.
[خانواده‌ی بتمن] [فصل اول]
[قسمت پنجم: شوالیه‌ای در سینما]
‫آلیشیا، اینجایی؟
‫پیغامت رو گرفتم. همه‌چیز ردیفه؟
‫اون تویی؟
‫حالت خوبه...
‫خواهش می‌کنم من رو نخور! من کلی پول دارم! ‫هرچی بخوای برات می‌خرم!
‫می‌تونم یه اسب پونی داشته باشم؟
‫و یه قایق تفریحی باحال،
‫و یه بستنی دابل چاکلت ‫با یه گیلاس روش؟
‫بامزه نبود.
‫بی‌خیال، بروس.
‫این «خفاش‌نما» از فیلم مورد علاقه‌مونه، ‫«بلای جانِ خونمردگی».
‫می‌خوای تو هم ماسک رو بزنی ‫و در جواب من رو بترسونی؟
‫تو گفتی توی خطری. ‫تو دوست منی.
‫و تو بهم دروغ گفتی.
‫متأسفم.
‫این کار رو می‌کنیم.
‫بیا یه معامله کنیم. ‫دیگه هیچ دروغ و هیچ رازی بینمون نباشه.
‫قول انگشتی؟
‫قول انگشتی.
‫امیدوارم دیگه هیچوقت خفاش نبینم.
‫بچه‌ها! وقت بستنی دابل چاکلت ‫قبل از خوابه.
‫متشکرم، بتمن.
‫تو فروشگاه من رو نجات دادی ‫و عمر من رو طولانی‌تر کردی.
‫از من تشکر نکن. از شریکم تشکر کن.
‫بتمن. اِ، منظورم...
‫- بتمن‌ها. ‫- آره.
‫این دومین دزدیه که ‫تو همین چند هفته خنثی کردین.
‫آیا این نشانه‌ی اینه که جرم و جنایت ‫داره به گاتهام برمی‌گرده؟
‫اصلاً و ابداً.
‫می‌خوام به مردم اطمینان بدم...
‫ببخشید. تو ادامه بده، شریک.
‫آره، آره، آره، آره!
‫خانم وِیل، خانم وِیل! وقتی داشتم ‫آدم بدها رو می‌گرفتم، گفتم،
‫«دیگه راحت نیست!»
‫گرفتی؟ می‌بینی، آخه شماها از یه ‫فروشگاه «راحتی» دزدی کردین.
‫چرا با من نمی‌خندین؟
‫آلیشیا، الان یه‌کم سرم شلوغه. [فروشگاه کوچک]
‫آره؟ سرت به چی شلوغه؟
‫من و دیمین باید می‌رفتیم ‫چندتا چیز از فروشگاه می‌گرفتیم.
‫باید فوراً ‫یه شب فیلم خانوادگی داشته باشیم!
‫«بلای جانِ خونمردگی 24» ‫تازه اومده!
‫- من، تو، خفاش‌نما، امشب. ‫- آره. فیلم خوبیه. فیلم خوبیه.
‫- وایسا، تو بدون من دیدیش؟ ‫- نه، نه. ببخشید. حواسم پرت شد.
‫می‌دونم، وگرنه حتماً بهم می‌گفتی.
‫وگرنه داشتی ‫قول انگشتی‌مون رو می‌شکستی.
‫آره. من هیچوقت چیزی رو ازت مخفی نمی‌کنم.
‫به هرحال، من سانس‌های سینما رو چک می‌کنم، ‫و وقتی رسیدی خونه می‌بینمت.
[!آلیشیا: چیزی رو سرچ نکنی، فیلم لو بره‌ها]
[شوخی کردم، می‌دونم هیچوقت این کار رو نمی‌کنی]
[تو همیشه با من صادقی]
[تو صادق‌ترین آدمی هستی که می‌شناسم]
‫هی، بابا. تو واقعاً فکر نمی‌کنی ‫جرم و جنایت داره برمی‌گرده، نه؟
‫بابا؟
‫داری گوش میدی؟
‫جرم و جنایت برگرده؟ عمراً.
‫می‌دونی، دیمین، داشتم فکر می‌کردم.
‫شاید وقتشه به آلیشیا در مورد...
‫بتمن بگم.
‫من بتمنم!
‫فکر کنم ایده‌ی عالی‌ای باشه، بابا!
‫و کی می‌دونه؟
‫اون خیلی باهوشه ‫و شاید تا الانم فهمیده باشه.
