‫[تراویس: تو یه افسانه‌ای وانگ]
‫[تراویس: رفیق، همه سر کار ‫دیشبت با مجسمه هول کردن.]
‫[پیام‌های جدید]
‫صبح به خیر مامان!
‫-سلام. ‫-آنوج اومده. خداحافظ.
‫آها.
‫هی، هی، هی، هی، هی.
‫هم‌گروهی می‌خوای؟
‫سلام
‫اون دستمال‌پیچی مجسمه ‫خیلی باحال بود.
‫-ممنون. ‫-اصلاً چطوری انجامش دادی؟
‫بجنب! یکی برام پرت کن.
‫[چینی متولد آمریکا]
‫بابا.
‫متاسفم. قصد نداشتم ‫عصات رو از دست بدم.
‫نمی‌خوام چیزی بشنوم.
‫تو ما رو تو خطری ‫بزرگتر از قبل قرار دادی.
‫چی کار می‌کردی ‫که انقدر اهمیت داشت؟
‫-یه ماموریت ویژه بود... ‫-برای چی؟
‫درباره فوتبال بود.
‫200 سال تنبیه میشی.
‫بعد از اون
‫تو هم مثل من تو اصطبل ‫سلطنتی کار می‌کنی.
‫شاید این کار بهت یاد بده ‫چطور رفتار کنی.
‫اما من که تو نیستم.
‫و هیچ وقت نمی‌خوام مثل تو باشم.
‫این اولین باری نبود
‫که سان ووکونگ این کلمات رو می‌شنید.
‫هزاران سال قبل
‫قبل از اینکه پدر وی-چن بشه
‫حتی قبل از اینکه پادشاه بشه
‫یه میمون ساده بود.
‫اونجا بود که برای اولین بار ‫طعم تلخ رد شدن رو چشید.
‫از بین این همه جا
‫در ضیافت عالی هلوهای جاویدان بود
‫که قرار بود حکیم اعظم ‫بعدی رو مشخص کنن.
‫این داستان اعتماد به نفس،
‫دوستی، بلندپروازی و از دست دادنه.
‫[سان ووکونگ]
‫♪ میوه و گل و قدرت ‫اون عصبانیه ♪
‫♪ حتی از حکیم اعظم ‫از چیزی جا نمی‌زنه ♪
‫♪ اون فقط یه میمونه نشسته منتظر ضربه ♪ ‫[سان ووکونگ]
‫♪ امشب دیوونه‌بازی درمیاره، وقتشه که سروصدا کنه ♪ ‫[نیو موانگ]
‫♪ سان ووکونگ ♪
‫[گوان‌یین]
‫♪ سان ووکونگ ♪
‫[آئو گوانگ]
‫[بر اساس داستانی از وو چنگ‌ئِن]
‫[چندین هزارسال پیش]
‫می‌تونی وارد بشی.
‫-وارد شو. ‫-ممنون.
‫هی دربان. عجله کن!
‫ما رو تو دردسر ننداز.
‫نگران نباش.
‫تو مهمونی اداریت آبروت رو نمی‌برم.
‫این که مهمونی اداری نیست.
‫ضیافت عالی هلوهای جاویدانه.
‫امسال به آئو گوانگ ‫هلوی مقدس میدن.
‫آئو گوانگ کیه؟
‫حکیم اعظمه!
‫میگن قبلاً ماهی بوده
‫اما خیلی تلاش کرده
‫و در نهایت به اژدها تبدیل شده.
‫هی! اونا دارن تو صف جا می‌زنن!
‫-اونا کارکنای رسمین. ‫-اهمیت نمیدم کین.
‫نمی‌تونن همین طوری...
‫داره میاد!
‫کی؟
‫گوان‌یین. الهه رحمت.
‫بی‌نظیر به نظر میاد.
‫لعنتی.
‫داره دقیقاً به سمت میاد.
‫-باید سلام بدی. ‫-چی؟ شوخیت گرفته؟
‫سلام بده! برو بگو دیگه!
‫اوه...
‫گوان‌یین باشکوه و محبوب...
‫من...
