.
پادکست رسمی ما را] [.از شبکه‌ی هولو یا دیگر پلتفرم‌ها بشنوید
‫می‌خواستم بدونم احیاناً... [آنچه گذشت]
‫اون پیشنهاد هنوزم سر جاشه؟
‫شاید یه شروع دوباره خوب باشه.
‫نظرت چیه انگشت رو ببریم آزمایشگاه؟
‫یعنی اگه مال «جِی فلوگ» نیست، ‫پس مال کیه؟
‫یه اتاق مخفی تو ساختمون هست ‫که شوهرت اونجا...
‫...بازی پوکر غیرقانونی راه انداخته بود.
‫من بیشتر علاقه‌مندم بدونم ‫تو چه نقشه‌ای تو سرته، چارلز.
‫تو با یه مظنون رفتی شام!
‫گوشیم رو پیدا نمی‌کنم ‫شاید تو مینی‌ون جا گذاشته باشم.
‫یا سوفیا دزدیدتش.
‫الیور، ماشینت رو روشن کن، ‫باید جلوش رو بگیریم.
‫- صبر کن، پیچ رو رد کردی! ‫- نه، نه، این یه میان‌بُره.
‫- تو از کجا می‌دونی؟ ‫- من اینجا بزرگ شدم.
‫تو «فلت‌بوش» چی کار می‌کنه؟
‫نمی‌دونم، ولی شاید تا اینجاییم ‫بتونی دنبال آپارتمان بگردی.
‫تمام این فاکتورها ‫به اسم «تامی» صادر شده.
‫«تامی زبون دراز» یه شخص نیست، ‫یه شرکته.
‫و اون شرکت یه عالمه می‌ارزه.
‫با این تفاوت که اون پول ‫برداشت شده، همه‌ش.
‫- اول صبح همین امروز لعنتی. ‫- توسط کی؟
‫کی اینقدر به اون پول احتیاج داشته ‫که اون یاروها رو بکشه؟
‫قایم شین!
‫همسرهاشون.
‫چی یه جایی رو تبدیل به خونه می‌کنه؟
‫فقط چهارتا دیوار که پناهگاه ‫تمام دار و ندار یه عمر زندگیه؟
‫یا یه خونه‌ی امنه ‫برای تمام خاطراتت؟
‫خوب‌ها...
‫...و بدها.
‫بعد از اینکه کودکی رو پشت سر می‌ذاری،
‫اولین خونه‌ای که برای خودت می‌سازی
‫اونقدر بخشی از هویتت می‌شه
‫که تو شب‌های بی‌خوابی، ‫مجبورت می‌کنه از خودت بپرسی...
‫تو بدون خونه‌ت کی هستی؟
‫و اگه از دستش می‌دادی چی کار می‌کردی؟
[بهترین و آخرین پیشنهاد]
‫همه‌چی از دست رفت.
‫همه‌چی، همه‌چی.
[فقط قتل‌های این ساختمان]
[فصل پنجم، قسمت ششم] [فلت‌بوش]
‫نه، سر صحنه فیلم‌برداری بودم که بهم زنگ زدن
‫برای همین مستقیم رفتم فرودگاه.
‫گفتن به خاطر اتصالی کتری برقیم بوده.
‫- می‌دونی... ‫- ببین، ببین، من...
‫می‌خوام یه چیزی رو بدونی. ‫همه‌چی از بین نرفته.
‫می‌دونم. من تو رو دارم، تو من رو داری.
‫این واقعاً... ‫فقط همین مهمه، من...
‫- آره. ‫- عجب حرفی زدی واقعاً.
‫نه، ولی پلاک‌های بابام ‫از ساحل اوماها اونجا بود.
‫می‌دونی؟ و فقط چندتا عکس کوچیک ...از «دیکی» داشتم
‫از بچگیش ‫قبل از اینکه مجبور شم واگذارش کنم،
‫و تمام بروشورهای تئاترم، و...
‫...فقط، می‌دونی، همه‌ی وسایلم. ‫وسایل من بودن.
‫باشه، آروم باش.
‫آروم باش.
‫خب حالا، وسایل جدید داری!
‫وسایل ما، کادوهای عروسیمون.
‫خدای من.
‫مسئله فقط وسایل نیست، می‌دونی،
‫مسئله اینه که 47 سال ‫تو اون آپارتمان بودم.
‫احساس می‌کنم یه تیکه از وجودم رفته.
‫خب، حالا یه تیکه از وجودت ‫شبیه یه ظرف سوپ‌خوری کلمی شده.
‫الیور، «فقط قتل‌های این ساختمون»،
‫- بیوه‌های مشکوک. ‫- چقدر خوبه این؟
‫چون بیوه‌ها ‫حسابی مشکوک‌مون کردن.
‫املاش فرق داره، ولی به نظرمون جواب میده.
‫آره.
‫سلام.
‫لورتا، خیلی متأسفم.
‫تو خیلی مهربونی.
‫ولی می‌دونی، من این همه راه رو نیومدم ‫که عزا و ماتم بگیرم.
‫بیاین در مورد قتل حرف بزنیم. سلام.
‫سلام...
‫سوفیا کاچیملیو،
‫دیده شده که یه کیف چهارخونه ‫به بیوه‌ی لستر میده
‫بعد از ماجرای یه حساب بانکی مرموز...
‫چطوری حسابداری رو جذاب نشون بدم؟
‫- می‌شه من بگم؟ ‫- آره.
‫دو زن زخم‌خورده، ‫بیوه‌های سیاه، شوهرهای کشته شده.
‫اوه.
‫حساب‌های سوئیس.
‫کی حرفی از ‫حساب‌های سوئیس زد؟
‫آره، جذاب می‌خوای؟ ‫این خود جذابیته.
