکی چیه؟
‫این سیاست شرکته.
‫- یعنی می‌گی اون «ویلند-یوتانی»... ‫- اون ماییم؟
‫آره، ما برای اون‌ها کار می‌کنیم.
‫- باشه. ‫- خب؟
‫و اون‌ها آمریکای شمالی و جنوبی رو کنترل می‌کنن
‫- و ماه رو، درسته؟ ‫- نه، اون مالِ «داینامیکه».
‫«یوتانی» مریخ و زحل رو داره.
‫آره، ولی ما داریم در مورد زمین حرف می‌زنیم. ‫کی به کجا حکومت می‌کنه.
‫این بچه درس مطالعات اجتماعیش رو نخونده.
‫چهارتا شرکت هستن. ‫اون‌ها کل کره زمین رو اداره می‌کنن.
‫اون جدیده رو فراموش نکن. «پرادیجی».
‫اون دیگه چیه؟
‫مربوط به مصنوعی‌هاست، هوش مصنوعی. ‫یه بچه حدود ده سال پیش راهش انداخت؟
‫آره. «بوی کاوالیر».
‫- خودشه. ‫- جوان‌ترین تریلیونر تاریخ.
‫خب. پس پنج‌تا شرکت هستن، درسته؟
‫- من هنوز نمی‌فهمم. ‫- بچه‌ی بیچاره.
‫آقای «تنگ».
‫کامپیوتر مسیریاب رو چک کردی، آقای تنگ؟
‫داری می‌پرسی من کارم رو انجام دادم یا نه؟
‫چقدر تا مدار زمین مونده؟
‫ ‏10,525,000 ثانیه.‏
‫یه عالمه... وقت.
‫به ماه بگو، «تنگ». به ماه بهم بگو.
‫- چهار ماه. ‫- عجب عوضی‌ای.
‫چند روز کمتر یا بیشتر.
‫همه چی مرتبه، کاپیتان؟
‫سلام.
‫ارتباطات قطع شده. ‫به نظر میاد فایل‌های گزارش هم خراب شدن.
‫خب، احتمالاً فقط یه مشکل فنی‌ـه. ‫می‌تونم یه نگاهی بهش بندازم.
‫نه. بخش امنیت بررسی می‌کنه.
‫همچنین داریم سوخت خیلی زیادی مصرف می‌کنیم.
‫می‌خوام تو و «تنگ» بررسی کنید ‫ببینید چه سیستمی رو می‌تونیم خاموش کنیم.
‫چرا ما نمونه‌های «چیبوزو» رو ‫پرت نکنیم تو فضا
‫و درِ اون باغ وحش کوچولوش رو تخته نکنیم؟
‫باشه. فکر کنم منظورش پیشنهادات واقعیه.
‫این یه پیشنهاد واقعیه. ‫اون چیزها حال من رو بهم می‌زنن.
‫- آره، منم همینطور. ‫- نمونه‌ها خودِ مأموریت هستن.
‫واسه تو گفتنش آسونه، سایبورگ.
‫ما کلی آدم خوب رو برای به دست آوردنشون از دست دادیم
‫که چی بشه؟
‫که شرکت بتونه تو غلات صبحانه‌مون ‫کوفت و زهر مار بریزه تا ذهنمون رو کنترل کنه؟
‫- خب. این یه چیز واقعی نیست. ‫- نه.
‫نمی‌فهمم ‫چی داری می‌گی، رفیق.
‫نمونه‌ها خودِ مأموریت هستن. تمام.
‫لازمه نگهبان اضافی بذارم، ‫یا تو اتاقت حبست کنم؟
‫سالیوان، پتروویچ.
‫حله.
‫موقع نزدیک شدن نهایی بیدارم کن.
‫حتماً.
‫بعداً می‌بینمت، رفیق.
‫اون گفت میدون مین؟
‫من ترجیح می‌دم برگردم بخوابم، ‫می‌فهمی چی می‌گم؟
‫خیلی ممنونم. ‫و سلام.
‫قصه‌ی قبل خواب چیزی بلدی؟
کسی نمی‌دونه من قبلاً دچار فروپاشی روانی شدم
[پرادیجی - جزیرۀ تحقیقاتیِ ناکجاآباد]
‫اون چیه؟
‫یه عقربه.
