.
‫این چیزی‌ـه که تیمِ لوک دنبالش بود.
‫پشم زرین.
‫پرسی، باید من رو از اینجا ببری بیرون. ‫باید پیدام کنی.
‫چطوری رفتی اونجا؟
‫هیولای دریایی. ولی همه‌ش ‫بخشی از سیستمِ اونه. تله‌ی اون.
‫- «اون» کیه؟ ‫- پلیفموس.
‫این لباس من رو امن نگه می‌داره. ‫من پلیفموس رو قانع کردم
‫که دیدنِ عروس قبل از روزِ مراسم ‫بدشانسی میاره،
‫که هفته‌ی دیگه‌ست.
‫به‌زودی واردِ دریای هیولاها می‌شیم
‫و با سه تا آزمون روبه‌رو می‌شیم.
‫آزمونِ انتخاب، ‫آوازِ سایرن‌ها،
‫و در نهایت پلیفموس،
‫سایکلوپسی ‫که از جایزه‌ی ما محافظت می‌کنه.
‫قهرمان‌ها هیولاها رو می‌کشن، ‫ازشون فرار نمی‌کنن.
‫- انتخاب‌های کوچیک. ‫- اون اصلاً کوچیک به نظر نمیومد.
[پرسی جکسون و المپ‌نشینان]
‫سلام؟
‫نرو اون بیرون.
‫من وقت نکردم ‫یه بررسیِ کامل بکنم.
‫تو...
‫ما کجاییم؟
‫تو بگو.
‫من 15 دقیقه ‫قبل از تو بیدار شدم.
‫نمی‌دونم توی دریاییم،
‫یا اینکه این یه کشتیِ بزرگِ دیگه‌ست، ‫یا چی.
‫خوشحالم می‌بینم بیدارید
‫و سرحال.
‫وقتِ بیشتری نیاز دارید.
‫عذرخواهی می‌کنم.
‫من «هایلا» هستم، مسئولِ خدماتِ شما.
‫من همین بیرونم
‫با کمی شربتِ خیار ‫هر وقت که آماده بودید.
‫صبر کن! تایسون کجاست؟
‫و کلاریس؟ ‫و بقیه‌ی خدمه‌مون؟
‫متوجه‌ام.
‫من خیلی متأسفم، اما...
‫ماهیگیرانِ ما شما رو پیدا کردن ‫که روی یه تخته چوب شناور بودید.
‫متأسفانه شما ‫تنها بازماندگان بودید.
‫هر چقدر وقت بخواید، دارید.
‫من به مادرم قول دادم ‫مراقبش باشم.
‫هنوز ممکنه زنده باشه.
‫اون از اون بمب جون سالم به در برد. ‫اون ضدآتیشه.
‫اون پسرِ پوسایدونه‌. ‫هنوز ممکنه زنده باشه.
‫- کلاریس هم همین‌طور. ‫- ما...
‫همه چی رو باختیم.
‫اینجا بمون. ‫من میرم جلو رو چک کنم.
‫آنابث!
‫به تفرجگاه و اسپایِ جزیره‌ی «سی‌سی» ‫خوش اومدید.
‫جزیره؟ اینجا چیه؟
‫پناهگاه. تنها پناهگاه ‫در دریای هیولاها.
‫ما استراحت و آرامش فراهم می‌کنیم ‫تا قهرمان‌ها رو به مسیر برگردونیم.
‫خب، آیا آلرژی یا حساسیت غذایی‌ای هست
‫که ما باید ازش باخبر باشیم؟
‫- استاوروس! ‫- حاضرم.
‫بابت اون معذرت می‌خوام.
‫حدس می‌زنم استاوروس مشتاقه ‫که برگرده سرِ مأموریتش.
‫چه مأموریتی؟
‫هر مهمانی یه مأموریت داره.
‫یه لحظه من رو ببخشید. ‫اون خیلی اتفاق نمی‌افته.
‫چی اتفاق نمی‌افته؟
‫سایرن‌ها.
‫سی‌سی، تازه‌واردهای ما.
