.
‫[این برنامه حاوی برخی الفاظ نامناسب‫ [و صحنه‌های خشن طولانی است
‫ - اِتل گادوین -
‫اینجا چی کار می‌کنی؟
‫هی، وایسا! نه. وایسا!
‫حالت خوبه، پدر؟
‫اومده بودی چی ازم بپرسی؟
‫شنیدم که ادوارد موافقت کرده ‫حرف بزنه.
‫- فردا، بهم یه ملاقات خصوصی داده. ‫- و می‌شه به این اعتماد کرد؟
‫چاره‌ی دیگه‌ای ندارم.
‫یا این یا جنگ.
‫و ما نمی‌تونیم وارد جنگ بشیم.
‫پس فقط باید باهاش حرف بزنم.
‫این وضع رو درست کنم.
‫پس زانو می‌زنم...
‫و تعظیم می‌کنم... می‌ذارم فکر کنه ‫کنترل اوضاع دست اونه.
‫و می‌فهمیم ‫که واقعاً چی می‌خواد.
‫از پسش برمیایم، هارولد.
‫من خودم رو از مخمصه‌های ‫سخت‌تر از این هم با حرف زدن بیرون کشیدم.
‫از من چی می‌خوای؟ ‫چی کار می‌تونم بکنم؟
‫می‌خوام استراحت کرده و هوشیار باشی.
‫یه‌کم بخواب.
‫- شب به‌خیر، مادر. ‫- شب به‌خیر.
‫هارولد تنها کسی‌ـه که ‫پیشت اومده و این رو ازت پرسیده.
‫ازت پرسیده که به چی نیاز داری.
‫چون اسوین فکر نمی‌کنه ‫نیازی به این کار باشه.
‫و تـاستیگ هم، خب،
‫- اون بلد نیست چطور بپرسه. ‫- ولی هارولد پرسید.
‫خب این چی بهت می‌گه؟
[پادشاه و فاتح]
‫فکر کنم مگنس داره ‫بزرگ‌تر می‌شه.
‫داره چاق‌تر می‌شه.
‫جوری غذا می‌خوره انگار ‫زیرش یه زباله‌دونیه.
‫اگه من این رو در مورد استرید می‌گفتم، ‫یه هفته باهام حرف نمی‌زدی.
‫و تو هم بعیده این رو بگی،
‫چون استرید می‌تونه ‫جلوی خودش رو بگیره.
‫اون یه...
‫... تپلو مثل پدرش نیست.
‫تو الان به من گفتی تپلو؟
‫امروز کنار من اسب می‌رونی، هارولد.
‫اسوین چی؟
‫نه، امروز نه.
‫و نقشه‌هامون برای آینده ‫چی می‌شه،
‫اگه پادشاه به حرفت گوش نده؟
‫خب، آینده شاید مجبور بشه ‫یه‌کم بیشتر منتظر بمونه.
‫تو با من میای.
‫نمی‌فهمم این الان ‫چه کمکی به ما می‌کنه.
‫چون همیشه ‫همینطور بوده، هارولد.
‫قدرت بین سه اِرل، و تاج و تخت ‫در تعادل بین ماست.
‫- ولی ببین این وضع ما رو به کجا رسونده. ‫- ارل‌ها باید کنترل داشته باشن.
‫باید اون تعادل رو برگردونیم.
‫به حرف‌های خودت گوش کن.
‫می‌دونیم که این روش جواب نمیده.
‫یه نفر باید کنترل ‫همه چیز رو به دست بگیره.
‫مثل یه پادشاه؟
‫آره.
‫آره، ولی عادل. کسی که تصمیمات ‫درست رو برای همه بگیره،
‫نه فقط برای تاج و تخت.
‫خب، جلوی پادشاه ‫چیزی شبیه این نگی.
‫باعث می‌شی با اون ‫انگشتی که داره حرف بزنه
‫که تو اون جعبه‌ی کوچیکشه.
‫امروز فقط همین رو کم داشتیم.
‫تا حالا به اسب هارولد رو ‫دقت کرده بودی؟
‫خیلی خوش‌تراشه.
‫از این فاصله‌ی دور هم ‫می‌شه گفت
‫که حیوون محکمیه...
‫سرعت و چالاکیش هم خوبه.
‫- ولی اسب تو... ‫- خفه شو، تـاستیگ!
‫تو و اون هیکل استخونی‌ات ‫می‌تونید برید گم شید.
