.
‫[برخی از رویدادهای به تصویر کشیده‌شده [...در این مجموعه
ممکن است دقیقاً با تمام واقعیت‌های تاریخی و مذهبی] [مطابقت نداشته باشند
‫[با اینکه تلاش کرده‌ایم برخی جنبه‌های تاریخ را [...به‌درستی نمایش دهیم
برای اهداف داستان‌گویی] [.از خلاقیت‌هایی استفاده شده است
...آنچه در "خاندان داوود" گذشت
‫من این نبرد رو بردم.
‫تو دوباره من رو منصوب می‌کنی.
‫این کار رو نمی‌تونم بکنم.
‫داوود عاشق منه. هیچ دلیل خوبی نداره ‫که پدر بخواد داوود با تو ازدواج کنه.
‫خواهرت راست می‌گه. ‫اون گزینه‌ی بهتریه.
‫از شام گم‌شو بیرون. ‫پیدات می‌کنم و می‌کشمت.
‫اشبعل با دینه ازدواج می‌کنه. ‫دختر یاهیر از قبیله‌ی دان.
‫ما به مراسم احتیاجی نداریم. ‫با هم می‌تونیم یه شانس دوباره داشته باشیم.
‫اونی که سموئیل منصوب می‌کنه، باید کشته بشه ‫همراه با همه‌ی افراد خانواده‌اش.
‫تو و بچه‌ات ‫آبروی «یسی» رو بردید.
‫مادرت، دشمن قوم ما به دنیا اومد.
‫من با عجله باهاش ازدواج کردم. یه ازدواج غیرقانونی
.‫تو انگشتر مُهردار من رو برداشتی !قانون من رو عوض کردی
‫تو با من ‫و خانواده‌مون به «خیمه» نمیای.
‫آدریل خبر مهمی آورده.
‫دیدم که سموئیل به بیت‌لحم اومد.
‫می‌دونم چه کسی رو منصوب کرد.
‫چقدر بزرگه، مادر؟ ‫اون «خیمه» رو می‌گم.
‫بزرگتر از ‫هر چیزی که تاحالا دیدی.
‫صبر کن خودت می‌بینی.
‫منظره‌ی باشکوهی‌ـه، داوود.
‫مقدس‌ترین مکان در این سرزمین ‫تو مقدس‌ترین روز سال.
‫امروز خدا ما رو تماشا می‌کنه؟
‫خدا هر روز ما رو تماشا می‌کنه.
‫مخصوصاً تو رو، ناتانائیل.
‫- واسه همین اینقدر می‌خنده. ‫- الیاب.
‫اونجاست؟
‫آره.
‫«خیمه عهد».
‫جایی که روح خدا ساکنه.
‫داوود؟
‫همه دارن آماده می‌شن که برن.
‫تو خوبی؟
‫آره.
‫دارم گوش میدم ‫تا صدای مادرم رو تو باد بشنوم.
‫می‌خواستم بهش بگم.
‫چی رو بهش بگی؟
‫دارم میرم به «خیمه».
‫بچگی با هم نمی‌رفتید؟
‫اون هیچوقت اجازه نداشت.
‫منم همینطور.
‫بیا. ما برمی‌گردیم خونه.
‫نه.
‫نه، به‌خاطر من نه. تو برو.
‫نه. هیچ‌کدوم ما دیگه اجازه نداریم.
‫این تصمیم بزرگان قومه.
‫- مُتظاهرها. ‫- الیاب.
‫- این به‌خاطر داووده. ‫- الیاب، ساکت شو.
‫تو قهرمان پادشاهی.
‫یالا.
‫بیا بریم.
‫همه چیز خوبه، پادشاه من؟
‫هیچ چیز خوب نیست.
‫یه خائن بین ماست.
‫لعنت به سموئیل.
‫خون این‌ها به گردن اونه.
‫اون منصوب‌شده رو می‌گید؟
‫خب، خیالتون راحت باشه،
‫این تهدید برطرف می‌شه.
‫اول خانواده‌اش، ‫بعدش خود اون منصوب‌شده.