‫شما...
‫شما شگفت‌انگیزین.
‫جلوش قشنگ من من کردی.
‫تو بهشت سلسله مراتب داریم ‫و اون بالاتر از همه‌ست...
‫بذار ازت یه سوال بپرسم.
‫میدونی کی هستی؟
‫آه...
‫آره. من اهریمن گاو نرم.
‫جایگاه خودمو دارم. بزرگ نیست اما...
‫من از که غار مسخره‌ت حرف نمی‌زنم!
‫دارم می‌پرسم ‫تو میدونی خودت کی هستی؟
‫هدف‌هات و رویاهات چین.
‫آه... خب تو دو هزار سال
‫اگه سخت کار کنم...
‫بگو. بگو دیگه!
‫ "می‌خوام حکیم اعظم بعدی باشم."
‫نه نه. من اینو نگفتم!
‫خیلی وقته اینجایی.
‫لیاقت یه ترفیع بزرگ رو داری.
‫♪ اگه به درون خودت نگاه کنی ♪
‫♪ یه موجود خاص پیدا می‌کنی ♪
‫-تمومش کن. از این آهنگ متنفرم! ‫-بعدی.
‫باشه بابا فهمیدیم.
‫-اسماتون؟ ‫-سلام بله
‫من اهریمن گاو نرم و اینم مهمونمه.
‫باشه. می‌تونین برین.
‫وایسا.
‫نمیتونم اجازه بدم تو وارد بشی.
‫کفش نپوشیدی.
‫تو که حتی نمی‌تونی پاهام رو ببینی!
‫نمی‌تونم ببینم ولی ‫بوشون رو استشمام می‌کنم.
‫باشه فهمیدم. خیلی بانمکی.
‫اما تو منو می‌شناسی؟
‫من خدای پا برهنه‌ام!
‫در هر صورت بازم یه میمونی.
‫بعدی!
‫ووکونگ شلوغش نکن.
‫نه! نمی‌تونه باهامون ‫این طوری برخورد کنه.
‫ما میریم داخل.
‫بیا بریم!
‫-تکون بخور! ‫-جی گونگ باشکوه.
‫متاسفم اما نمی‌تونین ‫اونو با خودتون ببرین داخل.
‫چی؟
‫متاسفم قربان.
‫-این یارو کیه؟ ‫-جی گونگ. یکی از مقامات رسمی بلندرتبه.
‫احتمالاً حکیم اعظم بعدی باشه.
‫همین جا تمومش می‌کنم چطوره؟
‫عالی میشه!
‫یه فکری دارم.
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫این که هنوز پره.
‫چی؟ نه نیست. ‫همین الان تمومش کردم.
‫ها؟ عجیبه
‫خب. پس سر می‌کشم.
‫بیشتر!
‫تا ته سر کشید.
‫عجیبه. احساس می‌کنم بازم پره.
‫خب دوباره سر می‌کشم!
‫-قربان؟ حالتون خوبه؟ ‫-دنبالم بیا!
‫عجب. اینجا رو ببین!
‫خدایان قطعاً می‌دونن ‫چطوری مهمونی راه بندازن.
‫برای دیدن همه ذوق دارم.
‫اونا باید برای دیدن تو ذوق داشته باشن.
‫راستش نمیدونم. من چندان مهم نیستم.
‫هی اون یارو جی گونگ،
‫گفتی اون حکیم اعظم بعدیه دیگه؟
‫آره چرا؟
‫خب بیرون انداخته شد. نه؟
‫آره.
‫که یعنی...
‫دیگه نمی‌تونه هلو رو بخوره؟
‫نه! چطوره که متوجهش نمیشی؟
‫این یعنی جایگاهش باز شده!
‫کلی خدای دیگه منتظر این جایگاهن.
‫و اهریمن گاو نر!
‫این فرصت توئه که ‫بهشون نشون بدی کی هستی!
‫نه نه نه. ‫فقط خوشحالم که اینجام.
‫[ورود تنها برای برندگان جایزه مجاز است]
‫چرنده!