‫از کجا اومده؟
‫تو سالن غذاخوری بود.
‫می‌خوای باهاش چی کار کنی؟
‫فکر می‌کنی باید باهاش چی کار کنیم؟
‫لهش کن،
‫که نیشت نزنه.
‫اگه وقتی دارم لهش می‌کنم، یه عقرب دیگه ‫برای محافظت از دوستش من رو نیش بزنه چی؟
‫همونطور که تو داری سعی می‌کنی از من محافظت کنی
‫من رو می‌ترسونه.
‫فکر کن عقربه چه حسی باید داشته باشه.
‫زیر شیشه گیر افتاده،
‫توسط غول‌ها تهدید می‌شه.
‫باشه، عزیز دلم.
‫وقتشه.
‫مجبوریم؟
‫آره.
‫برو. وقتی بیدار بشی من همین‌جا پیشتم.
‫می‌خوای بکشیش؟
‫تو می‌خوای بکشمش؟
‫نه.
‫درد داره؟
‫نه.
‫بهت که گفتم، درست مثل... خوابیدنه.
‫خواب می‌بینم؟
‫نمی‌دونم. باید وقتی بیدار شدی ‫بهم بگی.
‫خودشه.
‫سلام.
‫یه چیزی رو صورتته، کوچولو.
‫خب.
‫یه نفس عمیق برام بکش.
‫آفرین.
‫می‌دونی، دیشب ‫عجیب‌ترین خواب دنیا رو دیدم.
‫ما یه بچه داشتیم و اون بچه یه خوکچه بود.
‫وای. ‫من وقتی بچه بودم یه خوکچه داشتم.
‫بامزه بود. بعد شد 150 کیلو.
‫هوم. پس بهتره بچه‌مون ‫بیشتر شبیه آدمیزاد باشه.
‫ما در این مورد حرف زدیم.
‫این‌ها بچه‌های ما هستن.
‫حالا تمرکز کن.
‫من قراره این شکلی بشم؟
‫آره. اون تویی.
‫اون خوشگله.
‫خیلی‌خب. خوش اومدی.
‫موشی موشی.
‫دختر ما چطوره؟
‫اون آماده‌ست.
‫می‌دونی نیل آرمسترانگ کی بود؟
‫اون یه فضانورد بود.
‫نه فقط یه فضانورد.
‫اون اولین انسانی بود ‫که روی ماه قدم گذاشت.
‫تو هم قراره اولین باشی.
‫من دارم میرم ماه؟
‫نه... شیطون.
‫تو قراره اولین کسی باشی ‫که از یه بدن انسانی
‫به یه بدن مصنوعی منتقل می‌شه.
‫چون من خاصم.
‫دقیقاً.
‫تو خیلی، خیلی... خاصی.
‫می‌خوای یه تردستی ببینی؟ آره؟
‫خیلی باحاله. مگه نه؟
‫خب، تو. برو روی تخت.
‫من داداشم رو می‌خوام.
‫بهت که گفتم، می‌تونی ببینیش...
‫وقتی بیدار شدی.
‫ولی اون نمی‌تونه من رو ببینه.
‫نه.
‫چون کاری که داریم می‌کنیم یه رازه.
‫آره.
‫یالا.
‫وقت خوابه؟
‫درسته، مارسی.
‫وندی.
‫چی گفتی؟
‫اون بهش میاد «وندی» باشه.
‫وندی.
‫وندی!
‫ما منتظرتیم!
‫مسابقه بدیم.
‫وندی، عزیزم...
‫امروز چه حسی داری؟
‫اعضای بدنت؟
‫عجیبن.
‫وقتی می‌دوم تکون می‌خورن.
‫خب، تو الان دیگه تو یه بدن بزرگسال هستی.
‫چرا؟
‫چون بدن‌های مصنوعی رشد نمی‌کنن.
‫خب که چی؟
‫احساساتت چطورن؟ ‫خوشحال بودی؟ ناراحت؟
‫نمی‌دونم. ‫الان ساکت شدن.
‫بدن انسان هورمون تولید می‌کنه،
‫دوپامین، سروتونین، استروژن، ‫که خلق و خو رو می‌سازن.
‫تو دیگه اون‌ها رو نداری.
