.
[خانواده‌ی بتمن]
[قسمت ششم: هنر کِلر] [مدرسه‌ی راهنمایی گاتهام‌سیتی]
‫این نقاشی‌ها دارن باعث می‌شن ‫تو انتخاب‌های زندگیم تجدید نظر کنم.
[فقط گوسفندها مطیع‌ان]
‫بنگرید!
‫این نابغه‌‌واره!
‫این بهشتی‌ـه!
‫چرا اون آدمه من نبودم؟
‫هنرش مثل یه پنجره به ذهنشه.
‫ما الان کلر رو درک می‌کنیم.
‫بیاین این کارخونه‌ی همرنگی با جماعت رو خراب کنیم!
‫کلر! کلر! کلر...
‫چیه؟ می‌تونست اتفاق بیفته.
‫باشه. شاید شورش کردنش زیادیه.
‫هنوز یه چیزی کم داره.
‫اگه...
‫ایناهاش!
‫خب، حالا بریم پایین ‫و کف‌بُرشون کنیم.
‫خب، بابا. ‫خفاش‌های کوچولو تو مدرسه چی یاد می‌گیرن؟
‫- چطوری بال و پر بگیرن؟ ‫- نه، «الف-بت»!
‫الف-بت!
‫- قشنگ بود، دیمین. ‫- هر دفعه خنده‌دارتر می‌شه.
‫هی، کلر.
‫الف-بت! خرابش کردم.
‫دفعه‌ی بعد، سعی کن مقدمه رو ‫قبل از تیکه‌ی خنده‌دارش بگی.
‫عزیز دلم.
‫من نگرانم که کافئین ‫جلوی رشد شما رو بگیره.
‫به جاش یه هات چاکلت داغ چطوره؟
‫باحاله. یه کیلو شکر قاطی ‫شکلات. الان دیابت گرفتم.
‫تو این خونه هیچ کار خوبی ‫بی‌جواب نمی‌مونه.
‫ماده‌ی 3.7 قوانین لباس مدرسه ‫پوشیدن لباس...
‫...با هرگونه پیامی رو ممنوع کرده.
‫به این می‌گن ابراز وجود، بروس.
‫در ضمن، هیچ‌کس اصلاً ‫به اون قوانین مدرسه اهمیت نمیده.
‫من اهمیت میدم.
‫قوانین مهمن، کلر. تو این ماه ‫شیش تا برگه‌ی انضباطی گرفتی.
‫وای!
‫بی‌خیال، به نظرم اون تیشرت باحاله!
‫اه! ‫باشه، تو بردی. میرم عوضش کنم.
‫ببین، کلر. درک می‌کنم. ‫ابراز وجود تو سن تو مهمه.
‫اما یادت باشه، همه‌ی ما امشب یه فرصت ‫برای ابراز وجودمون داریم.
‫- ♪ در شب... ♪ ‫- ♪ ...خانوادگی... ♪
‫- ♪ ...شب... ♪ ‫- ♪ ...کارائوکه... ♪
‫♪ خانوادگی ♪
‫آره!
‫نمی‌تونم صبر کنم.
‫کلر، ماده‌ی 5.1 رو فراموش نکن.
‫- «کلاه نباید در فضای بسته استفاده بشه.» ‫- بزن قدش!
‫داری اون بچه رو خراب می‌کنی.
‫اون نقاشی توئه، کلر؟
‫آره. یه سلف-پرتره‌ست.
‫اوه، اون مو هست؟
‫اون بخشی از کاره، بروس!
‫تو فقط... ‫می‌دونی چیه؟ هیچی، بی‌خیال.
‫- الان چی شد؟ ‫- بهت می‌گم چی شد.
‫بزرگترین کارآگاه دنیا ‫بالأخره به معمایی برخورد که نمی‌تونه حلش کنه.
‫روانِ یه نوجوون.