‫فقط آخه آلیشیا من رو ‫قبل از اینکه بتمن بشم می‌شناخت.
‫آدم‌های زیادی اینطوری نیستن.
‫شاید برای همین دوست داشتم ‫جدا نگه‌ش دارم، اما...
‫اما؟
‫اما آلیشیا یه دوسته، و آدم‌هایی که ‫برامون مهمن لیاقت دارن حقیقت رو بدونن.
‫در واقع، امشب که همگی ‫رفتیم سینما بهش می‌گم.
‫ووهو! چه فیلمی؟
‫«بلای جانِ خونمردگی 24».
‫رفیق. ای کاش می‌تونستم بیام، ‫ولی فکر کنم چشم‌هام پخت.
‫آره. هیچی نمی‌بینم.
‫باورم نمی‌شه قراره ‫اولین فیلم ترسناک عمرم رو ببینم!
‫وایسا ببینم. ‫فیلم ترسناک برای تو ممنوعه، کوچولو.
‫مطمئنم سینما کلی ‫گزینه‌های مناسب برای بچه‌ها داره.
‫یه «فیلم بچگونه»؟
‫چیه؟ تو که اون «میم» رو دوست داری.
‫آره، وقتی که 30 ثانیه بود.
‫چطوری می‌شه از بچه‌هایی که ‫فقط دارن می‌خندن یه فیلم کامل ساخت؟
‫شاید ارباب جوان وِین برای ‫سینمای سطح بالاتری آماده‌ست؟
‫«نان نیز طلوع می‌کند.»
‫«نان نیز طلوع می‌کند»؟
‫من همون باگتی رو پختم
‫که شخصیت‌های اصلی ‫بعد از اولین دیدار تو نانوایی درست می‌کنن.
‫آلفرد، خواهشاً به دل نگیر، ولی...
‫من باهات میام سینما، دیمین.
‫باشه، ولی یادت باشه، کلر. ‫استفاده از گوشی تو سینما ممنوعه.
‫باشه. ‫کاملاً خاموشش می‌کنم.
‫خیلی‌خب. شب فیلم خانوادگی، تا سه می‌شمریم.
‫- یک. ‫- دو.
‫پس، کلر!
‫- شب فیلم خانوادگی! ‫- هرچی.
‫بابا!
‫تو گفتن به آلیشیا موفق باشی.
‫نوش جان.
‫آلفرد پنی‌ورث!
‫این صندلی خالیه؟
‫اون خوراکی از بیرون آورده ‫تو آستینت نیست، نه؟
‫دوست ندارم مجبوری ببرمت بازداشتگاه.
‫ولی جداً، این نقض ‫مقررات سینما محسوب می‌شه.
‫کمیسر گوردون.
‫نمی‌دونستم شما ‫از طرفداران «سینما» هستید.
‫چی گفتی؟ نه، من تو حال و هوای ‫یه فیلم اکشن درست حسابی‌ام.
‫و وقتی دیدم ‫«لی پِین از آزی میره» داره پخش می‌شه...
‫در واقع «نان نیز طلوع می‌کند» هست.
‫فکر کردم «لی پِین» ‫به نظر یه یاروی گردن‌کلفت میاد. (لی درد)
‫می‌دونی یکی مثل اون ‫استرالیا رو ترک می‌کنه.
‫داغونش می‌کنه!
‫- خب، می‌دونید، اون... ‫- شروع شد!
‫من بتمنم! ‫من با جوکر و بِین و پویزن آیوی جنگیدم.
‫ولی حتی نمی‌تونم یه فیلم ترسناک ببینم؟
‫نه، وقت شارژ شدنه.
‫باید یه فیلم بچگونه ببینم، ‫با بچه‌های کوچولو
‫که همه‌جا رو چسبناک می‌کنن!
‫رفیق، مگه بچه‌ها باهات چی کار کردن؟
‫نه.
‫نه، نه، نه، نه! نه، نه، نه، نه.
‫کی آدامس رو می‌چسبونه تو پریز برق؟!
‫این ایده‌ی عالی‌ای بود، آلیشیا. ‫یاد بچگی‌هامون میندازتم.
‫ببخشید.
‫حالا که حرف از بچگی‌هامون شد،
‫اون قول انگشتی که دادیم ‫یادته که همیشه با هم صادق باشیم...
‫وای!
‫و فقط اینکه...
‫ببخشید.
‫می‌دونی چطوره که بعضی‌ وقت‌ها زندگی ‫جوری پیش میره که هیچوقت انتظارش رو نداشتی؟
‫ببخشید.