‫خب، حالا دو تا مظنون جدید داریم
‫که واقعاً می‌تونیم در موردشون پادکست بسازیم.
‫هرچند، چارلز با سوفیا ‫قرار گذاشت،
‫که اونم با گوشیش فرار کرد.
‫گوشی رو برگردوند.
‫زنگ نزد، ‫پس دیگه نمی‌خواد من رو ببینه.
‫خدا رو شکر!
‫اون یه زن قاتل خلافکاره.
‫یه بار دیدمش، تموم شد رفت، پرونده‌اش بسته شد
‫یه شام باهم خوردیم، ‫و حالا برگشتم سراغ سرگرمی‌ها،
‫اپلیکیشن‌های همسر‌یابی.
‫من قبل از اینکه تو رو ببینم، الی،
‫همه‌ش تو این اپلیکیشن‌ها بودم.
‫خب، من... منم یه سرکی کشیدم، می‌دونی.
‫«دَم آخر». آره.
‫«قرار آخر».
‫«مو نقره‌ای‌ها».
‫کمک... ‫عاشق شدم...
‫و زانوهام جون نداره.
‫هی، بچه‌ها، بیاین رو «رینی» تمرکز کنیم.
‫- آره. باشه، ببخشید. ‫- چون اون شبِ قتل‌ها
‫کجا بوده؟
‫و سوفیا تو اون کیف چهارخونه ‫چی بهش داد؟
‫می‌دونی، الیور، ‫از اونجایی که تو اهل بروکلینی...
‫حتماً، بروکلینیه رو بفرستین ‫بروکلین.
‫فکر می‌کردم شما جوون‌ها ‫با برچسب زدن مخالفین.
‫به هر حال، رینی از من متنفره.
‫ولی من رو نمی‌شناسه.
‫یا «امیلی لاولر» رو.
‫امیلی لاولر، همون... کارآگاهی ‫که تو سریال «اس‌وی‌یو» بازیش کردم.
‫- آره، آره، آره، آره. درسته. ‫- آره، یه نقش کوتاه بود، ولی منظورم اینه که...
‫لهجه‌ی غلیظ و باحال «کِیجِن» داشت،
‫می‌دونی، و یه ‫پیشینه‌ی داستانی عالی داشت.
‫اون...
‫...بچگی تو یه چاه افتاده بود.
‫پیشینه‌ی داستانش این بود که ‫تو یه چاه بوده؟
‫بچگی تو یه چاه افتاده بود.
‫سه روز تو چاه بود، ‫فقط خودش و تمساحه.
‫یه مونولوگ کامل در موردش داشتم.
‫فکر می‌کردم قراره سکوی پرتابم باشه.
‫ولی بعد، حذفش کردن، ‫و کلاً کل اون قسمت رو کشیدن بیرون،
‫و می‌دونید، کی می‌دونه چرا.
‫خیلی طولانیه؟ شاید.
‫ولی طولانی یعنی چی؟
‫- یعنی اگه تو... ‫- فکر کنم این...
‫شاید زیادی طولانی باشه.
‫باشه، ولی من فقط می‌خواستم ‫امیلی لاولر باشم،
‫چون یه... ‫یه روز خیلی بدی داشتم،
‫و نمی‌خوام خودم باشم.
‫- من نمی‌... ‫- عزیزم. عزیزم، عزیزم، عزیزم.
‫- باشه، باشه. ‫- باشه.
‫و هنوز اون بارونی رو از ‫تئاتر «جغجغه‌ی مرگبار» داری؟
‫چون فکر کنم امیلی احساس کنه...
‫...بدون بارونیش هیچی نیست.
‫خوشم میاد که می‌تونیم لباس‌هامون رو بهم بدیم
‫معلومه که می‌تونیم.
‫چه باحال.
‫- من برای یه انگشت اومدم. ‫- چارلز!
‫بالأخره!
‫از اینکه یه تیکه از بدن یکی تو فریزرم باشه متنفرم
‫نصفه شب برای یه چیزی پا می‌شم ‫و می‌بینم بستنی، انگشت،
‫بستنی، انگشت.
‫- ای بابا. ‫- می‌دونم.
‫بدون دست، یه جورایی تنها به نظر میاد.
‫نه، منظورم از «ای بابا» ‫اینه که این فقط یخه.
‫- چی؟ ‫- یکی به انگشتت دست‌برد زده.
‫خب، هیچ نشونه‌ای از ورود به زور نیست.
‫اون تو چه خبره؟
‫چیزی سر جاش نیست؟ ‫چیزی گم شده؟
‫همه‌چی مثل قبله.
‫ایول، شماها از این ‫یخ‌های گنده و باحال دارین.
‫عاشق این یخ‌های گنده و باحالم، ‫به آدم حس پولداری میده.
‫خب، فکر کنم لذت‌های کوچیک زندگیه دیگه.
‫یه لحظه صبر کن. اون چیه؟
‫شاید دزدِ انگشت جا گذاشته؟
‫صبر کن، نه.
‫شاید من جا گذاشتم. ‫دارم یه چیز جدیدی رو امتحان می‌کنم.
‫چکمه با کف لاستیکی، خیلی باحاله.
‫حتماً خدمتکار ندیدتش. ‫یه عکس ازش می‌گیرم.
‫از بازخورد تصویری خوشش میاد.
‫کیه که خوشش نیاد؟
‫چارلز، آخرین باری که ‫چشمت به اون انگشت افتاد کی بود؟
‫وقتی گذاشتیمش تو فریزر.
‫عالیه، پس می‌تونسته هر زمانی ‫تو هفته‌ی گذشته دزدیده شده باشه.
‫اعلان از «دم آخر».
