.
‫[برخی از رویدادهای به تصویر کشیده‌شده [...در این مجموعه
ممکن است دقیقاً با تمام واقعیت‌های تاریخی و مذهبی] [مطابقت نداشته باشند
‫[با اینکه تلاش کرده‌ایم برخی جنبه‌های تاریخ را [...به‌درستی نمایش دهیم
برای اهداف داستان‌گویی] [از خلاقیت‌هایی استفاده شده است
‫آنچه در "خاندان داوود" گذشت...
‫به افتخار دختر زیبایم
‫و پسرِ جدیدم، کشنده‌ی غول‌ها.
‫- یه کاری برام می‌کنی؟ ‫- هر کاری بگی.
‫- ازش محافظت کن. ‫- دارم همین کار رو می‌کنم.
‫این شمشیر، ‫جوری می‌جنگه که تا حالا ندیدم.
‫ببرش به "نوب"، قایمش کن ‫پیشِ بقیه اشیای مقدس.
‫شایعه شده که ‫"ساموئیل" به سرزمین ما اومده.
‫اگه چیزی می‌دونستی، بهم می‌گفتی.
‫- می‌گفتم. ‫- این به خاطر داووده.
‫این تقصیر اون یا تو نیست.
‫تو کسی هستی که قراره خاندانِ ما رو رستگار کنه
‫- حالا داری بهم رحم نشون میدی؟ ‫- وقتشه که مسیرت رو انتخاب کنی.
‫- تو "دینا" رو کشتی. ‫- هیچ‌کس نباید بفهمه امروز چی دیدی.
‫خائنی که دنبالشی ‫همین‌جا تو خونه‌ی خودت بوده.
‫اون شخص منصوب‌شده... داووده.
‫دیگه فریبکاری بسه. ساموئیل تو رو انتخاب کرد؟
‫نه. خدا من رو انتخاب کرد.
[خاندان داوود] [فصل دوم- قسمت پایانی]
‫سرورم، من قصد آسیب زدن به شما رو ندارم.
‫خواهش می‌کنم. مجبورم نکنید باهاتون بجنگم.
‫مراقب باش بچه. یه دلیلی داره که من پادشاهم.
‫گفتم که... ‫نمی‌خوام باهاتون بجنگم.
‫"اشبعل"، بگیرش!
‫نذارید فرار کنه!
‫نگهبان‌ها!
‫پسر "یسی" رو پیدا کنید!
‫داوود؟
‫داوود!
‫وایسا!
‫دنبالم بیاید! نگهبان‌ها، بگیریدش!
‫"ابنر"، افرادم رو جمع کن!
‫- ببینیم افرادِ تو می‌تونن بگیرنش یا نه. ‫- الیاب.
‫- چه خبره؟ ‫- بگیریدش.
‫نه. دارید چی کار می‌کنید؟ ‫بهم دست نزنید. نه!
‫ببریدش.
‫دارید چه غلطی می‌کنید؟
‫نه، نه، نه!
‫داوود، برادرش، به پادشاه خیانت کرده.
‫با چشم‌های خودم دیدم.
‫حالا، می‌دونم خیلی‌ها بهش خدمت کردید. ‫براش جنگیدید.
‫ولی هر کسی که به داوود وفادار بمونه ‫خائن به خاندانِ شائول محسوب می‌شه.
‫‏20 تا مرد می‌خوام سرِ هر دروازه‌ی شهر.
‫وجب به وجبِ خونه‌ها، زمین‌ها،
‫و مستراح‌ها رو بگردید!
‫- و پیداش کنید. ‫- رفته سمت دروازه شرقی.
‫زخمیه. پس بجنبید.
‫برید!
‫داوود؟ چی... چی شده؟
‫برو وسایلت رو جمع کن.
‫- باید بریم. ‫- چه خبره؟ داوود.
‫- گوش کن، باید بریم. همین الان. ‫- زخمی شدی، تو...
‫داوود، نگاه کن...
‫چی شده؟ کی این بلا رو سرت آورد؟
‫پدرت.
‫چی؟ نکنه... باز بیماریش عود کرده. ‫من میرم پیشش.
‫نه، نه. نمی‌فهمی. ‫نه، اون می‌خواد من رو بکشه.
‫- چی؟ ‫- باید بریم. همین الان.
‫سریع وسایلت رو جمع کن.
‫- نه، داوود، صبر کن. داوود، وایسا. ‫- "میکال"، خواهش می‌کنم. میکال.
‫خواهش می‌کنم، فقط... فقط راستش رو بهم بگو.
‫کمی بعد از اینکه با تو آشنا شدم،
‫ساموئیل اومد بیت‌لحم.
‫به خونه پدرم.
‫اون من رو منصوب کرد.
‫به عنوان چی؟
‫به عنوان پادشاه.
‫گوش کن.
‫- وقت زیادی نداریم. باید بریم. ‫- پادشاه؟
‫تو... تو تمام مدت این رو می‌دونستی.