‫ولی تو بخشی از اون هستی، از زندگی من.
‫ببخشید.
‫گفتن این هیچوقت آسون نیست.
‫مطمئن نیستم چرا ‫تصمیم گرفتم تو سینما این کار رو بکنم.
‫آره، شوخی بامزه‌ای نبود!
‫شاید بهتره بعد از فیلم حرف بزنیم، بی-دبلیو.
‫رفیق! تو داری رسماً زندگیم رو نابود می‌کنی.
‫کار اضطراری پیش اومده. [ورود غیرمجاز به تأسیسات وین]
‫آره، متأسفم، آلیشیا.
‫منم همینطور. یه جورایی.
‫کیلر ماث یه عنکبوت دیده ‫و خودش رو تو...
‫...دستشویی؟ حبس کرده.
‫خودت صدات درنیاد!
‫دیمین! کلر!
‫کلر هستم. مزاحم نشو.
[پیغامگیر کلر]
‫همین یه بارم به حرفم گوش داد.
‫کجایی؟
‫این خنده‌ها افتضاحن.
‫متأسفم، دیمین. ‫بابا مجبوره این یکی رو تنهایی انجام بده.
‫کلر؟ کلر؟ یه چیزی بگو.
[تأسیسات وین]
‫اول مَد هَتِر، بعد کِلِی‌فِیس.
‫حالا هم کیلر کراک؟
‫همه‌شون دنبال یه چیزی ‫تو «تأسیسات وین» هستن.
‫وقتشه بفهمم چی.
‫حالت خوبه، کلر؟
‫روشن شو. روشن شو.
‫چرا این‌ها دست از خندیدن برنمی‌دارن؟
‫باید از اینجا بریم. ‫بیا یواشکی بریم تو سالن «خونمردگی».
‫منظورت اینه که از این سالن به اون سالن بپریم؟ ‫سالن-پریدن جرمه، کلر.
‫در ضمن، نمی‌دونم. ‫این فیلمه یه تیکه‌های بامزه‌ای هم داره.
‫دیگه نمی‌تونم تحمل کنم، پنی‌ورث.
‫چرا اون‌ها نمی‌بینن که «لی پِین» ‫فقط می‌خواد دوستش داشته باشن؟
‫مثل همه‌ی ما؟
‫چرا؟!
‫ممنونم.
‫خوراکی از بیرون ممنوع، پنی‌ورث.
‫کجاست این کوفتی؟
‫- می‌تونم کمک‌تون کنم چیزی پیدا کنید؟ ‫- بتـ... اوف!
‫بتـ... اوف؟ خیلی وقته ندیدمت،
‫ولی یادم نمیاد تو ‫اهل اسم مستعار گذاشتن باشی، کراک.
‫من یه اسم برات دارم، البته.
‫ولی مامان کراک دوست نداره ‫پسر کوچولوش بددهنی کنه!
‫درسته، کراک. راه رو نشون بده.
‫شاید از دست بتمن ‫در رفته باشی.
‫ولی من به این راحتی ولت نمی‌کنم، کراک.
‫نمی‌دونم چرا هی پیدات می‌شه، ‫ولی تو اصلاً در حد و اندازه‌ی این حرف‌ها نیستی.
‫خواهش می‌کنم، بتمن؟
‫هی، همون‌جا وایسا، کراک.
‫بتمن! مشکل تو چیه؟
‫اونی که مشکل داره من نیستم.
‫یه ارتقا نسبت به برخورد قبلی‌مون.
‫همونطور که قبلاً گفتم،
‫تو اصلاً در حد و اندازه‌ی این حرف‌ها نیستی.
‫- روشن شو، روشن شو! ‫- حالا وقت جواب پس دادنه، برایت.
‫تو «برایت» هستی؟
‫ببین، قسم می‌خورم اسم‌های بهتری تو ذهنم بود،
‫ولی بعدش ویکی وِیل میاد تو اخبار ‫یه بار بهت می‌گه «برایت» و...
‫جواب می‌خوام، برایت. من جواب می‌خوام.
‫وای. از این اخلاق بتمنی خوشم نمیاد، ‫بروس وِین.
‫من بروس وِین نیستم.
‫آره. حتی با اینکه بروس وِین ‫یه میلیاردره
‫با یه گذشته‌ی تراژیک ‫و کلی پول نقد.
‫من بروس وِین نیستم.