‫- دارم با یه آدم خیلی خوب حرف می‌زنم. ‫- جدی؟
‫اخلاق‌های خاصش چیه، ها؟
‫آدم‌کشی؟ خلافکاری؟ ‫زیر گرفتن و فرار کردن؟
‫می‌دونی چیه؟ حقم بود این رو بشنوم.
‫ولی برای همینه که دارم همسر‌یابی آنلاین رو امتحان می‌کنم ‫که این دفعه با یه آدم خوب آشنا بشم.
‫و شدی؟
‫باشه، داری بامزه بازی درمیاری.
‫بذار عکسش رو ببینم.
‫بفرما.
‫این که فقط یه چونه‌ست.
‫آره، یه چونه‌ست.
‫بی‌خیال.
‫داریم یه بازی کوچیک می‌کنیم که ‫خیلی آروم صورتمون رو نشون می‌دیم،
‫و منم یه جورایی دارم کشش میدم، می‌دونی؟
‫یا خدا!
‫وای!
‫نه.
‫نه، تو گوشواره ننداختی.
‫- چرا. ‫- نه، ننداختی.
‫- پریسیلا خوشش میاد. آره. ‫- برام مهم نیست چی می‌گه، تو...
‫- باشه، دارم درش میارم، بیا... ‫- باشه، بچه‌ها. بس کنید.
‫چطوری می‌تونم به دوربین‌های مداربسته ‫ساختمون دسترسی پیدا کنم؟
‫رفیق فابریک رباتِ هاوارد.
‫- تو لابی هستن. ‫- بزن بریم.
‫- خب، بذار امتحان کنم... ‫- باشه.
‫- ...اطلاعاتم از الیور رو. ‫- آره.
‫- فلت‌بوش. ‫- آره.
‫- از نه تا دوازده سالگی اینجا زندگی می‌کردی... ‫- آره،
‫...با دومین خانواده‌ی سرپرستت...
‫- درسته. ‫- ...سو و اَل.
‫سو شش تا گربه داشت. ‫اَل هم مشکل اعتیاد داشت.
‫نه، نه، نه، اون هشت تا گربه داشت.
‫و اون بهش می‌گفت «فرصت شادی».
‫چی می‌شد اگه می‌دیدمت
‫- که با یه شال بنفش داری بیسبال بازی می‌کنی... ‫- آره.
‫...با اون پاهای کوچولوی نوجوونیت...
‫...که همینجوری سعی می‌کنی امتیاز بگیری.
‫می‌تونم بازی کنم؟
‫اُلی؟
‫- بستنی! ‫- زود باش!
‫- اون نه! ‫- اون نه!
‫باید بگم دلم برای اون پاها تنگ شده، ‫ولی کی رو داریم گول می‌زنیم؟
‫- من هنوز دارمشون. ‫- آره.
‫راست می‌گی.
‫اوه، خب.
‫رینی شوهرش رو می‌کشه ‫و فوراً خونه‌اش رو برای فروش می‌ذاره.
‫اون کیف چهارخونه اون توئه.
‫حسش می‌کنم، حسش می‌کنم.
‫و غریزه‌ی امیلی لاولر ‫هیچوقت اشتباه نمی‌کنه.
‫خیلی خجالت‌آوره، مچت رو بگیرن ‫داری به آهنگ خودت گوش میدی، نه؟
‫آره، خیلی باحاله.
‫بذار فقط...
‫♪ می‌دونم داری نگاه می‌کنی ♪
‫♪ پس زودباش، گوش بده چی میگم ♪
‫♪ عزیزم، می‌دونم خیلی درگیر منی ♪
‫♪ من رو توی رویاهات می‌بینی ♪
‫دختر، این آهنگ توئه؟ این که ترکونده!
‫ممنون! می‌دونم، نه؟
‫ولی نمی‌دونم ‫چطوری باید خاموشش کنم.
‫♪ میگی کاش من بودی ♪
‫♪ مطمئنم میگی کاش جای من بودی ♪
‫خب. درست شد.
‫آره، هنوز روشنه.
‫صبر کن.
‫شما... شماها دارین رو یه پرونده کار می‌کنین؟
‫- آره، یه دزدی شده... ‫- نه. نه!
‫یعنی نه، هیچی نیست. نه.
‫یه دزدی؟
‫صبر کن، شما تو طبقه 14 هستین، درسته؟
‫عجیبه.
‫خب، دیشب، گاگا بهم زنگ زد.
‫و بعدش، اتفاقی سِث... روگن... رو دیدم.
‫و آخرش سر از پنت‌هاوس من درآوردیم ‫و داشتیم یه چیزهایی می‌خوردیم و تو هپروت بودیم.
‫و داشتیم از پنجره بیرون رو نگاه می‌کنیم ‫و فقط، مثلاً،
‫توهم یه نور کوچیک رو زده بودیم
‫که هی تو طبقه‌ی 14 برج شرقی ‫جابه‌جا می‌شد.
‫فکر می‌کنی یکی ‫تو آپارتمان من بوده؟
‫یا فقط داشته توهم می‌زده.
‫سِث روگن هم همین رو گفت.
‫- می‌تونی فقط بهش بگی سِث. ‫- نه، فکر کنم قاطی می‌شه،
‫چون با سِث مایرز هم خیلی صمیمی‌ام.
‫خب، به هر حال،
‫من و سِث روگن، آخرش ‫رفتیم سراغ آپارتمانه،
‫و مطمئناً، یه نور کوچیک بود
‫که از زیر در حرکت می‌کرد.
‫صبر کن، یادت میاد ‫کدوم آپارتمان بود؟
‫‏14سی
‫و من فکر کردم اون سی،
‫شبیه یه آدم کوچولوئه که ‫می‌خواد بغلش کنن.