‫- تمام مدت می‌دونستی. ‫- میکال. میکال، خواهش می‌کنم.
‫وقتی واسه پدرم ساز می‌زدی، ‫وقتی بهش سوگند وفاداری خوردی.
‫من بهش وفادارم. به تو وفادارم.
‫- وقتی تو عزاداری آرومم می‌کردی... ‫- نه.
‫...تو می‌دونستی.
‫من پیش تو گریه کردم.
‫میکال، سعی داشتم ازت محافظت کنم. ‫واسه همین بهت نگفتم.
‫یعنی می‌خواستی تا ابد این رو مخفی کنی، ‫از من؟ از...
‫از بچه‌هامون، داوود؟ ‫هیچ‌وقت نمی‌خواستی بهم بگی؟
‫میکال، اون یه خانواده بی‌گناه رو قتل‌عام کرد، ‫همسایه‌های من رو،
‫چون باور داشت ‫اون‌ها برگزیده هستن.
‫امیدوار بودم هیچ‌وقت مجبور نشی بفهمی،
‫ولی خواهش می‌کنم... به محض اینکه جامون امن بشه همه‌چی رو بهت می‌گم
‫- خواهش می‌کنم بهم اعتماد کن. ‫- چطور می‌تونم بهت اعتماد کنم؟
‫تو از لحظه‌ای که همدیگه رو دیدیم ‫بهم دروغ گفتی.
‫- م... من بهت دروغ نگفتم. ‫- تو دلیلِ عذابِ اونی.
‫تو بودی.
‫- تو تهدیدِ تاج‌وتخت بودی. ‫- نه.
‫تو دلیلِ این بودی که مادرم رو تبعید کرد.
‫- نه، من دروغگو نیستم. ‫- تو بودی.
‫من تهدید نیستم. خدا من رو انتخاب کرد.
‫خدا پدرِ من رو انتخاب کرد.
‫درسته.
‫عشقِ من، خواهش می‌کنم.
‫اگه بمونی، اون از تو علیه من استفاده می‌کنه
‫می‌دونی چه کارهایی ازش برمیاد.
‫داوود، بیا. زود باش.
‫باید بری. بیا. بدو، بدو.
‫برو. باید بری. ‫من میام پیدات می‌کنم.
‫- خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم. ‫- برو! برو!
‫- میکال، خواهش می‌کنم. ‫- برو.
‫خواهش می‌کنم.
‫یه لحظه.
‫برو.
‫"یواب"؟
‫اینجاست؟
‫آره. یواب، من می‌ترسم.
‫درست می‌شه، ولی اون باید بره. ‫وقت کمی دارید. شاید چند دقیقه.
‫این تنها وقتیه که می‌تونم برات بخرم.
‫داوود.
‫میکال. بیا.
‫بیا.
‫داوود رو پیدا کنید!
‫شما دو تا، دروازه‌های غربی رو بگردید، زود!
‫بله، فرمانده یواب.
‫- خبری نشد؟ ‫- نه، فرمانده.
‫- خونه‌ش چی؟ ‫- اونجا نیست.
‫- خودت گشتی؟ ‫- بله.
‫میکال!
‫یه لحظه. هنوز مساعد نیستم.
‫- این در رو باز کن، میکال! ‫- فقط یه لحظه!
‫ابنر!
‫- اینجاست؟ ‫- اون...
‫- راستش رو بگو. ‫- اون...
‫- خوابه. حالش خوب نیست. ‫- برو کنار. برو کنار.
‫ابنر، اون... حالش خوب نیست. گفتم که.
‫صبر کن. داری چی کار...
‫عقلت رو از دست دادی؟
‫اون سعی کرد پدرت رو بکشه. و اشبعل رو.
‫تو... تو این رو دیدی؟ ‫با چشم‌های خودت دیدی؟
‫ابنر.
‫کجا رفت؟
‫نمی‌دونم.
‫- و بهت چی گفت؟ ‫- هیچی بهم نگفت.
‫- حتماً یه چیزی گفته. ‫- نه. هیچی نگفت.
‫میکال، به من دروغ نگو.
‫می‌خوای همراهِ اون بمیری؟ ‫بهت چی گفت؟
‫بهم گفت که به پادشاهی منصوب شده.
‫دا... امکان نداره.
‫چه نقشه‌ای داره؟ کجا رفت؟
‫- ولم کن. خواهش می‌کنم. ‫- دستت رو بکش.
‫خوب فکر کن، یواب. ‫این راه برگشتی نداره.
‫وقتی داوود پادشاه بشه، دیگه چیزی نمی‌مونه ‫که بخوای بهش برگردی.
‫- خائن! ‫- از اتاق برید بیرون، شاهدخت.
‫کار تمومه، فرمانده کل قوا.
‫یواب، خواهش می‌کنم.
‫نکن. نکن. نه.
‫یواب، پدرت می‌خواد ببینتت.
‫اگه جای تو بودم، ‫جواب‌های بهتری آماده می‌کردم.
‫شاهدخت، برید بیرون.