‫حتی من با دخترهای خودم بهتر عمل کردم. ‫و اون‌ها سعی کردن من رو بکشن!
‫خداحافظ.
‫چرا گذاشتم این یارو اینجا زندگی کنه؟
[مدرسه‌ی راهنمایی گاتهام‌سیتی]
‫- کلر، دیر کردی. ‫- ببخشید.
‫اینم پرتره‌ی من.
‫اه، اون موئه؟ 12.
‫ایول به 12ـت.
‫بابای من عکسم رو رو بوم چاپ کرد، ‫و من 19 گرفتم.
‫آره. می‌تونم ببینمش؟
‫آره، البته.
‫- کلر، برو به... ‫- دفتر مدیر، می‌دونم!
‫تقصیر خودمه که فکر کردم ‫کسی می‌تونه هنرم رو بفهمه، شعله. [اخطاریه‌ی انضباطی]
‫هیچ‌کس من رو درک نمی‌کنه.
‫معلومه که اون کله‌پوک‌های ‫توی کلاسم نقاشیم رو درک نمی‌کنن.
‫اما اگه یه نفر تو دنیا می‌تونست، ‫اون بروس‌ـه.
‫اما انگار اون اصلاً تلاش هم نمی‌کنه.
‫بی‌خیال.
‫احمقانه بود فکر کنم این نقاشی ‫قراره چیزی رو عوض کنه.
‫وُلکینا؟
‫قبلاً بودم.
‫معلومه که تویی. ‫کار تو رو هرجایی تشخیص میدم.
‫یعنی، شنیده بودم وُلکینا دوباره بچه شده،
‫اما تو واقعاً دوباره بچه شدی.
‫وای! خوشبختانه، اون پختگی ‫و بلوغ تو هنرت هنوز دست‌نخورده‌ست.
‫فقط ببین این موهای سوخته چطور نشون میده
‫که تخریب ‫هم نوعی خلق کردنه.
‫همینه. ‫تو کاملاً نقاشی رو می‌فهمی.
‫معلومه که می‌فهمم. وای. تو واقعاً ‫هیچی یادت نمیاد، نه؟
‫منم. ‫کیتلین اسنو، ملقب به کیلر فراست.
[جواهرفروشی گاتهام]
‫وُلکینا و کیلر فراست دوباره گل کاشتن.
‫هیچی نمی‌تونه جلوی قدرت ‫آتیش و یخ رو بگیره!
‫کیلر فراست؟
‫تو تنها تبهکار بازنشسته‌ی ‫اصلاح‌شده نیستی.
‫الان کیتلین هستم، ‫ولی دوست‌هام «اسنو» صدام می‌کنن.
‫باشه...
‫اسنو.
‫فقط، تلاش برای به یاد آوردن ‫چیزها از 40 سالگیم
‫یه جورایی مثل اینه که تو تلاش کنی ‫چیزها رو از 12 سالگیت به یاد بیاری.
‫پس بذار حافظه‌ت رو تازه کنم.
‫وُلکینا و کیلر فراست مثل خانواده بودن، ‫خواهر تو جنایت و تو هنر.
‫آره، درسته.
‫صحبت از هنر شد، ‫من و شرکام داریم یه نمایشگاه جدید
‫جدید تو موزه‌ی گاتهام برگزار می‌کنیم.
‫«این یه جنایته! ‫هنرمندان درک‌نشده در طول اعصار.»
‫باید امشب ببینیشون.
‫«پوئتری» و «اوفیلیا» عاشقت می‌شن، ‫و از کجا معلوم،
‫ما همیشه دنبال هنرمندهای جوون ‫برای معرفی هستیم.
‫منظورت منم؟ آره. ‫یعنی، آره، خیلی دوست دارم.
‫وایسا. ‫من امشب با خانواده‌م کارائوکه دارم.
‫تو همیشه از کارائوکه متنفر بودی، ولی باشه.