‫ما سعی کردیم اون‌ها رو شبیه‌سازی کنیم.
‫که دوران نوجوانی رو شبیه‌سازی کنیم، ‫همینطور که داری به بدن بزرگسالت عادت می‌کنی،
‫که اینطور نباشه که انگار یه کلید رو زده باشیم
‫ولی شاید ‫لازم باشه شدتش رو بیشتر کنیم.
‫ما این بحث رو داشتیم. ‫اون دیگه انسان نیست.
‫چرا وانمود می‌کنیم که هست؟
‫«اون» همین‌جا نشسته،
‫و این پروتکلی‌ـه که ‫مدیرعامل تعیین کرده.
‫بدن، ظرفی برای ذهنه.
‫یک ذهن انسانی، در مسیرش به سوی زندگی ابدی. [شرکت پرادیجی]
‫شبیه‌سازی تجربه‌ی انسانی حیاتیه.
‫پس، من چی‌ام؟
‫اگه من انسان نیستم،
‫پس چی‌ام؟
‫هرچیزی که بخوای باشی.
‫برات یه چیزی آوردم، ‫برای کلکسیونت.
‫بچه‌های دیگه هم رسیدن.
‫من دیگه تنها نیستم؟
‫عزیزم، تو هیچوقت تنها نیستی. تو ما رو داری.
‫ولی آره، حالا، بقیه هم هستن.
‫مثل من؟
‫هنوز نه.
‫اون‌ها هنوز بچه‌ن.
‫پس ما باید بهشون کمک کنیم تا این انتقال رو انجام بدن، ‫که نترسن.
‫می‌تونی این کار رو بکنی؟
‫می‌تونی یه خواهر بزرگ‌تر باشی؟
‫گوش کنید. حواستون رو جمع کنید!
‫شما می‌تونید مثل من بزرگ و قوی بشید.
‫کی سواری می‌خواد؟
‫من! من! من! من! من! من!
‫و خیلی هم سریع می‌شید.
‫تو هم مریض بودی؟ قبلاً.
‫حتی در حال مرگ بودم و همه خیلی ناراحت بودن
‫ولی بعدش اون پسر نابغه از راه رسید،
‫و گفت...
‫«ناراحت نباشید. ‫من حسابی حالتون رو خوب می‌کنم.»
‫و دقیقاً همون کار رو هم کرد.
‫این بدن بزرگ رو به من داد.
‫از روز اول هم بهترم.
‫حالا من دختر ابدی‌ام.
‫چون ذهن‌های بزرگسال توش جا نمی‌شن؟
‫چون ذهن‌های بزرگسال ،خیلی خشک و غیرقابل انعطافن
‫پس اون‌ها هنوز نمی‌تونن ،این سفر رو انجام بدن
‫ولی ذهن‌های ما، ذهن‌های بچه‌ها، ‫کاملاً اندازه‌ان.
‫سوالی هست؟
‫من دوباره می‌تونم راه برم؟
‫تو می‌تونی راه بری، ‫بدوئی، بپری، بچرخی.
‫- شماها بپربپر دوست دارید؟ ‫- آره.
‫- سوال داری؟ ‫- من می‌خوام وقتی بزرگ شدم دانشمند بشم.
‫باشه. این سوال نبود،
‫ولی باحاله.
‫کی می‌تونیم بریم خونه؟
‫هیچوقت.
‫من تمام مدت اینجا پیشتم، باشه؟
‫قول؟
‫قول.
‫می‌شه بری کنار لطفاً؟ من باید شروع کنم.
‫از اون‌ور برو.
‫می‌خوای یه تردستی ببینی؟
‫آره.
‫«خانم دارلینگ ‫اولین بار اسم پیتر رو شنید
‫وقتی داشت ذهن بچه‌هاش رو ‫مرتب می‌کرد.
‫این رسم هر شبِ ‫هر مادر خوبیه،
‫بعد از اینکه بچه‌هاش خوابیدن،
‫که تو ذهن‌شون بگرده ‫و همه چیز رو سر جاش بذاره.
‫وقتی صبح بیدار می‌شی،
‫شیطنت‌ها و افکار بدی که ‫باهاشون به خواب رفتی،
‫کوچک و مرتب تا شده ‫و ته ذهنت قرار گرفتن.