‫نگهبان‌ها!
‫یواب. چه خبر شده؟
‫- شائول حقیقت رو فهمیده. ‫- درباره چی؟
‫درباره داوود.
‫نمی‌فهمم.
‫چند وقته می‌دونستی؟
‫خیلی وقته.
‫یواب، من سعی کردم...
‫وقت نداریم.
‫ابنر داره سربازها رو می‌فرسته خونه‌تون.
‫- برو. ‫- پس تو چی؟
‫باید چند نفر رو جمع کنم.
‫- برو! ‫- باشه.
‫پسرعمو. چرا داری این کار رو می‌کنی؟
‫این خواسته‌ی خداست، مگه نه؟
‫پدر!
‫"ابیناداب"!
‫الیاب.
‫- چی شده؟ ‫- باید بریم. همین الان.
‫- بریم؟ کجا؟ ‫- داوود لو رفته.
‫- گاردِ پادشاه پشت سرمونه. بجنب. ‫- پدر، باید برم؟
‫الیاب. من خونه‌م رو ول نمی‌کنم.
‫خب، چه بمونی چه بری، اینجا می‌سوزه.
‫اینجا بمونی، ‫تو هم باهاش می‌سوزی.
‫داوود الان شاهزاده‌ی شامه. ‫پادشاه جرأت نمی‌کنه ما رو بکشه.
‫چرا جرأت می‌کنه! و می‌کشه.
‫و حرفم رو باور کن پدر، باید فرار کنیم.
‫داوود کجاست؟ جاش امنه؟
‫نمی‌دونم. نمی‌تونم نجاتش بدم.
‫ولی می‌تونم خانواده‌مون رو نجات بدم. حالا بیا
‫وسایلت رو جمع کن ‫و با این خونه خداحافظی کن.
‫هیچی جا نذارید.
‫- بیا. ابیناداب. کمکم کن. ‫- بیا.
‫خوشحالم که با خانواده‌ت ‫شام می‌خوریم، عشق من.
‫چرا این‌همه عجله؟
‫رسمه، هر ماهِ نو.
‫گرچه، دیگه خانواده زیادی نمونده ‫که باهاشون شام بخوریم.
‫این چیه؟
‫سرت رو بدزد.
‫کالسکه رو نگه‌دار.
‫داوود.
‫تنهایی؟
‫آره.
‫اینجا چی کار می‌کنی؟
‫پدرت، اون می‌دونه.
‫سعی کرد من رو بکشه.
‫- چی؟ ‫- کل قصر دنبالمن،
‫ولی هر چی بهت گفتن، ‫دروغه.
‫من به پادشاه وفادارم.
‫من هرگز در حقش گناهی نکردم، ‫قسم می‌خورم.
‫اگه گناهکار بودم، ‫خودت من رو بکش.
‫نمی‌فهمم.
‫نه، اگه واقعیت داشت، ‫پدرم بهم می‌گفت.
‫- خودم بهت هشدار می‌دادم. ‫- اون می‌دونه. از دوستی ما خبر داره.
‫"جاناتان"، تو تنها کسی هستی ‫که می‌تونم بهش اعتماد کنم. خواهش می‌کنم.
‫به کمکت نیاز دارم.
‫من مثل یه برادر دوستت دارم، ‫و مثل جانِ خودم.
‫همین‌جا بمون.
‫میرم جواب می‌گیرم.
‫صبر کن.
‫این رو بده به میکال.
‫- تا وقتی اوضاع امن بشه مخفی بمون. ‫- از کجا بفهمم امنه؟
‫یه زمین هست پایین دیوار شرقی.
‫فردا اونجا تیراندازی تمرین می‌کنم.
‫اگه تیر رو دورتر از سلاح‌دارم پرتاب کردم، ‫بذار نشونه‌ی این باشه که...
‫موفق نشدم.
‫می‌تونی به سلامت بری.
‫من رو ببخش، برادر. ‫من این راه رو انتخاب نکردم.
‫چیزی برای بخشیدن نیست.
‫پدرم این راه رو انتخاب کرد.
‫این اشک‌ها واسه شوهرته ‫که به من خیانت کرد؟
‫تازه خبر مرگ دینا رو شنیدم.
‫اومدم التماست کنم...
‫دیگه خون و خونریزی بسه‌.
‫خواهش می‌کنم، پد...
‫لازم نیست حرف بزنی.
‫خواهرت همه‌چیز رو بهم گفت.
‫چرا این کار رو کردی. ‫دلیلِ خیانتت.
‫بهم گفت این خیانتی که کردی...
‫...بهت تحمیل شده بود.
‫اینکه داوود تهدید کرده می‌کشتت.
‫راسته؟
اوهوم
‫خیلی متأسفم.
‫من تو رو تو این خطر انداختم.
‫نباید می‌ذاشتم باهاش ازدواج کنی.
‫الان جات امنه.
‫امن در کنار خودم.
‫"میراب"؟
‫جاناتان به زودی می‌رسه.