‫و بروس وِین از قضا ‫با خلافکارهای سابق مثل دکتر لنگسترام،
‫وُلکینا، و راس‌الغول زندگی می‌کنه.
‫من بروس وِین نیستم.
‫ناگفته نماند که بروس وِین ریش داره، ‫و بتمن هم یهو ریش درآورده.
‫برای آخرین بار، من بروس وِین نیستم.
‫- دیمین همه‌چی رو بهم گفت. ‫- دیمین.
‫مگه چیه؟
‫- من هنوز آلیشیام، و تو هنوز بروسی. ‫- قضیه اینطوری کار نمی‌کنه.
‫حالا، تو همه‌چیز رو بهم می‌گی، برایت.
‫از اول.
‫باشه، بتمن، اگه این چیزی‌ـه که می‌خوای.
‫دکتر لایت رو یادت میاد؟
‫یه تبهکار باهوش و سرسخت.
‫تا اینکه راضیش کردم بازنشسته بشه.
‫خب، شاید یادت بیاد که آخرین اختراعش ‫رو اون روز مصادره کردی،
‫به اسم «آنتی‌گلو».
‫قدرت عظیمش می‌تونست ‫تمام نور روی سیاره رو جذب کنه.
‫تو اون رو تو «تأسیسات وین» انبار کردی،
‫جایی که از اون موقع تا حالا تو یه انبار ‫نامعلوم به صورت امن نگه‌داری می‌شده.
‫خب، این توضیح میده چرا همه‌ی این تبهکارها ‫دارن به انبارهای من نفوذ می‌کنن.
‫تجهیزات حساسی مثل اون ‫دائماً در حال جابه‌جایی هستن.
‫حتی منم تو پیدا کردنش به مشکل می‌خوردم.
‫می‌شه داستانم رو تموم کنم؟
‫آرتور به مرکز بازپروری من ‫تو «استار سیتی» اومد تا زندگیش رو عوض کنه.
‫اون اولین عضو «ایویل» بود.
‫ما با هم به خیلی از تبهکارهای سابق کمک کردیم.
‫بعدش چند ماه پیش،
‫«آنتی‌گلو» یه جوری ‫دوباره آنلاین شده بود، و یه سیگنال می‌فرستاد.
‫خود دکتر لایت فرکانسش رو گرفت.
‫اون می‌دونست که باید اول از همه بهش برسه. ‫اگه دست آدم‌های اشتباهی می‌افتاد،
‫یکی می‌تونست ازش استفاده کنه تا ‫کل دنیا رو تحت کنترل بگیره.
‫اون موفق شد سیگنال رو خاموش کنه...
‫...اما به بهای سنگینی.
‫خبر پخش شد که یه سلاح قدرتمند ‫یه جایی تو «تأسیسات وین» هست.
‫حالا دوباره تو گاتهام فصل شکار شده.
‫و تو فکر کردی ایده‌ی خوبیه که ‫فقط یکی از لباس‌های قدیمی لایت رو بپوشی
‫و «آنتی‌گلو» رو خودت تنهایی پس بگیری؟
‫- آشنا به نظر میاد؟ ‫- بامزه نشو.
‫دارم یه سیگنال ضعیف از ردیابی ‫که رو کراک گذاشتم می‌گیرم.
‫تو روش ردیاب گذاشتی؟ ‫خب، بذار لباسم رو آماده کنم.
‫هی! وایسا.
‫می‌شه آروم‌تر بری؟ من می‌تونم کمک کنم.
‫من به کمک احتیاج ندارم.
‫عصبانی هستی که هویتم رو مخفی نگه داشتم؟ ‫من به دکتر لایت قول داده بودم...
‫تو اول به من قول دادی.
‫قرار بود هیچ رازی ‫از هم مخفی نکنیم، یادت رفته؟
‫وایسا. این همون چیزی‌ـه که سعی داشتی ‫تو سینما بهم بگی؟
‫به‌جز آلفرد، تو تنها آدمی ‫تو دنیایی که من رو قبل از...
‫...همه‌ی این‌ها می‌شناخت.
‫تو رو بی‌خبر گذاشتم چون دوست داشتم ‫دوست دوران بچگیت باشم.
‫ولی فهمیدم که تو لیاقت داری ‫حقیقت رو بدونی.
‫فکر می‌کردم هردومون لیاقت داریم.
‫بروس.
‫اون کراکه؟
‫صبر کن. منم دارم میام.
‫هنوز خرابه. از کدوم طرف؟
‫قهر کردی. چقدر بالغانه.