‫و روی همه چیز، در حالی که کاملاً هوا خوردن، ‫افکار زیباترت پهن شدن،
‫آماده برای اینکه بپوشیشون.
‫در روزهای قدیم،
‫در خانه،
‫ناکجاآباد همیشه نزدیک وقت خواب ‫کمی تاریک و تهدیدآمیز به نظر می‌رسید.
‫بعد تکه‌های کشف نشده در آن پدیدار ‫و گسترده می‌شدند.
‫سایه‌های سیاه در آن‌ها حرکت می‌کردند.
‫غرش حیوانات درنده ‫حالا کاملاً متفاوت بود، و مهم‌تر از همه،
‫تو دیگر آن اطمینان را نداشتی ‫که پیروز خواهی شد.»
[ماژینو]
‫خطر برخورد.
[گزارش وضعیت از افسر امنیتی سفینۀ ماژینو]
[سیستم ناوبری: مختل شده]
[مهار محموله: ناموفق]
[نمونه‌ها: آزاد شده]
‫مورو!
‫مورو! در رو باز کن!
‫خواهش می‌کنم! داره میاد.
‫در رو باز کن!
[وضعیت خدمه؟]
‫مورو، در رو باز کن!
‫داری چی کار می‌کنی؟ در رو باز کن!
‫داره میاد.
‫زود باش. عجله کن. داره میاد.
‫نه. داری چی کار می‌کنی؟ ‫نه، نه، نه. درو باز کن!
‫مورو! نه!
‫چرا داری این کار رو می‌کنی؟
‫عوضیِ پست‌فطرت!
‫نه. [خدمه: جان باختند]
‫نه!
[برخورد با زمین: حتمی]
[اولویت اصلی: مهار نمونه‌ها]
‫مادر، من به اتاق برخورد نیاز دارم.
‫خطر برخورد.
‫برخورد تا 10 ثانیه‌ی دیگر.
‫نه...
‫... چهار، سه، دو...
[سیام نو] [شهر پرادیجی]
‫آره، ‫همونطور که داشتی می‌گفتی.
‫یه توپ ساده به مرکز زمین. ‫اینم دو امتیاز دیگه.
‫خب، خوشحالم که پرسیدی.
‫می‌بینمت.
‫اسمش «جو»ـه.
‫جو دی‌ماجیو، مثل اون بازیکن بیسبال.
‫شمارش دو و دوئه ‫و ما تو دور سومیم. آماده برای شروع.
‫ویلسون توپ رو زد.
‫ارتفاعش خوبه، ‫و مسافتش هم خوبه.
‫یه هوم ران دو امتیازی برای ویلسون.
‫- آره! ‫- و... پیش افتادن. دو بر صفر.
‫چی کاره‌ست؟
‫خب، اون یه پزشک‌یاره.
‫مثل یه دکتر.
‫سلام.
‫بابا همیشه این رو می‌گفت.
‫کجا داری میری؟
‫پزشک‌یار بودن خیلی باحاله.
‫تو کارش هم خیلی خوبه.
‫اون...
‫اون دوباره داره داداشش رو نگاه می‌کنه.
‫برای کی کار می‌کنه؟
‫اون برای «پرادیجی» کار می‌کنه.
‫درست مثل ما.
‫مجبوره با سربازهایی کار کنه، ‫که با اسلحه کار می‌کنن.
‫بهش گفتن من مُردم.
‫شام چی داریم؟
‫دلم برای غذا خوردن تنگ شده.
‫اینجایی.
‫من دارم توهم می‌زنم، ‫یا اون یخ داره مستقیم میاد سمت ما؟
‫آره، آره، داره میاد. ‫صداش شبیه اینه که روش حیوون باشه.
‫آخ جون! داریم نجات پیدا می‌کنیم! ‫داریم نجات پیدا می‌کنیم!
‫صدای خنده می‌شنوم.
‫باید یه کشتی تفریحی باشه.
‫هی، شماهایی که اون پایین‌اید!
‫می‌دونید که، این آب‌ها ‫پر از دزدهای دریایی‌ـه.
‫کاپیتان «گات» اینجاست تا کمک کنه!