‫پسرِ پوسایدون، ‫دخترِ آتنا.
‫می‌دونم فقدانِ بزرگی رو تجربه کردید.
‫خیلی متأسفم.
‫ببین، نمی‌خوام...
‫- بی‌صبر باشی. ‫- متوجه شدم.
‫هرچند فکر نمی‌کنم ‫این نقصِ مرگبارِ تو باشه.
‫من... من دارم یه چیزِ عمیق‌تر حس می‌کنم.
‫و سخته که فراتر از ‫غمت رو دید الان.
‫ولی فکر می‌کنم بعدِ یه‌کم استراحت، ‫ما بتونیم کمکت کنیم
‫بفهمی ‫مشکلت چیه.
‫ممنون؟
‫بی‌خیال. ‫مثبت فکر کن، یادته؟
‫اون بیرون چیه؟ ‫من نمی‌بینمشون.
‫می‌تونی نگاه کنی. ‫ولی بهت هشدار میدم، قشنگ نیست.
‫آوازِ سایرن‌ها ‫یه آزمونِ مرگباره
‫که قهرمان‌های کمی می‌تونن ازش رد بشن.
‫من تلاشم رو می‌کنم ‫که کمک‌شون کنم از جزیره فرار کنن،
‫ولی همه صبور نیستن.
‫نه. نه!
‫نزدیک بود. نز...
‫من بهش هشدار دادم.
‫صداشون چه شکلیه؟
‫خب، آواز ‫برای هر قهرمان متفاوته.
‫سایرن‌ها به درونِ روحت نگاه می‌کنن...
‫تا نقصِ مرگبارت رو ببینن، ‫و بعد از اون علیه خودت استفاده کنن.
‫تا تو رو توی توهمی گیر بندازن ‫که خودت ساختی.
‫شما اینجا جاتون امنه ‫و می‌تونید هر چقدر دوست دارید بمونید.
‫نقص مرگبار اون چی بود؟
‫شجاعت. استاوروس فکر می‌کرد که ‫تمریناتِ من واسه ترسوهاست.
‫ولی شجاعت می‌خواد ‫که به درونت نگاه کنی
‫و با خودِ واقعیت روبه‌رو بشی.
‫این‌جوریه که ما ‫از کنارِ سایرن‌ها رد می‌شیم.
‫یا از موم استفاده می‌کنیم. مثل اودیسه.
‫درسته.
‫خدمه‌ش گوش‌هاشون رو ‫با موم پر کردن
‫تا نتونن آواز رو بشنون.
‫آه. ‫حدس می‌زنم طرفدار هومر هستید.
‫اون مرد باعثِ کشته شدن ‫نیمه‌اسطوره‌های بیشتری شده تا...
‫مومِ معمولی نبود.
‫از کندوی شخصیِ «آریستائوس» بود.
‫آها، اون یارو.
‫آریستائوس اسطوره‌یِ زنبورداریه.
‫اتکای بیش از حد به دانشِ خود.
‫فهمیدم.
‫قضاوت نمی‌کنم. ‫واسه بچه‌های آتنا عادیه.
‫ولی حواسم بهش هست،
‫چون سایرن‌ها از
‫بزرگترین ضعفت علیه‌ت استفاده می‌کنن.
‫ولی اگه کارِ لازم رو بکنی ‫تا شناسایی کنی، روبه‌رو بشی،
‫و سرکوب کنی نقصِ مرگبارت رو،
‫مثل این قهرمان‌ها ‫از کنارِ سایرن‌ها رد می‌شی.
‫اون شش نفری که رد شدن.
‫تمرین چقدر طول می‌کشه؟
‫خب، اون کاملاً ‫به خودت بستگی داره.
‫باید یه راه دیگه‌ای باشه.
‫ما از اون سمتِ جزیره ‫به خشکی رسیدیم، مگه نه؟
‫شاید اگه از اون طرف بریم.
‫دریای هیولاها ‫این‌طوری کار نمی‌کنه.
‫هیچ راهی برای دور زدنِ سایرن‌ها نیست،
‫اما من تلاشم رو می‌کنم ‫کمک‌تون کنم ازشون رد بشید.