‫آره، اون تیکه‌ش خوب بود.
‫اونجاش که جری گفت...
‫و بعدش گریس رفت...
‫نه، نه، نه، نه. بیشتر شبیه...
‫دقیقاً، نه؟
‫ولی جداً، به هیچ‌کس نگو ‫از اون فیلمه خوشمون اومد.
‫- تا پای گور باهامونه. ‫- قول انگشتی؟
‫قول انگشتی.
‫آلفرد داره میاد.
‫و کمیسر گوردون؟
‫من... دیگه آدم سابق نیستم، پنی‌ورث.
‫خوشحالم براتون، کمیسر.
‫خیلی‌خب. خودت رو جمع و جور کن، کمیسر. ‫تو می‌تونی.
‫خب، چطور بود...
‫شاید باید ببریمش ‫فیلم بچگونه ببینه.
[سینمای ماشین‌رو]
‫کجاست اون کله‌کلاهی لعنتی؟
‫دوباره به مهمونی خودش دیر کرده؟
‫گند زدی، بروسی.
‫فقط چون تو آماده بودی رازت رو بگی ‫دلیل نمی‌شه حق داشته باشی از آلیشیا عصبانی باشی
‫که اون حس مشابهی نداشته. ‫یعنی، بی‌خیال.
‫بالأخره! چی شد دیر کردی؟
‫صبر کن، وِیلون. صبر.
‫کیلر کراک و مَد هَتِر؟
‫عالیه. دو نفر شدن.
‫بذار ببینم فیلم دیمین ‫تموم شده یا نه.
‫پس بابا واقعاً کار اضطراری داشت؟
‫آره، این چیزی‌ـه که گفت.
‫چیه؟
‫و تو مطمئنی که اون ‫چیز دیگه‌ای نداشت امشب بهت بگه؟
‫وایسا.
‫چرا اون بچه‌ها به «وامپلت‌ها» نگفتن ‫که «الماس خنده» دستشونه؟
‫عجب سوتی داستانی بزرگی بود.
‫بعضی‌ وقت‌ها دوست‌ها راز نگه می‌دارن، کلر.
‫بله، فیلیپ «نانوا» با خودش کلنجار می‌رفت ‫که دستور پخت باگت عزیزش رو
‫با ژاک به اشتراک بذاره یا نه.
‫کلنجار؟ باحاله.
‫واقعاً باحاله.
‫وقتی فیلیپ بالأخره رازش رو فاش کرد،
‫ژاک تحت تأثیر اعتمادی ‫قرار گرفت که دوستش بهش داشت.
‫شجاعت می‌خواست که رازش رو برملا کنه، ‫حتی برای نزدیک‌ترین رفیقش.
‫ما می‌دونیم بعضی رازها ‫می‌تونن دوست‌ها رو به هم نزدیک‌تر کنن.
‫مگه نه، آلیشیا؟ چشمک.
‫باباست.
‫می‌تونی من رو برسونی سینما ماشین‌روی قدیمی؟
‫ما... اونجا داشتیم بیسبال بازی می‌کردیم، ‫و اون فکر می‌کنه شاید «بَت»م رو جا گذاشته باشم. (به معنای چوب‌ بیسبال و خفاش)
‫می‌دونی، «بَت»م. چشمک، چشمک، چشمک.
‫دیمین، کلمه‌ی «چشمک» رو ‫وقتی داری می‌زنیش، نمی‌گی.
‫- وایسا، تو به آلیشیا گفتی بتمنی؟ ‫- نه.
‫- آره. ‫- لعنتی.
‫ولی اون خانواده‌ی ماست.
‫و آدم‌هایی که برامون مهمن ‫لیاقت دارن حقیقت رو بدونن.
‫مگه نه، آلیشیا؟
‫حق با توئه، دیمین.
‫کلر. عمو آلفرد. ‫یه چیزی هست که باید بهتون بگم.
‫- هیچوقت اون جعبه‌ی «گلو» رو پیدا نمی‌کنیم. ‫- خوشبختانه، ما کمک داریم...
‫کیلر کراک، کِلِی‌فِیس، ‫مَد هَتِر، و لایو وایر؟
‫قضیه جدی شد.
‫شاید بهتر شد که گوشی دیمین ‫خاموش بود.
‫- اون گندهه کجاست؟ ‫- گندهه کیه؟
‫وای!
‫بتمن.
‫سولومون گراندی.
‫خب، ببین کی اینجاست.
‫به نظر می‌رسه یه خفاش فضول کوچولو ‫بینمون داریم.