‫بیا بریم آئو گوانگ رو پیدا کنیم
‫و ایده بی‌نظیرت رو بهش بگیم.
‫نمیدونم...
هی
‫به من گوش کن.
‫می‌خوام باهات صادق باشم.
‫من باورت دارم.
‫اما اهمیتی نداره
‫مگه این که خودتم به خودت
‫باور داشته باشی.
‫پس بیا بریم این ‫کیک ماهی رو پیدا کنیم!
‫بیا.
‫به ضیافت عالی خوش اومدین!
‫اولین جایزه امشب به ‫ "ترسناک‌ترین خدا" میرسه!
‫تو گفتی این بار می‌تونم صحبت کنم!
‫می‌تونی. اما الان نه.
‫اینجا قصر منه!
‫-هوم؟ ‫-سلام
‫هوم؟
‫ببخشید. من شما رو نمیشناسم؟
‫احیاناً شما
‫"زیبارو" از "کمال غیرقابل درک" نیستین؟
‫نه من شاهدخت صورت یشمیم.
‫آها. البته که همین طوره!
‫این دوستمه.
‫شاهدخت بادبزن آهنین.
‫از ملاقاتتون خوش وقتم.
‫احتمال داره شما خانما بدونین ‫پادشاه اژدها کجاست؟
‫باید باهاش صحبت کنیم.
‫اوه؟
‫-که این طور. ‫-بله
‫رفیقم قراره حکیم اعظم بعدی بشه.
‫نه نه. داره شوخی می‌کنه.
‫وای چه جالب!
‫چرا ایده‌هات رو بهشون نمیگی؟
‫اونم درباره سفر به غرب.
‫نمی‌خوان درباره این موضوع بشنون.
‫فکر کنم نمی‌خوای با ما صحبت کنی.
‫باشه. ‫خداحافظ.
‫صبر کنین!
‫به سرگرمی علاقه‌ای دارین؟
‫هوم. شاید داشته باشیم. ‫مشخص میشه.
‫خب شایعات میگن ‫تو هندوستان
‫سوتراهای زیادی هست.
‫برای رسیدن بهشون ‫به عصای آهنی نیازه.
‫و این سوتراها ‫روی طومار نوشته شدن؟
‫درسته اما خردشون رو میشه ‫وارد هر چیزی کرد.
‫طومار، ابر، سنگ. ‫حتی خرچنگ.
‫خیلی جالبه.
‫منم همین طور فکر می‌کنم.
‫گفتم که دوستم باهوشه.
‫پس یه سوترا...
‫یه خرچنگه؟
‫از تمام خدایانی که رای دادن ممنون.
‫اما همون طور که هر سال میگم
‫لطفاً دیگه این جایزه رو به من ندین.
‫ازتون خواهش می‌کنم.
‫وایسا ببینم اون پادشاه اژدها نیست؟
‫بهم نگفته بودی انقدر خوش‌تیپه.
‫وقت رفتنه!
‫وایسا همین الان داشتم ‫بهم میگفت که...
‫وقت نداریم.
‫عجله کن!
‫منطقه خصوصی.
‫حواستو به بازی بده! ‫این فرصتمون بود!
‫اهریمن گاو نر. ‫شاید من بتونم کمک کنم.
‫-ممنون. ‫-خواهش می‌کنم.
‫بیا بریم!
‫هوم؟ این دیگه چیه؟
‫خیلی بی‌ادبی!
‫باید می‌ذاشتی حرفشو تموم کنه.
‫تو هم باید روی ‫پیدا کردن ماهیه تمرکز کنی.
‫عجله کن! ‫همین الان آب لازم دارم.
‫صدای ماهی می‌شنوم.
‫آروم برخورد کن. درد می‌کنه!
‫آروم آروم!
‫ناخونات رو بده ببینم.
‫چرا انقدر تیزه؟
‫آروم آروم دارم فکر می‌کنم ‫شاید عمدی خراش میدی.
‫-چنین جرئتی ندارم ارباب آئو گوانگ. ‫-آئو گوانگ؟
‫چطور جرئت می‌کنی ‫منو به اسمم صدا کنی؟
‫اگه برات واضح نیست ‫بگم که من یه اژدهام.
