[...آنچه گذشت]
‫ کی می‌خواد به برادوی بره؟
‫همگی خوش آمدید...
‫به جهانِ..
‫"خس‌خس مرگ"
‫خب دوستان من ‫به جز اونا
‫من قراره با کوبرو کار کنم.
‫من جانورشناس مهربونم
‫که به یه مار کبری 20 متری تبدیل میشه
‫و به پلیس‌ها کمک می‌کنه که همه رو نجات بدن.
‫هی، تو! ‫-من بازیتو توی "دختر پلیس" دوست داشتم
‫اوه!
‫خدای من! خدای من! خدای من! ‫اون مرده!
‫اون مرده. بن مرده. ‫نقش اصلی مرده.
‫ حداقلش ملاحضه اینو کردی که این‌دفعه جسد رو
‫بیرون از ساختمون نگه داری.
‫ اولین فکری که کردم؟
‫شاید مسموم شده.
‫و یه پادکست درباره مسمومیت یک ستاره سینما؟
‫خیلی می‌ترکونه.
‫ خبرش رسیده بن برگشته.
‫وقتی داری سقوط می‌کنی،
‫...تنها چیزی که می‌شنوی صدای قلبته
‫از لحظه‌ای که متولد شدی، ‫قلبت می‌تپیده.
‫و تو هیچ‌وقت بهش توجه نکرده بودی.
‫و حالا،
‫آخرین فکری که به ذهنت می‌رسه،
‫درست قبل از اینکه به زمین برخورد کنی،
‫اینه که "باید تا وقتی وقتشو داشتم بهش گوش می‌کردم"
‫"چون اگه به ضربان قلبم گوش کرده بودم
‫شاید هیچکدوم از این‌ها اتفاق نمی‌افتاد."
[سه ماه قبل]
‫ببخشید. ‫دقیقا توی این نمایشنامه چه اتفاقی افتاد؟
‫این خانم با یه جغجغه خفه شد
‫و از بالای فانوس دریایی پیک‌ویک پرت شده پایین.
‫و تماشاچی های ما فکر می‌کنند ‫ یک نوزاد مظنون اصلی این پرونده‌ست.
‫ هم آره و هم نه چون نویسنده
‫-خب، مشکل چیه الیور؟ ‫چون من در ناامیدی زندگی نمی‌کنم.
‫کوبرو هم در ناامیدی زندگی نمی‌کنه.
‫اون یه مار کبری‌ست؟ آره. ‫اون دوستته؟ آره.
‫اینجوری بیشتر از دو میلیارد فروش خواهی داشت.
‫نه با ظرافت. ظرافت پولی برات نمیاره.
‫-اول از همه، ‫این دستمال گردن پارچه‌ای رو میبینی؟
‫هیچ‌وقت کسی به من نگفته ظریف.
‫و دوما بن، بن
‫تمرینات خودش یه پروسه‌ست.
‫این اولین هفته ما با این متنه.
‫وقتی سه ماه دیگه، در شب افتتاحیه، پرده‌ها بالا بره
‫مطمئن باش.
‫قراره بترکونی.
‫نه، اون قطعا بار دوم مرد.
‫اه لعنت بهش، باید برم.
‫کی‌تی، کی‌تی! کی‌تی صبر کن!
‫وایسا!
‫چ-چرا مردم این بیرون دارن دکور صحنه رو خراب می‌کنند؟
‫ببخشید، الیور. به من دستور داده شده.
‫خب منم دارم بهت دستور میدم ‫که دست نگه داری.
‫این باید متوقف شه!
‫ممنونم.
‫حالا، باید به تهیه کننده‌ام زنگ بزنم.
‫و نشونتون بدم که همه ما باهم هم‌نظریم.
‫شما با دانا دمیو تماس گرفته‌اید
‫مدیرعامل و بنیان‌گذار محصولات دمیو. ‫لطفا پیام خود
‫باشه. خب به اون‌یکی زنگ میزنم، ‫پسرش.
‫سلام، کلیف دمیو هستم. ‫من هم یه متخصص هستم.
‫اوکی آنتن‌دهی اینجا افتضاحه.
‫ اونا دارن همکاریشون باهات رو تموم میکنن. ‫فقط نمیخوان رودررو بهت بگن.
‫خب پس من باید برم پیششون.
‫و اینم با من میاد! بدش به من! ‫-چی؟ نه
‫ و تو هم میتونی به اون کارگرای روی صحنه بگی
‫که اگه یک نفر انگشتش به ‫دکور صحنه من بخوره
‫من با اونا هم کشتی می‌گیرم.
‫و الیور پوتناک هیچوقت تسلیم نمیشه.
