.
[آنچه گذشت]
‫شش ماه پیش، «وی‌کِی‌اِن» زمینی رو ‫درست شمال «سانتا باربارا» تو «گولتا» خرید.
‫همین‌جا بودن.
‫همه‌ی این آدم‌ها بارها و بارها ‫لیاقتشون رو ثابت کردن.
‫حقشونه بدونن که ‫یه بمب ساعتی کنارشون ایستاده
‫اون هم وقتی که جونشون در خطره.
‫ولچک قصد داره ‫یه بمب آلوده رو منفجر کنه.
‫اگه موفق بشه، دیگه یک‌شنبه‌ای ‫برای هیچ‌کدوممون وجود نخواهد داشت.
‫بیا تو کوچه پیشم. ‫همه چی رو بهت می‌دم.
‫نه.
‫به یه کد 10-33 نیاز دارم.
‫نبش خیابون...
‫خیابون...
‫خدایا. چی؟
‫میچم هستم.
‫کجایی؟
‫پنج دقیقه‌ی دیگه اونجام.
‫[بیمارستان دیگنیتی]
‫خبری شد؟
‫ببخشید خانم. من یه سری اطلاعات ‫در مورد «نیتن بلایت» می‌خوام.
‫- اون یه افسر فدراله... ‫- همونطور که به اون یکی گفتم،
‫من در حال حاضر ‫هیچ خبر جدیدی ندارم.
‫ببینید، من کارآگاه پلیس لس‌آنجلسم...
‫برام مهم نیست شاه انگلیس باشی.
‫وقتی سرپرست جراح‌ها بهتون خبر بده، ‫شما هم خبردار می‌شید.
‫این...
‫- این دیگه چی بود؟ ‫- آره.
‫خولیو؟
‫بله؟
‫خدای من.
‫یا بهتره بگم دکتر بلتران.
‫نه. نه، نه، نه. خولیو خوبه.
‫نمی‌دونستم تو لس‌آنجلسی.
‫آره. سر زمستون‌های شیکاگو. نُه ساله، ‫با احتساب دوره رزیدنتی‌م.
‫اگه دیگه هیچوقت برف نبینم، ‫خیالم راحت می‌شه.
‫- حتماً همینطوره. ‫- تو چطور؟
‫مادرم می‌گه تو یه جورایی ‫مأمور مخفی شدی.
‫اوم... اداره مبارزه با مواد مخدر.
‫واقعاً؟
‫وای. آره، همیشه می‌دونستم ‫قراره یه کار خفن بکنی.
‫همیشه اون فاکتور ‫باحال بودن رو داشتی.
‫نه بابا.
‫هی، ببین. من دارم ‫روی یه پرونده فدرال کار می‌کنم،
‫و رئیس‌مون، نیتن بلایت رو، ‫امروز صبح آوردنش اینجا.
‫پرستار پذیرش ‫هیچی بهمون نمی‌گه.
‫بلایت؟ همونطور که تلفظ می‌شه؟
‫آره. ب-ل-ا-ی-ت.
‫- خیلی‌خب. یه دقیقه به من وقت بده. چک می‌کنم. ‫- باشه.
‫ممنونم.
‫دکتر مریل به پاتولوژی.
‫- دکتر مریل، شما در پاتولوژی مورد نیازید. ‫- هی. دکترهاشون عالی‌ان.
‫هی.
‫رفیقم تو بخش جنایی گفت صحنه جرم ‫چند تا بلوک پایین‌تره.
‫کوچه‌ای که خیابون سوم ‫از هیل رد می‌شه.
‫- باید یه سر بریم ببینیم. ‫- آره.
‫فکر کنم همه‌تون ‫به خاطر نیتن بلایت اینجا اومدین.
‫- آره. ‫- خب.
‫جراح یه جسم فرورفته رو درآورده. ‫یه چاقو که تو قفسه سینه‌ش بود.
‫تشخیص اولیه اینه که ضربه چاقو ‫به ریه‌ها و کلیه‌هاش نخورده.
‫الان تو اتاق عمله تا بررسی کنن
‫که آسیبی به اعضای داخلی ‫یا خونریزی داخلی داشته یا نه.
‫چقدر طول می‌کشه؟
‫یه ساعت. شاید بیشتر.
‫باشه. ممنونم، خولیو.
‫- خوشحال شدم دیدمت، امبر. ‫- منم همینطور.
‫بی‌خبرم نذار.
‫ببینید، اینجا وایسادن ما ‫فایده‌ای نداره.
‫فیناو، اولیوراس و من چند تا ‫بلوک پایین‌تر می‌ریم، صحنه رو چک می‌کنیم.
‫بعدش می‌تونیم برگردیم ‫و سعی کنیم بفهمیم
‫که اصلاً بلایت تو اون ‫کوچه چی کار می‌کرده.
‫آره. من شماره‌م رو به ‫پرستار مسئول می‌دم.