‫ببین، ما دنبال دردسر نیستیم.
‫- حالا کشتی‌تون رو تسلیم کنید وگرنه با خشم من روبه‌رو... ‫- کشتی‌تون رو تسلیم کنید وگرنه با خشم من روبه‌رو...
‫- ... می‌شید. ‫- ... می‌شید.
‫- با پشم روبه‌رو شیم؟ ‫- با پشم روبه‌رو شیم؟
‫- «پشم» نه. «خشم»! ‫- خشم.
‫آتیش!
‫شب به‌خیر، جو.
‫بزن بریم.
‫الان؟ واقعاً؟
‫هی، اون رباته دیروز چی گفت؟
‫من باید تا آخر قراردادم بمونم.
‫درسته.
‫یالا.
‫هی، حواست به توپ باشه، برهما.
‫مدرسه‌ی پزشکی چی؟
‫پس گیر ما افتادی.
‫- تو عاشقمی. ‫- عزیزم.
‫فقط می‌ترسی به زبون بیاریش.
‫- این دیگه چه کوفتیه؟ ‫- گزارش کن.
‫- کاپیتان... ‫- گزارش کن!
‫همه خوبن؟
‫اینجا سیگما-پرایم. ما یه سفینه‌ی سقوط کرده ‫با تلفات متعدد داریم.
‫داریم به سمت محل سقوط می‌ریم.
‫خب، طبق اصول پیش می‌ریم.
‫بازمانده‌ها رو پیدا کنید، ‫زخمی‌ها رو تخلیه کنید، محل رو امن کنید.
‫اطاعت قربان!
‫- اعضا، اسلحه‌هاتون رو چک کنید. ‫- اطاعت قربان.
‫چک شد.
‫برهما، برو بالا. ‫برای تخلیه‌ی زخمی‌ها آماده شو.
‫اطاعت قربان.
‫- رشیدی، چهار نفر رو ببر طبقه‌ی همکف. ‫- اطاعت قربان.
‫داریم حرکت می‌کنیم! ‫برید، برید، برید!
‫برید، برید، برید! حرکت کنید، حرکت کنید!
‫حالا بگردید دنبال زخمی‌ها!
‫دوتا دوتا!
‫یالا دیگه! یالا دیگه! ‫یالا حالا!
‫همینه!
‫بیارش پایین! بیارش پایین!
‫کمک! کمک! کمک!
‫به حرکت ادامه بدید، به حرکت ادامه بدید! ‫هرمیت، با من، با من، بزن بریم!
‫- چادر پزشکی سمت راسته! ‫- به رفتن ادامه بدید!
‫اگه زخمی شدید، برید پیش پزشک‌یارها! ‫پزشک‌یارهای بیشتری دارن میان!
‫به حرکت ادامه بدید!
‫- برید! برید! برید! ‫- برید داخل!
‫حرکت کنید! حرکت کنید! برید! برید!
‫بجنبید، بچه‌ها!
‫- دوتا اون‌ور، سه تا این‌ور. ‫- اطاعت قربان.
‫دنبالم بیاید.
‫کسی زخمی شده؟
‫خدمات امنیتی!
‫- کسی آسیب دیده؟ ‫- جستجو و نجات!
‫جستجو و نجات!
‫جستجو و نجات! داریم میایم داخل!
‫جستجو و نجات!
‫- جستجو و نجات! ‫- هرمیت!
‫- گرفتم. ‫- آره.
‫جستجو و نجات!
‫عقب نمون.
‫گوش باشید.
‫این پایین صدای آدم میاد.
‫خدمات امنیتی!
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫جستجو و نجات.
‫جستجو و نجات!
‫- کسی آسیب دیده؟ ‫- جستجو و نجات!
‫اون سگ رو کنترل کن، رفیق.
‫- جستجو و نجات! ‫- داریم میایم داخل!
‫- کاپیتان.
‫هرمیت! حالت خوبه؟
‫- لطفاً ساختمون رو تخلیه کنید. ‫- داریم میایم داخل.
‫- از مرکز پزشکی بیرون استفاده کنید. ‫- هرمیت!
‫- قربان، صدام رو می‌شنوید؟ ‫- پزشک‌یار داریم.
‫- هی، آنانت، به هرمیت یه‌کم نیرو بده. ‫- گرفتم.