[فقط قتل‌های این ساختمان]
[قسمت دوم: موسیقی ادامه داره]
‫- بروس من نمی‌دونم. ‫بازداشت موادمخدر امشبه.
‫چی میشه اگه به موقع برای مراسم اخر مدرسه برنگردم؟
‫پس فک کنم باید عجله کنی.
‫- این ماشین سبِ پدرته؟ ‫اگه گروهبان اینو بفهمه
‫نشان پلیسیو ازم میگیره ‫و همچنین مجوز آیین‌نامه رو
‫دختر پلیس من باهات میرقصم.
‫لستر! نگهبان!
‫لستر!
‫- اونارو برداشتی، نه؟
‫چه خبرا؟
‫- خدایا، من وقتی راهنمایی بودم خیلی دوست داشتم.
‫-واقعا؟ ‫حالا چی؟ سال اخر دبیرستانی؟
‫- .نه راستش چند سال پیش فارغ‌ التحصیل شدم
‫من 29 سالمه!
‫- عالی!
‫پس الان،
‫دانشگاه‌ت رو تموم کردی و مشغول به کاری؟
‫- دانشگاه رو تموم نکردم.
‫ عالی!
‫عالی.
‫هی، حداقلش این آپارتمان خفن رو داری.
‫- این مال عمه‌امه.
‫و من باید چند هفته دیگه ازینجا برم.
‫- اوه... اوکی.
‫اوکی.
‫این ‫- برعکسِ عالیه...
‫من تقریبا 30 سالمه، و
‫هنوز هیچی تو زندگی حل نشده.
‫من باید...
‫یه شغل یا یه جا برای زندگی کردن پیدا کنم.
‫و به جای اون تنها چیزی که می‌تونم بهش فکر کنم
‫نمی‌دونم. من خیلی سردرگمم.
‫- می‌دونی، من وقتی این نقش رو بازی کردم همسنِ تو بودم
‫- آره، می‌دونم. ‫تو جوون و پولدار بودی.
‫این خیلی حالم رو بهتر میکنه.
‫- نه، من یه مرد 31 ساله بودم که نقش ‫یه دانش‌آموز سال آخری رو بازی می‌کرد.
‫من سردرگم بودم... و تنها.
‫و خب هنوز داروی ضدریزش مو رو ‫اختراع نکرده بودن، و من خیلی وحشت‌زده بودم.
‫ولی، بدتر از همه، ‫من نسبت به بقیه احساس حسادت داشتم.
‫دوستای فقیر بازیگرم که ‫خارج از برادوی مجانی نقش بازی می‌کردن.
‫اونا صداقت هنری داشتن. ‫آدمایی که من باهاشون بزرگ شدم؟
‫اوناهم شغل واقعی، بچه و خانواده داشتن.
‫ولی مقایسه کردن خودم با اونا ‫برام هیچ سودی نداشت.
‫آدمایی که زود مسیر زندگیشونو پیدا میکنن، ‫حوصله سربرن.
‫آدمایی که دیر شکوفا میشن؟
‫آدمایی مثل ما؟
‫ما باعث چرخش زمین میشیم.
‫میبل تو توانایی اینو داری که عجله نکنی.
‫ولی توانایی اینو نداری که هدرش بدی.
‫ ممنونم!
‫این خیلی خوبه. بعد از تیم کونو ‫دیگه با آدم مرده‌ای حرف نزده بودم.
‫ من مردم؟
‫شوخی کردم. خودم می‌دونم.
‫تو پیداش می‌کنی.
‫ راه زندگیم رو یا اونی که تورو کشته؟
‫ شرط می‌بندم هر دو.
اون مدلی دست بدیم بد می‌شه؟
‫[چارلز عزیزم، شب افتتاحیه‌ات مبارک! [مرده‌شورتو ببرن، بن
‫چارلز؟ خونه‌ای؟
‫من به شدت به کمکت نیاز دارم.
‫من این شال‌گردن هارو دارم. ‫فک نمی‌کنی برای مراسم ختم زیادیه؟
‫یا-یا مثلا از بین لباسای حوصله‌سربرت چیزی داری که بتونم قرض بگیرم؟
‫- چی؟
‫- نمی‌دونستم که می‌خوای به مراسم بری
‫- چرا نخوام برم؟
‫-خب، منظورم اینه که، این بیشتر
‫یه مراسم برای خودنمایی آدمای معروفه.
‫و میدونی، تو و بن
‫ یه رابطه کاری پیچیده ولی جذاب داشتیم.
‫امیدوارم به پلیس‌ها
‫نمایشی بهتر از اون چرت و ‫پرتی که بود نشون داده باشی.