‫ولی هیچ‌کس بغلش نمی‌کنه.
‫خدای من، خدای من. ‫«تی»!
‫خیلی دوستت دارم. ‫می‌شه یه عکس بگیریم؟
‫مورا؟
‫لازمه که باهاش حرف بزنی ‫تا اطلاعات بیشتری بگیری.
‫- چ... ‫- آره، فهمیدم.
‫دوست‌های صمیمی دوران راهنمایی، ‫همه‌کار رو با هم می‌کردین،
‫تا اینکه یه دعوای اساسی ‫دوستی‌تون رو خراب کرد.
‫وای. ‫تو یه کارآگاه عالی هستی.
‫نه، من فقط یه دختر نوجوون بودم.
‫ولی بعدش بزرگ شدم، تو هم همینطور.
‫پس، ما بزرگ می‌شیم، فراموشش می‌کنیم، ‫و ادامه می‌دیم، آره؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫راحت باشین، بروشورها اونجا هستن ‫که مطالعه کنین.
‫خیلی ممنونم.
‫باشه. کلاه قشنگی دارین.
‫- سلام. ‫- سلام، خوش اومدین.
‫- ممنون. ‫- یه نگاهی بندازین.
‫این دقیقاً نقشه‌ی همون خونه‌ایه ‫که من توش بزرگ شدم.
‫خوبه، شما... شما کفپوش‌های ‫اصلی رو نگه داشتین.
‫و بیماری سل رو.
‫ورود به این اتاق ممنوعه.
‫خیلی، خیلی، خیلی متأسفم ‫که اینطوری داد زدم.
‫به خاطر... شوک روحی بعد از ‫ماجرای اون چاهه،
‫ولی... حوصله‌تون رو... با کل داستان ‫سر نمی‌برم.
‫اسمم امیلی لاولره، از طرف «نکیتاش» ‫اومدم اینجا.
‫تغییر بزرگیه برای یه دختر ‫مُردابی مثل من.
‫داشتم از پله‌ها بالا می‌رفتم ‫که صدای «ویسی دارته» رو شنیدم.
‫«توسکا» رو می‌شناسین؟
‫چه جورم!
‫من نقش ماریا کالاس رو ‫سال آخر دبیرستانم تو لافایت بازی کردم.
‫اون... خنجر فلوریا توسکاست؟
‫این همون خنجریه که ماریا کالاس استفاده کرد
‫تو آخرین اجراش از توسکا ‫در سالن اُپرای متروپولیتن.
‫فوق‌العاده نیست؟
‫شوهرم تو یه حراجی اموال توقیفی ‫پلیس پیداش کرد.
‫برای دهمین سالگرد ازدواجمون.
‫عالی بود!
‫این ماه فوت کرد.
‫تسلیت می‌گم.
‫منم همسرم رو پارسال از دست دادم.
‫تو یه آتیش‌سوزی. همه‌چیزم رو از دست دادم.
‫پس...
‫اینم آقا خوش‌شانسه‌ی شماست؟
‫نه، نه، نه، ‫من خانم خوش‌شانسش بودم.
‫و ما 30 سال با هم بودیم، ‫و هر شب
‫می‌اومد خونه ‫و برام گل می‌آورد.
‫و بعد یه شب، خبری از گل نبود و...
‫اون رفته بود.
‫آره، افتاد تو فواره‌ی...
‫همون حیاطی که توش ازدواج کردیم.
‫اون منبت‌کاری رو ببین!
‫دیگه همچین قرنیزهایی ‫پیدا نمی‌کنی.
‫- خدای من. ‫- آره، صد در صد کاجه.
‫- جدی می‌گی؟ ‫- به جون مادرم...
‫بهت دروغ نمی‌گم، رفیق.
‫ببین،
‫بی‌تعارف، اعتبار بانکیت چقدره؟
‫یه لحظه من رو ببخشید.
‫الان برمی‌گردم.
‫- ببخشید. ‫- یا خدا.
‫اوناهاش، کیف‌ها. ‫نگاه‌شون کن.
‫اَل، سو، توروخدا!
‫خواهش می‌کنم ازتون. ‫این تئاتر وقت تلف کردن نیست.
‫- فکر کنم خوش‌تون بیاد. ‫- ببین، این بحث رو تموم کن.
‫ما هیچ تئاتری نمی‌ریم، ‫تو هم همینطور.
‫ما آوردیمش خونه‌مون. ‫اگه وقت آزاد داره،
‫می‌تونه تو اون مغازه‌ی کوفتی کار کنه.
‫حالا لج نکن.
‫و خوبه که تو هم ‫تو مخارج این خونه کمک کنی.
‫- اوه. ‫- اَل!
‫انصاف نیست.
‫اگه اجازه بدین.
‫چرا دارین می‌فروشینش؟
‫من هر کاری می‌کنم ‫تا حداقل خونه‌م رو داشته باشم
‫و... وسایلم برگرده.
‫آره، فکر می‌کردم منم ‫همین حس رو داشته باشم، ولی...
‫می‌دونی، به اطراف نگاه می‌کنم، ‫و راستش، من...
‫هیچ‌کدوم از این‌ها رو نمی‌خوام.
‫من اون رو می‌خوام.
‫آره.
‫و، به هر حال، اینطور نیست که ‫بتونم از پس هزینه‌ی اینجا بربیام.
‫حتی دارم خنجر رو هم می‌فروشم.
‫پسرم فکر می‌کنه می‌تونم ‫‏500 دلار برای این تو «ای‌بِی» بگیرم.
‫آره.
‫شما این رو نمی‌خواین، می‌خواین؟
‫پس، کیف رو پیدا نکردی، ‫ولی 500 دلار به مظنون‌مون دادی
‫تا یه سلاح رو نگه داره؟
‫تو هم که کیف رو پیدا نکردی.