‫- حالت خوبه، هرمیت؟ ‫- آره.
‫- جستجو و نجات! ‫- جستجو و نجات!
‫- اون رفت؟ ‫- هرمیت؟
‫لعنتی.
‫به نظر میاد تا پایین ‫ادامه داره.
‫- کورتز. ‫- بله قربان.
‫- با بی‌سیم یه واحد اطفاء حریق خبر کن. ‫- چشم، کاپیتان.
‫اگه کسی بوی گوگرد حس کرد، ‫خبر بده.
‫- بریم داخل. ‫- تأیید شد.
‫اینجا کورتز به مرکز فرماندهی.
‫ما یه وضعیت 10-50 آتش‌سوزی داریم. ‫تکرار می‌کنم، یه وضعیت 10-50 آتش‌سوزی داریم.
‫ما تلفات متعدد، ‫یک کشته، و خسارت مالی داریم.
‫درخواست آمبولانس...
‫جستجو و نجات!
‫موفق باشید، بچه‌ها.
‫لعنتی.
‫یالا.
‫اندازه‌ی اون کوفتی رو نگاه کن.
‫باید مرخصی استعلاجی می‌گرفتم.
‫خب، نگران نباش، ‫من تو کوله‌م زیرشلواری یدک آوردم.
‫یالا.
‫این دیگه چه جور سفینه‌ایه؟
‫فکر کنم یه سفینه‌ی تحقیقاتی باشه. ‫مالِ ویلند-یوتانی‌ـه.
‫من وقتی بچه بودم کارت‌هاش رو ‫جمع می‌کردم.
‫فکر می‌کنی جایزه‌ی یابندگی داشته باشه؟
‫اون چرندیات رو تمومش کن.
‫هویت، آنانت.
‫- گرفتم. ‫- بزن بریم.
‫بزن بریم. با من.
[مگینوت]
‫مادر، اینجا مورو. به مرکز ویلند خبر بده.
‫به سفینه حمله شده. ‫وضعیت محموله نامعلومه.
‫من دارم به سمت اسلحه‌خانه میرم و ‫محل رو تا رسیدن نیروی کمکی امن می‌کنم.
‫خیلی‌خب.
‫می‌خوام این‌ رو بذاری.
‫- باشه. ‫- باشه.
‫چرا شما بچه ندارید؟
‫خب، ما س... سعی کردیم بچه دار شیم، ‫ولی من... من تعداد سلول‌های باروریم کمه.
‫- سلول باروری. ‫- آره، سلول باروری. کلمه‌ی خنده‌داریه.
‫مگه سلول باروری اونی نیست که بچه ازش تشکیل می‌شه؟
‫آره، درسته.
‫آره.
‫شنواییش فراتر از ‫تمام فرکانس‌های انسانیه، 75,000 هرتز.
‫وندی، ما...
‫این‌ رو دوباره بذار، ‫ما هنوز... کارمون تموم نشده.
‫- اون داره چی کار... ‫- هیس!
‫سفینه ساعت 17:30 سقوط کرده.
‫یه سفینه تحقیقاتی اعماق فضاست، ‫کلاس سی.
‫مال ویلند-یوتانی‌ـه.
‫بازمانده‌ها؟
‫توی سفینه؟ نامعلوم. ارتباطات قطعه.
‫سفینه حتماً به برجک خورده.
‫ولی ما نیرو روی زمین داریم.
احتمالاً بین ساکنین تلفات زیادی داشتیم
‫خوشبختانه، ‫جشن روز بنیان‌گذار بود.
‫صدها نفر تو پارک بودن.
‫- قربان... ‫- الان نه.
‫- بریم. ‫- نه. نه.
‫امداد رو بر اساس سطح درآمد ‫اولویت‌بندی کنید. نیروهای ذخیره رو خبر کنید،
‫و این قضیه رو مخفی نگه دارید ‫تا وقتی که میزان خسارت رو بفهمیم.
‫ما می‌تونیم انجامش بدیم.
‫و سفینه؟
‫اوه، یه سفینه تحقیقاتی اعماق فضا ‫که معلوم نیست چی توشه؟
‫فکر کنم اون دیگه مال ماست.
‫اون از این خوشش نمیاد.