‫من بهشون یه شهادت صادقانه دادم
‫و همچنین یه لیست کامل از مدارک و شاهدانی ‫که نشون میده اونجا نبودم
‫و یک نسخه دکتر که نشون میده
‫من برای آدم کشتن زیادی ضعیفم.
‫آخ. ‫-خدایا
‫من وقت اینو ندارم که عمق وجدان تورو پیدا کنم.
‫دانا و کلیف جواب تماسامو نمیدن.
‫من باید متقاعدشون کنم که نمایش من رو کنسل نکنن.
‫ اوه! پس قربانی واقعی تویی، ‫و نه مردِ توی تابوت.
‫- تمام زمانی که نیاز دارم 5 دقیقه است. ‫بهم 5 دقیقه توی یه اتاق وقت بده
‫و من می‌تونم برای هرکاری متقاعدشون کنم. ‫- این حقیقت نداره
‫- من تورو متقاعد کردم که پارامونت پلاس بخری.
‫-نه، من خودم اونو میخواستم. ‫- واقعا میخواستی؟
‫هی! ‫-هی!
‫- می‌تونم باهاتون به مراسم ختم بیام؟
‫-آره. ‫- اوه، لطفا، خدایا! ما بهت احتیاج داریم!
‫تو اون چسبی. ‫تو میبلی هستی که چارلز و الیور رو به هم وصل می‌کنه.
‫ بدون تو، ما فقط دو تیکه نون بی ارزشیم.
‫دقیقا! زود باش.
‫هی، تو خیلی بن رو نمی‌شناختی
‫آیا هنوز بهش علاقه‌ای چیزی داری؟
‫-نه. ‫- پس می‌خوای کاراگاه بازی دربیاری؟
‫ معلومه.
‫ بله، الیور پوتنام.
‫بله، خوش‌آمدید.
‫اون مراسم بن نیست که داره توی تلویزیون پخش میشه؟
‫دوربین‌های مداربسته از طبقه بالاست.
‫-نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه
‫من رو اشتباهی اینجا فرستادن.
‫من باید اون بالا باشم. ‫جایی که همه چیز اتفاق میوفته.
‫با خانواده و دوستان داغ‌دار، و آدمای قدرتمند صنعت سینما.
‫نه با این... آدمای بی نام و نشون.
‫-سلام، چارلز هیدن سوج هستم.
‫- نه، جای درستی هستید. ‫اینجا قسمت اضافی شماره سه هست.
‫ببخشید، اضافی شماره سه؟
‫ چرا انگار اسم یه مشکل اورژانسی لوله‌کشیه؟
‫یه مشکل اورژانسی خیلی بی اهمیت.
‫ و اسم شما؟
‫- میبل مورا. ‫فکر نمیکنم توی لیست باشم.
‫ اه، پس قسمت اضافی شماره سه.
‫- وایسا. ‫غریبه های همه میرن توی این قسمت شماره سه؟
‫ بهتره بشینیم.
‫عجله کن.
‫من یه نگاه به اطراف میندازن. بچه‌های خوبی باشید.
‫ کلیف و دانا باید یه جایی اون بالا باشن.
‫مطمئنم صندلی های اول توی قسمت اصلی کلیسا مال اوناست.
‫اسمش هرچی که هست.
‫- جناح کلیسا. ‫- نه نه اون قسمت مقطعه.
‫من قسمت اصلی رو میگم. ‫-ایوان اصلی، سرسرا
‫- تو کی هستی؟ گوژپشت نوتردامی؟
‫من نمی‌دونستم که با یک ‫معمار معروف کلیسا اومدم مراسم ختم، سر
‫- سر کریستوفر رن. ‫- باشه، باشه، باشه
‫برای بردن مسابقه بهت تبریک میگم. ‫- توروخدا یکم جدول حل کن.
‫من باید برم اون بالا.
‫-هیس! ‫-ببخشید
‫باشه، باشه. ‫این یکم ریسکیه
‫ولی باید توجه هارو به خودت جلب کنم.
‫تو بدون جذبه و کاریزما نمیتونی انجامش بدی
‫ولی اگه یه صدای بلند تولید کنی ‫و حواس راهنمای کلیسارو پرت کنی
‫- من این‌کارو انجام نمیدم.
‫-در دانمارک چیزی فاسد شده ‫(جمله ای از نمایش هملت به معنی اینکه مشکلی وجود دارد)
‫- هملت؟
‫- نه، گرگ هستم.
‫آره، هملت بود.
‫-من میبل هستم. ‫- میبل مورا.
‫آوازه‌ات رسیده. ‫من محافظ بن بودم.
‫-اوه، محافظ
‫پس باید بدونی درباره
‫تهدیدها، طرفدارهای روانی، حکم حفظ فاصله...آره
‫یک کمد پر از این فایلا دارم.