‫یه نکته‌ی فرعی، ‫چقدر پول نقد با خودت داری؟
‫می‌دونی که من به بانک‌ها اعتماد ندارم.
‫و من دارم؟!
‫من به وسایلم اهمیت نمیدم.
‫خیلی خوشحالم که تو توی زندگی منی.
‫به زور سر پا وایساده.
‫لورتا، نگاه کن.
‫جلسه‌ی روزانه‌ی ‫باشگاه همسران بی‌گناه.
‫و اون همسر خلافکاره‌ست.
‫و اونم یه کیف چهارخونه
‫پر از پوله، گمونم.
‫بازیم داد. ‫بدجوری من رو فیلم کرد.
‫تعقیب‌شون می‌کنیم، پاتنم!
‫آره، باشه.
‫هاوارد، به کمک ربات لستر احتیاج داریم.
‫اون «لستر» رو ترجیح میده.
‫می‌تونی برای اون که مُرده از ‫«لستر انسانی» استفاده کنی.
‫حالا که حرفش شد، من لستر جدید رو ‫کمی خوش‌تیپ‌تر از قبلی درست کردم.
‫خب، چی لازم دارین؟ ‫لستر هر کاری می‌تونه بکنه.
‫به جز تمیز کردن چیزهای ریخته شده. ‫هنوز با آب مشکل داریم.
‫من دیروز به خاطر آب کشته شدم.
‫هاوارد قراره تو رو خشک نگه داره.
‫با هاوارد در امانی.
‫- من اصلاً احساس امنیت نمی‌کنم. ‫- هاوارد، ما باید فیلم
‫جلوی در خونه‌ی چارلز رو ببینیم ‫از دیشب حدوداً...
‫چه ساعتی داشتی اون دور و بر می‌پلکیدی؟
‫با سِث روگن؟ ‫حدود 2:30.
‫اوه، خیلی هیجان‌زده‌ام، یه سرنخ پیدا کردم.
‫لستر، 2:30.
‫- فهمیدی، عزیزم؟ ‫- بله، بابایی.
‫این سوءاستفاده نیست؟
‫خب، تو آکادمی ‫ما رو برای خیلی چیزها آماده کردن،
‫ولی تا حالا همچین چیزی ندیده بودم. ‫کفم بریده.
‫خب، این فیلم ساعت 1:00 تا 3:00 صبحه.
‫- هر وقت خواستی بگو نگه دارم. ‫- باشه.
‫من شنل پر قرمزم تنم بود، ‫طراحی سفارشی، هدیه‌ی دوناتلا.
‫- جدی؟ ‫- اون پرنده‌ها رو پرورش میده، پر می‌کَنه،
‫و سر می‌بره، ‫البته با رعایت حقوق حیوانات.
‫پس، فقط دنبال پَر بگردین. من تابلوام.
‫آره، من هیچ پَری نمی‌بینم.
‫مطمئنی همین ساعت بوده؟
‫لستر اشتباه نمی‌کنه.
‫خب، فکر کنم اشتباه کرده، ‫چون من اونجا بودم.
‫واقعاً بودی؟ یعنی،
‫شاید فقط داشتی یه داستان ‫در مورد دوست مشهورت تعریف می‌کردی،
‫و تظاهر کردی ‫چیزی رو دیدی که ندیدی
‫فقط به خاطر اینکه باید کاری کنی
‫- همه‌چی در مورد تو باشه. ‫- مورا!
‫باشه، آره، همون‌جا. ‫ببین، نگاه کن.
‫می‌تونی دوباره بری روش، ‫ولی فقط آروم‌تر برو؟
‫بفرمایید.
‫- اون... ‫- پَرهای لعنتیِ مهربون با حیوانات.
‫یکی یه تیکه از فیلم رو بریده. ‫دستکاریش کردن.
‫شرط می‌بندم همون موقع انگشت رو بردن.
‫که یعنی...
‫آلتیا راست می‌گفت.
‫آره.
‫خب، من و چارلز ‫می‌ریم کلانتری،
‫چون اگه پلیس ‫فیلمی از افتادن لستر
‫تو فواره داشته باشه، ‫می‌خوام ببینمش.
‫من چی؟
‫تو باید بری ‫و از اون دختره عذرخواهی کنی.
‫باید سعی کنیم نزدیک‌تر بشیم؟
‫نه، نه، نه. ‫نمی‌خوام ما رو ببینن.
‫ضمناً، بدنم داره خشک می‌شه. ‫موز آوردی؟
‫هی، امروز چطور پیش میره؟ ‫به مرگ سگ‌ها اهمیت می‌دین؟
‫- خب، معلومه که آره. ‫- خدای من، آره، البته.
‫خب، من دارم امضا جمع می‌کنم ‫تا جلوی شهرداری نیویورک رو بگیرم
‫که اولین کافه بازی خودش رو باز نکنه.
‫الان، چند تا پیشنهاد رقابتی هست. ‫همه‌شون برای شهر افتضاحن.
‫- پس، اگه می‌تونستین فقط... ‫- یه لحظه، ببخشید.
‫این چه ربطی به سگ‌ها داره؟
‫هیچی، ‫فقط دیدم راه خوبیه
‫که مردم رو نگه دارم، ‫می‌فهمی چی می‌گم؟
‫- خدای من، رفتن! ‫- عجب.
‫- به هر حال... ‫- خرابکار!
‫- خدایا، کجا رفتن؟ ‫- گم‌شون کردیم.
‫شاید باید بریم سر نبش ‫و از هم جدا شیم.
‫یا نه.