‫خیلی‌خب. بیاین...
‫بیاین چند تا از بچه‌ها رو بیاریم. می‌خوام ‫در تک تک این خونه‌ها زده بشه.
‫اگه خوش‌شانس باشیم، شاید ‫یه شاهد پیدا کنیم.
‫فلگلر. کلاوزن.
‫میچم.
‫- فکر کردم رفتی فدرال شدی. ‫- برای همین اینجام.
‫- تو هم همینطور، گنده بک؟ ‫- من فقط هرجا بگن می‌رم، داداش.
‫ایشون اولیوراسه از اداره مبارزه با مواد مخدره
‫می‌شناسمش. اون، ‫سرکنسوله.
‫درسته.
‫جوزف آستاپوف. ‫شهروند بلاروس.
‫گلوش رو بریدن.
‫چاقو رو پیدا نکردیم.
‫تو بیمارستانه. جراح ‫از بدن رئیس ما درش آورده.
‫نیتن بلایت. اون یه مأمور فدراله.
‫ولی اون این کار رو نکرده. یعنی ‫پای یه نفر سوم در میونه.
‫فکر می‌کنم که بلایت ‫اومده بود تا با آستاپوف ملاقات کنه،
‫ولی ولچک یا یکی ‫از آدم‌های ولچک
‫از قبل داشته ‫دیپلمات رو تعقیب می‌کرده.
‫گلوش رو می‌بره، ‫همین‌جا ولش می‌کنه.
‫بعد یهو سر و کله‌ی ‫بلایت پیدا می‌شه.
‫مهاجم فکر می‌کنه ‫با یه تیر دو نشون زده،
‫به بلایت چاقو می‌زنه، ‫به یه دلیلی جیم می‌شه،
‫بعد بلایت خودش رو کِشون کِشون به ماشینش ‫می‌رسونه و کد 10-33 اعلام می‌کنه.
‫نظر من اینه.
‫آره. ازش خوشم اومد.
‫تیم جرم‌شناسی اومده اینجا؟
‫هنوز نه.
‫باشه...
‫اگه بلایت اومده بود ‫آستاپوف رو ببینه،
‫چرا تو یه کوچه تو مرکز شهر؟
‫چرا یه قرار رسمی ‫تو کنسولگری نذاشته؟
‫دیپلماته نمی‌خواسته ‫کسی ببینتش.
‫چون اگه قرار رسمی بود، ‫سابقه‌ش ثبت می‌شد.
‫احتمالاً یه اطلاعاتی برای بلایت داشته ‫که می‌خواسته محرمانه بمونه.
‫می‌خوام داخل اون ماشین رو ببینم.
‫این یکی؟
‫هی، شماها از همه چی ‫عکس گرفتین؟
‫هنوز نه.
‫شاید یه چیزی تو ماشین ‫رئیسم باشه که بخوام نشون‌تون بدم.
‫بیاید اینجا.
‫ببخشید. دستکش دست‌تونه؟ ‫لطفاً صندوق عقب رو باز کنید.
‫- میچم، باید بریم. ‫- چی؟ باشه. آره.
‫صبر کن. هی، هی. ‫چی می‌خواستی نشون‌مون بدی؟
‫ای بابا. فکر کردم ‫این پشت اسلحه هست
‫که می‌خواسته بهش برسه، ‫ولی، نه. خالیه. پس...
‫ولی، هی، حالا که بازه شماها ‫می‌تونید ازش عکس بگیرید. خواهش می‌کنم.
‫- خبری از بلایت نشد؟ ‫- نه.
‫چیزی از صحنه جرم پیدا شد؟
‫این تو ماشین آستاپوف بود. فکر کنم ‫می‌خواسته بده به بلایت.
‫شبیه گزارش‌های رسمیه، ‫همه‌ش به زبان بلاروسی.
‫از صحنه جرم برش داشتی؟
‫- آره. ‫- فکر نکنم الان نگران...
‫- زنجیره شواهد و مدارک باشیم. ‫- خب، بده ببینم.
‫شپرد، من و تو، بیا شروع کنیم ‫به بررسی این ترجمه‌ها، باشه؟
‫باشه.
‫مینا.
‫وقتی کل شب خونه نمیای، ‫نگرانت می‌شم.
‫آره. ببخشید. من...
‫اصلاً متوجه نشدم. ‫اوضاع اینجا خیلی قمر در عقربه.
‫هی، گوش کن.
‫باید دخترها رو برداری و بری ‫دیدن پدر و مادرت تو پالم اسپرینگز.
‫- منظورت چیه؟ ‫- فقط فکر می‌کنم احتمالاً بهتره
‫که برای مدتی از لس‌آنجلس بری.
‫- پس تو هم با ما بیا. ‫- آره، آره. آره.
‫منم پشت سرتون میام.
‫باشه.
‫خب، دخترها که الان ‫مدرسه‌ان.
‫درسته.