‫یوآب از پسش برمیاد.
‫م... من داشتم فکر می‌کردم که، ‫یکی دیگه رو برای این کار بذارم.
‫نه.
‫یوآب، تنها کسیه که بهش اعتماد دارم.
‫البته.
‫این کار انجام می‌شه ‫قبل از اینکه به «خیمه» برسیم.
[خاندان داوود]
‫پدر اگه بود، افتخار می‌کرد ‫که می‌دید تو مراسم «خیمه» شرکت می‌کنی.
‫اون به هردوی ما افتخار می‌کرد.
‫راستش، من با تو نمیام.
‫همین الان شنیدم که قراره ‫با یوآب برم یه مأموریت.
‫الان؟
‫چرا؟
‫بهم نگفت.
‫باید مهم باشه.
‫می‌خواستم این لحظه رو با هم شریک باشیم.
‫شاید چیزی بود ‫که هیچوقت قرار نبود ببینم.
‫باید هر روز این رو تمیز کنی.
‫قول میدی؟
‫سارا.
‫میکال. یه‌کم استراحت کن.
‫خانواده‌ام خیلی بهت مدیونه.
‫باعث افتخارمه که خدمت کنم.
‫تو بیشتر از خدمت کردن انجام میدی.
‫به‌خاطر تو، برادرم زنده‌ست.
‫خب، خوشحالم که مهارت‌هام به درد خورد.
‫من جاناتان رو خوب می‌شناسم.
‫احساسات اون به تو، ‫عمیق‌تر از قدردانیه.
‫مردها اغلب وقتی درمانشون می‌کنم گیج می‌شن.
‫یه حسی مثل محبت ‫و احترام به درمانگر.
‫اگه نظر من رو بخوای...
‫به نظر میاد این احساسات دوطرفه‌ست.
‫ما تازه همدیگه رو دیدیم.
‫پس... پس با ما بیا.
‫به «خیمه»؟
‫اگه بری، ‫هیچوقت نمی‌فهمی چی می‌تونست بشه.
‫خب، میای؟
‫- آره؟ ‫- باشه.
‫پسرم چطوره؟
‫سمسون چطوره؟
‫داداش.
‫تو هم با ما میای؟
‫خواهرت انگار فکر می‌کنه ‫تو هنوز مریضی.
‫هیچوقت انقدر حالم بد نبوده.
‫خب، پس فکر کنم مجبورم همراهت بیام.
‫بیا برات یه اسب بگیرم.
‫خواهش می‌کنم، داداش.
‫سفر طولانی‌ایه.
‫معنیش این نیست که باید حرف بزنیم.
‫از نظر من که خوبه.
‫شاید ترجیح میدی ‫تو کالسکه بشینی؟
‫تو الان زن یه شاهزاده‌ای.
‫خیلی زود ازدواج کردیم، ‫اما هنوز خیلی کم من رو می‌شناسی.
‫کمک می‌خوای بیای بالا، شاهزاده‌ی من؟
‫دیگه برای جا زدن دیره.
‫چرا مادر نمیاد؟
‫پدر.
‫اون همیشه تو «خیمه» ‫با ما بوده.
‫و امسال، نخواهد بود.
‫اورایا، من باید رهبری کنم، ولی نمی‌دونم ‫از کدوم طرف باید بریم.
‫- اون دیده‌بان جلوی ستون رو می‌بینی؟ ‫- آره.
‫چشمت بهش باشه ‫و فقط اسبش رو دنبال کن.
‫ممنونم.
‫فرمانده جدیدمون داره ‫آدرس می‌پرسه؟
‫باید نگران باشیم؟
‫یادم بنداز ببینم، اُوز، ‫تو چند تا غول کشتی؟
‫حداقل بهم می‌گی ‫کجا داریم می‌ریم؟
‫«قریه یعاریم»؟
‫نه، داریم می‌ریم جنوب.
‫یهودا؟
‫دقیقاً کجا؟ کدوم دهکده؟
‫- و چرا؟ ‫- الیاب.
‫وقتی زمانش برسه حقیقت رو ‫می‌فهمی.