‫و اگه نظرت عوض شد، ‫آدرس پشت کارته.
،کافی‌شاپِ اسپرس‌یو‌لاک] [بلوار گاتهام، شماره 333، ساعت 10 شب
[شب کارائوکه]
‫خیلی ممنون!
[!خَش]
‫ببخشید.
‫نفر بعدی، یه اجرای دو نفره از دیمین و کلر.
‫وایسا. یه چی با کی و کی؟
‫یه اجرای دو نفره. من اسم‌مون رو نوشتم، کلر.
‫من تیکه‌ی اوجش رو می‌خونم! ‫تو تیکه‌ی بمش رو بخون.
‫من نیستم.
‫یالا، کلر! ‫خواهش، خواهش، خواهش...
‫کلر! کلر! کلر!
‫بی-دبلیو... شاید بهتره فقط تماشا کنه.
‫فکر خوبیه. من این یکی رو نیستم.
‫وایسا. می‌تونم توضیح بدم. [اخطاریه‌ی انضباطی]
‫نابود کردن زحمت همکلاسیت رو توضیح بدی؟
‫- اما اون مال خودش نبود. باباش درستش کرده بود. ‫- نمی‌خوام بشنوم.
‫- قوانین مهمن، کلر. ‫- بروس، شاید بهتره فقط بهش گوش بدی.
‫هنوز نفهمیدی، آلیشیا؟
‫وقتی از قبل همه‌چیز رو می‌دونی ‫نیازی به گوش دادن نداری.
‫درسته، بتمن؟
‫کلر!
‫بذاریم یه‌کم آروم بشه.
‫من اصلاً از کارائوکه کوفتی خوشم نمیاد.
‫آدم فکر می‌کنه خانواده‌ی خودش ‫باید این رو بدونه، ولی نمی‌دونن.
‫چون هیچ‌کس ‫تو این خونه من رو درک نمی‌کنه.
‫من یه هنرمندم. ‫باید با آدم‌هایی باشم که...
‫من رو... درک می‌کنن.
[!در نزنید]
‫کلر؟ من فقط می‌خوام بگم ببخشید ‫که سعی کردم مجبورت کنم دو نفره بخونیم.
‫گمونم می‌تونم تکی اجراش کنم؟
‫وایسا، داری باهام ‫قهر می‌کنی،
‫یا فقط داری چشم‌هات رو می‌چرخونی؟
‫من فقط دارم یه نگاه میندازم ببینم کدومشه. ‫بعدش...
‫...میرم؟
‫عربیکا، دارک رُست، هنوز گرمه.
‫آخ، چقدر تلخه!
[کافی‌شاپ اسپر‌یولاک، ساعت 10 شب]
‫هنوز مزه‌ش تو دهنمه!
[ایستگاه خیابان بلیکر، مرکز شهر]
‫کلر!
‫- تو اینجا چی کار می‌کنی؟ ‫- دارم جونت رو نجات میدم.
‫بیا برگردیم ‫قبل اینکه بابا بفهمه نیستی.
‫این رو که گفتی یادم افتاد.
‫یادت رفته بود برنامه‌ی ردیاب ‫رو گوشیت رو خاموش کنی.
‫ممنون، دیمین، ولی قبلاً خاموش کردم.
‫نه، اون برنامه‌ی ردیاب بتمنیِ پشتیبان و مخفی رو
‫قدردان کمکت هستم،
‫ولی من میرم دوستم جدیدم، ‫یا دوست قدیمیم، رو ببینم.
‫هرچی که هست، تو نمی‌تونی باهام بیای.
‫خب، الان داریم می‌ریم زیر رودخونه، ‫پس یه دقیقه‌ای طول می‌کشه.
‫من صندلی تمیزه رو برمیدارم!
‫ما زیر آبیم.
‫هیجان‌انگیزه.
‫ولی یه‌کم هم ترسناکه.