‫و امروز تو پارک «واین» ‫برنامه شعرخوانی دارن.
‫آره. باشه، ولی گوش کن. ‫باید بی‌خیالش بشن، باشه؟
‫- ولی خیلی هیجان‌زده بودن... ‫- آمینا، جدی می‌گم.
‫برو از مدرسه بیارشون، بزن به ‫جاده به سمت صحرا، و بعد به من زنگ بزن.
‫متوجه شدی؟
‫آره.
‫باشه.
‫ببخشید. فقط وقتی راه بیفتی ‫خیالم خیلی راحت‌تر می‌شه.
‫- می‌فهمم. ‫- ممنونم.
‫خیلی‌خب.
‫از پرونده آستاپوف، ‫تا جایی که می‌تونم بگم،
‫اون‌ها داشتن ولچک رو از طریق ‫یه روسی به اسم... ردگیری می‌کردن.
‫سرگی بلایف. اون یه ‫جاعله تو «رسیدا».
‫- آدرسش رو داری؟ ‫- آره. الان برات می‌فرستم.
‫[رسیدا]
‫سلام.
‫چی؟ نه، نه. نه، نه. نه.
‫- نه. ‫- یالا.
‫پلیس لس‌آنجلس.
‫- افسران فدرال. ‫- هی.
‫هی! اولیوراس.
‫آره. گرفتمت.
‫برو.
‫- نیست؟ کدوم گوری رفت؟ ‫- منظورت چیه؟
‫صبر کن.
‫این چرخ‌داره.
‫ای بابا.
‫ای بابا. پیداش کردم.
‫- هی. ‫- آره.
‫هی!
‫گرف... گرفتمت.
‫هی. حالت خوبه؟
‫من دارمش. برو.
‫- حالت خوبه؟ ‫- لعنتی.
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫وایسا. وایسا.
‫بیا اینجا.
‫بیا پایین. دست‌هات پشت سرت.
‫یالا.
‫احمق عوضی.
‫- خوبی؟ ‫- الان میام.
‫خیلی‌خب. یالا. بیا ‫از این پشت‌بوم بیارمت پایین.
‫امروز صبح صبحونه نخوردم، ‫برا همین یه‌کم...
‫هی. این دروغ رو به اون بگو، ‫باشه؟ من می‌دونم چی شد.
‫یالا.
‫نمی‌دونم چطور... ‫(به زبان روسی)
‫ما همین الانش هم می‌دونیم انگلیسی بلدی، ‫سرگی. وقتمون رو تلف نکن.
‫بوریس ووسوویچ. بری ووسو.
‫جوسیپ هوروات.
‫سه تا هویت متفاوت ‫برای یه نفر.
‫تو برامون مهم نیستی. ‫ما اون رو می‌خوایم.
‫باشه.
‫تو بهش اسم‌های جدید ‫و پاسپورت‌های جدید دادی؟
‫بله.
‫- چند تا؟ ‫- بیشتر از اون‌هایی که شما دارید.
‫اگه اتهامات فدرال من رو کاهش بدین، ‫تک‌تک هویت‌هاش رو بهتون می‌گم.
‫و جوری حرف می‌زنی که انگار منتظر ‫همچین روزی بودی، هان؟
‫می‌خوام نه بیشتر از دو سال حبس بکشم ‫و دوران محکومیتم رو در زندان باتنر لو بگذرونم.
‫امنیت حداقلی.
‫زندان تفریحی؟
‫می‌تونیم ردیفش کنیم.
‫کتباً بهم قول بدین، ‫و من هم...
‫این آهنگ مورد علاقه‌ی منه.
‫خیلی‌خب. اون‌هایی که می‌دونیم.
‫بوریس ووسوویچ، بری ‫ووسو، شرکت وی‌کِی‌اِن،
‫جوسیپ هوروات و یوری ولچک.
‫ولی اونی که نمی‌دونستیم،
‫کارل نواک.
‫اگه جوسیپ هوروات ‫یه اسم خیلی رایج تو کرواسیه،
‫پس کارل نواک هم همینه ‫برای جمهوری چک.
‫احتمالاً فقط تو لس‌آنجلس ‫هزارتا ازش هست.
‫پس، مثل همیشه، ‫همه‌شون رو چک می‌کنیم.
‫می‌دونیم که از بقیه اسم‌ها برای ‫خرید ملک و کسب‌وکار استفاده کرده.
‫روش کارش همینه. پس ما ‫یه کارل نواک پیدا می‌کنیم
‫که به پرونده ربط داشته باشه، ‫از همون‌جا ادامه می‌دیم.
‫مالی، الان نه، باشه؟
‫و لطفاً بهم زنگ نزن ‫مگه اینکه در حال مرگ باشی.
‫خب، یه چیزی هست ‫که می‌خوام بهت بگم.
‫ولی باید حضوری باشه. ‫پس چرا همدیگه رو نبینیم...