[محانیه، جاده‌ی خیمه]
‫- تو هم می‌خوای؟ ‫- دوست ندارم.
‫داوود.
‫پادشاه من.
‫ممنونم به‌خاطر این افتخار بزرگ.
‫این کمترین کاری بود که می‌تونستم ‫برای یه نفر به این وفاداری بکنم.
‫بهت حسودیم می‌شه،
‫که داری همه‌ی این‌ها رو برای اولین بار ‫تجربه می‌کنی.
‫«روز کفاره» ‫زمانی برای توبه‌ست.
‫برای چیزهایی که ما رو از خدا دور می‌کنه.
‫و برای عواقب ‫انتخاب‌هامون.
‫این مراسمی‌ـه که همزمان ‫شروع و پایان خیلی چیزهاست.
‫خودت می‌بینی.
‫فرمانده‌ی ما خواننده‌ست؟
‫بهشون اهمیت نده.
‫جلب اعتمادشون زمان می‌بره.
‫می‌دونی، من سال‌ها چوپان بودم ‫و گله‌های پدرم رو هدایت می‌کردم،
‫و اون‌ها همیشه با وفاداری کامل ‫دنبالم میومدن.
‫خب، آدم‌ها گوسفند نیستن.
‫سرباز بودن یعنی مواجهه با درد
‫و سختی
‫و احتمال مرگ تو هر روز.
‫پس یه رهبر باید بهشون ‫هدفی بزرگتر از خودشون بده.
‫تو بهش می‌رسی، داوود.
‫یه روزی، یه جوری.
‫ما خدمتکار داریم که به اسب‌ها برسه.
‫آدم فکر می‌کنه تا الان باید این رو فهمیده باشه، ‫ولی خب میکال رو که می‌شناسی.
‫می‌شناسم.
‫می‌خواستم بهت بگم، ‫پدرم رو راضی کردم
‫که به خانواده‌ات ‫صد رأس گوسفند ببخشه.
‫و پدرت، ‫دوباره تو یهودا اعتبار پیدا می‌کنه،
‫و می‌تونه با بقیه عبادت کنه.
‫همه‌ی گناهای گذشته پاک می‌شه...
‫...پس...
‫...پس می‌تونه سال دیگه به ما ملحق بشه.
‫این هدیه‌ی من به توئه.
‫ممنونم.
‫ولی عشق من رو نمی‌شه خرید، میراب.
‫شاید بشه به دستش آورد؟
‫قبلاً به دست اومده.
‫می‌دونم اونی نیستم که تو انتخاب کردی، ‫ولی کاری می‌کنم که این انتخاب درستی باشه.
‫می‌دونی با خواهرت چی کار کردی؟
‫من چی کار کردم؟
‫داوود، من هیچوقت انتخاب نشدم، هیچوقت.
‫نادیده گرفته می‌شم.
‫بهم بی‌توجهی می‌شه.
‫فکر کنم تو هم می‌دونی چه حسی داره.
‫اینکه خانواده‌ات فراموشت کنن، ‫اینکه مسیری نداشته باشی.
‫ولی حالا خودت رو ببین.
‫تو اون غول رو کشتی، ‫و اون همه چیز رو بهم ریخت.
‫تو مسیر خودت رو پیدا کردی، ‫و منم می‌خوام مسیر خودم رو پیدا کنم.
‫چون منم به اندازه‌ی میکال ‫لیاقت داشتن آینده رو دارم.
‫و حقیقت اینه که، من و تو، ما...
‫ما همونی هستیم که این پادشاهی نیاز داره.
‫و به‌خاطر همینه که پدرم انتخابش رو کرد، ‫و نظرش رو عوض نمی‌کنه.
‫حالا، مجبور نیستی ازش خوشت بیاد،
‫و، واقعاً، مجبور نیستی عاشقم باشی،
‫ولی چشمان همه‌ی ملت به ماست.
‫پس، لطفاً فقط من رو شرمنده نکن.
‫کمک!
‫اونجا!