‫وقتی کارای حفاظت رو انجام میدی
‫یاد می‌گیری که به یه جمع نگاه کنی ‫و خرابکار هارو شناسایی کنی.
‫مثل اونایی که تو این نمایش بودن.
‫کیمبر. دختر ساده بی‌خطر، یا یک زن تحقیر شده.
‫و تای، دلبرِ خوش‌بنیه، ‫یا مرد عصبی جاه‌طلب.
‫و بوبو؟
‫اون که خودش مشخصه دیگه.
‫- انگار داری تحقیق می‌کنی؟
‫- تو نمی‌کنی؟
‫باید بیای به فایل‌هام یه نگاهی بندازی.
‫اگه میخوای اون پیرمردا رو هم بیار.
‫- فایل‌هارو به پلیس نشون دادی؟
‫- من به پلیس‌ها اعتماد ندارم.
‫و حالا، یادبودی از دوست خوب بن، مایکل میوسلکس.
‫ وقتی به بن فکر می‌کنم، ‫یاد تاب‌آوری میوفتم.
‫بالاخره اون یه بازیگر بود. ‫بازیگرها باید انعطاف‌پذیر باشند.
‫بن از اولین برنامه تلویزیونیش اخراج شد.
‫آره. هشت سالش بود.
‫♪ فرشته ای با دمپایی هایش♪
‫- همه تلفن‌ها را سایلنت کنید.
‫- ♪ فرشته ای با دمپایی هایش، ♪ [الیور پوتنام]
‫-هی، فکر میکنم یه سرنخ پیدا کردم. تنهایی مشکلی برات پیش نمیاد؟
‫-چرا! ‫- برو، برو.
‫لطفا بگذارید به اقای هری استایلز خوش‌آمد بگیم.
!هری
‫تا-دا!
‫اوم، میشه لطفا کفش‌هاتون رو در بیارید؟
‫-اوه، من عفونت کف پا دارم
‫اگه رو یک دونه ماسه قدم بذارم، ‫انگار دارم رو زمین شیشه راه میرم.
‫اوه، اوکی. خب
‫-واو. ‫- می‌دونم، می‌دونم.
‫-این ‫-شگفت‌انگیزه!
‫-وایسا، تو یه طرفداری؟ ‫-آره.
‫- اوه. پس قراره عاشق این بشی.
‫خدای من!
[سرخ‌پوست برمی‌خیزد]
‫وای خدای من!
‫اینا همون کلیدای ماشین از فیلم دختر پلیسه؟
‫بن اینارو به من داد.
‫این اون کلاه از فیلم سرخ‌پوست برمی‌خیزده.
‫این‌ها هم کتونی‌های فیلم دریافت‌کننده لابرادوره.
‫-این‌های چی‌ان؟ ‫- اون شلوار بنه.
!واو از؟
‫-نیروی دریایی.
‫اوه، تو کارای محافظت بن رو انجام میدادی.
‫چرا تابحال ندیده بودمت؟
‫-نمی‌دونم، شاید ‫کارم خیلی خوبه.
‫- اوم، گرگ اون فایل هایی که می‌خواستی نشونمون بدی.
‫اوه درسته. همینجا بمونید.
‫عه!
‫بن سلام می‌کنه.
‫اوه. اون بنه! چه بامزه‌ست!
‫-دختره! ‫-اوه!
‫خب ما باید بریم.
‫-نه تو می‌تونی بری. ‫من می‌خوام اونارو ببینم.
‫-چی ببینی؟ هزار تا مورچه به اسم بن؟
‫این مرد یه حس ناسالمی میده.
‫- اون یه طرفداره. ‫- اون یه دیوانه‌ست.
‫اوه، خیلی بی‌خطره. یعنی...
‫ببین، اونا باهم دوستن. اونا
‫وای نه، اون فوتوشاپ شده.
‫این دلیلیه که هیچ‌وقت نباید کفشامو در بیارم.
‫میبل! حالت خوبه؟
‫فکر کردم گفتی عفونت کف پا بود.
‫-مکسین! ‫-اوه
‫- جالبه که اینجا توی ایوان غربی و در ‫مسیرم به سمت راهرو مرکزی دیدمت.
‫آیا ویراستارت منتقد تئاترش رو فرستاده ‫به یه مراسم ختم که نظرشو بنویسه؟
‫هی، یه وقت دانا و کلیف رو اون بالا ندیدی؟
‫- چرا اتفاقا، دیدم.
‫- چطور به‌نظر میان؟ ‫-چی؟
‫- میدونی... یعنی، درحال عزاداری‌ان، یا بیشتر
‫خوشحال و روشن‌فکر؟
‫- به نظرم درحال عزاداری.