‫چند وقته؟
‫چی؟
‫دختر رخت‌شور بهم گفت چند هفته‌ایه ‫که حالت خوب نیست.
‫اصلاً نمی‌فهمم ‫در مورد چی حرف می‌زنی.
‫یه زن همیشه می‌فهمه، ایدث.
‫چند وقته؟
‫شاید دو ماه. مطمئن نیستم.
‫پس درسته که ‫این رو یه راز نگه داشتی.
‫- گیتا، من باید به هارولد بگم. ‫- نه، نباید بگی.
‫هنوز نه، الان نه.
‫هارولد باید حواسش ‫جمع کارش باشه.
‫می‌فهمم.
‫وقتی گادوین در جنگ بود، من ‫موضوع تـاستیگ رو مخفی نگه داشتم
‫چون می‌دونستم ‫کمکی بهش نمی‌کنه.
‫پس داری می‌گی که باید به ‫هارولد دروغ بگم؟
‫دارم می‌گم اصلاً ‫در موردش حرف نزن.
‫اینطوری بهتره، ایدث.
‫باور کن.
‫مردها بارهای خودشون رو بر دوش دارن،
‫و این‌ها...
‫مال ما هستن.
[لندن]
‫مورکار اینجاست. پدر، شما گفتید ‫این یه ملاقات خصوصیه،
‫- که پادشاه آماده‌ی حرف زدنه. ‫- فکر نکنم ما رو برای
‫حرف زدن به اینجا آورده باشن. هیچی نگو.
‫ملکوت آسمان ‫قول من معطوف به تمام انگلستان است.
‫و تو، گادوین از وسکس...
‫امروز تو گناهکار اعلام می‌شی
‫به خاطر شکستن عمدی ‫توافق صلح.
‫پس قراره شلاق خوردن من ‫علنی باشه، درسته؟
‫صلح رو بشکنی، همه چیز رو ‫به تاج و تخت می‌بازی.
‫این‌ها شرایط ‫توافق بود.
‫این توافق شما بود، ارل گادوین.
‫درسته.
‫ولی با این حال این ما نبودیم ‫که صلح رو شکستیم.
‫ولی تو همه‌ی این‌ها رو می‌دونی.
‫مجازات، مصادره‌ی اموال و تبعید ‫تمام خانواده‌ات خواهد بود.
‫یا با جنگ علیه تاج و تخت
‫و ارل‌های مرسیا ‫و نورثامبریا روبه‌رو شو.
‫تبعید رو بپذیر، وگرنه ‫مردمت نابود می‌شن.
‫- انتخاب کن. ‫- پدر.
‫اگه تسلیم بشم...
‫مردم من در امان می‌مونن؟
‫اگه قسم بخوری که هرگز برای ‫پس گرفتن سرزمین‌هات برنگردی، آره.
‫قول بده، ارل گادوین.
‫قسم بخور.
‫پس، به عنوان ارل،
‫- تبعید رو می‌پذیرم. ‫- پدر!
‫برنخواهم گشت ‫و سر این موضوع بهت قول می‌دم.
‫شنیدید؟ ‫ارل گادوین قولش رو داد.
‫- وسکس صلح رو نشکست! ‫- هارولد!
‫- کار مرسیا بود. - هارولد! ‫- مرسیا، که درست همون‌جا ایستاده!
‫- دروغ‌های رقت‌انگیز. - به دستور پادشاه انجام شد! ‫- این ماجرا تمومه.
‫پدر، چرا باید تسلیم ‫بشیم آخه؟
‫- هارولد! ‫- هر چی که داری الان ملک تاج و تخته.
‫وسکس متعلق به پادشاهه.
‫به‌خاطر مرحمت خدا...
‫به تو یک هفته مهلت می‌دیم ‫که انگلستان رو ترک کنی، گادوین.
‫برو.
‫یه لحظه.
‫دارم همه چیز رو می‌گیرم، گادوین... ‫سرزمین‌ها، لقب،
‫تمام بخش‌های میراث گرانبهای ‫پادشاه آلفرد برای وسکس از بین رفت.
‫ولی همه چیز رو بهت برمی‌گردونم ‫فقط به یک شرط.
‫پسرم، اِتل.
‫می‌تونی همه چیز رو پس بگیری
‫لحظه‌ای که "اِتل" من رو ‫زنده بهم برگردونی.