‫گفتم الان نه، باشه؟ الان نه.
‫- داری چی کار می‌کنی؟ ‫- دارم دیوونه می‌شم اینجا.
‫دیگه نمی‌کشم.
‫باشه.
‫خیلی‌خب.
‫هی. هی.
‫اشکالی نداره. چیزی نیست... چیزی نیست.
‫چیزی نیست.
‫باشه؟ فقط نفس بکش.
‫خوبی. خوبی.
‫فقط...
‫من رو نگاه کن.
‫خوبی.
‫باشه؟ با من نفس بکش.
‫من حواسم بهت هست.
‫- باشه. ‫- آره.
‫باشه، ممنون.
‫بلایت از اتاق عمل اومد بیرون.
‫بزن بریم.
‫- ببخشید. شما... ‫- نه، نه.
‫من می‌تونم از ادامه کمک‌های پزشکی امتناع کنم ‫اگه این چیزی باشه که می‌خوام، که حقم هم هست.
‫- رئیس. ‫- چی؟
‫- چه خبر شده؟ ‫- قضیه اینه
‫- که من باید برگردم به تیم ضربت. ‫- کاری که ایشون باید بکنه استراحته.
‫خونریزی داخلی نداشته، ‫و خوشبختانه ضربه چاقو
‫با حدود دو سانتی‌متر فاصله ‫از کلیه‌هاش رد شده.
‫- ولی با این حال، ما حداقل به 48 ساعت زمان نیاز داریم. ‫- این مزخرفه.
‫چهل و هشت ساعت مراقبت ‫تا مطمئن بشیم داره درست بهبود پیدا می‌کنه.
‫باید یه هفته باشه، ولی ‫ایشون گوش نمی‌کنه.
‫- من به حرفت گوش نمی‌کنم. ‫- رئیس، باید به حرف دکتر گوش بدی.
‫لازم نکرده کاری کنم.
‫کاری که من باید بکنم اینه که از اینجا برم بیرون ‫چون ما وسط یه تحقی...
‫- رئیس! ‫- چیه؟
‫اگه از کار افتاده باشین به درد ‫هیچ‌کس نمی‌خورین.
‫باشه.
‫برای مراقبت می‌مونم، ‫ولی 48 ساعت رو نمی‌مونم.
‫خیلی‌خب.
‫تمام چیزی که می‌خوایم همینه.
‫دکتر شرمن به رادیولوژی.
‫می‌تونی این چارت رو آپدیت کنی ‫و براش یه وقت ویزیت
‫با متخصص مغز و اعصاب ‫برای دو هفته دیگه بذاری؟
‫- ممنون. سلام. ‫- خولیو. سلام.
‫ممنون بابت کمک قبلیت.
‫خواهش می‌کنم. خوشحال شدم کمک کردم.
‫خاله‌م گفت که تو جراح مغز و اعصابی ‫یا یه همچین چیزی؟
‫- متخصص تومورهای مغزی. بله. ‫- آها.
‫اوم...
‫من یه دوستی دارم...
‫راستش یه همکار، که تشخیص دادن ‫یه تومور تو سرش داره.
‫می‌دونی چه نوع توموری؟
‫نه. نمی‌دونم.
‫ولی دچار سردردها ‫یا میگرن‌های شدید می‌شه،
‫سرگیجه، عدم تعادل، و اون...
‫قطعاً داره بدتر می‌شه.
‫و قبول نمی‌کنه...
‫انگار که پذیرفته ‫این یه حکم مرگه.
‫فکر کنم متخصص تومورشناسش رو نمی‌شناسی.
‫- نه. نمی‌شناسم. ‫- باشه.
‫خب، بذار یه کاری کنیم.
‫ببین، این کارت منه، و این هم ‫شماره موبایل شخصی منه.
‫به دوستت بگو بهم زنگ بزنه.
‫و من یه جلسه مشاوره ترتیب می‌دم.
‫- واقعاً؟ ‫- حتماً.
‫ببین، من در واقع تو دانشگاه لس‌آنجلس تدریس می‌کنم
‫دارم یه مطالعه بالینی روی ‫درمان‌های نوظهور انجام می‌دم
‫که شامل سلول‌های تی و ‫ویروس‌های انکولیتیک می‌شه، پس...
‫به هر حال. حتماً.
‫بگو بهم زنگ بزنه. نمی‌تونم ‫قولی بدم، ولی...
‫درسته. البته. ‫اوم... ممنونم. خیلی لطف کردی.
‫خواهش می‌کنم.
‫خیلی‌خب.
‫امیدوارم بازم ‫به هم برخورد کنیم.
‫البته تو شرایط بهتر.
‫درسته.
‫خیلی‌خب. ممنون.
‫[دبستان نورث‌فیلد]
‫باشه، ولی نمی‌تونستین فقط ‫چند ساعت صبر کنین؟
‫یعنی، دخترها خیلی سخت ‫روی شعرهاشون کار کردن،
‫و واقعاً منتظرش بودن،
‫و قرار بود هوا صاف و قشنگ بشه.