‫چه بلایی سرت اومده؟
‫مردان مسلح. کنعانی‌ها.
‫دارن دهکده پشت دهکده رو غارت می‌کنن.
‫حالا، نوبت دهکده‌ی منه.
‫جِبع.
‫داوود،
‫برادرت و یه دسته از مردها رو بردار.
‫ما نیروی کمکی خبر می‌کنیم.
‫- اطاعت می‌شه. ‫- این رو ببر.
‫راه رو نشون بده.
‫ابی، بیا بریم.
‫سلاح‌هاتون رو آماده کنید!
‫کنعانی‌ها دارن حمله می‌کنن!
‫یوآب، چرا ما اینجاییم؟
‫هی.
‫دیگه مخفی‌کاری بسه.
‫این‌ها همسایه‌های من‌ان.
‫مردی که سموئیل منصوب کرده، .اینجا زندگی می‌کنه
‫نه.
‫امکان نداره راست باشه.
‫ولی هست.
‫و ما باید چی کار کنیم؟
‫تهدید رو همراه با خط خونی خاندانش ‫از بین ببریم.
‫نباید هیچ‌کس زنده بمونه.
‫یوآب...
‫این‌ها آدم‌های خوبی‌ان.
‫ما نمی‌تونیم.
‫من این کار رو نمی‌کنم.
‫ترجیح میدی خانواده‌ی خودت باشه؟
‫الیاب، تو اینجا چی کار می‌کنی؟
‫پدرت گفت ‫برگشتی جِبعَه.
‫توبایا، پسر یافث،
‫تو رو خائن اعلام کردن.
‫چی؟ نه. یوآب.
‫- نه، نمی‌فهمم. ‫- یوآب.
‫الیاب، بهش بگو. تو من رو می‌شناسی.
‫مرگ تو برای حفظ آینده...
‫- یوآب. ‫- ...پادشاه برحق ما...
‫- یا خدای رحیم، لطفاً. ‫- ...منصوب‌شده‌ی واقعی لازمه.
‫الیاب، بهش بگو.
‫- بابا! ‫- برو! فرار کن، پسرم.
‫بدو!
‫من میرم دنبال پسره.
‫تو کار بقیه رو تموم کن.
‫عاقل باش، پسرعمو.
‫نه، لطفاً. توبایا.
‫- توبایا؟ ‫- بابا کجاست؟
‫چطور تونستی این کار رو بکنی؟
‫خدا عصبانیه.
‫این رهبر ماست؟ ‫من نمی‌دونم اصلاً...
‫اینجا!
‫- اینجا، چند نفر زنده موندن! ‫- بهت گفتم اون آماده نیست.
‫خدایا، کمکم کن.
‫اوز...
‫دوازده نفر رو ‫به کشتن دادیم، داوود.
‫دوازده نفر.
‫چرا عجله کردی و رفتی تو؟
‫اورایا، اوز رو ببر. به زخمی‌ها برس. همین الان
‫بهت گفتم اون یه رهبر نیست.
‫کافیه.
‫کنعانی‌ها داشتن ‫به روستایی‌ها حمله می‌کردن.
‫من کاری رو کردم که... که حس کردم ‫باید انجام بدم.
‫می‌دونی اون‌ها چی کار می‌کردن.
‫ما برتری داشتیم.
‫ولی تو احساسی عمل کردی ‫و موقعیت ما رو لو دادی.
‫شاهزاده‌ی من، ‫یه چیزی هست که باید ببینید.
‫تو همین الان باعث مرگ آدم‌هایی شدی ‫که لازم نبود بمیرن.
‫همه‌ی کنعانی‌های مُرده یکی از این‌ها داشتن.
‫دو تا گاری پر از این‌ها بود.
‫بیشتر هم فرار کردن.
‫زغال چوب.
‫چوب سوخته؟
‫چوب سوخته به چه دردشون می‌خوره؟
‫چرا به‌خاطرش جون‌شون رو به خطر می‌ندازن؟
‫داوود، بیا کنار آتیش بشین. بیا.
‫من باعث مرگ اون آدم‌ها شدم.