‫کلر؟
‫داری باهام قهر می‌کنی ‫یا فقط چشم‌هات رو می‌چرخونی؟
‫نمی‌دونم. دارم میام تو.
‫عربیکا، دارک رُست، یخ‌زده.
‫آخ، چقدر تلخه.
‫کافی شاپ.
‫انگار یکی دیگه هم ‫تلخ دوست نداره.
‫دیمین.
‫کلر، این‌ها عالی‌ان! ‫تو خیلی بهتر از بابا نقاشی می‌کشی.
‫- وایسا، بروس نقاشی می‌کشه؟ ‫- یه جورایی.
‫داره یه کلاس مقدماتی میره به اسم،
‫«پدرانی که سعی دارند از طریق نقاشی ‫با دخترانشان ارتباط برقرار کنند.»
‫آره. اونجا یه ابر خوشحال هست.
‫و داره رد می‌شه.
‫اون هیچی نگفته بود.
‫وای. این باحاله. این کیه؟
‫هی، بده‌ش به من!
‫ببخشید. بعضی از این چیزها...
‫- حرف زدن در موردش یه‌کم سخته. ‫- چون یادت نمیاد؟
‫راستش، بچه بودن ‫تنها چیزی‌ـه که یادم میاد.
‫بعد از اون، ماجراهای تبهکاری وُلکینا، ‫همه‌ش برام مه‌آلوده.
‫درک می‌کنم، کلر.
‫مجبور نیستی بهم بگی ‫اگه نمی‌خوای.
‫- باشه. ‫- آره!
‫از همون اول، ‫قدرت‌هام همه رو می‌ترسوند.
‫حتی مامانم رو.
‫اما بابام، بابام هیچوقت ازم نمی‌ترسید.
‫همینطور که بزرگتر می‌شدم، کنترل ‫قدرت‌هام سخت‌تر و سخت‌تر می‌شد.
‫بابا برای امن نگه داشتن من به مشکل خورده بود
‫یه روز، ‫دولت اومد و من رو برد.
‫اون‌ها به بابام گفتن که اینطور صلاحه، ‫و اینکه کمک می‌کنن.
‫دروغ گفتن.
‫اون‌ها من رو بردن جایی به اسم ‫«پروژه‌ی کَدمِس».
‫- یه... ‫- یه برنامه‌ی فوق سرّی
‫که به مقابله با ‫قدرت‌های فراانسان‌ها اختصاص داره؟
‫بابا وب‌سایت رمزگذاری‌شده‌ی شما رو ‫تو «بت-کامپیوتر» بوکمارک کرده.
‫پس می‌دونی که می‌خواستن ‫من رو تبدیل به یه مأمور کنن.
‫یه کابوس بود.
‫هنر تنها چیزی تو زندگیم ‫بود که افتضاح نبود.
‫من کاملاً تنها بودم. ‫نه خانواده، نه دوست، هیچ‌کس.
‫اما همونطور که دارم به یاد میارم، ‫همه‌ش عوض شد وقتی کیتلین رو دیدم.
‫اون دوست جدید-قدیمی‌ایه ‫که دارم میرم ببینمش.
‫خیلی متأسفم، کلر.
‫بیا، یه تیکه آبنبات بخور، ‫همیشه حال من رو خوب می‌کنه.
‫ممنون.
‫به هرحال، من بالأخره از کدمس فرار کردم ‫و آرزوهای هنریم رو معامله کردم
‫با یه زندگی جنایتکارانه‌ی پرزرق‌وبرق به عنوان وُلکینا، ‫و بقیه‌ش هم که معلومه.
‫- اه، این چه طعمیه؟ ‫- پرز جیب!
‫تو خیلی خنگولی.
‫ببین، دیمین، قضیه اینه. ‫می‌دونم می‌خوای من برگردم خونه،
‫ولی من میرم دوستم رو ببینم، ‫و میرم هنرم رو بهش نشون بدم.