‫این خبرِ سختی براش می‌شه.
‫الان بیشتر از همیشه به وفاداریت نیاز دارم.
‫ظاهراً حق با تو بود، برادر.
‫خدا داوود رو انتخاب کرد.
‫و این چیزی‌ـه که برای بقیه ما مونده.
‫الیاب.
‫من بهش هشدار دادم، پدر.
‫بارها و بارها، ‫ولی هیچ‌وقت گوش نمیده و نداده.
‫حکمتی تو این کار هست.
‫خسته شدم ‫از بس راجع به حکمتِ کارهای داوود شنیدم.
‫هر دفعه پاش می‌لغزه، ‫می‌گن "خواستِ خداست."
‫هر گندی می‌زنه، ماییم که ‫باید جمعش کنیم. آخرش چی؟
‫داشتم راجع به حکمتِ کارهای تو حرف می‌زدم، الیاب
‫چرا اون زن رو گرفتی؟
‫- چی؟ ‫- چرا؟
‫چرا به پسرهایی که مادرم ‫برات آورد راضی نبودی؟
‫الیاب. بیا. بیا! گوش کن چی می‌گم.
‫این باری که به دوش می‌کشی ‫تا خانواده‌مون رو رستگار کنی،
‫من گذاشتم روی دوشت.
‫انصاف نبود، ‫ولی پسرم، کارِ تو تموم شده.
‫دیگه لازم نیست به دوش بکشیش.
‫ولی من به دوش کشیدم.
‫و هنوزم دارم می‌کشم!
‫و کارهایی کردم، پدر.
‫کارهایی که نمی‌تونم فراموش کنم! ‫کارهایی که نمی‌تونم جبران کنم!
‫گناهی نیست که خدا نتونه ببخشه.
‫- شما نمی‌دونید. ‫- من این رو می‌دونم.
‫باید یه تصمیم بگیری.
‫این تلخی رو رها کن، الیاب،
‫وگرنه نابودت می‌کنه.
‫- رهاش کن. رها کن! ‫- نمی‌تونم.
‫نمی‌تونم ببخشمش.
‫- گوش کن چی می‌گم. ‫- خواهش می‌کنم، پدر.
‫برادرت نیست که باید ببخشی.
‫دست از نگرانی درباره ‫مسیرِ داوود بردار.
‫هر چیزی خدا از تو بخواد، ‫آشکارش می‌کنه.
‫- نه. ‫- باید خودت رو آروم کنی.
‫باید ساکت باشی.
‫باید دست از جنگیدن برداری.
‫بس کن.
‫- جاشون رو امن نگه‌دار. ‫- چی؟
‫- هی، الیاب. کجا میری؟ الیاب! ‫- مگه مهمه؟
‫ازم خواست این رو بهت بدم.
‫چی نوشته؟
‫که قوی و شجاع باشم.
‫جاناتان، حقیقت داره؟
‫ساموئیل اون رو منصوب کرد؟
‫بشینید.
‫بشین.
‫چقدر آدم سر این میز کمه.
‫قضیه‌ی این شایعات چیه؟
‫که پدرم، پادشاهِ بزرگ،
‫دستورِ اعدام ‫شاهزاده شام رو داده.
‫مطمئناً همچین کاری نمی‌کنید. ‫نه بدون مشورت با من.
‫- کی این رو بهت گفته؟ ‫- داوود.
‫پیدام کرد.
‫پرسید می‌تونه برگرده ‫به خونه پدرش واسه عبادت.
‫- و تو اجازه دادی؟ ‫- بله.
‫- گذاشتی فرار کنه؟ ‫- از چی فرار کنه پدر؟
‫جاناتان...
‫شنیدنِ این برات سخت می‌شه.
‫داوود سعی کرد پدرت رو به قتل برسونه، ‫پادشاه رو.
‫نه. نه، در واقع ما سعی کردیم اون رو بکشیم.
‫تو آهنگریِ "کنعان"، من اونجا بودم.
‫سعی کرد پدر رو بکشه. دیدم.
هوم
‫پدر... یادت میاد ‫وقتی همه امیدشون رو از دست داده بودن؟
‫یک نفر ایستاد تا ازت دفاع کنه. ‫از تمام شام دفاع کنه.
‫یادت میاد وقتی غول افتاد؟
‫اون مال خیلی وقت پیش بود.
‫پس یادت بیار داوود چقدر دوستت داره.
‫چقدر میکال رو دوست داره. و من رو.
‫هیچ‌وقت کاری نمی‌کنه بهمون آسیب بزنه.
‫به جون خودم قسم می‌خورم.
‫اون یه تهدیده.
‫داوود تهدید نیست پدر!
‫ای پسرِ زنِ سرکش.
‫فکر می‌کنی نمی‌دونم ‫که دوستی با داوود رو
‫به وفاداری به این خاندان ترجیح دادی؟
‫داوود به این خاندان وفاداره.
‫تا زمانی که داوود زنده‌ست، ‫تاج‌وتخت تو هرگز پا نمی‌گیره.