‫ببین، من می‌گم اون‌ها اول برن، و تو ‫می‌تونی مستقیم از پارک راه بیفتی.
‫می‌خوای کار رو برام ‫سخت کنی، نه؟
‫فقط فکر می‌کنم خیلی ‫خوشحال می‌شی
‫که گذاشتی این لحظه رو ‫برای خودشون داشته باشن.
‫باشه. باشه.
‫- آره! ‫- ممنون.
‫- اونجا می‌بینمت. ‫- باشه. ممنونم.
‫خیلی‌خب، بچه‌ها. یه صندلی انتخاب کنید ‫و برید سمت پنجره، باشه؟
‫هر صندلی دو نفر. استثنا هم نداریم.
‫آگی. آگی. هی. هی. ‫دست نزن، باشه؟
‫ممنونم.
‫خیلی‌خب. من به بررسی ‫‏30 تا کارل نواک اول ادامه می‌دم،
‫- اگه تو می‌خوای گروه بعدی رو بردار. ‫- آره. حتماً.
‫عالیه.
‫هی، می‌خواستم یه چیزی بهت بگم.
‫اوم،
‫می‌دونی، وقتی اولین بار دیدم به این ‫تیم ضربت اومدی،
‫راستش نمی‌دونستم ‫در موردت چی فکر کنم.
‫خیلی تازه‌کار بودی. یعنی...
‫یه تازه‌کار به تمام معنا.
‫- وای. ممنونم. ‫- خواهش می‌کنم.
‫ولی جدی، هم‌نسل‌های پدرم ‫همیشه می‌گفتن
‫نمی‌تونی با نشستن پشت میز ‫روی پرونده‌ها تحقیق کنی.
‫و من فکر می‌کردم ‫که این نصیحت خوبیه
‫تا اینکه دیدم تو ‫با یه کیبورد چی کار می‌کنی.
‫می‌دونی، تو این دوره و زمونه، ‫باید یه توانایی اضافه داشته باشی، درسته؟
‫و، اوم...
‫اینکه می‌بینم تو با ‫کمترین اطلاعات چی کار می‌کنی،
‫و مسیرهایی که تو این ‫تحقیقات باز کردی...
‫الهام‌بخشه.
‫یعنی، واقعاً، ‫باید به خودت افتخار کنی.
‫ممنونم.
‫یه روزی هم تو عملیات میدانی ‫شگفت‌زده‌ت می‌کنم.
‫آره. شرط می‌بندم همینطوره.
‫خیلی‌خب. با این حساب، من می‌رم ‫چند تا کپی دیگه بگیرم.
‫زود برمی‌گردم.
‫- هی. ببین، بابت قبل معذرت می‌خوام. ‫- چی شده؟
‫- من نمی‌... ‫- نه، از من معذرت نخواه.
‫از اون دستشویی معذرت بخواه.
‫بیشتر فقط سطل آشغال بود. ‫کل دستشویی نبود.
‫من می‌گم بیشتر ‫کل دستشویی بود.
‫باشه. دارم سعی می‌کنم ‫معذرت‌خواهی کنم، خب؟
‫من فقط... من...
‫خودم رو جمع و جور می‌کنم.
‫مشکلی نیست.
‫اشکالی نداره.
‫راستش، گوش کن.
‫من 17 سالم بود که از شیکاگو ‫اومدم لس‌آنجلس.
‫- باز شروع شد. ‫- خفه شو.
‫یه بچه‌ای بود از محله ما
‫که تمام رکوردهای تحصیلی رو ‫تو دبیرستان کلرمونت شکست.
‫یعنی، همه‌ش رو.
‫شاگرد اول. بورسیه ملی. ‫هر چی بگی.
‫رفت یِیل. برای دانشکده پزشکی هم موند. خب؟
‫یه جورایی افتخار محله بود.
‫- درسته. ‫- امروز دیدمش.
‫تو بیمارستان.
‫الان متخصص تومورهای مغزیه.
‫گفت بری پیشش تا باهات صحبت کنه.
‫- باهات یه جلسه مشاوره می‌ذاره. ‫- باشه.
‫حتی نمی‌دونم نظر ‫دکتر دیگه‌ای رو گرفتی یا نه.
‫- اون چیه؟ ‫- بچه‌ها می‌شه لطفاً بیاید اینجا؟
‫خب همونطور که فکر می‌کردیم.
‫صدها کارل نواک ‫تو لس‌آنجلس هست.
‫تقریباً تو هر محله‌ای خونه دارن،
‫بعضی‌ها هم کسب و کار.
‫فکر کردم باید جستجو رو به ‫اورنج کانتی و شمالش گسترش بدم،
‫تا بعد از تاوزند اوکس، ولی ‫واقعاً خیلی زیاده.