‫فقط حواس‌تون باشه.
‫هیچ میان‌بری وجود نداره.
‫امکان نداره.
‫د... نه، نکن!
‫شام!
‫خیلی وقته ‫نیمه‌اسطوره نخوردم.
‫نیمه‌اسطوره؟
‫جوز هندی لازم داره.
‫برم بیارم.
‫هی، تو کی هستی؟
‫من رو...
‫...بیار پایین.
‫کلاریس، ‫اینجا چی کار می‌کنی؟
‫چطوری اومدی اینجا؟ ‫پرسی باهاته؟
‫گروور، می‌خوای کمک کنی یا نه؟
‫- داری چی کار می‌کنی؟ ‫- به نظرت چی کار می‌کنم؟
‫دارم خودم رو نجات میدم.
‫لباس قشنگیه.
‫چه... ‫توی اردوگاه چه خبره؟
‫پرسی کجاست؟ ‫تو جزیره‌ست؟
‫آنابث هم اینجاست؟ ‫داری چی کار می‌کنی؟
‫دارم سلاح می‌سازم. ‫یه تله کار می‌ذارم.
‫کلاریس، خواهش می‌کنم.
‫تو پلیفموس رو نمی‌شناسی. ‫نمی‌تونی شکستش بدی.
‫پرسی مُرده.
‫همین‌طور آنابث.
‫متأسفم.
‫ولی کسی نمیاد کمک‌مون کنه،
‫و من بدونِ جنگیدن ‫تسلیم نمی‌شم.
‫نه.
‫نه، اشتباه می‌کنی.
‫پرسی و آنابث ‫هنوز زنده‌ان.
‫توی این جزیره نیستن، ‫ولی می‌تونم حس‌شون کنم.
‫ببین، من این پیوندِ همدلی رو ‫با پرسی دارم.
‫باحاله! الان چه کمکی بهمون می‌کنه؟
‫خب، من متوجه شدم که ‫وقتی اوضاع خراب می‌شه،
‫امید می‌تونه ابزار قدرتمندی باشه.
‫یعنی، من روزهاست تو این غار ‫گیر افتادم،
‫ولی باعث نشد ‫نقشه‌ی فرار نکشم.
‫مشکل این بود، نقشه‌ی من ‫حداقل به یه نفر دیگه نیاز داشت و...
‫کلی طنابِ بیشتر،
‫که تا پنج دقیقه پیش نداشتم.
‫تمام چیزی که داشتم امید بود.
‫داری راجع به چی بلغور می‌کنی؟
‫راهِ دیگه‌ی خروج از اینجا.
‫هیچ‌کس تو اردوگاه ‫لازم نیست راجع به این بدونه.
‫حتی نمی‌دونم ‫داری راجع به چی حرف می‌زنی.
‫سلام بچه‌ها. ‫به موجودات کاری نداشته باشید.
‫اون‌ها فقط واسه ‫حمایتِ عاطفی هستن.
‫تا حالا چینچیلا بغل کردی؟
‫ما خوبیم، ممنون. ‫یه جورایی عجله داریم.
‫دوستمون همین الان واقعاً ‫به کمک‌مون نیاز داره.
‫خب، نمی‌تونیم پروسه رو هول‌هولکی انجام بدیم
‫ولی بذارید سعی کنیم.
‫تردستیِ جالبی بود.
‫اون جادو بود. جادوی واقعی.
‫و این حیوون‌ها؟
‫فکر کنم تازه فهمیدم ‫تو واقعاً کی هستی.
‫منظورت «سرسی»ـه؟ ‫چون سعی ندارم مخفیش کنم.
‫سرسی جادوگر؟
‫ساحره.
‫قدرتمندترین ساحره. ‫مردانِ اودیسه رو تبدیل به خوک کرد.
‫یعنی قراره هیچ‌وقت ‫اون قضیه رو فراموش کنن؟
‫قضیه خوک‌ها مالِ منِ قدیمی بود.
‫من روی خشمم کار کردم. ‫من خیلی پیشرفت کردم.