‫تخت پادشاهی فقط زمانی قدرت داره ‫که پادشاه عادل روش نشسته باشه.
‫و هیچ عدالتی ‫در قتلِ داوود نیست.
‫تصمیم من رو به چالش می‌کشی؟
‫بله.
‫چطور جرأت می‌کنی؟
‫داوود بی‌گناهه.
‫بهم خیانت می‌کنی. ‫به خاندان شائول خیانت می‌کنی!
‫و تو به خدایی خیانت می‌کنی که منصوبت کرد!
‫پدر!
‫متأسفم.
‫جاناتان. صبر کن.
‫شرم دارم که پسرِ توام.
‫افتضاح بود.
‫حواسم رو پرت کردی.
‫- میرم میارمش. ‫- نه، نه.
‫نه، خیلی دوره. ‫خودم میرم، باید قدم بزنم.
‫بیا. این‌ها رو ببر اسلحه‌خونه.
‫ممنون، روبن.
‫امن نیست.
‫دستور دادم نگهبان‌های ‫شرقِ اینجا برداشته بشن،
‫راهت رو به "رامح" باز کردم.
‫ساموئیل.
‫فکر می‌کردم بری اونجا.
‫آره.
‫متأسفم. تلاشم رو کردم.
‫پدرم کوتاه نمیاد.
‫می‌ترسم این آخرین باری باشه ‫که همدیگه رو می‌بینیم.
‫من، برات یه هدیه آوردم.
‫برای جناب شاعر.
‫جاناتان، من همیشه دوستت خواهم داشت
‫و بهت خدمت می‌کنم.
‫- باید یه چیزی ازت بخوام. ‫- هر چی می‌خوای بگو.
‫این رو به هیچ‌کس نگفتم، اما...
‫...سارا حامله‌ست.
‫داری پدر می‌شی.
‫و می‌خوای اسمش رو بذاری داوود؟
‫- اجازه میدم. ‫- نه.
‫نه.
‫ولی درخواست محبت دارم...
‫و بخشش...
‫زمانی که به پادشاهی رسیدی.
‫پدرم گفت من احمقم.
‫که تا وقتی تو زنده‌ای، ‫تخت پادشاهی من هرگز پا نمی‌گیره.
‫- من... ‫- و تو جنونش، و تو حسادتش...
‫...داره راست می‌گه.
‫و این حقیقتیه که شامل حال تو هم می‌شه.
‫- جاناتان... من هیچ‌وقت... ‫- داوود.
‫پادشاهان حکومتشون رو تثبیت می‌کنن.
‫کارهایی می‌کنن ‫که می‌گفتن هیچ‌وقت نمی‌کنن.
‫با چشم‌های خودم دیدم.
‫پس بهم قسم بخور.
‫بهم قول بده هیچ‌وقت به خانواده‌م آسیب نمی‌زنی
‫که وقتی من... بگو ازشون محافظت می‌کنی.
‫اگه خودم نتونستم.
‫قسم می‌خورم. قسم می‌خورم.
‫به خانواده‌ت محبت می‌کنم. تا ابد.
‫دوباره قسم بخور.
‫که هرگز وفاداریت رو از خاندانِ من ،قطع نمی‌کنی
‫حتی وقتی تمام دشمنانت ‫به پات افتادن.
‫هرگز یکی از اون‌ها نخواهی بود.
‫این پیمانی‌ست بین ما.
‫پس باشد که ‫خاندان داوود تا ابد پایدار بماند.
‫باشد که پادشاهیت هرگز تمام نشود.
‫جاناتان.
‫من این رو نخواستم.
‫جاناتان، من هیچ‌وقت... هیچ‌وقت ‫هیچ‌کدوم از این‌ها رو نمی‌خواستم.
‫- تو پادشاه بهتری می‌شدی. ‫- نه. نه.
‫خدا همچین اشتباهاتی نمی‌کنه.
‫[رماح] ‫[منزلِ غیب‌گو]
‫این رو بخور، تا تب نکنی. ‫داری می‌لرزی.
‫با عجله رفتم... هیچی برنداشتم.
‫- و میکال؟ ‫- خودم تنهام.
‫تنها؟ نه، چوپان.
‫حتی وقتی با خودتی، ‫تنها نیستی.
‫ممنون.
‫ساموئیل، دوستت دارم، ‫ولی می‌شه انقدر با معما حرف نزنی؟
‫اینطوره؟ خب.
‫همیشه از چیستان خوشم میومد.
‫شاید... ...‫باید یکی از آهنگ‌هات رو
‫درباره چیستان‌های من بنویسی.
‫"سرودِ ساموئیل."
‫ساموئیل، نمی‌دونم چی کار کنم.
‫نمی‌دونم کجا برم.
‫تو جنگ، نقشه دارم، استراتژی دارم.
‫الان نقشه لازم دارم.
‫باید آرامش پیدا کنی.
‫باید خودت رو اینجا ساکت کنی.