‫فکر کردم من و بل ‫می‌تونیم از پسش بربیایم، ولی...
‫صبر کن. اون...
‫اون یکی اونجا چیه؟
‫شبیه یه شرکت تولید فیلمه.
‫اسم اون شرکت پارکینگ‌داری ‫که بری ووسو داشت چی بود؟
‫پارکینگ کسترل.
‫کسترل‌ها پرنده‌های ‫بومی بلاروس هستن.
‫- خودشه. ‫- موافقم.
‫- آدرس اون شرکت چیه؟ ‫- هالیوود.
‫- بیست دقیقه راهه. ‫- بزن بریم.
‫[هالیوود]
‫پلیس لس‌آنجلس. افسران فدرال.
‫شرکت تولیدات سرگرمی کسترل؟
‫طبقه دوم.
‫- واحد 205. ‫- کلید دارید؟
‫- بله. ‫- بریم.
‫امنه.
‫- امنه. ‫- امنه.
‫امنه.
‫یالا. شما مدیر ساختمون هستین؟
‫بله. لیدیا.
‫کی اینجا رو اجاره کرده؟
‫نمی‌دونم. من... تازه چهار ماهه ‫به اینجا منتقل شدم.
‫ما ساختمون‌های دیگه‌ای تو ‫استودیو سیتی، کالور داریم.
‫اوم، من... دفتر انتخاب بازیگر ‫واحد بغلی رو اداره می‌کنم.
‫هیچوقت ندیدم یه نفر ‫بره تو یا بیاد بیرون.
‫اجاره از طریق ‫یه شرکت پرداخت می‌شه.
‫می‌تونم چک کنم، ولی مطمئنم ‫که به روز پرداخت کردن.
‫ما به شرکت‌های تولیدی، دفترهای انتخاب ‫بازیگر، چندتا پادکستر اجاره می‌دیم.
‫هیچ چیز عجیب ‫یا غیرقانونی‌ای نیست.
‫باشه. ممنونم.
‫اگه سوال دیگه‌ای داشتیم ‫بهتون خبر می‌دیم، باشه؟
‫- من می‌رم به صاحب‌هامون زنگ بزنم. ‫- حتماً.
‫باشه. خب، من می‌تونم دستگاه ‫تشعشع‌سنج رو بیارم، ولی راستش،
‫امکان نداره که مواد شکافت‌پذیر ‫رو اینجا انبار کرده باشه.
‫یعنی، دوربین‌ها خیلی زیاده. ‫چشم‌های زیادی اینجا رو می‌بینن.
‫- آره. موافقم. ‫- خیلی‌خب. پس چی فکر می‌کنیم؟
‫مخفی کردن پول. یه جورایی ‫جای پولشویی و انبار پول نقد.
‫خیلی‌خب. من چک می‌کنم ‫ببینم هیچ...
‫حساب بانکی‌ای به نام شرکت تولیدات ‫سرگرمی کسترل وجود داره یا نه،
‫ولی راستش اصلاً فکر نمی‌کنم ‫به پرونده‌مون ربطی داشته باشه
‫آره.
‫بریم.
‫اون از دنیا متنفره.
‫اون همه این هویت‌ها رو برای ‫نقشه بزرگش درست می‌کنه که چی؟
‫که فیلم بسازه؟
‫این به نظرت مسخره نیست؟
‫آره. راستش هست.
‫احساس می‌کنم به یه چیزی رسیدیم، ولی ‫مغزم نمی‌تونه سیگنال‌ها رو به هم وصل کنه.
‫خب، شاید بهتره با دوستت صحبت کنی.
‫می‌دونی، اون، متخصص مغز و هرچی.
‫افتخار محله.
‫شاید اون بتونه سیگنال‌ها ‫رو به هم وصل کنه.
‫آره میرم پیشش. البته بعد از تو
‫اذیت نکن دیگه. گفت یه سر بری پیشش صحبت کنی
‫چه ضرری می‌تونه داشته باشه؟
‫یعنی، مغزت از اول هم ‫چیز خاصی نبوده.
‫حالا دیگه هیچی.
‫خدای من. تو تو حرف‌های ‫روحیه بخش خیلی خوبی.
‫می‌دونم. برای همین ‫بلایت من رو انتخاب کرد.
‫- برای همینه. ‫- این هم شماره‌ش.
‫انجامش می‌دی؟
‫می‌شه یکی به من بگه که این ‫تحقیقات به کجا رسیده؟
‫- هی، اینجا چی کار می‌کنین، رئیس؟ ‫- وقتی مردم استراحت می‌کنم.
‫بجنبین، بچه‌ها. ‫یه گزارش کامل می‌خوام
‫از همه چی، از وقتی که ‫اون عوضی بهم چاقو زد.
‫- رئیس، مطمئنین... ‫- من خوبم.