‫من هیولا نیستم.
‫من اسطوره نیستم، یا نیمه‌اسطوره.
‫من تبعید شدم اینجا،
‫و با کمک به مردم ‫بهترین استفاده رو ازش می‌کنم،
‫و قهرمان‌های دیگه‌ای هم دارم ‫که کمک‌شون کنم، پس بیاید...
‫بیشتر آدم‌ها دوست ندارن ‫به تصویر واقعیِ خودشون نگاه کنن،
‫ولی اگه ما شناسایی نکنیم ‫که نقصِ مرگبارِتون چیه،
‫نمی‌تونیم کارِ اصلی رو شروع کنیم.
‫مالِ تو چیه؟
‫همدلی.
‫من واقعاً نمی‌تونم جلوی خودم رو بگیرم ‫که به مردم کمک نکنم،
‫حتی وقتی بهم صدمه می‌زنن.
‫من قبلاً ارزیابی شدم.
‫زود تمومش می‌کنم.
‫پرسی. اردوگاه رو نجات دادی؟
‫فکر کنم اینجا ‫خوابِ خوبی داشته باشیم.
‫ما بهترین دوستیم ‫و با هم داداشیم.
‫پرسی، نرو.
‫باید برم. ‫جات اینجا امنه، باشه؟
‫قول میدم.
‫اون تهدید نیست. ‫اون با منه!
‫پرسی!
‫ما همه‌مون با هم ‫از اینجا می‌ریم.
‫پرسی، نه!
‫پرسی، بلند شو. جدی می‌گم.
‫عیب نداره. من خوبم.
‫چون تو ‫و آنابث تو دردسر بودید.
‫و یه قهرمانِ واقعی ‫برای دفاع از بقیه می‌ایسته.
‫پرسی!
‫نقصِ مرگبارِ تو خیلی نادره
‫و خیلی خطرناک.
‫تو همیشه ‫دوست‌هات رو اولویت قرار میدی، مگه نه؟
‫کجای این بده؟
‫برای نجاتِ یه دوست، ممکنه ‫مجبور بشی کارِ خیلی شیطانی‌ای بکنی.
‫برای نجاتِ یه دوست، ‫ممکنه یه مأموریت رو فدا کنی.
‫روحت رو.
‫ممکنه حتی دنیا رو...
‫فدا کنی.
‫این در واقع ‫نشونه‌ی رشده.
‫- پرسی، وایسا! ‫- حق با تو بود.
‫شماها باید از من بترسید ‫چون حق با اون خانمه‌ست.
‫- نه! ‫- چرا، هست. من دیدمش.
‫الان می‌تونم ببینمش.
‫تایسون مُرده. گروور گم شده.
‫پس اگه مجبور باشم بین ‫نجات تو یا نجاتِ المپ انتخاب کنم...
‫آنابث...
‫من همه رو می‌سوزونم و نابود می‌کنم.
‫درست مثل چیزی که لوک گفت ‫تالیا انجام میده.
‫اگه منظورت ‫پیشگوییِ بزرگه،
‫اون مالِ سه سالِ دیگه‌ست.
‫ما باید از سایرن‌ها رد بشیم ‫و همین الان گروور رو نجات بدیم.
‫حرفم رو نمی‌گیری. ‫اگه برسیم اونجا
‫و من مجبور بشم بین ‫نجات گروور و نجاتِ اردوگاه انتخاب کنم چی؟
‫یا نجات گروور و نجات تو؟
‫نقصِ من فقط واسه من مرگبار نیست.
‫ببین، بس کن. اشکالی نداره.
‫اگه من بیشتر انسان باشم ‫تا نیمه‌اسطوره چی؟
‫این چیزی بود که ‫نگرانش بودی.
‫چیزی که تو کشتیِ جنگی گفتی. ‫انتخاب‌های انسانی.
‫من همین‌طوری ام.
‫تمام چیزی که هستم همینه.
‫من وقت کافی تو دنیای تو ‫نگذروندم که تغییرش بدم.