‫خیلی نزدیک شدیم، اِما.
‫می‌تونستیم صلح داشته باشیم.
[نُرماندی]
‫یه راه عبور هست.
‫ولی بدون پوششه ‫و آدم‌های هنری همه جا هستن.
‫بهتره تا تاریکی هوا صبر کنیم.
‫اون چطوره؟
‫نزدیکه. این بچه ‫تا "فلاندرز" صبر نمی‌کنه.
‫- اون بی‌اصل و نسب شکست خورد؟ ‫- کارش تمومه، اعلی‌حضرت.
‫- مُرده؟ ‫- نه، اعلی‌حضرت.
‫ما نُرماندی رو تصرف کردیم،
‫ولی دوک ویلیام ‫جان سالم به در برد.
‫می‌فهمم. پس به سمت شمال، پیش ‫فامیل همسرش در فلاندرز فرار می‌کنه.
‫پیداش کنید.
‫از هیچ تلاشی دریغ نکنید.
‫اعلی‌حضرت، ‫نرماندی همین الان هم مال شماست.
‫نه تا وقتی که ویلیام ‫زیر خاکش دفن بشه!
‫و اگه به فلاندرز برسه، ‫دستم بهش نمی‌رسه.
‫پس پیداش کنید.
‫اعلی‌حضرت.
‫فکر می‌کنی قراره ‫تمام شب همین کار رو بکنه؟
‫چرا نمیری اون پایین ‫و ازش نمی‌پرسی؟
‫- خب، اون همسر من نیست. ‫- نه، نیست.
‫- می‌خوایم چی کار کنیم، ویلیام؟ ‫- از من می‌پرسی؟
‫آره.
‫تو همیشه جواب داری.
‫پسره؟
‫بیا و بغلش کن.
‫ویلیام، بیا و پسرت رو بغل کن.
‫ویلیام.
‫دختره یا پسر؟
‫پسر.
‫یکی باید باهاش حرف بزنه.
‫- من باهاش حرف می‌زنم. ‫- دمت گرم.
‫اون خیلی چیزها رو تو خودش می‌ریزه.
‫همینطوره، بانوی من.
‫حالا، بخواب.
‫- من می‌دونم تو سرت چی می‌گذره. ‫- نه، نمی‌دونی.
‫منم یادمه.
‫فرار کردن تو تاریکی ‫با وحشت.
‫شمشیرهایی در هر سایه.
‫هیچ خیری از تصمیماتی که ‫موقع فرار گرفته می‌شه، حاصل نمی‌شه.
‫هر دومون این رو می‌دونیم.
‫می‌دونی این برای هنری چه معنی‌ای داره.
‫یه دختر می‌تونست بدون جلب توجه فرار کنه، ‫ولی یه پسر نه.
‫با وجود هنری، نه.
‫فکر می‌کردم ‫می‌تونم اون‌ها رو در امان نگه دارم.
‫این تقصیر تو نیست.
‫تو این بلا رو سر بچه‌ات نیاوردی.
‫هنری آورد.
‫اول صبح حرکت می‌کنیم.
‫ارل مورکار، کی به سمت ‫مرسیا حرکت می‌کنی؟
‫اعلی‌حضرت.
‫مرسیا هر کاری که ‫از ما خواستید رو انجام داد.
‫ما نقش‌مون رو بازی کردیم. ولی حالا، ‫امروز؟ وسکس متعلق به پادشاهه،
‫- درسته؟ ‫- مراقب لحنت باش، ارل مورکار.
‫بانو اِما.
‫- شما قول وسکس رو به "ما" دادید.
‫توافق ما با پدر شما بود،
‫- خدا روحش رو شاد کنه. ‫- خدا روحش رو شاد کنه.
‫ولی تو جامه‌ی اون رو پوشیدی...
‫خوب هم پوشیدی.
‫شما به پدر من قول ‫لقب ارل وسکس رو دادید.
‫- معامله این بود. ‫- ما قول دادیم؟
‫پادشاه به مرسیا قول سهمی ‫در آینده‌ی انگلستان رو داده.
‫این پاداش شماست، ارل مورکار.
‫نه.
‫نه؟
‫نه.
‫اعلی‌حضرت، ‫توافق واضح بود.
‫ما به شما کمک می‌کنیم گادوین‌ها رو تحریک کنید
‫و در عوض، شما وسکس رو به ما می‌دید.