‫این شانس دوباره‌ی منه، ‫و قرار نیست از دستش بدم.
‫حق با توئه، کلر. تو لایقشی.
‫اون‌ها حالشون خوبه، بروس.
‫می‌دونم، هردوشون می‌تونن از خودشون مراقبت کنن
‫- پس نگران چی هستیم؟ ‫- فقط...
‫خب، دیمین همیشه خیلی راحت بوده. [کالزون‌های فالکون]
‫خب، تو واقعاً رابطه‌ی ‫سالمی باهاش داری.
‫در مورد کلر، هیچی سر در نمیارم.
‫خب، من یونانی بلدم. همه‌ش فرانسویه.
‫من فرانسوی هم بلدم.
‫گمونم تامیل من الان به قدر کافی ‫ضعیف شده که... [کافه گریند تو هالت][کافه گراندز]
‫تو همه‌ی جواب‌ها رو نداری، ‫و این اشکالی نداره.
‫اما اگه می‌خوای به کلر برسی،
‫از منطقه‌ی امنت بیا بیرون ‫و اول این رو قبول کن.
‫- وقت رفتنه. ‫- حتماً. صحبت خوبی بود.
‫خودشونن.
‫نگران نباش، کلر. ‫من دست و پا گیر نمی‌شم.
[اسپریولاک]
‫باورت نمی‌شه این چیزها...
‫ایشونن. ‫کلر سلتون، همگی.
‫هی، و پوشه‌ی کارهاش رو هم آورده.
‫حتی یه عکس هم رو جلدش نیست؟ [پوچ‌گرایی انتزاعی مصور]
‫وای. این شدت نه تنها ‫چشم‌های من رو مجذوب می‌کنه،
‫بلکه هر پنج حس من رو.
‫آره، یه تعالی سرکشانه داره.
‫- واقعاً اینطور فکر می‌کنید؟ ‫- بهت گفتم، کلر یه هنرمند واقعیه.
‫یکی از ماست.
‫وقتشه بریم آخرین بازدیدمون از گالری رو بکنیم
‫قبل اینکه فردا برگه‌ها رو امضا کنیم.
‫کلر، تو هم باید ‫با ما بیای ببینیش.
‫فکر خوبیه، پوئتری.
‫شاید بتونی کمکمون کنی یه اتاق پیدا کنیم برای ‫هر اثر لحظه آخری که به نمایشگاهمون اضافه می‌شه.
‫مگه اینکه از ساعت خاموشی گذشته باشه.
‫خاموشی؟
‫فکر کردی من چه جور ‫بچه‌ی سرکشی هستم؟
‫ما می‌ریم حساب کنیم.
‫تعالی سرکشانه؟ ‫دارین خیلی پیاز داغش رو زیاد می‌کنین؟
‫فقط باید بکشونیمش به گالری.
‫فراست می‌گه به محض اینکه وارد خزانه بشیم، ‫نونمون تو روغنه.
‫ما خرپولِ خرپول می‌شیم.
‫خزانه؟ فراست؟
‫اون‌ها کجان؟
‫چقدر کلر رو می‌شناسی، از قبل؟
‫منظورت وُلکیناست؟ به ندرت. ‫اما من اونجا بودم وقتی اون...
‫آره، پاپ‌پاپ بهم گفت.
‫خب، بذار بهت بگم ‫واقعاً چی شد.
[بانک گاتهام‌سیتی]
‫وُلکینا تو یه سرقتی ‫که اشتباه پیش رفت به شدت مجروح شد.
‫داشت می‌مُرد.
‫قدرت‌های احیاکننده‌ی ‫چاه لازاروس تنها گزینه‌ش بود.
‫حتی اگه بدونی داری چی کار می‌کنی، ‫چاه می‌تونه خطرناک باشه.
‫در واقع، اون می‌تونست ‫پایان وُلکینا باشه.
‫در عوض، یه شروع بود.