‫و این هیچ‌وقت مأموریتِ من نبود.
‫من براش یه خطرم.
‫«یادیرا» می‌گه عجله کن. ‫نمی‌تونه تا ابد نگه‌ت داره.
‫- یادیرا؟ ‫- درخته.
‫اون یه بلوطِ کوباییه، خیلی پرروئه.
‫و حساس. ‫پس به بالا رفتن ادامه بده.
‫تو حتی عجیب‌تر از اون چیزی هستی ‫که یادمه.
‫کلاریس! کلاریس؟
‫باشه. باشه.
‫وای! به این زودی برگشتی؟
‫صبر کن!
‫دزدِ نیمه‌اسطوره کجاست؟
‫پولی. وحشتناک بود.
‫طنابِ خودش رو برید ‫و از بالا فرار کرد.
‫تو سایکلوپس نیستی.
‫تو گولم زدی!
‫نـ... نه! پولی، من هیچ‌وقت...
‫آب‌انار؟
‫نه، ممنون. من...
‫فکر نکنم در حال حاضر باید ‫دور و بر مایعات باشم.
‫ناامید نشو. ‫نمی‌تونی پروسه رو هول‌هولکی انجام بدی.
‫هی، زیدی؟
‫اون‌ها چطوری رد شدن؟
‫آها، دیدی؟ حالا شد.
‫واسه خودم نمی‌پرسم.
‫دوستم باید از سایرن‌ها رد بشه. ‫می‌خوام بهش کمک کنم.
‫خب، شایعه تو سونا اینه ‫که شما دو تا تو یه مأموریت
‫به سمتِ جزیره‌ی پلیفموس هستید.
‫من، دنبال یه مرواریدم ‫به نام «اشک آفرودیت»،
‫که ظاهراً در اعماق ‫دریای هیولاهاست.
‫تو نیمه‌اسطوره‌ای؟
‫ما همه‌مون اینجا نیمه‌اسطوره‌ایم، ‫عزیزم. و همه‌مون مأموریت داریم.
‫چقدر وقته اینجایی؟ ‫البته اگه اشکالی نداره بپرسم.
‫دوست ندارم ‫روش تمرکز کنم.
‫باعث می‌شه امیدت رو از دست بدی.
‫یادمه داشتم تسلیم می‌شدم ‫که این «می‌لین»
‫درست از کنارِ سایرن‌ها رد شد.
‫‏50 سال پیش.
‫هنوزم مو به تنم سیخ می‌کنه.
‫و بعد، ‫درست وقتی که داشتم
‫دوباره ناامید می‌شدم،
‫«کریسوپولوسِ» پیر رفت ‫و نشون‌مون داد چطور انجام می‌شه.
‫پس هر بار ‫که داری امیدت رو از دست میدی...
‫یه قهرمان ‫از سایرن‌ها رد می‌شه.
‫خب، معجزه رخ میده.
‫مگه نه؟
‫آره.
‫بیا تو.
‫بابت فرار کردنِ اون‌موقعم متأسفم.
‫خب، عذرخواهی نکن.
‫روبه‌رو شدن با خودِ واقعیمون، ‫دردمون، گذشته‌مون،
‫می‌تونه ترسناک‌تر از هر هیولایی باشه.
‫من تجربه‌ش رو دارم.
‫می‌دونم.
‫مادرم داستانت رو بهم گفت.
‫اینکه چطور به مسافرها کمک می‌کنی.
‫و اینکه اون‌ها چطور همیشه ‫تو رو جا می‌ذارن.
‫با تو مثل یه مانع رفتار می‌کنن ‫که باید ازش رد بشن.
‫برای کسی که نقصِ مرگبارش ‫کمک به مردمه،
‫این باید دردناک باشه.
‫تو روحِ مهربونی داری.
‫فقط یادم میاد ‫چه حسی داشت
‫که هیچ دوستی نداشته باشی.
‫پس می‌فهمم چرا ‫می‌خوای آدم‌ها رو اینجا نگه داری.
‫نمی‌دونم ‫مادرت چی بهت گفته،
‫ولی من تنها کسی‌ام که نفرین شده ‫تا تو این جزیره بمونه.