‫- و اینجا. ‫- سعی می‌کنم.
‫وقتی بهم می‌گی، "به باد گوش بده"،
‫گوش میدم.
‫- ولی تنها چیزی که می‌شنوم باده. ‫- آره، ولی باید صبر داشته باشی.
‫بهش زمان بده.
‫خداوند با تو سخن خواهد گفت،
‫همون‌طور که بارها با من سخن گفته.
‫چه شکلیه؟
‫آیا... واقعاً صداش رو می‌شنوی؟
‫کلماتش در من جاری شده ‫مثل آب، زلال و سرد.
‫و توی گلوم گیر کرده ‫مثل شن.
‫توی سرم زنگ زده مثل چکش. ‫مثل سندان توی کوره آتش.
‫و اگر کلماتش گهگاهی دلم رو گرم کرده...
‫روحم رو هم سوزونده.
‫ولی بهت می‌گم، اخیراً،
‫کلمه‌ای نیست.
‫چیزی که می‌شنوم موسیقیه.
‫موسیقیِ اون.
‫که داره نواخته می‌شه توسطِ چی؟
‫- یه چوپانِ ساده، آره. ‫- بله.
‫بعضی‌ وقت‌ها، ساموئیل، من...
‫کاش می‌تونستم برگردم ‫به امنیتِ تپه‌ها.
‫هیچ‌کس اسمم رو نمی‌دونست.
‫و اغلب آرزو می‌کنم کاش تو یه خانواده بزرگ می‌شدم ‫نه توی یه خیمه‌گاه مقدس.
‫با این حال تاریخ در امنیتِ تپه‌ها ساخته نمی‌شه
‫زندگیِ سودمند،
‫و پر از معنا، بها داره.
‫یه زندگیِ غیرعادی، بهای غیرعادی هم داره.
‫به تو وظیفه‌ای بزرگ ‫و دشوار داده شده.
‫و این وظیفه به دلایلِ خودِ خدا ‫به تو محول شده.
‫و بنابراین،
‫سفر خواهی کرد... ‫...از جاده شمالی به سمت "نوب".
‫و از کوهستان بالا میری ‫از طریق هزار پله‌ی غربی،
‫تا دیده نشی.
‫بله.
‫بین کاهنان مخفی می‌شی،
‫و منتظر کلام خداوند می‌مونی.
‫اون تو رو هدایت خواهد کرد. این رو قول میدم.
‫داوود، فراموش نکن.
‫آخرین باری که از میان ‫بزرگترین ترس‌هات عبور کردی،
‫یه غول زیر پاهات افتاد.
‫بله.
‫ولی این بار باید با خانواده‌ی خودم روبه‌رو شم
‫شائول مثل پدرم بود.
‫اون برام مثل پسر بود.
‫لازم نیست باهاش روبه‌رو بشی.
‫من انجامش میدم.
‫ساموئیل.
‫اون می‌کشتت.
‫تلاشش رو می‌کنه.
‫چرا به پدر گفتی ‫داوود تهدیدم کرده؟
‫چون ما تنها کسانی هستیم که باقی مونده.
‫میکال، بهت گفتم مردها دیوانه‌ن.
‫تک‌تک‌شون.
‫اون شب...
‫انگار یه زندگی دیگه بود.
‫فقط برای یه لحظه خوشحال بودم. و حالا...
‫داوود بهم دروغ گفت.
‫اون کسی که می‌گه نیست.
‫همون‌طور که گفتم، دیوانه‌ن.
‫ولی... ولی شوهرمه.
‫و دوستش دارم. من...
‫- می‌دونم. متأسفم. ‫- نمی‌دونم چی کار کنم.
‫نمی‌دونم چطور می‌تونم.
‫- نمی‌دونم... ‫- متأسفم. می‌دونم.
‫از اون صندلی متنفرم.
‫اون صندلی فقط بازتابِ کسی‌ـه که روش می‌شینه.
‫نه. سَمه.
‫هر کسی روش بشینه رو می‌کشه.
‫می‌دونم.
‫[نوب] ‫[شهرِ کاهنان]
‫کاهنِ خدا.
‫این پله‌ها مقدس‌اند. ‫چرا ازشون بالا اومدی؟
‫اومدم تا هزار تا ‫از بهترین گله‌های پادشاه رو پیشکش کنم
‫برای قربانی‌های شما،
‫اگر نفرینی رو از روی من بردارید.
‫خدای شما شب و روز من رو عذاب میده.
‫متأسفم. نمی‌تونم کمک‌تون کنم.
‫و جای شما روی این کوه مقدس نیست.
‫داوود، چرا اومدی؟
‫ساموئیل من رو فرستاده. ‫و دعای خیرش رو فرستاده.
‫تنهایی؟
‫در یک مأموریت مخفی و فوری ‫از طرف پادشاهم.
‫اینجا سلاحی دارید؟
‫شمشیری، کمانی؟
‫با عجله اومدم.
‫ام، اینجا شمشیری نیست.
‫به‌جز یکی. بیا.