‫می‌دونم همه‌ی جواب‌ها رو ندارم، ‫ولی دارم تلاشم رو می‌کنم.
‫و این چیزی‌ـه که باید به کلر نشون بدی.
‫که داری تلاشت رو می‌کنی.
‫وای! کجا داریم می‌ریم؟
‫یه چیزی رو خونه جا گذاشتم.
‫خوبه که برگشتی.
‫همون آتیش و یخ قدیمی.
‫کلر، وایسا!
‫- این بچه رو می‌شناسی؟ ‫- آره.
‫- کلر... ‫- من همین الان تو قطار دیدمش.
‫اون گم شده بود، و من سعی کردم کمکش کنم.
‫مشکل چیه، بچه‌ای که نمی‌شناسم، ‫هنوز گم‌ شدی؟
‫تو نمی‌تونی با اون‌ها بری.
‫- اسنو همون کیلر فراسته، کلر. ‫- می‌دونم.
‫- آره. و همچنین... ‫- بذار حدس بزنم.
‫بتمن کوچولو ‫فکر می‌کنه اون دنبال یه نقشه‌ی شرورانه‌ست.
‫فکر کردم من رو درک می‌کنی، دیمین، ‫ولی اشتباه می‌کردم.
‫- من درک می‌کنم. ولی اسنو... ‫- اسنو اصلاح شده، باشه؟
‫مثل من. برای اولین بار ‫بعد از مدت‌ها، یکی مثل خودم رو دیدم.
‫پس برای یه بار هم که شده، دارم کاری که می‌خوام رو می‌کنم
‫ولی کلر!
‫برو خونه، پسر کوچولویی که نمی‌شناسم.
[دیمین]
‫بی‌خیال، خودم بازش کردم.
‫اینجا فوق‌العاده‌ست.
‫این مهم‌ترین مجموعه‌ی ‫هنری تو کل گاتهامه.
‫همه‌ش زیر یه سقف.
‫- ولی می‌دونی چیش کمه؟ ‫- چیش؟
‫یه اثر اصل ‫از کلر سلتون خودِ گاتهام.
‫خدای من. ممنونم.
‫یه لحظه وایسا. اسنو، اون‌ها دارن دزدی می‌کنن؟
‫فقط گرون‌هاش رو.
‫باشه، مچم رو گرفتی.
‫«رامبلر»، «سایکلون»، و من ‫داریم یه گروه دخترونه‌ی جدید راه میندازیم
‫- و می‌خوایم وُلکینا بهمون ملحق بشه. ‫- ولی...
‫تو هم به خوبی من می‌دونی، ‫تو به ما تعلق داری.
‫خاک، باد، و یخ.
‫ما به آتشمون نیاز داریم، کلر.
‫این خزانه باارزش‌ترین ‫مجموعه‌ی هنری گاتهام رو نگه میداره.
‫تنها چیزی که سد راهمونه ‫این یه دره.
‫که از یه آلیاژ تنگستن ساخته شده که فقط ‫تو دمای بالای 3000 درجه ذوب می‌شه.
‫و تنها کسی که من می‌شناسم که توانایی ‫چنین حرارتی رو داره...
‫وُلکیناست.
‫اوضاع می‌تونه برگرده ‫به همون شکلی که قبلاً بود.
‫همون آتیش و یخ قدیمی، ‫وقتی مثل خانواده بودیم.
[اهدا‌شده توسط خانواده‌ی وین]
‫خانواده؟ من دیگه اونطوری نیستم.
‫فکر می‌کردیم ممکنه این رو بگی.
‫- بیا، بذار کمکت کنم. ‫- نه، نکن!
‫- ولش کنید! ‫- دیمین.
‫- بگیرش، فراست! ‫- فرار کن!
‫خانواده ‌این کار رو نمی‌کنه، کلر. ‫منظورم، شهرونده.
‫چون هر شهروند گاتهام ‫برای بتمن یه خانواده‌ست.