‫بقیه آزادن که هر وقت می‌خوان برن.
‫ولی بیشترشون نمی‌رن.
‫در عوض، به تمرین برای برنامه‌ای ادامه میدن ‫که هیچ‌وقت نمی‌تونن ازش رد بشن.
‫شش تا قهرمان هستن ‫که خلافِ این رو می‌گن.
‫چون تو کمک‌شون کردی تقلب کنن.
‫نمی‌تونم ثابتش کنم،
‫ولی حدس می‌زنم که ‫یه مقدار موم نگه داشتی
‫تا به چند تا قهرمان کمک کنی ‫از سایرن‌ها رد بشن،
‫که به بقیه آدم‌های اینجا ‫فقط اون‌قدر امید میده
‫که به برنامه‌ت ادامه بدن.
‫تا هر وقت که طول بکشه.
‫من به قهرمان‌ها کمک می‌کنم، پرسی.
‫تنها کاری که می‌کنم همینه.
‫من باور دارم که این رو باور داری.
‫می‌دونی، ‫وقتی تازه رسیده بودم اینجا،
‫تنهایی... وحشتناک بود.
‫ولی بعد یه روز، ‫یه کشتی به ساحل رسید،
‫و ناگهان من یه جامعه داشتم.
‫می‌دونی، بهشون غذا دادم، ‫ازشون مراقبت کردم،
‫بهشون...
‫همه‌چیز دادم.
‫و بعد به محض اینکه چیزی رو ‫که می‌خواستن گرفتن،
‫رفتن و هیچ‌وقت پشت سرشون رو نگاه نکردن.
‫و بعد دوباره اتفاق افتاد ‫با یه کشتیِ دیگه.
‫و یکی دیگه.
‫چون قهرمان‌ها فقط تا وقتی دوستت دارن ‫که بهت نیاز دارن.
‫من رازت رو به کسی نمی‌گم.
‫اگه کمکت کنم از سایرن‌ها رد بشی؟
‫اگه به آنابث کمک کنی.
‫بسیار خب.
‫پیشنهادت رو برای حفظِ رازم ‫قبول می‌کنم.
‫این یه پسرفت واسه منه. ‫من بهش افتخار نمی‌کنم.
‫ولی اگه ملت ببینن آنابث ‫از سایرن‌ها رد شد
‫بدون اینکه حتی یه کلاس برداره، خب،
‫کلِ جماعت ممکنه ‫پاشن و دنبالش برن سمت نابودی.
‫من قهرمان‌هایی دارم که باید کمک‌شون کنم.
‫خوش اومدی به عرشه، پسر.
‫اسمم ادوارده.
‫مستقر شو...
‫...برای همیشه.
‫گروور؟
‫کلاریس، اینجام.
‫گروور؟ سایکلوپس کجاست؟
‫بیرون دنبالِ توئه.
‫باید... باید یه کلید باشه
‫یه جایی تو اون خرت‌وپرت‌های سمتِ چپت.
‫وقت زیادی نداریم.
‫اصلاً چه فایده‌ای داره؟
‫این جاییه که اون بهم گفت ‫تموم می‌شه، پس...
‫تمومه.
‫کی؟ آنابث؟
‫چی؟ نه، اوراکل.
‫چـ... چی گفت؟ ‫اون می‌تونه کمک‌مون کنه.
‫بهم گفت که پرواز می‌کنم ‫به سمت آرامگاهِ ابدیم...
‫یه مقبره‌ی سنگی.
‫این پایانیه که لایقشم.
‫من یه قولی دادم...
‫به سربازهام که هرگز ‫نذارم یه جنگجوی دیگه بمیره
‫تو میدون نبرد ‫اگه بتونم جلوش رو بگیرم.
‫پدر، من رو ببخش. شکست خوردم.
‫این‌جوری حرف نزن.
‫پدرت بخشنده‌ست. ‫اون بهت اهمیت میده.
‫آرس؟
‫بخشنده؟
‫می‌خوام از هر دوتون تشکر کنم.