‫شمشیرِ جالوت.
‫همین یه دونه هست.
‫اگه به کارت میاد، برش دار.
‫ممنون.
‫باید به یاد میاوردم.
‫چی رو به یاد میاوردی؟
‫عظمتِ خدا رو.
‫- پدر. ‫- سربازها اینجان.
‫- چی؟ چی می‌خوان؟ ‫- اون رو.
‫پادشاه دیوانه شده. ‫وفاداری ما در گروی توئه، داوود.
‫بلند شید.
‫چطور پیدام کردید؟
‫ردت رو زدیم. مثل یه گرگ.
‫- تعقیب شدید؟ ‫- نه. تند روندیم.
‫پدر، همین الان از "اِدوم" خبر رسید.
‫پادشاه شخصاً داره میاد اینجا ‫تا شرایط حمایتش رو نهایی کنه.
‫حاضره یه اتحاد جدید ببنده.
‫پسرم سیاستمدار شده. بسیار خب.
‫منم نقشه‌ای دارم ‫تا وفاداری قبایل رو محکم کنم.
‫مخصوصاً "یهودا".
‫مربوط به خواهرهای توئه.
‫پادشاه من.
‫چیزی دیدم که شاید براتون جالب باشه.
‫داوود بین کاهنانِ "نوب" مخفی شده!
‫پیداش می‌کنیم. برش می‌گردونیم.
‫و فقط در ضرورت، از زور استفاده کنید.
‫نذارید خون مردانِ خدا ‫گردنِ ما بیفته.
‫راهی شید!
‫ایست.
‫برو کنار، بزرگوار. ‫راهمون رو بستی.
‫نه.
‫این تویی که راهِ کسی که خدا انتخاب کرده رو بستی
‫ساموئیل، برو کنار.
‫می‌خوای چی کار کنم؟
‫تو کلی حرف واسه برادرم داری. ‫هیچی واسه من نداری؟
‫می‌خوای چی کار کنم؟
‫- می‌تونم کنارت بشینم؟ ‫- بفرمایید.
‫این افودِ پدرمه. (لباس مقدس)
‫ده نسله که تو این مکان مقدس بوده.
‫اوریم و تومیم.
‫می‌بینم که نیاز به راهنمایی داری.
‫بله، دارم.
‫چی شده؟
‫چطور مُردن؟
‫جون خودشون رو گرفتن. ‫تا از عذاب خلاص بشن.
‫من این عذاب رو خیلی خوب می‌شناسم.
‫کجاست؟ ساموئیل کجاست؟
‫داره از جاده "نوب" محافظت می‌کنه.
‫گارد سلطنتی رو احضار کن.
‫چند نفرشون؟
‫همه‌شون رو!
‫ممنونم، کاهنان.
‫می‌ریم شمال ‫به سمت غارهای "عدولام".
‫نزدیکِ "گث" هستش.
‫بله.
‫شائول تا اونجا دنبالمون نمیاد.
‫آماده باشید. غروب حرکت می‌کنیم.
‫تو افرادم رو نفرین کردی همون‌طور که من رو نفرین کردی
‫من کسی رو نفرین نکردم.
‫برو کنار، ساموئیل. ‫و می‌ذارم زنده بمونی.
‫نمی‌تونم اجازه بدم رد بشی.
‫من هزار نفر همراهم دارم.
‫و من فقط یکی رو دارم.
‫ولی همون یکی کافیه.
‫مجبورم نکن نابودت کنم.
‫پس تلاش نکن.
‫عذابت تموم نشده، شائول.
‫به‌جاش، ‫خودِ ذاتت رو فاسد کرده.
‫دروغ می‌گی.
‫من نفرینم رو شکست دادم.
‫نه، تو خودِ نفرینت شدی.
‫از پادشاه محافظت کنید!
‫خدا رو نمی‌شه مسخره کرد!
‫تاریکی چیره شده.
‫تو تبدیل به چیزی شدی که الان هستی.
‫و من دیگه برات سوگواری نمی‌کنم.
‫ولی تو برام پیشگویی می‌کنی.
‫نه.
‫این هرگز سرنوشت من نخواهد بود!
‫من آینده‌م رو کنترل می‌کنم.
‫من سرنوشتم رو کنترل می‌کنم.
‫بهم می‌گی چی می‌بینی، ‫پسرِ کیش.
‫حرف بزن!
‫تاجِ خودم رو می‌بینم.
‫که روی سرِ یکی دیگه نشسته.
‫اسمش رو بگو.
‫نه.
‫باید اسمش رو بگی!
‫اسمش رو بگو!
‫داوود!
‫خوبه!
‫چیه؟
‫مطمئن نیستم.
‫بریم.
‫پادشاهِ من.
‫پادشاه شائول.
‫من "دوئگ" هستم.
‫- ساموئیل کجاست؟ ‫- رفته.
‫ردِ خون میره سمت شرق.
‫پیداش کنم؟
‫ابنر.