‫نه، باید برگردیم خونه‌ی اون ‫و منتظرشون بمونیم، باشه؟
‫الیور، چی کار می‌کنی؟
‫فکر نمی‌کردم این هنوز اینجا باشه.
‫چی؟
‫فقط یه دقیقه، ‫می‌تونم یه چیزی بهت نشون بدم؟
‫باشه. اوه.
[تئاتر مایسین]
‫چی؟
‫- همینه. ‫- چی؟
‫تئاتری که من رو عاشق تئاتر کرد.
‫ایول.
‫آره، می‌تونم... ‫تصورش کنم.
‫اُلی کوچولو...
‫که صحنه رو مال خودش کرده.
‫خب، دقیقاً اینطوری نبود.
‫نه؟
‫من بچه‌ی... آرومی بودم.
‫- آره. ‫- نه، جدی می‌گم. بودم.
‫وقتی از این خونه به اون خونه میری، ‫یاد می‌گیری آروم بودن خوبه.
‫اگه خودت رو کوچیک کنی...
‫شاید یه خانواده ‫بذاره برای یه مدتی بمونی.
‫پس، همین کار رو کردم، و جواب داد.
‫ولی هیچوقت...
‫احساس نکردم خونه‌مه.
‫تا اینکه یه روز... اتفاقی اومدم اینجا.
‫بچه‌هایی بودن ...که داشتن یه نمایش اجرا می‌کردن
‫...و بزرگ بودن، ‫و پر سر و صدا، و بی‌پروا.
‫- و من... من می‌خواستم دقیقاً مثل اون‌ها باشم. ‫- آره.
‫ازم خواستن ‫که تو نمایش‌شون باشم.
‫- ها؟ ‫- یه نقش کوتاه،
‫ولی رو اون صحنه بودن همون حسی بود
‫که تمام زندگیم ‫دنبالش بودم.
‫حسابی تمرین کردم،
‫لباسم رو خودم دوختم.
‫ولی وقتی جرأت پیدا کردم ‫که سو و اَل رو دعوت کنم...
‫فقط...
‫نمایش رو ول کردم.
‫ولی شب نمایش، ‫نتونستم طاقت بیارم.
‫یواشکی رفتم بیرون...
‫...همون لباس رو پوشیده بودم،
‫محض احتیاط اگه هنوز به من احتیاج داشتن.
‫و تماشا کردم ‫که پَت رفرتی دیالوگ من رو گفت.
‫تو تمام زندگیم...
‫من فقط تو دو جا واقعاً ‫خودم بودم.
‫فکر کنم... امروز که برگشتم اینجا،
‫من... من... بالأخره فهمیدم ‫چرا اینقدر می‌ترسم
‫که از آرکونیا برم.
‫یه پیشنهاد برای خونه‌م گرفتم.
‫مبلغش زیاده.
‫چقدر زیاد؟
‫اندازه‌ی هیکلِ آخرهای کارِ براندو.
‫- وای پسر. ‫- آره.
‫یه پشتوانه‌ی مالی. ‫خوب می‌شه.
‫آره.
‫دارم چی می‌گم؟
‫ولی از طرفی... ‫می‌دونی، تو...
‫داریم چی کار می‌کنیم؟
‫من فقط...
‫می‌خوام دیالوگت رو بگی.
‫- چی چی رو؟ ‫- الی.
‫تو این زندگی افتضاحی که بهت داده بودن رو گرفتی
‫و تبدیلش کردی ‫به یه چیز زیبا.
‫من اجازه نمیدم فکر کنی ‫هیچ جایی رو زمین نیست که نتونی خوشحال باشی،
‫از همین جا شروع می‌شه.
‫- باشه؟ ‫- باشه.
‫باشه.
‫ولی فقط به شرطی که تو
‫اول مونولوگ هیچوقت اجرا نشده‌ی ‫امیلی لاولر رو بگی.
‫- نه، من نمی‌تونم... نه. ‫- آره، آره، آره.
‫پاشو، یالا.
‫- می‌خوام ببینمش. ‫- من... من اصلاً نمی‌تونم.
‫من حتی...
‫وای پسر، من سال‌هاست ‫به اون فکر نکردم...
‫آقای تیبیدو.
‫حتماً فکر می‌کنی ‫من یه دختر بیچاره‌ی درمانده‌ام.
‫یا شاید فکر می‌کنی ‫من هنوز همون دختر کوچولوام،
‫که تو گودال باب ترلی گیر کرده، ‫و التماس کمک می‌کنه.
‫ولی من دیگه اون دختر کوچولو نیستم،
‫آقای تیبیدو.
‫یه شب، تو تو تختت دراز کشیدی،
‫جات گرم و نرمه، ‫و من پیدات می‌کنم.
‫و با تفنگ بابا که مستقیم ‫از بهشت رسیده،
‫تو رو تو تیررس خودم قرار میدم ‫درست مثل اون تمساحه.
‫نمی‌تونم صبر کنم ...تا اون تفنگ رو پایین بیارم
‫و بهت بگم...
‫نه.
‫حتی ارزش کشتن هم نداری.
‫آفرین!
‫- فوق‌العاده بود. ‫- حالا تو!
‫باشه.
‫هی، عوضی!
‫این سوسیس‌ها کپک زدن!
‫- اون... اون دیالوگ بود؟ ‫- همون بود.
‫- باشه. همون بود! ‫- همون بود.
‫همون... کلش همون بود.
‫خب...
‫این همون هنرمند متقلب گریه‌روئـه.
‫فکر کردی می‌تونی من رو گول بزنی، ها؟
‫می‌تونی لهجه‌ات رو کنار بذاری.
‫باشه، این رو کنار بذار.
‫ما از حساب‌های خالی شده خبر داریم.
‫از کیف‌های پول نقدی که ‫بین زن‌های تشنه به خون رد و بدل می‌شه خبر داریم.