‫جنگ بود.
‫اون‌ها هزینه‌اش رو می‌دونستن.
‫اون‌ها دنبالم اومدن.
‫بهم اعتماد کردن.
‫می‌دونی...
‫من با دیدن پدرم بزرگ شدم ‫که آدم‌ها رو به کام مرگ می‌فرستاد،
‫پس...
‫می‌دونم جنگ چی کار می‌کنه.
‫نه فقط با اون‌هایی که می‌جنگن، ‫بلکه با اون‌هایی که جا می‌مونن.
‫نمی‌شه از غم و اندوه فرار کرد، داوود.
‫ولی مجبور نیستی تنهایی تحملش کنی.
‫خب؟
‫این هنوز سنگینه.
‫تو به من قولِ شمشیرهای آهنی ‫به ظرافت شمشیر جالوت دادی.
‫به زمان احتیاج دارم، پادشاه من. و مواد اولیه‌ی بیشتر
‫من هر چی خواستی بهت دادم
‫به قیمت جون آدم‌های زیاد،
‫و با این حال تو نمی‌تونی ‫به قول‌هات عمل کنی؟
‫شاید تو به اندازه‌ی ‫استادت ماهر نیستی.
‫هیچ‌کس به اندازه‌ی استاد من ماهر نیست.
‫- پس کجاست؟ ‫- هیچ‌کس نمی‌دونه، پادشاه من.
‫فکر می‌کنن مُرده.
‫شمشیر جالوت آخرین کارش بود.
‫ولی من بهترین شاگردشم.
‫خواهش می‌کنم، من ارزشم رو ثابت می‌کنم.
‫و به زودی، شما یه ارتش بزرگ رو رهبری می‌کنید
‫که بهترین سلاح‌های ‫شناخته شده دستشونه.
‫نه برای آدم‌ها.
‫برای اسطوره‌ها و پادشاهان.
‫می‌تونی این کار رو بکنی یا نه؟
‫بله. بله، سرورم.
‫بهتون نشون میدم.
‫خوبه.
‫برگرد سر کارت.
[خیمه، شهر نوب]
‫داوود! داوود! داوود!
‫خیلی وقت پیش، خداوند، «خیمه عهد» رو ‫از کوه سینا به موسی نشون داد
‫و بهش گفت که یکی ‫دقیقاً شبیه همون روی زمین بسازه.
‫انگار...
‫یه سایه از قلمرو آسمانیه.
‫همین‌جا برای ما.
‫آره.
‫داوود! داوود! داوود!
‫مردم من!
‫بهتون معرفی می‌کنم...
‫غول‌کُش رو!
‫و شاهدختش، میراب.
‫تظاهر کن، داوود.
‫به‌خاطر اون‌ها نه، به‌خاطر من.
‫- داوود! داوود! داوود! ‫- خواهش می‌کنم.
‫کجا بودی؟
‫این چه مأموریتی بود؟
‫در موردش حرف نمی‌زنیم.
‫نه اینجا.
‫نه هیچوقت.
‫اگه اومدی که به سموئیل صدمه بزنی،
‫اول باید از روی همه‌ی کاهنان «خیمه» رد بشی
‫جلوی چشم همه‌ی مردم شام.
‫بهت اطمینان میدم، ‫ما نه نیازی داریم و نه می‌خوایم به این «پیشگو» آسیبی بزنیم.
‫راستش، ما اومدیم تا بهش پیشنهادی بدیم ‫که از گناهان خودش خلاص بشه.
‫هنوز زیر ستاره‌ها می‌خوابی؟
‫میکال.
‫خواهش می‌کنم، بشین.
‫در مورد خودمون یه تصمیمی گرفتم.
‫اگه به‌خاطر اون موقع‌ست،
‫خواهرت داشت برای جمعیت نمایش اجرا می‌کرد ‫و من هیچ لذتی نبردم...
‫ولی مردم بردن.
‫می‌تونم ببینم آخرش چی می‌شه.
‫بیا به خودمون بیشتر از این درد ندیم.
‫تو...
‫تو با میراب ازدواج می‌کنی، و من...