‫متأسفم، بچه. من اهل سنترال سیتی‌ام.
‫یوهو، این‌ور.
‫- ولش کن. ‫- هی، بتمن.
‫نمی‌خوام به بچه آسیب بزنم، ‫ولی حتی کمتر دلم می‌خواد برم زندان.
‫- دارم بهت هشدار میدم، فراست. ‫- یالا، بابا.
‫می‌تونیم این تازه‌به‌دوران‌رسیده‌های هنری رو شکست بدیم
‫بارمون رو بستیم.
‫- نه! ‫- رفتیم تو.
‫نوبت توئه، بتمن.
‫می‌خوای هنر رو نجات بدی، ‫یا دوست‌هات رو نجات بدی؟
‫بابا!
‫هردو.
‫خیلی‌خب، شما تازه‌به‌دوران‌رسیده‌های هنری.
‫این ابرهای خوشحالی که ‫برای کلر کشیدم رو بنگرید.
‫ببرش کنار! ببرش کنار!
‫- اون چیه؟ ‫- نقاشی بابا.
‫چرا با ما این کار رو می‌کنی؟
‫یکی من رو از این عذاب راحت کنه.
‫خیلی‌خب.
‫یالا، کلر.
‫کلر.
‫ببین...
‫باید از همون اول ‫نقشه رو بهت می‌گفتم.
‫واقعاً؟
‫- ما خواهریم، یادت رفته؟ ‫- نه، نیستیم.
‫یالا، وُلکینا!
‫فقط یه سوراخ باز کن ‫و بیا از اینجا بریم.
‫یالا، وُلکینا! فقط یه سوراخ باز کن ‫و بیا از اینجا بریم. [بانک گاتهام‌سیتی]
‫من از این‌ور میرم. تو از اون‌ور برو.
‫آبجی.
‫متأسفم. برای من بیشتر می‌مونه.
‫پس کار تو بود!
‫تو دلیلی هستی که من اینطوری شدم.
‫پس یادت میاد. ‫اون مال خیلی وقت پیش بود.
‫هنوز که از دستم عصبانی نیستی، هستی؟
‫می‌دونی چیه؟ ‫باید ازت تشکر کنم.
‫چون تو بهم یه شانس دوباره دادی،
‫و من نمی‌ذارم ‫برام خرابش کنی.
‫یا برای خانواده‌م!
‫کلر! گرفتمت.
‫می‌دونی، برام سخته اعتراف کنم ‫وقتی همه‌ی جواب‌ها رو ندارم.
‫- دوست ندارم... ‫- بی‌نقص؟ اصلاً متوجه نشده بودم.
‫و بتمن بودن یعنی ‫بی‌نقص بودن، خطاناپذیر بودن.
‫جنایتکارها باید همیشه ازت بترسن.
‫در حالی که اون‌هایی که ازشون محافظت می‌کنی ‫نیاز دارن که تو همیشه جواب رو داشته باشی.
‫اما...
‫برای اینکه اون بروس وِینی باشم که می‌خوام باشم
‫دارم یاد می‌گیرم که تو زندگی ‫چیزهای بیشتری از بی‌نقص بودن هست.
‫می‌دونم. هنرت رو دیدم.
‫آره. خب، اون نظر بتمنی توئه.
‫اگه نقاشی من بود ‫قشنگ‌تر به نظر می‌رسید.
‫نترس. فقط نقاشی کن.
‫نه، خرابش کردی!
‫شوخی کردم.
‫باشه، خانم هنرمند، ‫نظرت چیه شاهکار تو رو ببینیم؟
‫هنوز آماده نیست.
‫یالا. قول میدم بیشتر تلاش کنم ‫تظاهر کنم که درکش... می‌کنم.
‫حالا که فکر می‌کنم، کلر، ‫فکر نکنم اصلاً دلم برای شب کارائوکه تنگ شده باشه.