‫اینجا چه خبره؟
‫بعد از قرارم با چا... ‫دنبالم کردی؟
‫- چارلز کجاست؟ ‫- برو کنار، سوفیا! اون شکننده‌ست.
‫فکر کنم هر دومون تو یه وضعیت شکننده،
‫و در عین حال یه‌کم خوشحال بودیم...
‫موضوع رو عوض نکن.
‫باشه.
‫شوهرم چندتا کار و کاسبی ‫تو آرکونیا راه انداخته بود،
‫و لستر براش کار می‌کرد.
‫داشتم سهم لستر رو ‫برای رینی می‌بردم.
‫- آره، پولی که برای به دست آوردنش شوهرهاتون رو کشتین. ‫- درسته.
‫صبر کن، هیچ‌کس شوهر من رو نکشته.
‫اون تصادفی مُرد.
‫فکر می‌کنی یکی شوهر من رو کشته؟
‫آخه کی لستر من رو کشته؟!
‫- تو کشتیش. ‫- اشتباهه! اسم بده!
‫- الان ترسیدم، یادم نمیاد. ‫- یه بازی پوکر بود.
‫- آره. آره. آره. ‫- تو آرکونیا شب عروسی ما.
‫نه، ولی اون گفت اون شب ‫برای نیکی کار نمی‌کنه
‫تا بتونه بیاد عروسی شما.
‫خدای من، ‫چرا من اونجا نبودم؟
‫چون من اینجا بودم. ‫ما... ما تمرین داشتیم.
‫خب، کسی می‌تونه این رو تأیید کنه؟
‫آره، 23 تا بچه‌ی بدصدا.
‫تا یه دقیقه دیگه می‌رسن اینجا.
‫می‌دونی، من... من تئاتر موزیکال درس میدم.
‫من اپرا درس میدم.
‫اون پول برای اینه که کمک کنه ‫چراغ اینجا روشن بمونه.
‫- اون... ‫- پس، هیچ ایده‌ای ندارین
‫که کی می‌تونسته شوهرهاتون رو کشته باشه؟
‫دشمنی داشتن؟
‫- هیچ‌کس! ‫- همه.
‫خب، لستر نمی‌خواست خیلی ‫در مورد کاری که می‌کرد بهم بگه.
‫حس خوبی به شغلش نداشت،
‫ولی امیدوار بود به اندازه‌ی کافی پس‌انداز کنه
‫برای یه خونه تو آرکونیا.
‫می‌دونی، اونجا جاییه که با هم آشنا شدیم.
‫این آخرین چیزی بود که گفت. ‫نگاه کن.
‫- «قشنگه.» ‫- آره.
‫- این... ‫- راست گفته.
‫باشه، تو از لیست من خط خوردی
‫چون باعث شدی یه چیزهایی حس کنم.
‫تو! ‫چرا اینجایی؟
‫نه!
‫آروم باشید! این یکی از اسباب‌بازی‌های پسر احمق‌امه
‫رینی قرضش گرفته
‫برای نمایش «روزنامه‌فروشان»ـش.
‫- سلام، بچه‌ها! ‫- هی!
‫«روزنامه‌فروشان»!
‫می‌تونم کمک کنم؟
‫ممنون که به لستر اهمیت می‌دین.
‫و اگه این کمک می‌کنه، ‫پلیس این رو همراهش پیدا کرده.
‫این یکی از سوت‌های پرنده‌شه. ‫از اون موقع با خودم دارمش.
‫ممنون.
‫یالا.
‫کی نقش کابوی کلی رو بازی می‌کنه؟
‫آلتیا؟ میبل‌ام.
‫ببین، اومدم حرف بزنم...
‫چه خبره اینجا؟
‫اسم من «تی» هست!
‫یا خدا!
‫«تی»! ‫چرا داری به سمتم کفش پرت می‌کنی؟
‫احساساتت جریحه‌دار شد؟
‫- نه، ولی دستم درد گرفت! ‫- خوبه، چون می‌دونی چیه؟
‫من الان یه ستاره‌ی پاپ مشهورم ‫که بالای سر تو توی آرکونیا زندگی می‌کنه.
‫پس، حدود یه میلیارد کفش مجانی دیگه دارم
‫با پاشنه‌های خیلی تیز!
‫خدایا، مشکل تو چیه؟
‫می‌شه بس کنی؟ ‫دارم سعی می‌کنم عذرخواهی کنم،
‫و تو داری مثل یه بچه ننه رفتار می‌کنی!
‫من بچه ننه ام؟
‫تو اونی هستی که من رو ‫جلوی همسایه‌های جدیدم خجالت‌زده کردی.
‫خب، تو اونی هستی ‫که باعث شدی بترسم خودم باشم
‫و... با دخترها شوخی کنم و مسخره‌بازی دربیارم
‫صبر کن، چی؟
‫آفتابی و ابری.
‫اون کاری که قبلاً می‌کردیم
‫- قبل از اینکه عوض بشی. ‫- من عوض شدم؟
‫آره، موهات رو صورتی کردی ‫و همه رو مجبور کردی بهت بگن «تی»، یا...
‫می‌دونی چیه؟ ‫فقط بعد از اینکه تو من رو نادیده گرفتی.
‫من نادیده‌ت نگرفتم.
‫دوستم مُرد. ‫افسرده بودم.
‫خب، هیچ‌کس این رو به من نگفت، ‫پس منم افسرده بودم.
‫مجبور شدم دوز داروهام رو دو برابر کنم.
‫من دوز داروهام رو دو برابر کردم.
‫راستش، خدا رو شکر برای داروها.
‫راستش، خدا رو شکر.
‫نمی‌دونم این رو می‌دونی یا نه، ولی...