‫واقعاً اینجا تنهایی؟
‫اشتباه بزرگی کردی. بگیرش، گراندی.
‫تکه‌تکه‌ش کن!
‫دماغم!
‫عرضه‌ت همینقدر بود؟
‫چی؟ چطوری؟ وایسا!
‫- کی دیگه دنبال «آنتی‌گلو» هست؟ ‫- من خبرچینی نمی‌کنم.
‫این حقه کثیفی بود، بتمن.
‫اوه.
‫امیدوارم مزاحم نشده باشیم.
‫تو دیگه چه جونوری هستی؟
‫این توله‌خفاشه ‫و اون مایه‌ی آبروریزی متحرک.
‫مایه‌ی آبروریزی رو الان بهت نشون میدم.
‫هی، کلر. تو هم اینجایی.
‫خیلی عادت نکن.
‫بیا جلو.
‫کیلر کراک، گمون نکنم!
‫حواست رو جمع کن، خنگول!
‫وقتشه تلافی دفعه‌ی قبل رو سرت در بیارم، ‫ای بچه‌ی دماغوی...
‫دوباره نه.
‫هی! من می‌خواستم کارش رو تموم کنم.
‫ببخشید!
‫من قبلاً زیاده‌روی کردم.
‫راز رو فاش کردن، حتی برای نزدیک‌ترین دوست‌ها، ‫کار سختیه.
‫و این سخته.
‫سخت‌تر از جنگیدن با این‌ها؟
‫ببین، من فقط می‌گم...
‫- من بتمنم. ‫- بله، این رو که فهمیدیم.
‫ببخشید. منظورم...
‫من بابت همه‌ی این‌ها متأسفم.
‫هی، من الان فهمیدم که خیلی جرأت می‌خواد ‫آدم دستور پخت باگتش رو به اشتراک بذاره.
‫فقط خوشحالم که راز کروسان ‫از کیسه در اومد.
‫وایسا، پس، تو این استعاره، ‫من کروسانم یا کیسه؟
‫تو این سینمای فرانسه. هیچ‌کس درکش نمی‌کنه.
‫تو حق داری سکوت کنی.
‫هرچیزی که بگی ممکنه و می‌تونه ‫علیه تو در دادگاه قانون استفاده بشه.
‫«آنتی‌گلو» هنوز اون بیرونه. ‫گمونم به بن‌بست خوردیم.
‫- یا یه شروع جدید. ‫- از چند جهت مختلف.
‫بتمن. باید نگران ‫همه‌ی این تبهکارها باشم؟
‫البته که نه، کمیسر. ‫ولی بیاین محرمانه نگه‌ش داریم.
‫نمی‌خوایم باعث وحشت عمومی بشیم.
‫باشه. من مخفی نگه‌ش می‌دارم.
‫به مخفی بودنِ باارزش‌ترین ‫دستور پخت باگت دنیا.
‫آره، مثل یه... باشه، این ‫دومین اشاره‌ی مربوط به نونه.
‫من دارم چیزی رو از دست میدم؟
‫یادته اون بچه‌ـه گفت...
‫گوش کن، برایت، ‫حالا که حرف از مخفی نگه داشتن شد،
‫این «آنتی‌گلو» داره ‫کله‌گنده‌ها رو جذب می‌کنه.
‫پس به خاطر بچه‌ها، ‫بیا بین خودمون نگه‌ش داریم.
‫فعلاً.
‫باشه. فعلاً.
‫خیلی‌خب.
‫کی برای شب فیلم آماده‌ست؟
‫- قطعاً! ‫- ووهو!
‫هه.
‫دوباره ببخشید که رازم رو ‫ازت مخفی کردم، عمو.
‫بعد از این همه سال، من به اندازه‌ی کافی ‫راز مخفی داشتم، عزیز دلم.
‫دیگه هیچی غافلگیرم نمی‌کنه.
‫هی، کسی کنترل رو ندیده؟
‫اگرچه، این به اون معنی نیست که من قادر ‫نیستم چندتا سورپرایز از خودم رو کنم.
‫«خزه آهسته رشد می‌کند» دیگه چه کوفتیه؟
‫«خزه آهسته رشد می‌کند»؟
‫خیلی‌خب، شب فیلم خانوادگی تا سه می‌شمریم.
‫- اون! ‫- دو... (یک)
‫تروا! (سه)
‫شب فیلم خانوادگی!
‫چرا کمیسر گوردون اینجاست؟