‫- منم باهاش کنار میام. ‫- نه، نه.
‫من... من... نمی‌تونم.
‫این کار رو نمی‌کنم. من عاشقتم، میکال.
‫فقط تو.
‫چیزهای بیشتری از خوشحالی خودمون هست ‫که باید در نظر بگیریم.
‫شاید من فقط قرار بود کمکت کنم ‫با اون غول روبه‌رو بشی.
‫- شاید هدف خدا از این ماجرا همین بوده. ‫- چی؟ نه.
‫ما برای هم ساخته شدیم. من می‌دونم.
‫گوش کن، ما فقط باید به جنگیدن ادامه بدیم.
‫من دارم می‌جنگم.
‫من دارم برای یه چیز دیگه می‌جنگم.
‫برای چی؟
‫خانواده‌ام.
‫ولی خودت گفتی، ‫پدر خودت رو مقصر می‌دونی.
‫ازش عصبانی‌ام، آره، ‫ولی اون هنوز پدرمه.
‫- و اون منصوب‌شده‌ست. ‫- هست؟
‫بر علیه خدا حرف نزن.
‫نه پیش من و قطعاً نه اینجا.
‫- نه، نه، نه، منظورم اون نبود. ‫- عاشقتم، ولی من...
‫من تو یا هیچ‌کس دیگه‌ای رو ‫به خواست اون ترجیح نمیدم.
‫اگه انتخاب کردن من خواست خدا باشه چی؟
‫تو هی این رو می‌گی، ‫ولی اصلاً ازش پرسیدی؟
‫- دائماً. ‫- جواب داده؟
‫- خب، هنوز نه، ولی... ‫- اینم جواب ما.
‫اگه واقعاً قرار بود ما با هم باشیم، ‫این ماجرا راحت‌تر بود.
‫مجبور نبودیم هی خلاف جهت آب شنا کنیم ‫یا خانواده‌ام رو از هم بپاشیم.
‫داوود، مادرم حتی اینجا نیست.
‫می‌دونم، می‌دونم.
‫می‌ترسم...
‫می‌ترسم نکنه داریم خودخواه می‌شیم.
‫میکال، خواهش می‌کنم.
‫من تصمیمم رو گرفتم.
‫اگه دوستم داری، بهش احترام می‌ذاری.
‫این به‌خاطر داووده.
‫این تقصیر اون یا تو نیست، ‫ولی باریه که تو باید به دوش بکشی.
‫پس، به‌جای قضاوت کردن بقیه مثل اون‌ها،
‫نگران مردی باش ‫که خدا می‌خواد بشی.
‫شاید اون موقع، ‫تو کسی باشی که آبروی خانواده‌ی ما رو برمی‌گردونه.
‫بابا!
‫توبایا. توبایا.
‫پادشاه من.
‫ممنونم، ابنر، ‫که عزیزترین مهمونم رو آوردی.
‫بهم بگو، شائول...
‫همه‌ی مهمانان عزیزت رو به زور...
‫نیمه شب میارن تو چادرت؟
‫هیلا...
‫نیاوردمت اینجا که تهدیدت کنم، ‫بلکه برای یه درخواست.
‫کلی حرف داریم که بزنیم.
‫خواهش می‌کنم، بشین.
‫ترجیح میدم بایستم.
‫اَخینوعَم کجاست؟
‫شما همیشه با هم سفر نمی‌کنید؟
‫مکان ملکه به تو ربطی نداره.
‫صادقانه امیدوارم مریض نباشه
‫یا مثل تو که اخیراً درگیر شدی، ‫با شیاطین ذهنش درگیر نباشه.
‫بهت اطمینان میدم، هیلا، ‫ذهنم هیچوقت به این شفافی نبوده.
‫و سموئیل باید این رو بدونه.
‫شوهرت رو که معلومه ‫هدف خدا رو گم کرده، راضی کن
‫که انتخاب درست رو بکنه.
‫فردا، سموئیل باید ‫حمایتش رو از من به عنوان پادشاه
‫جلوی مردم جمع‌شده‌ی شام دوباره اعلام کنه.