‫- یوتانی. ‫- آره، خب می‌تونه شکایت کنه.
‫گفتم ما می‌تونیم انجامش بدیم.
‫قربان، ما سریعیم، ما قوی‌ایم، ‫ما نمی‌شکنیم.
‫شما ما رو ساختید. ما می‌تونیم انجامش بدیم.
‫مردم رو نجات بدیم، تمیزکاری کنیم.
‫چرا؟
‫برادرش از زندگی قبلیش، ‫اون یه پزشک‌یار تو واحد تاکتیکی‌ـه.
‫اون‌ها داخل برج هستن.
‫پس می‌خوای بهش کمک کنی؟
‫به صورتش نگاه کن.
‫زبان بدنش.
‫یعنی، اگه نمی‌دونستم، ‫می‌گفتم اون انسانه.
‫من انسانم.
‫بفرستشون.
‫- بفرستم... ‫- آره، پسران گمشده رو.
‫ببینیم چطور با استرس کنار میان.
‫می‌خوام تمام تکنسین‌ها آماده باشن.
‫عملکرد مغز رو نظارت کنید، ‫واکنش عاطفی،
‫ببینید فیزیولوژی تقویت شده چطور عمل می‌کنه.
‫قربان، اون‌ها امدادگر نیستن.
‫اون‌ها هنوز تو مرحله‌ی نمونه‌ی اولیه هستن،
‫از دست دادن حتی یه واحد ‫فاجعه‌بار خواهد بود.
‫آره، آره. پس یکیشون رو هم از دست نده.
‫حواست بهشون هست؟
‫و اون‌ها می‌تونن دستورات رو اجرا کنن، یعنی...
‫تو می‌تونی دستورات رو اجرا کنی، درسته؟
‫قربان، بله قربان.
‫دیدی؟
‫برید دیگه.
‫من قبل از اینکه مریض بشیم هم مریض بودم.
‫یعنی، یه جورایی، همیشه مریض بودم.
‫مامانم می‌گفت: «سیستم ایمنی نداره».
‫من نه.
‫مثل اسب سرحال و قبراق بودم.
‫چرا اسب؟ اون‌ها خیلی سالمن؟
‫هر چیزی فقط به اندازه‌ی خودش سالمه، ‫‏100‏% یعنی سالم‌ترین حالت ممکن.
‫من دوستش نداشتم.
‫مریض بودن رو.
‫هیچ‌کس دوست نداره.
‫نه.
‫ترسناک بود.
‫هر شب تو تختم دراز می‌کشیدم ‫و فکر می‌کردم ممکنه بمیرم.
‫حالا ما نمی‌تونیم بمیریم.
‫ولی هنوز می‌تونیم له بشیم یا مثلاً، ‫منفجر بشیم.
‫یا آتیش بگیریم. صبر کن، می‌تونیم غرق بشیم؟
‫آره، مثلاً یه اسب آبی بیاد ‫و ما رو تیکه پاره کنه یا یه تمساح...
‫ولی پیر نمی‌شیم یا مریضی نمی‌گیریم.
‫درسته؟
‫شاید باتری‌هامون ‫فقط تموم بشه و ما، همینجوری...
‫وایسادن، لباس پوشیدن، دویدن.
‫ما یه مأموریت نجات مرگ و زندگی ‫مربوط به سقوط سفینه داریم.
‫جدی؟
‫جستجو و نجات! کسی اینجاست؟
‫اول تو.
‫معلومه.
‫لعنتی!
‫ای بابا.
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫بیا این رو ببین.
‫فکر می‌کنی تو سقوط مرده؟
‫بهش شلیک شده.
‫دوتا تو بدن، یکی تو سر.
بیا گورمون رو از اینجا گم کنیم
‫- آره. ‫- بزن بریم.
‫برنگردید.
‫آروم، اسلحه‌هاتون رو بذارید زمین.
‫آروم باش، دوست من، ‫ما تیم جستجو و نجات «پرادیجی» هستیم.
‫شما سقوط کردید.
‫فقط بذار به تیم پزشکی خبر بدم.
‫لعنتی.
‫مجبورم نکن دوباره بگم.
‫اسلحه‌های کمری‌تون.
‫بلند شید.