‫من الان ارل مرسیا هستم...
‫- و خواهان احترام شما هستم. ‫- شما در درک...
‫یک جنبه‌ی حیاتی از تلاش امروز ‫ناکام بودید، ارل مورکار.
‫مهم نیست در دربار پادشاه ‫چه گفته یا انجام بشه،
‫در ذهن مردم،
‫گادوین همیشه ‫ارل وسکس خواهد بود،
‫تا زمانی که زنده بمونه.
‫ارل مورکار.
‫قبل از اینکه بری.
‫جوونی. می‌دونم.
‫ولی این رو یاد بگیر.
‫قدرت داده نمی‌شه.
‫قدرت گرفته می‌شه.
‫و، گاهی اوقات،
‫جانی هم باید گرفته بشه.
‫وقتی مأموریتت کامل شد ‫و چیزی باقی نموند...
‫می‌تونی هر چی که ‫در وسکس پیدا کردی رو برداری،
‫هر چی که دلت می‌خواد.
‫تا دیدار بعدی‌مون،
‫که من مطمئنم
‫احترام جدیدی برای شما ‫پیدا خواهیم کرد...
‫ارل مورکار.
‫پادشاه بالأخره ملکه‌ی کوچولوش ‫رو از قفسش بیرون آورده،
‫نه؟
‫- و تصمیم گرفتی به ما افتخار بدی. ‫- اسوین.
‫- ولی تو که تاج نداری. ‫- البته که تاج دارم.
‫آره، ولی هیچوقت تاج‌گذاری نکردی،
‫پس هنوزم می‌تونه ‫یکی دیگه رو به عنوان ملکه تاج‌گذاری کنه؟
‫- به دل نگیر، گانهیلد. ‫- نه، نه، نه، نه.
‫فقط دارم سعی می‌کنم ‫بفهمم داره به کی
‫بیشتر ضربه می‌زنه...
‫به اون یا به ما.
‫تو واقعاً یه حیوونی.
اسوین - !گانهیلد، بس کن -
‫کافیه! الان وقت بازی نیست.
‫تصمیم گرفتم به فلاندرز بریم.
‫فلاندرز؟ پدر،
‫- چرا نمی‌جنگیم؟ ‫- قرار نیست بجنگیم.
‫کنت بالدوین به هر کسی که ‫بهایش رو بپردازه پناه میده.
‫- پس در امان خواهیم بود. ‫- من با بالدوین معامله کردم.
‫- اون سر قولش می‌مونه. ‫- سر قولش می‌مونه؟
‫دیگه دارم از شنیدن ‫این جمله خسته می‌شم.
‫واقعاً، اسوین؟ خب، من هنوز رئیس این خانواده‌ام
‫- پس تصمیم با منه. ‫- خب،
‫شاید وقتش رسیده باشه که ‫تصمیم به من واگذار بشه، پدر.
‫خب، شاید... باید بشه، اسوین.
‫شاید باید سرنوشتمون رو ‫به دست مردی بسپریم
‫که در حضور پادشاه ‫شمشیرش رو می‌کشه.
‫فکر می‌کنی تصمیم من آسون بود؟
‫که من از شکست لذت می‌برم؟
‫اگه دنبال جنگ باشیم،
‫هر مرد، زن و بچه‌ای ‫در وسکس
‫از دم تیغ گذرونده می‌شه.
‫چرا بانو اِما گفت ‫که همه چیز رو برمی‌گردونه
‫اگه پسرش اِتل رو ‫زنده بهش برگردونی؟
‫چون پدر، اون رو به قتل رسوند.
‫شنیدم که بانو اِما این رو گفت.
‫تو قسم خوردی که اِتل رو ‫به تخت سلطنت انگلستان بنشونی،
‫ولی بعد به نفع ادوارد ‫اون رو به قتل رسوندی.
‫اینطور نیست، پدر؟
‫من قسم خوردم که وارث برحق رو ‫به تخت سلطنت انگلستان بنشونم.
‫اِما چیزی رو شنید که می‌خواست بشنوه.
‫چیزی رو شنید که تو می‌خواستی بشنوه.
‫اِتل هیچوقت با یه گادوین ‫وصلت نمی‌کرد.
‫ولی ادوارد ضعیفه.
‫پس من کاری که لازم بود رو کردم.
‫و، بله، من اِتل رو کشتم ‫تا وسکس رو نجات بدم.