‫تو اون رو مثل یه زندانی به زنجیر کشیدی.
‫حتی اونم نتونست راضیش کنه ‫کاری که تو می‌خوای رو بکنه.
‫بین این همه جا، ‫چرا باید نظرش اینجا عوض بشه؟
‫اگه خدا جواب رو ‫به اون نگفته،
‫پس شاید به عهده‌ی من باشه ‫که حقیقت رو در گوشش بگم.
‫نمی‌بینی؟
‫وقتی حرف‌های سموئیل به نفع خاندان توئه، ‫اون‌ها رو از طرف خدا قبول می‌کنی.
‫و وقتی نباشه، ردشون می‌کنی.
‫یا خدا از طریق شوهر من حرف می‌زنه، ‫یا نمی‌زنه.
‫و اگه نزنه، ‫پس منصوب شدن تو هیچوقت عادلانه نبوده.
‫پس، تو در هر صورت باختی.
‫این رو قبول کن تا به آرامش برسی.
‫هیچ‌کس تا ابد زنده نیست ‫و عمر سموئیل تموم می‌شه
‫زودتر از چیزی که باید، ‫اگه به مخالفت با من ادامه بده.
‫و، هیلا...
‫خیلی برام سنگین تموم می‌شه ‫اگه بلایی هم سر تو بیاد.
‫ای خدای لشکرها، من از طرف ‫اون‌هایی که هنوز وفادارن ازت می‌خوام.
‫عشق و مهربانی‌ات رو ‫به قومت، شام، نشون بده...
‫ولی تو بسیار صبور...
‫و مهربانی.
‫تو دیر خشمی ‫و رحمتت بی‌اندازه‌ست.
‫باشد که قربانی ما در نظر تو پذیرفته شود
‫همزمان که وارد این سال جدید می‌شویم.
‫ما رو از گناه رها کن.
‫خطاهای ما رو ببخش.
‫و، خداوندا، تاج برکت...
‫و لطفت رو بر سر ما بذار.
‫و تو کجا بودی؟
‫فقط داشتم از هوای شب لذت می‌بردم.
[روز کفاره]
‫ممنون.
‫چیه؟
‫- تو نباید اینجا باشی. ‫- جاناتان!
‫مشکلی نیست.
‫نه، نه، اشکالی نداره.
‫ما رو تنها بذارید.
‫بیا.
‫سموئیل.
‫خب، تو یه... یه پیروزی بزرگ ‫به دست آوردی.
‫کارت عالی بود.
‫پیروزی رو داوود به دست آورد.
‫یه چیزی ناراحتت کرده.
‫اون منصوب‌شده‌ست.
‫توسط خدا انتخاب شده تا جای پدرم رو بگیره.
‫اینطور نیست؟
‫خب...
‫دلت بهت چی می‌گه؟
‫اون دوست من شده...
‫و من دارم بهش مهارت‌هایی رو یاد میدم
‫که می‌تونه برای نابودی پدرم، ‫خانواده‌ام، و خودم ازشون استفاده کنه.
‫این...
‫این ذهن رو به فساد می‌کشونه.
‫به من گوش کن.
‫هیچ‌کس، حتی من، نمی‌تونه دقیقاً بدونه
‫که خداوند چه قصدی داره ‫یا خواسته‌اش چطور آشکار می‌شه.
‫تو واقعاً فکر می‌کنی که داوود ‫هیچوقت به تو یا خانواده‌ات آسیب می‌زنه؟
‫فکر نمی‌کنم.
‫ولی... نقش من تو این ماجرا چیه؟
‫اگه اون قراره روی تخت بشینه، ‫من بزرگترین مانعش هستم.
‫پس تبدیل به بزرگترین متحدش شو.
‫به داوود کمک کن تا تبدیل به مردی بشه ‫که خدا بهش نیاز داره.
‫جاناتان، جاناتان.
‫در این بین، سعی کن یه‌کم لذت ببری
‫از زندگی خودت.
‫دست‌هات رو بشور.
‫زود باش.