‫من این آهنگ رو در مورد تو نوشتم.
‫آره، طرح روی جلدش ‫یه جورایی لوش میده.
‫خورشید و ابر بهم سرنخ رو دادن.
‫ولی تو اشتباه می‌کنی.
‫من هیچوقت آرزو نکردم تو باشم.
‫این رو می‌دونم.
‫چون من آرزو می‌کردم تو باشم.
‫میبل.
‫تو من رو به خاطر دوست‌های شهری‌ت ول کردی.
‫و هر بار که میومدم ببینمت، ‫باعث می‌شدی خیلی احساس بی‌کلاسی کنم.
‫و تو ذهن من، ‫آرکونیا، مثلاً،
‫باحال‌ترین، شیک‌ترین جا بود.
‫و برای همینه که می‌خواستم اینجا زندگی کنم.
‫تو این رو تبدیل به رویای من کردی.
‫من... من متأسفم.
‫نمی‌خواستم باعث شم احساس بی‌کلاسی کنی.
‫تو واقعاً اینطور نیستی.
‫یعنی، تو با سث روگن دوستی.
‫و سث مایرز.
‫ولی می‌دونی، من واقعاً، واقعاً ‫به یه دوست قدیمی احتیاج دارم.
‫فکر می‌کنی می‌تونیم از اول شروع کنیم؟
‫می‌تونم این کفش‌ها رو نگه دارم؟
‫هنوز سایز پات 38ـه؟
‫الیور، فیلم امنیتی حیاط رو گرفتیم.
‫همینه، الیور. ‫لپ‌تاپت کجاست؟
‫تو دفتر کارمه.
‫جوون‌. یه کلمه باهات کار دارم.
‫اوه، عاشق چکمه‌هاتم.
‫ممنون، مال آلتیاست.
‫خونه رو سرش خراب کردی؟
‫در واقع، جادوگرها با هم آشتی کردن.
‫خب، حالا که حرف از خونه شد...
‫نه. ‫واقعاً داری میری؟
‫می‌خواستم اول به تو بگم.
‫جای... جای دوری میری؟
‫شوخی می‌کنی؟
‫الیور پاتنم کیه ‫اگه تو «آپر وست ساید» نباشه؟
‫الی، می‌تونی بیای کمکم؟
‫- ای بابا. ‫- باید هم‌اتاقی جدیدم رو
‫برگردونم به بخش سوختگی.
‫چیه؟
‫ببخشید، پریسیلاست، ‫خیلی بامزه‌ست.
‫ببین، چارلز، من برات خوشحالم،
‫ولی اگه شروع کرد به پول خواستن،
‫یا فامیلی مادرت، ‫یا اسم حیوان خانگی بچگیت...
‫...فقط بهم خبر بده.
‫لازم نیست نگران اون باشی. ‫اون فقط به روزمرگی من علاقه داره.
‫وقتی در مورد دزدی بهش گفتم، ‫باید قیافه‌اش رو می‌دیدی.
‫خب، در واقع، ‫حتی قیافه‌اش رو هم ندیدم
‫چون وای‌فای تو پرتغال خیلی افتضاحه.
‫در مورد پرونده بهش گفتی؟
‫خب، فقط یه... یه خورده.
‫یعنی، هزار تا سؤال ‫در مورد نقشه‌ی ما داشت،
‫و مکالمه داشت کند پیش می‌رفت.
‫می‌دونی چیه، اون گوشی لعنتیت رو بده به من. ‫دارن با هویت جعلی سرت کلاه می‌ذارن، چارلز.
‫باشه، فیلم رو پخش کن.
‫خدای من.
‫چی... پس اون تنها بود؟
‫نه، نگاه کن.
‫می‌دونستم. لعنتی، می‌دونستم.
‫خب، اگه اینجا رو نگاه کنی، ‫این قطعی تصویر از همون فیلم
‫«تی» و سث روگن هست.
‫یکی این کوفتی رو هم ‫دستکاری کرده.
‫یه چیزی حذف شده.
‫چرا لوگوی هلویی ‫«دم آخر»
‫همونه که رو فیلم امنیتی هست؟
‫شرکت‌شون یکیه.
‫پس، کی صاحب شرکتیه ‫که فیلم ما رو ویرایش کرده
‫و داره از چارلز ‫در مورد پرونده‌ی ما اطلاعات می‌کشه؟
‫صبر کن، دارم می‌گردم.
‫چی؟
‫پس، باید دنبال ‫یه دوخوابه‌ی دیگه بگردیم
‫تا هنوز بتونیم از همه‌ی وسایل من استفاده کنیم؟
‫می‌تونیم، می‌تونیم. ‫یا می‌تونیم از اول شروع کنیم.
‫من می‌تونم یه بُرد پینترست درست کنم، ‫که یه جورایی مثل بُرد قتله،
‫ولی برای پیدا کردن سبک مشترکمون ‫به عنوان یه زوج.
‫باشه، عالی می‌شه.
‫شجاعت می‌خواد ‫که یه خونه‌ی جدید بسازی،
‫و وقتی پیش کسی هستی ‫که بهت احساس امنیت میده،
‫شجاع بودن راحت‌تره.
‫ولی حتی برای اون‌هایی که از نو می‌سازن،
‫هنوز یه ترسی وجود داره.
‫چون می‌دونن که خطر ‫همیشه در کمینه،
‫و هیچ خونه‌ای برای همیشه امن نیست.
‫این اونیه که بهم پیام می‌داده؟
‫آره، و فیلم رو دستکاری کرده.
‫و شاید لستر رو کشته.
‫چی نوشته؟
‫تو عجب بچه زرنگی هستی.
‫حالا، باید بیام شکارت کنم.