‫درست مثل پادشاه آلفرد که نجاتش داد.
‫و درست مثل کاری که ‫من امروز دوباره انجام دادم.
‫فردا حرکت می‌کنیم.
‫آماده باشید.
‫چطور اون رو کشت؟
‫اون در ساحل به عنوان دوست ‫با اِتل ملاقات کرد
‫و بعد چشم‌هاش رو از کاسه درآورد، ‫همون‌جا در ساحل.
‫- چشم‌هاتون رو از تاج و تخت بردارید. ‫- لعنت بهش.
‫این یه حکم اعدامه. ‫سال‌هاست که بالای سر ماست.
‫خدای من، پدرت ‫دقیقاً به اندازه‌ی اون‌ها بی‌رحمه.
‫به خانمت بگو تو این کار ‫دخالت نکنه، هارولد.
‫جرأت نکن با همسر من اینطور ‫حرف بزنی، اسوین.
‫مشکلی نیست، هارولد، من میرم.
‫نباید اون حرف رو می‌زدی.
‫این وراجی زن‌ها ‫هیچوقت اینجا تموم نمی‌شه؟
‫می‌دونی، یادم رفته بود ‫چقدر عوضی می‌شی
‫وقتی کم میاری.
‫این رو زنی می‌گه که حتی نمی‌تونه ‫توجه شوهر خودش رو جلب کنه.
‫کافیه!
‫به اندازه‌ی کافی در وجود ادوارد و اِما ‫دشمن داریم.
‫- من اینجا با پادشاه می‌مونم. ‫- گانهیلد، تو نمی‌تونی این کار رو بکنی.
‫نه، تصمیمم رو گرفتم.
‫چه وظیفه‌ی فداکارانه‌ای، ‫نگه داشتن تاجت.
‫ولی اون‌ها تو رو می‌کشن.
‫ادوارد نه. من همسرش هستم.
‫- برخلاف خواست خداست. ‫- و بانو اِما چی؟
‫خدا تا کِی تو رو ‫از دست اون محافظت می‌کنه؟
‫گانهیلد، تو باید با ما بیای.
‫اگه بتونم وادارش کنم به ‫وظیفه‌ی ازدواجش عمل کنه،
‫پس ما هنوز یه وارث داریم.
‫به هیچ‌کدوم شما وظیفه‌ای ‫مثل وظیفه‌ی من داده نشده.
‫پس جرأت نکن در مورد ‫وظیفه بهم درس بدی، اسوین.
‫اگه این خانواده قراره زنده بمونه، ‫پس، همین الان،
‫اون وظیفه به عهده‌ی منه.
‫تـاستیگ، حالا تو به من گوش کن.
‫مهم نیست چه اتفاقی بیفته، ‫مهم نیست کجا بری،
‫فقط یک چیز در این زندگی ‫هست که باید به یاد داشته باشی.
‫اسوین یه عوضیه ‫و همیشه همینطور خواهد بود.
‫این پایان کار نیست. ‫باشه؟ این پایان کار نیست.
‫چطور؟
‫چون اینجا انگلستانه،
‫و یکی می‌میره ‫و همه چیز عوض می‌شه.
‫متأسفم که اسوین باهات ‫اون‌طور حرف زد.
‫گاهی اوقات، یادش میره کیه.
‫اون دقیقاً می‌دونه ‫داره چی کار می‌کنه.
‫- ایدث، هر کاری که پدرم کرده... ‫- مشکلی نیست، هارولد.
‫چش شده؟
‫ما در فلاندرز هستیم.
‫اون نهر، مرز ‫با نرماندی رو مشخص می‌کنه.
[فلاندرز]
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫- انتظار چی رو داشتی؟ ‫- نمی‌دونم.
‫- ساختمون؟ ‫- کنت بالدوین دوست داره دربارش رو در حال حرکت نگه داره.
‫اون از این خوشش میاد که هر کسی
‫می‌تونه به فلاندرز بیاد ‫ولی اون می‌تونه یه روح باقی بمونه.
‫کنت بالدوین.
‫ویلیام. خیلی از دیدنت خوشحالم.
‫- این افتخار رو مدیون چی هستیم؟ ‫- به پناهگاه نیاز داریم.
‫پناهگاه؟ ها؟
‫- دخترم چی کار کرده؟ ‫- بالدوین.
ماتیلدا
‫دلم برات تنگ شده بود.