‫- هی، میدونی چه چیزی خوشحال‌شون میکنه؟
‫اگه نظرت درباره خس‌خس مرگ رو باهاشون در اشتراک بذاری.
‫- تو جدی نیستی
‫مثلا یکم یه چیز کوچولو دربارش بگو بهشون.
‫یعنی" آره نقش اصلی در شب افتتاحیه مرد،
‫ولی خوشبختانه، ما از شب افتتاحیه انتقاد نمی‌کنیم.
‫ما نظرمون درباره مطبوعات که ‫روزهای قبلش اتفاق افتادن، رو میگیم.
‫و چیزی که من دیدم، یک هنرنمایی عالی بود."
‫یا یه همچین چیزی.
‫شایدم... دقیقا همین.
‫- مراقب خودت باش الیور.
‫-لطفا، لطفا، لطفا! لط
‫لطفا، مکسین.
‫اونا دارن دکورصحنه رو پایین میارن، خب
‫بعد از"ترشح" من 15 سال از برادوی منع بودم.
‫و به این فکر می‌کردم که اگه ‫یه شانس دیگه داشته باشم، چیکار میکنم، و حالا این
‫شانس من.
‫ بیا بشین.
‫متاسفم، الیور.
‫ولی فکر نمی‌کنم نظر من چیزی رو عوض کنه.
‫ولی می‌دونم دوسش داشتی.
یه نشونه می‌دی. می‌دونستی؟
‫تو وقتی از یه نمایش خوشت میاد، دفترتو میبندی.
و من توی پیش‌نمایش جاسوس داشتم
‫و اون گفت وسط پرده اول اونو بستی.
‫داری بهم میگی اشتباه می‌کنم؟
‫ خودکارم جوهرش تموم شد.
‫این دلیل اینه که دیگه نوت برداری نکردم.
اوه
‫خب، این به چه معنیه؟
‫ نظرات من قرار بود خیلی انتقادی باشه.
‫ بود؟
‫خب، پس اجراها چی؟
‫ اوه، متنفرم که اینو بگم، مخصوصا اینجا
‫ولی متاسفانه نقش اصلیت
‫اینجا نقش بهتری رو نسبت به ‫نمایش تو بازی می‌کنه.
‫اوکی...
‫پس صحنه‌سازیش چی؟
‫ خسته‌کننده. دلگیر.
‫ خدایا، مکسین! ‫داری درباره چی حرف میزنی؟
‫خس‌خس مرگ، یک معمای مرگ کلاسیکه
‫قرار نیست خنده‌دار باشه. ‫- من هیچ‌وقت طرفدار آثارت نبودم.
‫ولی حتی بدترین کارات هم سروصدا میکنه.
‫ولی این... نکرد.
‫- خب من داشتم چیزای جدید رو امتحان می‌کردم.
‫ این حس خسته‌کننده‌ای داشت. ‫و یکم ترسیده.
‫آره.
‫ولی نگران نباش.
‫هیچ‌کس نقد منو نخوند ‫و هیچ کس قرار نیست بخونه.
‫که واقعا حیفه.
‫این یکی از تندترین نوشته‌های من بود.
‫بهترین حالت مکسین.
‫الیور من هیچ‌وقت جلوی خودم رو نمیگیرم.
‫و توهم نباید.
‫بیخیال بن! من حس می‌کنم که جلوی خودتو میگیری.
‫-فقط انجامش بده. ‫- ببخشید، ولی این
‫کل این سقوط کردن، ضربان قلب، ضربان قلب
‫همه‌اش عجیب غریبه.
‫- میشه بیخیالش بشیم؟ ‫- خب، نه
‫فقط جوری که خودت میگی ، بگو
‫- وقتی داری سقوط می‌کنی ‫- وقتی داری سقوط
‫وقتی داری سقوط می‌کنی، تنها چیزی که
‫- وقتی داری سقوط میکنی ‫- مشکل چیه؟
‫-خب... بیخیال، نمیشنویش؟
‫خیلی مصنوعیه!
‫- اوه، مصنوعی. اینو نگو. ‫نگو مصنوعی.
‫- من از صدام متنفرم.
‫خب، نمیخوام شوکه بشی، ‫ولی تنها چیزی که داری صداته.
‫اگه ازش استفاده نکنی مصنوعی به نظر میای.
‫چی تورو می‌ترسونه؟
‫-من دختر پلیس بودم. من کوبرو بودم.
‫شاید اصلا نمی‌تونم خودم باشم.
‫شاید حتما باید یه داستان مسخره وجود داشته باشه ‫که بدردبخور باشم.
‫- خب، تو داری یه نمایش بازی میکنی.
‫که یه نوزاد متهم به قتل شده.