‫نه!
‫نه، نه!
‫شاید یه‌کم پیشگویی به کار بیاد
‫اگه متحدان‌تون پیداشون بشه.
‫هر دوتون طعمه‌های خوبی می‌شید.
‫کِی فهمیدم؟
‫از همون اول، نقشِ هیولای بیچاره‌ی خنگ رو براتون بازی کردم
‫شاید نیمه‌کور باشه، ولی...
‫پلیفموس می‌تونه بو بکشه.
‫پلیفموس می‌تونه بشنوه.
‫پلیفموس می‌تونه گوش بده
‫وقتی ساتیرِ فریبکار ‫رویاهاش رو با دوستش، پرسی به اشتراک می‌ذاره.
‫و تو خواب حرف می‌زنه.
‫هی. ‫خوبه که برگشتی.
‫راستش دارم میرم. ‫فقط داشتم دنبال پرسی می‌گشتم.
‫یکی گفت اومد اینجا.
‫آنابث، تو آزادی که بری ‫هر وقت که خواستی،
‫ولی بدون اینکه حتی بدونی ‫نقصِ مرگبارت چیه،
‫- شانسِ اینکه... ‫- غرور.
‫نقصِ مرگبارِ من غروره.
‫توی اولین گزارشِ پیشرفتم ‫تو اردوگاه دورگه‌ها بود.
‫و می‌دونی چیه؟ ‫بهش افتخار می‌کردم.
‫دخترِ آتنا، ‫باید می‌دونستم.
‫همیشه در رقابت ‫برای جلب توجهِ مادر
‫در حالی که وانمود می‌کنی ‫اینطور نیست.
‫فکر می‌کنی بیشتر ‫ناامید می‌شه اگه بمیری
‫یا اینکه شکست بخوری؟
‫من نمی‌میرم ‫چون قرار نیست شکست بخورم.
‫زیدی رو راضی کردم قایقش رو بهم قرض بده.
‫و اون موافقت کرد که کمک کنه ‫من و پرسی رو به دکل ببنده،
‫که روشیه که اودیسه از سایرن‌ها رد شد ‫بدون اینکه گوش‌هاش رو ببنده.
‫فهمیدم. من فقط... ‫نمی‌خوام ایراد بگیرم.
‫ولی کی قراره قایق رو ‫هدایت کنه؟
‫نگاه کن.
‫سیستم طناب و قرقره
‫وصل شده به یه اهرمِ هدایت ‫که قفلش می‌کنیم.
‫خنجرِ من وصل شده ‫به این چرخ‌دنده،
‫که روی تایمر می‌چرخه.
‫و وقتی از سایرن‌ها رد شدیم، ‫تیغه طنابمون رو می‌بُره.
‫هوشمندانه‌ست.
‫امیدوارم به اندازه کافی هوشمندانه باشه.
‫آنابث؟
‫چی شده؟
‫من، ام...
‫گمونم نگرانم ‫که حق با تو باشه.
‫که کار نکنه.
‫فکر کنم بیشتر می‌ترسم ‫مادرم رو ناامید کنم تا اینکه بمیرم.
‫دختر جون...
‫...داری با کسی حرف می‌زنی ‫که درکت می‌کنه.
‫مادرِ من جادو رو اختراع کرد.
‫آره، من فقط آتنا رو ‫چند بار تو زندگیم دیدم.
‫فکر می‌کردم باهاش کنار اومدم.
‫تا وقتی پرسی رو دیدم.
‫مادرش همیشه ‫کنارش بود.
‫گاهی فکر می‌کنم ‫چه حسی داره.
‫گاهی عصبانیم می‌کنه.
‫ولی چیزی که ‫حتی بیشتر عصبانیم می‌کنه،
‫فکرِ اینه که یکی سعی کنه ‫اون رو از مادرش بگیره.
‫صبر کن!
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫کمرم.
‫یه ‌کمکی بکنید!
‫بگیریدش، بچه‌ها!
‫یالا، پسرا! ‫ساحره رو بگیرید.
‫برید کنار!