‫پادشاه من، از اینجا کجا می‌ریم؟
‫پیش به سوی نوب.
‫تا تمومش کنیم.
‫بیشترِ افراد توانِ سفر ندارن.
‫پادشاه من. مردانِ من آماده‌ی سفرن.
‫خوبه. بیارشون.
‫دنبالم بیاید.
‫[نوب] ‫[شهرِ کاهنان]
‫چه خبر شده؟
‫پسرم، برو. افود رو بردار و برو.
‫باید ازش محافظت بشه. ‫من درستش می‌کنم. حالا برو.
‫پادشاه من.
‫دوست من. چرا اومدی؟
‫چرا بهم خیانت کردی، کاهن؟
‫خیانت؟
‫"اهی‌مَلِک"، گوش کن و راستش رو بگو.
‫چرا خائن رو از من پنهان کردی؟
‫تا بتونه علیه من قیام کنه؟
‫از کی حرف می‌زنی؟
‫پسرِ یسی.
‫داوود؟
‫کی بین خادمانت به اندازه اون وفاداره؟
‫علیه من قیام کرده.
‫و تو کمکش کردی، مگه نه؟
‫راستش رو بگو.
‫بهش نان مقدس دادم. ‫و شمشیر جالوت.
‫تمام چیزی بود که داشتم.
‫شمشیر جالوت؟
‫می‌خواد لشکری علیه من جمع کنه.
‫من... من هیچی از این نمی‌دونستم.
‫از این کشمکش خسته شدم.
‫کشمکشی نیست، سرورم. ‫ما همه بهتون خدمت می‌کنیم.
‫مثل داوود.
‫پس بذار یه سوال ازت بپرسم، ‫پسرِ "اهیتوب".
‫اگه ساموئیلِ بزرگ بهت می‌گفت ‫یکی دیگه منصوب شده،
‫که خدا کس دیگه‌ای رو انتخاب کرده...
‫به کی خدمت می‌کردی؟
‫به خدا خدمت می‌کردم، نه به انسان.
‫همه این کار رو می‌کردیم.
‫بابت صداقتت ممنون.
‫همه‌شون رو بکشید.
‫شائول، این‌ها خادمانِ خدای متعال هستن...
‫مثل داوود بهم خیانت کردن.
‫همه‌شون رو بکشید!
‫پادشاه من. دوست من.
‫هر کاری برات می‌کنم، شائول.
‫ولی این کار رو نمی‌کنم.
‫من انجامش میدم.
‫با کمال میل انجامش میدم.
‫همه‌چی رو بسوزونید!
‫مقدساتشون رو، نفرین‌هاشون رو!
‫همه‌چیز رو! همه‌شون رو بکشید!
‫چی کار کردی؟
‫کاری که لازم بود.
‫ساموئیل؟
‫عشقم؟
‫ساموئیل.
‫"هیلا".
‫زیبا نیست؟
‫خلقتِ خدا.
‫ولی حس می‌کنم...
‫اتفاق وحشتناکی افتاده.
‫استراحت کن، ساموئیل.
‫تو نقشت رو تو طرحِ بزرگ ‫بازی کردی.
‫خدا خودش می‌دونه.
‫من... تلاشم رو کردم.
‫نه.
‫خوب جنگیدی.
‫خوب تمومش کردی.
‫آره.
‫زیباست.
‫[شهر گث] ‫[قلمرو کنعان]
‫غول‌کش توی کوهستانه،
‫توی غارهای عدولام.
‫دنبالش هستن.
‫کی؟
‫شائول.
‫شائول؟
‫بهترین حاصل کارم.
‫- چند تا ساختی؟ ‫- تا موقع درو هزار تا می‌شه.
‫برو داوود رو پیدا کن ‫و من تو روستای خودم می‌بینمت.
‫تا جایی که بتونم زود میام اونجا.
‫- باید قبل از پدرم پیداش کنم. ‫- مراقب باش.
‫- سارا. ‫- نگران نباش. جام امنه.
‫نه. باید بفهمی.
‫دارن می‌پانمون.
‫پسرعمو.
‫پیدا کردنت سخته.
‫اومدید باهام بجنگید؟
‫الیاب؟
‫نه، برادر.
‫اومدیم بهت خدمت کنیم.
‫بر من رحمت فرما، ای خدا، ‫بر من رحمت فرما،
‫زیرا جان من در تو پناه می‌گیرد،
‫در سایه‌ی بال‌هایت پناه می‌گیرم
‫تا زمانی که طوفان بگذرد.
‫پادشاه من.
‫اجازه هست معرفی کنم؟
‫بالأخره، پادشاهِ اِدوم.
‫می‌تونی من رو بکشی. ‫ولی هیچ‌وقت هدفت رو نمی‌فهمی.
‫می‌تونم یادت بدم پادشاه باشی. ‫بزرگتر از پدرت.
‫هدفت رو نشونم بده.
‫خواسته‌ت برای پادشاهیت رو نشونم بده.
[خاندان داوود] [پایان فصل دوم]