‫ببین، بنجامین. بنجامین
‫می‌خوام بدونی که اشکال نداره
‫که فقط خودت باشی.
‫ببین، منم ترسیدم.
‫ترسیده، ولی هیجان‌زده.
‫ما اینجا کار مهمی داریم، بن.
‫بیا! دوباره انجامش بده.
‫وقتی داری سقوط می‌کنی...
‫تنها چیزی که می‌شنوی صدای قلبته
‫از لحظه‌ای که متولد شدی، ‫قلبت می‌تپیده.
‫و تو هیچ‌وقت بهش توجه نکرده بودی.
و حالا
‫ آخرین فکری که به ذهنت خطور میکنه،
‫درست قبل از اینکه با زمین برخورد کنی.
‫اینه که "باید تا وقتی وقتشو داشتم بهش گوش می‌کردم"
‫ لعنتی! لعنتی!
‫ قرار نیست این ستون‌هارو از زمین بکنی.
‫این یه ساختمون دوره قبل از جنگه. ‫فاشیسم تخریبش نکرد
‫ باید...آزاد...شیم
‫لعنتی!
‫فکر می‌کنی قراره چه اتفاقی بیوفته؟
‫ خب،
‫اون بن رو کشت،
‫و ما بیش از حد می‌دونیم. ...پس
‫هی، حداقلش قاتل رو پیدا کردیم.
و رکورد زمان رو هم زدیم
‫معمولا هشت قسمت طول می‌کشید انجامش بدیم.
‫ آره فکر می‌کنم بهتر شدیم.
‫تونستیم بدون اینکه اشتباهی کسی رو متهم کنیم، حلش کنیم.
‫ یا اینکه بدون اجازه مردم ازشون فیلم‌برداری کنیم.
‫ یا از یه پرنده بازجویی کنیم.
خیلی متاسفم که کشوندمت اینجا
‫اگه بمیری، تقصیر منه.
‫ تقصیر تو نیست.
‫من سرزنشت نمیکنم که می‌خواستی ‫یه معمای قتل رو حل کنی.
‫تو یه حس عدالت‌خواهی قوی‌ای داری.
‫و یه علاقه شدید به بن.
‫ قضیه این نیست.
‫قضیه فقط این نیست.
‫بعد از اینکه پدرم مرد،
‫مادرم اتاق‌خوابشو به مدت شیش ماه ترک نکرد.
‫من اون سال خیلی تخم مرغ خوردم.
‫خیلی هم دختر پلیس تماشا کردم.
‫نقش بن توی اون فیلم...
‫شیرین بود و...
‫خواب میدیدم با ماشین سب پدرش میاد
‫و من رو ازونجا میبره.
‫-با یه ماشین سب؟ ‫-چیه خب؟ ماشین خفنی بود.
‫شبیه پورشه بود.
تو اون دوران بهم کمک کرد... به ما
‫توی اون ماجرا.
‫یه روز، داشتم دختر پلیس می‌دیدم.
‫و مادرم داشتی توی اتاقش می‌خندید.
‫فکر کردم عجیبه.
‫بعد، بعد از چند دقیقه،
‫توی اون سریال یه جوک گفته شد، ‫و هر دو خندیدیم.
‫و متوجه شدم هردومون داری یه سریال مشابه رو می‌بینیم.
‫برای 30 دقیقه هر هفته،
‫من دوباره با مادرم می‌خندیدم.
‫حتی اگه تو اتاق‌های جداگونه بودیم.
‫می‌دونم باتو خیلی عوضی‌بازی کرد، چارلز
‫و من خیلی نمی‌شناختمش...
‫ولی به‌طور عجیبی
‫خیلی برام اهمیت داشت.
‫ بن آدم عوضی‌ای نبود.
‫من بودم.
‫- چی؟
‫- چون اگه به اون ضربان قلب گوش می‌دادم،
‫شاید هیچ‌کدوم از این‌ها اتفاق نمی‌افتاد.
‫خودش بود. حسش کردی؟
‫حسش کردی بن؟ اوکی
‫همین رو تو ذهنت داشته باش.
‫احسنت.
‫ هی.
‫عالی بود.
‫"عالی بود."
‫مشکلت چیه؟
‫از روز نمایش‌خوانی فقط با من بدرفتاری می‌کردی.
‫-واقعا یادت نیست؟ ‫- چی رو؟
‫برازوس؟
‫ برازوس رو یادمه.
‫چیه؟ چیه؟
‫چیه، چیه، چیه؟ طرفدارم بودی؟
‫ نه، من یه بازیگر بودم.
‫من رو برای نقش ثابت قبول کرده بودن. ‫تیموتی بوش پسرِ باهوش.