‫حالت خوبه؟
‫آره.
‫صبر کن. ‫دیدم کجا نگه‌ش می‌داره.
‫موم. بهش نیاز پیدا می‌کنی.
‫سهم خودت رو بردار، پرسی. ‫خیلی ممنون.
‫ادی؟
‫بهم بگو «ریش‌سیاه».
‫بیا، مومِ سی‌سی رو بذاریم ‫قبل از اینکه خیلی نزدیک بشیم.
‫نه.
‫چیه؟
‫به‌زور واسه یکی‌مون کافیه.
‫نه!
‫تو موم رو بردار، ‫من دکل رو برمی‌دارم.
‫عجله کن!
‫آره، به اندازه کافی محکمه.
‫خیلی‌خب، پس...
‫حالا چی کار کنیم؟
‫بازم کن!
‫آنابث، ‫سایرن‌ها همین جلو هستن.
‫آنابث!
‫نه.
‫این کار رو نکن. ‫بازم کن. خواهش می‌کنم، بذار کمک کنم.
‫من می‌تونم انجامش بدم.
‫هیچی رو... هیچ چیزی که می‌بینی ‫یا می‌شنوی رو باور نکن.
‫فقط... فقط بازم کن، خواهش می‌کنم؟ ‫خواهش می‌کنم کمکم کن.
‫به من گوش کن، آنابث! ‫آنابث!
‫فقط بازم کن، خواهش می‌کنم. ‫خواهش می‌کنم! آنابث!
‫♪ خدایا، جاده داره ناهموار می‌شه ♪
‫♪ چون من دوست‌هایی دارم ‫که فقط... ♪
‫بس کن، گروور.
‫بچه‌ها، ب... ب... بی‌خیال!
‫فقط ماییم اینجا. ‫بیاید حرف بزنیم.
‫آره، امتحان کردیم. ‫خیلی خوب پیش نرفت.
‫این فرق داره. ‫اینجا منطقه‌ی بی‌طرفه.
‫آنابث، نه!
‫بیاید حرف بزنیم. ‫جای همه امنه.
‫تازه، چیزهای زیادی
‫بین همه‌مون هست ‫که نشه به صلح یه شانس داد.
‫آنابث!
‫آنابث؟
‫یه‌کم خرد اینجا لازم دارم.
‫چند کلام خرد می‌خوای؟
‫مادر.
‫من هرگز ندیدم کسی ‫برای سایرن‌ها تله بذاره.
‫تا امروز.
‫نمی‌دونستم داشتی تماشا می‌کردی.
‫من همیشه تماشا می‌کردم.
‫آنابث! آنابث!
‫ما از این همه ‫آزمون‌های غیرممکن رد شدیم، فکر کردم...
‫می‌دونی، ‫شکست دادن سایرن‌ها، پایان دادن به جنگ،
‫دور هم جمع کردنِ همه، ‫و اون‌وقت مادرم...
‫این غروره. این تکبره.
‫این انسانیه. ‫تو می‌خوای که متوجهت بشه.
‫باید بشه.
‫وقتی آوازشون رو شنیدی ‫چی دیدی؟
‫فقط تو رو.
‫اگه تو روی اون صخره‌ها نبودی، ‫خدا می‌دونه من چی می‌دیدم.
‫فکر کنم تو...
‫سپرم شدی.
‫فکر کنم نجاتم دادی.
‫اگه تو اردوگاه مونده بودی، ‫غذای سایرن می‌شدم.
‫تو قطعاً نجاتم دادی.
‫شاید هر دومون باید اینجا می‌بودیم ‫تا ازشون رد بشیم.
‫مثل تنها نسخه‌ای از سرنوشت ‫که مزخرف نیست.
‫آره، درسته.
‫چیه؟
‫سی. سی و یک. ‫هفتاد و پنج. دوازده.
‫رسیدیم.
[پرسی جکسون و المپ‌نشینان]
[آنچه خواهید دید]
‫تو پلیفموس رو نمی‌شناسی. ‫نمی‌تونی شکستش بدی.
اوه اوه