‫برگردید تو آزمایشگاه.
‫حرکت کنید.
‫وایسا.
‫رو زمین، پشت به لوله.
‫رفیق، این ساختمون هر لحظه ممکنه ‫بریزه پایین.
‫با دستبند به لوله ببندش.
‫حالا خودت.
‫جدی می‌گم. ما حتی گزارش هم نمی‌کنیم.
‫فقط بذار ما بریم و وانمود می‌کنیم ‫این اتفاق هیچوقت نیفتاده، باشه؟
‫«کاوالیر» کجاست؟
‫اون تریلیونره؟ ‫من چه می‌دونم آخه؟
‫لعنتی. ‫هی، اون یه سایبورگ‌ـه.
‫مادر، نمونه‌های آزمایشگاهی سالم به نظر می‌رسن
‫در حال ردیابی فراری‌ها.
‫داداش، بی‌خیال.
‫نمی‌تونی ما رو اینجوری ول کنی بری.
‫من داداش تو نیستم.
‫هی.
‫فرماندهی، دارید این رو می‌بینید؟
‫ما داخل اتاقک خواب مصنوعی هستیم.
‫به نظر میاد هیچ بازمانده‌ای نیست.
دریافت شد، سروان
‫فرماندهی؟
‫- هرمیت! ‫- دارم میام.
‫چی این کار رو می‌کنه؟
‫نمی‌دونم.
‫یه هفته‌ست مُرده، شاید بیشتر.
‫رنگ خون رو می‌بینی؟
‫- آره. ‫- لخته شدنش رو.
‫صبر کن، چرا این سفینه سقوط کرده؟
‫هرمیت.
‫یه چیزی از اینجا بیرون خزیده.
‫یعنی چی؟
‫باید اون چیزی که این رد رو به‌جا گذاشته پیدا کنیم
‫هی! ما اینجاییم!
‫فکر کنم پام به چاقوم برسه.
‫تقریباً گرفتمش.
‫- یا خدا. ‫- چی؟
‫یه چیزی رومه.
‫یعنی چی ‫یه چیزی روت‌ـه؟
‫- نمی‌دونم. لعنتی. ‫- هویت؟
‫یه جور حشره‌ی گنده‌ی عوضی.
‫چی؟
‫لعنتی. ها؟
‫لعنتی. لعنتی.
‫هویت، یالا، باید بلند شیم.
‫نمی‌تونم بندازمش!
‫- هویت! باید بلند شیم! ‫- لعنتی!
‫- کجا رفت؟ نمی‌بینمش. ‫- ها؟
‫هویت!
‫لعنتی گازم گرفت!
‫- هویت، بلند شو! ‫- لعنتی!
‫لعنتی! هویت!
‫هویت.
‫هویت!
‫هویت.
‫لعنتی!
‫نه.
‫نه. نه. لعنتی. لعنتی. نه.
‫قبلاً غذا بودید، می‌دونی.
‫من؟
‫بشریت.
‫زندگی‌هاتون کوتاه ‫و پر از ترس بود.
‫بعد مغزهاتون رشد کرد.
‫شما ابزار ساختید و ازشون ‫برای تسخیر طبیعت استفاده کردید.
‫شما ماشین‌های غیرممکن ساختید ‫و به فضا رفتید.
‫دیگه غذا نبودید.
‫یا بهتره بگم،
‫شما به خودتون گفتید ‫که دیگه غذا نیستید.
‫ولی، در قلمرو حیوانات، ‫همیشه یکی بزرگ‌تر یا کوچیک‌تر هست،
‫که اگه فرصتش رو داشت ‫شما رو زنده زنده می‌خورد.
‫حیوان بودن یعنی این.
‫به دنیا میای، زندگی می‌کنی، می‌میری.
‫برادر من قرار نیست بمیره.
‫معلومه که می‌میره.
‫همه خوبن؟
‫آره.
‫رئیس؟
‫ادامه می‌دیم.
‫جراحت، بیماری، پیری.
‫همه‌شون می‌میرن.
‫نسل پشت نسل.
‫تنها کاری که از ما برمیاد اینه که تماشا کنیم و اسم بنویسیم
‫نه.
‫اون قرار نیست بمیره.
‫من نجاتش می‌دم.