‫انتظار داری این رو باور کنم؟
‫- نمی‌تونم عشقم رو به دخترم ابراز کنم؟ ‫- من جلوت رو نگرفتم.
‫خوبه.
‫برات یه هدیه آوردم.
‫چی ممکنه باشه؟
‫نوه‌ات.
‫بده‌اش به من.
‫چه خوشگله.
‫هان؟ گوگولی!
‫اسم داره؟
‫هنوز نه.
‫بالدوین، هان؟ بالدوین! ‫اسم خوب و محکمیه.
‫اسمش رو بالدوین نمی‌ذاریم.
‫هر جور راحتی.
‫یه هدیه‌ی دیگه. ‫بذارش روی میز.
‫پناهگاه. می‌تونیم بمونیم؟
‫البته. ‫ما به همه در فلاندرز خوش آمد می‌گیم...
‫- با قیمت مناسب. ‫- بی‌ادب نباش.
‫شوخی می‌کردم. ‫یه شوخی بود. دارم شوخی می‌کنم.
‫البته که شوخی می‌کنم.
‫تنها بهایی که من از خانواده می‌خوام ‫دلیل خوبه.
‫ما برات دلیل خوبی داریم.
‫خوبه.
‫- تمام نرماندی؟ ‫- همه چیز رو گرفت.
‫تو از این موضوع هیچ خبری نداشتی؟
‫می‌دونستم بین‌تون ‫مشکلی هست،
‫ولی نمی‌دونستم ‫اینقدر پیش رفته.
‫- هنری بهت نگفته بود؟ ‫- نه.
‫ماه‌هاست که هنری رو ندیدم یا ‫ازش خبری نشنیدم.
‫- ولی خدا رو شکر که سالم به اینجا رسیدی. ‫- نپرسیدی چرا.
‫هر اتفاقی که بین تو ‫و هنری افتاده، افتاده.
‫حتی کنجکاو هم نیستی؟
‫خب، مشخصه که می‌خوای بهم بگی، ‫ویلیام،
‫پس چرا فقط نمیری سر اصل مطلب ‫و بهم بگی...
‫چرا هنری به نرماندی حمله کرد؟
‫چون فهمیدم ‫اون پدرم رو کشته.
‫حالا می‌خواد من رو بکشه.
‫خب، این قطعاً دلیل خوبیه.
‫- به نظر متعجب نمیای. ‫- هنری پدرهای زیادی رو کشته.
‫یعنی، تسلیت می‌گم، البته،
‫ولی اون پدرهای زیادی رو کشته
‫و پسرها و مادرها و همسرها ‫و دخترها... هر چی بگی.
‫هیچ‌کدوم از نقشه‌هاش رو بهت نگفته بود؟
‫چرا باید بهم بگه؟
‫من با خواهرش وصلت کردم.
‫اون کمتر از هر کس دیگه‌ای بهم اعتماد داره.
‫قراره در موردش کاری بکنی؟
‫- تو بودی نمی‌کردی؟ ‫- ها. انتقام؟
‫نه، نه. من رمانتیک نیستم.
‫من یه ایالت برای اداره کردن دارم.
‫و هنری احمق نیست. این برای ‫اون صرفاً یه بازی قدرته.
‫تمام مهره‌ها رو
‫در تعادل کامل نگه دار ‫و هیچوقت شکست نخواهی خورد.
‫و این بازی، چیزی‌ـه ‫که در انتظار بچه‌ی ماست.
‫فقط تکرار تاریخ.
‫هی.
‫هی. سلام.
‫هی!
‫هی.
‫چرا بیداری؟
‫نگران نباش، ما برمی‌گردیم.
‫تمام زندگی من به همین ‫خلاصه می‌شه؟
‫به اندازه‌ای که در چند تا ‫گاری جا بشه.
‫گادوین، احمق نباش.
‫آماده شو. سپرت رو بردار!
‫غارتگرها از شمال دارن میان، ‫مستقیم به سمت ما.
‫- پرچمی دارن؟ ‫- مرسیایی هستن حتماً.
‫اون مورکار عوضی!
‫- درست پشت سرمونن، پدر. ‫- باید همین الان بریم!
‫همه حرکت کنید!
‫عجله کن، ایدث. مسیرهای شرق رو ‫از تو جنگل دنبال کن.