آشنا نیست
‫ اولین نمایش‌نامه خوانی رو که تموم کردم،
‫رفتی پیش کارگردان
‫و گفتی من مصنوعی بازی می‌کنم، ‫و باعث شدی اخراج شم.
من هشت سالم بود
‫ تو با دستات زیادی حرف میزدی؟
‫ هیچ می‌دونی چی به سرم آوردی؟
‫هر نقش که من میرم سمتش
‫من هنوز همون پسر بچه‌ای ام که هیچی بلد نیست. ‫حتی همین حالا.
‫و اون عدم اعتمادبنفس؟ ‫وارد هرجا که میشم،
‫مجبورم شبیه یه عوضی رفتار کنم.
‫ اوه، و این تقصیر منه؟
‫- من بچه بودم! ‫من داشتم مادرم و برادرم رو تامین می‌کردم.
‫و تو اخراجم کردی.
‫میدونی، ‫می‌تونم از این نمایش اخراجت کنم.
‫می‌تونم همون کار رو سرت بیارم. ‫ولی این‌کار رو انجام نمیدم.
‫ترجیح میدم اینجارو برات جهنم کنم.
‫این اتاق منه تو برو بیرون. ‫- باشه، باشه
‫پس، وقتی اومد سر اجرا
‫می‌تونستم همه چیز رو درست کنم.
‫ولی نکردم.
‫و حالا، دیگه خیلی دیر شده.
‫خب، حالا!
‫- می‌تونی هرجور می‌خوای من رو بکشی ‫ولی اونو سریع و بدون درد بکش.
‫راستش، ‫هر دومون رو سریع و بدون درد بکش.
‫این دیگه چه کوفیته؟
‫یه مشعل آشپرخونه‌ست.
‫سرکار از یه آشپز دزدیدمش.
‫فکر می‌کردم تو یه بادیگاردی
‫-دروغ گفتم. من توی استیک‌پزی لولو در خیابون هفتم کار می‌کنم.
‫سرآشپز بابی فکر نمی‌کنه من بدرد ‫دستیار آشپز بودن بخورم.
‫مرتیکه احمق. ‫حالا باید من رو ببینه.
‫بیخیال.
‫معمولا یه ضامن دارن. ‫چارلز!
‫اوه. ممنونم چارلز. ‫خیلی خفنی. درسته.
‫گرگ، ‫تو قسر در نمیری!
‫نه! تو قسر در نمیری.
‫دیدمت که پیچ و تاب می‌خوری توی مراسم.
‫چقد احساس ناراحتی می‌کردی.
‫تو از بن متنفر بودی!
‫اونقدر متنفر بودی که کشتیش!
‫-نه! ‫-وایسا، چی؟
‫چارلز نکشتش. تو کشتیش.
‫-من؟ نه من خیلی دوستش داشتم، ‫و تو اونو از من گرفتی! اعتراف کن!
‫اعتراف کن! ‫-کمک! کمک
‫چی؟ ‫اون دستمال رو از کی گرفتی؟
‫-شبی که مرد، اونو ازش دزدیدم.
‫وقتی که داشتم دنبال سرنخ‌ها ‫و لوازم جمع‌کردنی می‌گشتم.
‫وایسا، تو بدون اجازه وارد
اعتراف کن! تو کشتیش
‫-کشتم؟ من آدم نمی‌کشم ‫بگو!
‫بگو
‫-دستا بالا! ‫شعله‌افروز رو بنداز.
‫دست‌هاتو ببینم. ‫من هیچ‌کاری نکردم.
‫بگیریدش! دست‌هاتو بده به من.
‫گرفتیدش؟
‫-جیب‌هاشو بگرد. ‫-من کاری انجام ندادم.
‫من کاراگاه بیسواز هستم.
شما باید همون پادکست‌سازا باشین
‫ویلیامز درباره شما بهم گفته.
‫کاراگاه ویلیامز به شما گفت ما این پایینیم؟
‫ نه اون بهمون گفت شما خیلی رو مخید.
‫ما از 48 ساعت پیش داشتیم این یارو رو می‌پاییدیم.
‫یک نفر اونو دید درحالی که داشت از آرکونیا میومد بیرون
‫حدود دو دقیقه بعد از این‌که بن گلنروی مرد.
‫می‌دونید که اون یه استاکره نه؟
با خودتون چه فکری کردین؟
ممنون - صبر کن -
‫شماها نباید سه نفر باشید؟
‫آدرسشو داریم، اگه نیازش دارید.
‫تو یه حمله قلبی خفیف داشتی.
‫اوه خدای من، پدر.
‫اون گفت خفیف، ویلی.
‫به علاوه، این یه رسمه توی تئاتر، میدونی.
‫باب فاس پنج حمله قلبی داشت.