‫تو یه بدهی بزرگ به من داری، پسر «یسی».
‫من تو و خانواده‌ات رو از یه مرگ سریع نجات دادم
‫تو... چی کار کردی؟
‫من می‌دونم تو قراره کی باشی، داوود.
‫من...
‫من در مورد اون منصوب شدن می‌دونم.
‫پس حقیقت داره.
‫چشم‌هات لو دادنت.
‫نگران نباش.
‫من اسم یه نفر دیگه رو تو گوش پادشاه انداختم
‫اسم مردی که دلم براش تنگ نمی‌شه.
‫اون‌ها به جای تو مُردن، داوود.
‫پس،
‫وقتی عصای سلطنت طبق پیش‌گویی به یهودا برگرده ‫و تو روی تختت بشینی،
‫جنگجوی موسیقیدان کوچولوی من،
‫یادت باشه کی ازت محافظت کرد.
‫خداوند انتخاب کرده.
‫بر روی این بُز، من تمام گناهان‌مون رو می‌ذارم
‫تا اون بتونه اون‌ها رو به بیابان ببره.
‫بذار گناه ما رو از ما دور کنه،
‫تا دیگه هرگز این مردم رو آلوده نکنه.
‫تِکیعا گِدولا.
‫اون منصوب‌شده‌ی قلابی تو دیگه نفس نمی‌کشه.
‫خدا اون رو به من نشون داد تا بتونم ‫از روی زمین محوش کنم.
‫حالا به مردم نشون بده ‫که من پادشاه منتخب خدام.
‫یه بار دیگه من رو منصوب کن، همین‌جا و همین الان
‫فقط اون موقع‌ست که صلح ‫تو سراسر سرزمین حکم‌فرما می‌شه.
‫من کاری رو می‌کنم که خدا می‌گه.
‫این رو می‌دونی، شائول.
‫و چیزی که تو می‌خوای رو، ‫خدا نگفته.
‫هی.
‫من کنارتم، داداش.
‫با تو می‌جنگم و با تو عزاداری می‌کنم.
‫انتخاب اشتباهی کردی.
‫شائول...
‫من از تو نمی‌ترسم.
‫من به تو خدمت نمی‌کنم.
‫این محراب برای کاهن‌هاست،
‫نه پادشاه‌ها.
‫به چیزی که می‌خوای می‌رسی.
‫دیگه باهات نمی‌جنگم.
‫قبولش می‌کنم.
‫- میکال. ‫- ولی نمی‌تونم برای این کار کنارت باشم.
‫انتظار نداشته باش ببخشمت، میراب.
‫نمی‌تونم.
‫جاناتان.
‫یه مرد دانا بهم گفت از زندگی‌ام لذت ببرم...
‫...و من دارم به حرفش گوش می‌دم.
‫می‌دونم تو چی می‌خوای...
‫ولی این،
‫ما، ممکن نیست.
‫تو همین رو نمی‌خوای؟
‫بهت گفتم برادرم تو جنگ کشته شد،
‫ولی همه‌ی داستان رو بهت نگفتم.
‫اسمش اسحاق بود.
‫اون تو نبرد «مخماس» کشته شد.
‫همون نبردی که تو رو به عنوان ‫قهرمان شام مشهور کرد.
‫می‌گن از یه صخره‌ی پرشیب بالا رفتی ‫و یه حمله رو شروع کردی
‫به روی کنعانی‌ها، ‫فقط با پرچمدارت در کنارت.
‫دو نفر در برابر یه ارتش.
‫برادرم یکی از اون صدها مردی بود
‫که از شجاعت تو الهام گرفتن ‫تا به نبرد ملحق بشن...
‫و به‌خاطر همین کشته شد.
‫هر چقدر هم تلاش می‌کنم، ‫و باور کن، تلاش کردم...
‫نمی‌تونم تو رو ‫مسئول مرگش ندونم.
‫من زندگی‌ها رو نجات میدم...
‫و تو اون‌ها رو می‌گیری.
‫به همین سادگی.
‫سارا...
‫تو خوبی؟