‫- قایق‌ها منتظرن. ‫- تو چی؟
‫ما به سمت جنوب می‌ریم تا ‫مرسیایی‌ها رو دنبالمون بکشونیم.
‫دارن میان!
‫همین الان برید! برید!
‫- باید بچه‌ها رو همین الان از اینجا ببریم. ‫- کمکم کن!
‫نه!
‫ایدث!
‫- اون کمک لازم داره! - برو! ‫- وایسا!
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫برو کنار!
‫- من می‌گیرمش. ‫- بله، بانوی من.
‫سرورم.
‫ویلیام، بیا اینجا.
‫- می‌دونم که می‌خوای. ‫- از همین‌جا می‌تونم ببینمش.
‫بیا اینجا و براش یه اسم بذار.
‫ویلیام، اون به یه اسم نیاز داره.
‫کنت بالدوین، چشم و گوش اروپا
‫و تو هیچ خبری نداشتی که ‫هنری به نرماندی حمله می‌کنه؟
‫شاید برات تعجب‌آور باشه ‫ولی، همونطور که قبلاً گفتم،
‫هنری من رو ‫محرم اسرارش نمی‌دونه.
‫باور کردنش برام سخته.
‫ویلیام،
‫- من تا حالا بهت دروغ گفتم؟ ‫- اگه نگفته باشی متعجب می‌شم.
‫خب، الان بهت دروغ نمی‌گم. من ‫نمی‌دونستم هنری چه نقشه‌ای داره.
‫ولی تو باید دوباره ازم می‌پرسیدی. ‫سؤال منطقی‌ای بود.
‫- تو می‌خوای چی کار کنی؟ ‫- هیچی.
‫من بی‌طرف می‌مونم. ‫فلاندرز اینطوری زنده می‌مونه.
‫- هنری خانواده‌ی توئه. ‫- تو خانواده‌ی منی.
‫ماتیلدا و پسرت هم‌خون من هستن.
‫هنری یه وصلت فامیلیه... ‫آینده‌ای تو اون نیست.
‫- پسرم برای اون یه فرصته. ‫- بله.
‫- ولی اون یه بچه‌ست. ‫- منم یه زمانی بچه بودم.
‫- ببین هنری با من چی کار کرد. ‫- پس...
‫"تو" می‌خوای چی کار کنی؟
‫ازش محافظت کنم.
‫- این دیگه چه کوفتیه؟ ‫- می‌گه یه پیغام داره
‫برات... در مورد گادوین‌ها.
‫- کجان؟ ‫- تا الان نصف راه فلاندرز رو
‫با قایق رفتن. خیلی دیر کردی.
‫پس به هیچ دردی نمی‌خوری.
‫- بکشیدش. ‫- هارولد گادوینسون.
‫فکر می‌کنی چی کار می‌کنه وقتی ‫بفهمه همسرش رو به قتل رسوندی؟
‫ادامه بده. اگه می‌خوای طولانی‌ترش کن.
‫اون می‌فهمه که تو ‫دستور این کار رو دادی.
‫واقعاً می‌خوای این ریسک رو بکنی؟
‫پس می‌ذاریم بانو اِما ‫در مورد سرنوشتت تصمیم بگیره.
‫به عنوان زندانی ببریدش.
‫و به گشتن ادامه بدید...
‫اون‌ها هنوز به ‫ساحل نرسیدن.
‫برادر، اون زن کیه؟
‫هیچ‌کس.
‫اون اینجا نیست.
‫فهمیدی؟
‫رفتن گاری‌ها رو دیدی، هارولد.
‫همسرت تا الان ‫رسیده پیش قایق‌ها.
‫- هـ... همه‌شون. ‫- وقتی ببینم در امان هستن،
‫- اون موقع راضی می‌شم. ‫- مطمئنی آتیش روشن کردن فکر خوبیه؟
‫اگه درست چیده بشه، ‫هیچ‌کس نمی‌بینه.
‫اون به گرما نیاز داره. درسته، هارولد؟
‫- کمکش کن، اسوین. ‫- من آتیش روشن نمی‌کنم. یکی برام این کار رو می‌کنه.
‫چند تا سنگ پیدا کن.
‫- مطمئن شو خشک باشن. ‫- چه فرقی می‌کنه؟
‫- فرقش اینه که منفجر نمی‌شن. ‫- این‌ها سنگن.
‫اسوین، بزرگ شو!
‫با من اینطور حرف نزن.