‫البته. خیلی واضحه.
‫از نفستون می‌تونیم تشخیص بدیم.
‫چی گفتی؟
‫هیچی.
‫ "هیچی"
‫چرا هنوز مرطوبم نکردین؟
‫دارم خشک میشم!
‫همین الان قربان.
‫عجله کنین دیگه!
‫بی‌مصرفا.
‫چی کار داری می‌کنی؟
‫بیا بیدارش کنیم. ‫کلی کار داریم که بهشون برسیم.
‫احتمالاً از سختی وظایف ‫سنگینش خوابش برده.
‫ "وظایف سنگینش" ؟ ‫آره حتماً.
‫ببین.
‫[رویی جینگو بانگ]
‫بهش دست نزن!
‫چقدر ضدحالی تو!
‫من میرم از مهمونی لذت ببرم.
‫وقتی دوست ماهیمون ‫بیدار شد خبرم کن.
‫وایسا!
‫تو کی هستی؟
‫بخشنده‌ترین پادشاه اژدها. ‫منو می‌بخشین...
‫کدوم خری هستی؟
‫من اهریمن گاو نرم. ‫تو بخش پیشکش‌ها کار می‌کنم...
‫لولی! بینگ‌ون!
‫می‌خوام همین الان مرطوبم کنین!
‫حکیم اعظم.
‫اگه بخواین من می‌تونم ‫مرطوبتون کنم.
‫اون آب دستشوییه!
‫احمق!
‫-متاسفم نمیدونستم. ‫-شما دوتا کدوم گوری بودین؟
‫تو چطوری وارد اینجا شدی؟
‫فقط می‌خواستم ‫با حکیم اعظم صحبت کنم.
‫صحبت کنی؟ اگه شکایتی داری
‫باید پیش بخش رنج‌ها مطرح کنی.
‫شکایت نیست.
‫فقط می‌خوام از پادشاه اژدها بخوام
‫تا به درخواست فروتنانه‌م گوش کنن.
‫تو منطقه دوری در هندوستان ‫چندین سوترا وجود دارن...
‫چه خوبه
‫احساس خوبی داره.
‫اگه به یکی از زائرین ماموریت بدیم ‫که در سفری به غرب بره...
‫پشت و ماتحتم رو یادتون نره.
‫آخ...
‫شاید بتونیم این آموزه‌ها رو
‫با جهان به اشتراک بذاریم.
‫داره خروپف می‌کنه؟
‫آره فکر کنم خوابوندیش.
‫تبریک میگم.
‫فقط به ریش خوشگلم نگاه نکن.
‫من یه خدای جنگ هم هستم!
‫حقیقت اینه که ریشت خیلی قشنگه.
‫هی! عجب. چرا انقدر لفتش دادی؟
‫تو که اینجایی.
‫-چطور بود؟ ‫-چندان خوب نبود.
‫چی شد؟
‫بهم گفتن جام اونجا نیست.
‫جدی؟
‫درست میگن.
‫جام اینجا نیست. ‫باهاشون جور نیستم.
‫من ترتیبشو میدم.
‫دنبالم بیا.
‫-ووکونگ چی کار داری می‌کنی؟ ‫-نگران نباش. برش می‌گردونم.
‫بستگی داره چقدر خوب کار کنه.
‫باشه برو پایین.
‫سلام بر همگی.
‫می‌خوام یه چیزی به زنم بگم.
‫هیچ وقت دوستت نداشتم!
‫عاشق خواهرت بودم.
‫چی؟
‫ممنون! از نمایش لذت ببرین!
‫خیلی خب نوبت توئه.
‫می‌خوای چی کار کنم؟
‫خودت فکر می‌کنی چی کار؟
‫کاری که خیلی وقت پیش باید می‌کردی.
‫می‌خوام بهشون نشون بدی کی هستی.
‫سنگ تموم بذار.
‫این چیه؟
‫این جینگو بانگه. عصای طلایی.
‫تو حکیم اعظم بعدی هستی.