‫و اگه کس دیگه‌ای یه کلمه دیگه حرف بزنه، ‫می‌فرستمتون ال پاسو، باشه؟
‫- یالا دیگه. ما که... ‫- میچم، به خدا قسم، امتحانم نکن.
‫اگه می‌خواین بیاین اتاق کنفرانس، ‫خیلی چیزها هست که باید در جریانش قرار بگیرین.
‫خوبه.
‫نمی‌تونیم بفهمیم چرا ولچک ‫باید یه شرکت تولید فیلم داشته باشه.
‫هر کاری که این یارو تحت این ‫هویت‌های جعلی انجام داده
‫برای عادی جلوه دادن بوده، درسته؟
‫کامیون‌هایی داره که شبیه ‫میلیون‌ها کامیون دیگه‌ست.
‫یه مزرعه داره وسط ‫ناکجاآباد.
‫یه خونه تو شرمن اوکس.
‫حتی اون پارکینگ‌ها هم ‫یه کسب و کار الکی بود.
‫هیچ محصولی فروخته نمی‌شد،
‫هیچ فروش شرکت به شرکتی‌ای نبود، ‫فقط یه راه برای جابه‌جایی پول بود.
‫درسته. خب پس چرا یه ‫شرکت پر زرق و برق هالیوودی؟
‫یعنی، مطمئناً، تو کل شهر ‫از این‌ها هست،
‫ولی این یه کسب و کاریه ‫که توجه جلب می‌کنه.
‫انگار که: «نگاه کن. دارن ‫اونجا فیلم می‌سازن.»
‫آره. من نمی‌فهمم.
‫کامیون‌ها.
‫چی؟
‫یه ماه پیش، کامیون‌های فیلم‌سازی ‫تو خیابون من پارک کرده بودن.
‫هرجا که می‌خواستن پارک می‌کردن. ‫مهم نبود که مردم اونجا زندگی می‌کنن.
‫یه تابلو می‌ذاشتن، ‫نصف بلوک رو می‌گرفتن.
‫شپرد، ببین شرکت تولیدات ‫سرگرمی کسترل
‫- هیچ مجوزی برای فیلمبرداری گرفته یا نه. ‫- چشم.
‫یا خدا. گرفتن.
‫شهرداری بهشون اجازه داده ‫تو پارک «واین» فیلمبرداری کنن.
‫- کِی؟ ‫- همین الان. امروز.
‫[خیابان واین]
‫خانواده‌م اونجاست.
‫گازش رو بگیر.
‫فعاله؟
‫فعاله.
‫یک روز مهم.
‫بله.
‫ما مردانی هستیم که توسط ‫سرزمین مادری‌مون طرد شده‌ایم،
‫و توسط آمریکا لگدمال شده‌ایم.
‫و حالا، لس‌آنجلس مترادف خواهد شد ‫با هیروشیما و چرنوبیل.
‫و کشور ما ‫محکوم می‌شه...
‫شرمسار...
‫در سراسر جهان.
‫ولی ما دو نفر؟
‫اسم‌های ما تا ابد ‫در یادها می‌مونه.
‫آخرین تصویری که ‫دوست دارم ببینم
‫ویرانی‌ـه...
‫و آخرین صداهایی ‫که دوست دارم بشنوم
‫فریادهای نفرین‌شدگانـه.
‫هی. سلام.
‫من، می‌خوام از ‫همه والدین تشکر کنم
‫که در این روز زیبا ‫اینجا اومدن
‫تا بشنون که بچه‌های شگفت‌انگیزشون در ‫طی یک ماه گذشته روی چه چیزی کار کردن.
‫برو کنار.
‫برید کنار ملت.
‫صبر کن.
‫خدای من. مواظب ‫باشین. مواظب باشین.
‫لعنتی.
‫کارت عالی بود.
‫تا اینجا این طرف امنه.
‫سمت جنوب هیچی نیست.
‫اوناهاش. دو تا کامیون.
‫کنار پیاده‌رو نزدیک ‫ورودی غربی پارک کردن.
‫- دریافت شد. ‫- خیلی‌خب. بریم.
‫گلگر.
‫می‌دونستم.
‫هی.
‫دیدین کی این کامیون‌ها ‫رو اینجا پارک کرد؟
‫- اون‌ها مجوز دارن. ‫- من این رو نپرسیدم.
‫وای. دو نفر بودن.
‫- ظاهرشون عادی بود، مثل بچه‌های تدارکات فیلم. ‫- این یارو یکیشون بود؟
‫آره، خودشه.
‫من می‌رم تو.
‫لعنتی.
‫یا خدا...
‫می‌تونی خنثی‌ش کنی؟
‫هر تلاشی ممکنه منفجرش کنه.
‫یه راهی پیدا کن.
‫کامل آماده‌ست.
‫دو دقیقه پیش از اینجا رفت.
‫همه چی روی صفحه‌ست. ‫همه دستگاه‌ها رو به هم وصل کرده.