‫فقط سنگ‌ها رو براش بیار.
‫پدر.
‫قایق‌ها خوب مخفی شدن. ‫منتظر ما می‌مونن.
‫- متأسفم، هارولد. ‫- یه ‌کمین بود.
‫چی کار می‌تونستی بکنی؟
‫حق با تو بود، هارولد.
‫حق با تو بود ‫و من باید به حرفت گوش می‌دادم.
‫اینم از این.
‫اودو گفت این بیرون هستی.
‫- تو فکرت چی می‌گذره؟ ‫- هنری هیچوقت دست برنمی‌داره.
‫می‌دونی چه جور آدمیه، ‫چه کارهایی ازش برمیاد.
‫بله، می‌دونم.
‫و این رو هم می‌دونم که کودکی پسرت ‫مثل مال تو نخواهد بود.
‫مطمئن می‌شم که اینطور باشه.
‫از من می‌خوای چی کار کنم؟
‫برام یه خانواده پیدا کن.
‫کسی که داره از ارگ میره
‫و تا جای ممکن ‫از اینجا دور می‌شه.
‫و، فیتز...
‫ماتیلدا نباید از این موضوع خبردار بشه.
‫نه تا وقتی که انجام بشه.
‫ممنون.
‫داشتی گریه می‌کردی؟
‫نه، چشم‌هام می‌خاره. ‫د... دستم بهشون نمی‌رسه.
‫بیا.
‫- تو بارداری؟ ‫- هیس! این درست نیست.
‫هست، تمام زن‌های تو بازداشتگاه وقتی ‫باردار می‌شن چشم‌هاشون قرمز می‌شه.
‫خواهش می‌کنم یه کلمه هم نگو. ‫این راز ماست.
‫- مادر؟ ‫- حمله به بازداشتگاه گادوین‌ها.
‫حمله؟
‫چه... چه اتفاقی افتاده؟
‫تنهامون بذار.
‫تنهامون بذار!
‫اون مورکار احمق مثل ‫یه گاو وحشی حمله کرده.
‫گادوین‌ها صداش رو شنیدن و ‫قبل از اینکه...
‫- ... کارشون تموم بشه، پراکنده شدن. ‫- خب، شاید رحمت خدا اون‌ها رو نجات داده.
‫رحمت خدا اِتل رو نجات نداد.
‫پسر عزیزم، ‫موضوع رحمت خدا نیست...
‫موضوع مجازات خداست.
‫احمق بودیم که این کار رو ‫به یکی دیگه سپردیم.
‫ادوارد...
‫بهم اعتماد داری؟
‫- مگه من همیشه تو رو زنده نگه نداشتم؟ ‫- بله، مادر،
‫- نگه داشتی. ‫- بیا با هم دعا کنیم.
‫شاید چند تا جواب پیدا کنیم.
‫بیا دعا کنیم.
‫- می‌تونی بری. ‫- سرورم، دوشس گفت باید پیشش بمونم تا...
‫همین الان برو.
‫اون‌ها برات یه اسم می‌ذارن.
‫سرورم.
‫خانواده ‌اینجاست.
‫اون‌ها خوب ازش مراقبت می‌کنن.
‫خب؟
‫خب چی؟
‫خب، تو خواستی با من حرف بزنی.
‫من همچین پیغامی نفرستادم.
‫پس چرا من اینجام؟
‫ویلیام!
‫ویلیام.
‫ویلیام. چی کار کردی؟
‫چی کار کردی؟
‫رابرت.
‫اسمش رابرت‌ـه.
‫این رو بگیر.
‫عجله کن! مرسیایی‌ها ‫خیلی عقب نیستن.
‫- ایدث کجاست؟ ‫- متأسفم، هارولد، از هم جدا شدیم.
‫مادر، ایدث کجاست؟
‫فکر کنم گرفتنش.
‫ازم دور شو! ‫ما اون رو تنها نمی‌ذاریم.
‫ازم دور شو! ‫ازم دور شو!
‫- ما اون رو تنها نمی‌ذاریم، نه. ‫- هارولد، آروم باش!
‫- آروم باش، هارولد! ‫- ازم دور شو!
‫هارولد. اون‌ها بهت نیاز دارن.
‫اگه ایدث بود، چی می‌خواست؟ ‫فکر کن. بچه‌هات بهت نیاز دارن.
‫مرسیایی‌ها دارن میان!