‫برو. برو!
‫جینگو بانگ تو دست اون چی کار می‌کنه؟
‫♪ اگه به درون خودت نگاه کنی ♪
‫♪ -یه موجود خاص پیدا می‌کنی ♪ ‫-چه خبره؟
‫♪ یه موجود قوی ♪
‫♪ و ایده‌های شگفت‌انگیز ♪
‫♪ من مایه شگفتیم ♪
‫♪ من اهریمن گاو نرم... ♪
‫آماده مرحله نهایی بزرگ هستین؟
‫میدونم چشم انتظارشین!
‫هدیه بزرگ ابدیت!
‫خب خانم‌ها و آقایون
‫آماده‌این؟
‫یه تشویق بلند
‫برای حکیم اعظم آئو گوانگ!
‫و جینگو بانگ!
‫خیلی ممنون خوشگله. ‫بقیه‌شو من ادامه میدم.
‫ملکه مادر رو تشویق کنین!
‫نگران نباش خوش‌تیپ. ‫یه دقیقه دیگه سراغ تو هم میام.
‫امشب مهمونی ‫حیرت‌انگیزی بود. مگه نه؟
‫میدونم به چی فکر می‌کنین.
‫چرا یه میمون روی صحنه وایساده؟
‫و حق با شماست. ‫من نباید اینجا باشم.
‫دوستم اهریمن گاو نر منو آورده.
‫برای ملاقات با شماها خیلی ذوق داشت.
‫به شخصه خیلی مطمئن نبودم.
‫راستش رو بگم
‫واقعاً ناامید شدم.
‫منظورم رو اشتباه برداشت نکنین.
‫این مهمونی عالیه.
‫اما همچنین یه دروغ بزرگه.
‫فقط چندتا متظاهرین
‫که به هم جایزه میدین.
‫و بزرگترین جایزه چیه؟
‫این خوشگلی که اینجا نشسته.
‫10 هزار سال رشد کرده
‫که دل یه ماهی پیر ‫زشت رو به دست بیاره.
‫بی‌خیال!
‫همه میدونیم اون یه ماهیه.
‫حتی شباهتی به اژدها نداره.
‫گوش کنین من ماهی‌ها رو دوست دارم.
‫اما هیچی درباره این یارو خاص نیست.
‫راستش رو بخواین
‫هیچ کدوم شماها نیستین.
‫به همین دلیله که ‫به افرادی مثل ما میگین
‫جامون اینجا نیست.
‫که کاری کنین
‫که خودتون احساس خاص بودن بکنین.
‫اما این اتفاق امشب تموم میشه.
‫امشب همه اینا رو از بین می‌بریم!
‫خوب بود مگه نه؟
‫من 10 هزار سال منتظر این بودم!
‫چی؟
‫بالاخره
‫یکی حقیقت رو به زبون آورد
‫شوخی می‌کنی دیگه؟
‫جدی میگم.
‫راستش برای اینکه ثابت کنم ‫چقدر جدی میگم
‫ممکنه بخوام
‫تو رو حکیم اعظم بعدی بکنم!
‫حالا دیگه میدونم ‫داری شوخی می‌کتی.
‫حقیقت اینه که من از اینجا متنفرم.
‫تو هم متنفری.
‫که باعث میشه تو بهترین فرد
‫برای جانشینی من باشی.
‫اگه این شغل رو نخوام چی؟
‫دقیقاً.
‫-میدونی از چی حرف میزنم؟ ‫-نه.
‫اسمت چیه میمون؟
‫صدام نکن میمون. ‫اسمم سان ووکونگه.
‫چه حساس.
‫چیزی نیست. چیزی نیست.
‫زمانی که حکیم اعظم بشی
‫هر چی دوست داشته باشی ‫صدات می‌کنن.
‫سان ووکونگ رو ‫بهتون معرفی می‌کنم!
‫خانم‌ها و آقایون!
‫مایه افتخارمه که
‫حکیم اعظم بعدی رو ‫بهتون معرفی کنم.
‫برابر با بهشت!
‫حکیم اعظم برابر با بهشت!