‫می‌دونی که آخریش اونو کشت دیگه؟
‫اخی، بیوگرافیشو خوندی.
‫یه سری موضوع هست که باید دربارش حرف بزنیم.
‫اولیش فشار خونته.
‫160 روی 100ئه.
‫این بالائه؟
‫-آره. ‫-آره
‫و وقتی بالاست نشونه خوبیه؟
‫-نه!
‫من یه سری دارو برات می‌نویسم.
‫ولی باید رژیمت رو هم عوض کنی. ‫چربی کمتری مصرف کن
‫-دکتر، قراره من رو بکشی؟
‫ضربان قلبت هم بی‌نظمه.
‫من این دستگاه نوار قلب رو بهت میدم.
‫باید اینجا روی سینه‌ات بذاریش.
وقتی حس کردی ضربان قلبت نامنظمه
‫دکمه رو فشار میدی، اینجوری
‫با این روش ما حواسمون بهش هست.
‫ولی اونقدری سالم هستم که کارگردان نمایش باشم دیگه؟
‫فقط اگه فکر می‌کنی این سالمه که
‫وانمود کنی حمله قلبی نداشتی.
‫باید استرس رو کم کنی.
‫باشه؟ چون اگه دفعه دیگه‌ای باشه
‫ممکنه خفیف نباشه.
‫خب اختلال اضطراب بعد از سانحه رو چک می‌کنیم.
‫حالت چطوره؟ ‫-خوبم.
‫دیگه سرکوبش کردم.
‫-خوبه.
‫پس...
‫فک می‌کنم پلیس آدم اشتباهی رو دستگیر کرده.
‫-میبل ‫لطفا، فقط بهم گوش کن.
‫گرگ از بن متنفر نبود. ‫اون عاشقش بود.
‫-دیوونه شدی؟ ‫اون مارو دزدید.
‫ولی فقط به‌خاطر اینکه ‫می‌خواست قاتل رو پیدا کنه.
‫اونقد دلش می‌خواست قاتل رو پیدا کنه
‫که راضی بود چند جرم رو مرتکب بشه.
‫بیخیال. می‌دونی حق با منه. ‫به علاوه، اینم هست
‫اگه گرگ دستمال بن رو داشت،
‫پس اونی که دست بن بود وقتی مرد، مال کی بود؟
‫اینارو از کجا آوردی؟
‫خب، من...
‫تو یه صحنه جرم رو دستکاری کردی ‫و ازشون عکس گرفتی؟
‫خیلی نگرانتم.
‫و همزمان، خیلی هم تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫خب پس، چرا بن اون دستمال رو نگه داشته بود؟
‫پس چی میشه اگه...
‫چی میشه اگه بن قبل از اینکه بیوفته
‫سعی کرده بود که با دستش یه چیزی رو بگیره.
درسته، و تنها چیزی که دستش بهش رسید،
‫جیب قاتل بوده.
‫یا...
‫یا قاتل اونو دور موهاش یا گردنش بسته بوده.
‫یا، نمی‌دونم.
‫شاید از دست قاتل پاره‌اش کرده.
‫خب، پس،
پایه‌ای؟
قطعا
‫آره...
‫اوه، یه روز می‌تونیم.
‫تو باید استرست رو کم کنی.
‫بی‌روح. بی‌حس.
‫این... سروصدا نکرد.
‫سروصدا نکرد.
‫من هیچ‌وقت جلوی خودمو نمی‌گیرم، الیور
‫و توهم نباید.
‫خانم ها و آقایون ‫از ابتدا شروع می‌کنیم.
‫ریلکس کن پوتنام. ‫می‌دونی که من از این موزیکال‌ها خوشم نمیاد.
‫دانا، کلیف. مطمئن باشید. ‫عاشقش میشید.
‫به حرفم گوش می‌دید؟
‫هر دوتون رو دوست دارم. ‫هم دیگه رو از طرف من ببوسید.
‫خبر مهم، مردم! ‫اول از همه، چارلز
‫باید به فکر پولک باشی. ‫پولک زیاد.
‫اوه، نه ممنون، ادامه بده.
‫دوما، من دارم به حرف قلبم گوش میدم.
‫و دوباره درباره خس‌خس مرگ فکر میکنم.
‫به الیور پوتنامی‌ترین شکل ممکن.
‫قراره کاری کنم که سروصدا کنه.
‫درسته مردم.
‫اون یک نمایش موزیکاله.
‫برای خس‌خس مرگ براق آماده شید.
‫با اون چیکار داری؟
‫پلیس‌ها اشتباه می‌کنن.
‫ما فکر می‌کنیم قاتل بن یه نفر از نمایش شماست.
‫و این یعنی...
ما برگشتیم