‫می‌خواد از راه دور منفجرش کنه.
‫فکر می‌کنی می‌خواد از ‫شعاع انفجار دور بمونه؟
‫یا می‌خواد مُردن آدم‌ها رو تماشا کنه.
‫یه خودکشی مرگبار.
‫پخش بشین.
‫پیداش کنین.
‫قبل از اینکه منفجر کنه جلوش رو بگیرین.
‫اتصال مستقیم کامیون و تلاش برای ‫روندنش از اینجا
‫تو شهری با این جمعیت، فایده ‫چندانی نداره.
‫نه، مواد منفجره ممکنه به هر حال ‫به موتور وصل شده باشه.
‫باشه. خب، تو اینجا بمون.
‫ما از طریق میکروفون‌های گلو با هم ‫ارتباط برقرار می‌کنیم. بی‌سیمت رو فعال نکن.
‫من می‌رم سراغ کامیون دیگه ‫ببینم اون فرقی داره یا نه.
‫دریافت شد.
‫هی. اگه می‌خوای بری به یه ‫محیط امن، مشکلی نیست.
‫- بهت خرده نمی‌گیرم. ‫- نه. نه. نه. مشکلی نیست.
‫باشه.
‫به واحد خنثی‌سازی بمب ‫و پلیس لس‌آنجلس خبر دادم. نمی‌تونستم صبر کنم.
‫اگه بترسونیمش، خب بترسونیمش. ‫ریسکش رو قبول می‌کنم.
‫آدم‌های زیادی اینجا هستن. باید ‫تا جایی که می‌تونیم تخلیه کنیم.
‫باشه. من می‌رم کامیون دیگه رو ‫چک کنم. ببینم شبیه همینه یا نه.
‫شپرد، اونجایی؟
‫آره.
‫- کپی برابر اصل اولی. ‫- باشه.
‫یعنی، این شبیه یه ‫چاشنی با سیگنال رادیویی نیست.
‫حداقل، من نمی‌تونم ‫آنتن گیرنده‌ای پیدا کنم.
‫باشه. بلایت به واحد ‫خنثی‌سازی بمب خبر داده.
‫- چقدر دورن؟ ‫- مطمئن نیستم.
‫خبری شد؟
‫هیچی گیرم نیومد.
‫- هی، من نمی‌بینم... ‫- آفتاب پلک‌هایم را قلقلک می‌دهد.
‫آفتاب باعث بازی سایه‌ها می‌شود.
‫آفتاب آسمان را گرم می‌کند. ‫آفتاب روز را آغاز می‌کند.
‫- آفتاب پلک‌هایم را قلقلک می‌دهد... ‫- پلیس لس‌آنجلس! همه بیرون!
‫همه تخلیه کنید! تخلیه کنید!
‫جری، ما دو تا بمب آلوده داریم، ‫و واقعاً خطرناکن.
‫باید همه رو از اینجا تا شعاع ‫شونزده کیلومتری خارج کنیم.
‫- پلیس لس‌آنجلس اینجاست. ‫- آره. این شبیه یه...
‫شبیه یه سیستم وای‌فای‌ـه. مثل...
‫مثل یکی از اون روترهای ‫خونه هوشمند، می‌دونی چی می‌گم؟
‫- نه. بگو. ‫- یه... یه سیستم سه‌بانده‌ست.
‫یه فرستنده، دو تا گیرنده. شبیه ‫اون چیزی‌ـه که از ابزارفروشی می‌خری
‫تا بتونی چراغ‌هات ‫رو از راه دور روشن کنی.
‫صبر کن. یعنی با یه اپلیکیشن؟
‫- آره. ‫- باشه.
‫- پس فقط باید پارازیت بندازیم روش، درسته؟ ‫- یا اینکه برق هر دو گیرنده رو قطع کنیم.
‫خودت گفتی که این کار ‫ممکنه بمب رو منفجر کنه.
‫آره... می‌دونم. شاید.
‫باید منتظر تیم خنثی‌سازی بمونیم.
‫خب، اون‌ها ممکنه 15 دقیقه ‫طول بکشه تا ارزیابی کنن.
‫همه بیرون!
‫همه برید! ‫همه تخلیه کنید!
‫برید، برید، برید!
‫برید. برید. برید!
‫همه تخلیه کنید! ‫برید، برید، برید!
‫همه تخلیه کنید!
‫بیا اینجا، عزیزم. بیا اینجا.
‫بهت گفتم از شهر برو.
‫- دخترها. ‫- همه برید! همه برید!
‫پلیس لس‌آنجلس!
‫[انفجار]
‫[آنچه خواهید دید]
‫همه برید! ‫بمب کار گذاشتن!
‫[همه‌...]
‫[چیز...]
‫[به این لحظه...]
‫[... وابسته‌ست.]
‫پلیس لس‌آنجلس! برید، برید!
‫همه بخوابید رو زمین! ‫همه بخوابید!