‫سان ووکونگ!
‫عجب شبی بود.
‫آره.
‫دوستت کجاست؟
‫گمش کردم.
‫باید به کوهستان شعله سر بزنی.
‫اطراف رو بهت نشون میدم.
‫شاید یه روزی چنین کاری کردم.
‫-بادبزن آهنین بیا بریم ‫-ها؟
‫نودل می‌خوام!
‫بعداً می‌بینمت.
‫رفیقم که اینجاست.
‫تو کجا بودی؟
‫منتظر تو بودم
‫یه مدتی هست که منتظر نشستم.
‫اصلاً اتفاقایی رو که امشب افتادن
‫باور می‌کنی؟
‫نه واقعاً.
‫اولش مطمئن نبودم
‫اما بعد متوجه شدم
‫ما انجامش دادیم.
‫-از چی حرف میزنی؟ ‫-من وارد شدم.
‫و حالا که من وارد شدم
‫می‌تونم تو رو هم بیارم داخل.
‫فکر نکنم روش کارش ‫این طور باشه.
‫معلومه که هست! ‫من حکیم اعظمم.
‫هر کاری رو که بخوام ‫انجام میدم.
‫چطور متوجه نمیشی؟
‫میدونی چیه ‫امشب نمی‌خواستم تو رو بیارم.
‫چون همیشه منو شرمنده می‌کنی.
‫اما در هر صورت آوردمت.
‫چون بهترین دوستمی.
‫من تو رو شرمنده نمی‌کنم.
‫تو رو وادار می‌کنم.
‫چون بهت ایمان دارم.
‫نه. منو وادار می‌کنی ‫چون می‌خوای مثل خودت باشم.
‫چون ترسیدی.
‫و می‌خوام مثل خودم
‫اعتماد به نفس داشته باشی.
‫اعتماد به نفس؟
‫تو نامطمئن‌ترین کسی هستی ‫که به عمرم دیدم.
‫شاید تو فقط حسودی.
‫شاید تو فقط خودخواهی.
‫اگه به حرفم گوش می‌کردی...
‫من به حرفت گوش کردم.
‫جواب نداد.
‫و مثل یه احمق به نظر رسیدم.
‫باید مثل خودم رفتار می‌کردم.
‫مثل خودت؟
‫اونا حتی نمی‌خواستن ‫به ما اجازه ورود بدن.
‫نمی‌خواستن به تو اجازه ورود بدن.
‫جدی؟ بعد تو بودی ‫که ما رو آوردی داخل؟
‫کی تو رو به آئو گوانگ رسوند؟
‫اما تو نتونستی کار رو تموم کنی.
‫اونا به افراد خوب جایزه نمیدن.
‫اگه چیزی می‌خوای ‫بابد خودت به دستش بیاری.
‫الان متوجه شدم.
‫می‌خوای حقیقت رو بدونی؟
‫جربزه لازم رو برای ‫حکیم اعظم بودن نداری.
‫قبلاً هم ازم پرسیدی
‫که میدونم کی هستم یا نه.
‫شاید نمیدونم.
‫اما میدونم کی نیستم.
‫تو نیستم.
‫هیچ وقت نمی‌خوام مثل تو باشم!
‫وایسا.
‫تو باید برگردی.
‫جدی؟ مطمئنی؟
‫تو مسیر خودت رو داری.
‫و باید مسیرت رو دنبال کنی.
‫یکی هست که ممکنه ‫بتونه بهت کمک کنه.
‫اما پسرم خواهش می‌کنم مراقب باش
‫ممنون پدر!
‫جین! جین سلام
‫وی-چن؟
‫-کجا بودی؟ ‫-ببخشید. بابام منو برگردوند خونه.
‫باشه. من... ‫من نگرانت بودم رفیق.
‫چیزی نیست. چیزی نیست.
‫من فقط یه روز نبودم و الان برگشتم.
‫یه نقشه جدید دارم.
‫نه. یه روز نبود ‫تو یه ماه نبودی.
‫-چی؟ ‫-جین!
‫راه بیفت. سوار اتوبوس شو.