.
‫برگشتی پیش ما!
‫مانوسوس، صدامون رو می‌شنوی؟ ‫چه حسی داری؟
‫یادت میاد چه اتفاقی برات افتاد؟
‫حسابی ترسوندی ما رو.
‫خبر خوب اینه که عفونت ‫داره به آنتی‌بیوتیک‌ها جواب میده.
‫با این حال، احتمالاً لازمه ‫یه مدت اینجا بمونی.
‫باید قدرتت رو دوباره به دست بیاری.
‫مانوسوس.
‫ما درک می‌کنیم که هضم این ماجرا سخته.
‫ولی برای خوب شدن به زمان بیشتری نیاز داری. ‫بدنت، نیاز به استراحت داره، نیاز به...
‫من دارم میرم.
‫چقدر بدهکارم؟
‫صورت‌حساب! چقدر بدهکارم؟
‫تو هیچ بدهی‌ای به ما نداری.
‫نه به شما.
‫به آدم‌های واقعی‌ای که قبلاً اینجا بودن.
‫بیمارستان. بخیه‌ها، دارو. ‫همه چیز یه قیمتی داره!
‫قبل از «پیوستن»،
‫هزینه‌ی درمان‌های تو ‫در این بیمارستانِ خاص می‌شد...
‫ ‏8277 دلار و 53 سنت، ‫حالا چه به واحد بالبوآ چه دلار آمریکا.
‫بالبوآ؟
‫من تو پاناما هستم؟
‫آیا به ریز صورت‌حساب نیاز دارید؟
‫[من، مانوسوس اویدو، ‫به این بیمارستان 8277 دلار و 53 سنت بدهکارم.
‫به اضافه هزینه یک آمبولانس.]
[پلوریبوس]
‫لطفاً بلند نشو.
‫- ببخشید. ‫- خواهش می‌کنم.
‫ممنون.
‫متشکرم.
‫زیادی شیرین نشده؟
‫همیشه نگرانم که آب کافی اضافه نکرده باشم.
‫- عالیه. ‫- آره؟
‫چون اگه بخوای می‌تونم بیشتر بریزم. آب رو می‌گم
‫تابلوی «اوکیف» اینجا خوشگل شده.
‫داشتم می‌بردمش که پسش بدم.
‫به نظر ما که همین‌جا فوق‌العاده‌ست.
‫راستش...
‫داشتم ازش محافظت می‌کردم.
‫حیوانات زیادی ‫دارن این اطراف پرسه می‌زنن.
‫گرگ‌ها.
‫بوفالو. بوفالوها.
‫و اگه راهشون رو به موزه‌ها باز کنن
‫و خودشون رو بمالن به نقاشی‌ها، اون‌وقت...
‫آره.
‫می‌تونه دردسرساز بشه.
‫اگه بخوای می‌تونیم امنیت ‫تمام اون ساختمون‌ها رو تأمین کنیم.
‫عالیه.
‫خیلی خوب می‌شه.
‫نمی‌خوایم یه بوفالو مونا لیزا رو بخوره.
‫نمی‌دونم راجع به چی حرف بزنم.
‫کی گفته مجبوریم حرف بزنیم؟
‫نظرت راجع به بازی فکری چیه؟
‫- جدی می‌گی؟ ‫- می‌تونه باحال باشه.
‫خیلی‌خب.
‫خب، حسِ چی رو داریم؟
‫بناناگرامز؟
‫نه. اون که هیچ کیفی نمیده.
‫شما تمام کلمات رو بلدید.
‫شطرنج. نه.
‫یا خدا، نه.
‫تازه، یه رخ سفید هم گم کردی، یادته؟
‫ولی می‌تونیم یه دونه نو برات بگیریم.
‫دیگه چی داریم؟
‫ریسک. سلطه بر جهان. خیلی خنده‌داره.
‫نمی‌دونم اصلاً چرا این رو داریم.
‫اون یکی که با پسرخاله‌هات بازی می‌کردی چطور؟
‫خیلی کندی.
‫داری بهم آوانس میدی؟ ‫یا کلاً توش داغونی؟
‫به بازی ادامه بده تا بفهمی.
‫سال‌ها بود به این بازی فکر نکرده بودم.
‫مامان‌بزرگم یه دسته کارت آبی داشت و یه قرمز،
‫و مجبورمون می‌کرد قبل از جمع کردنشون ‫بذاریمشون تو جعبه‌های درست خودشون.
‫بازنده باید مرتبشون کنه.
‫می‌خوای پسرخاله‌ت، هنری، بیاد دیدنت؟
‫از کریسمس 2005 تا حالا ندیدیش.
‫دقیقاً عین حرف زدن با تو می‌شه، مگه نه؟
‫پس، نه.
‫این 41 روز نخواست من رو ببینه، ‫چرا الان به زحمت بیفته؟
‫راستی چرا به این بازی می‌گن «تُف»؟
‫دقیقاً نمی‌دونیم.
‫منظورت چیه؟ شما همه چی رو می‌دونید.
‫درسته؟ تُف.
‫می‌دونیم که ریشه‌ش برمی‌گرده ‫به انگلیس در دهه 80.
‫تئوری‌های مختلفی هست که کی اسمش رو گذاشته، ‫ولی جواب دقیقی نیست.
‫آماده؟ تُف.
‫در سال 1986، مردی به نام...
‫وای.
‫انگار دارم با گوگلِ لعنتی ورق بازی می‌کنم.
‫همه برگشتن؟
‫اکثراً. یکی دو ساعت دیگه کار تمومه.
‫می‌شه...
‫فکر می‌کنید بتونید ‫اونجا رو با فشار آب بشورید؟
[برگردید]
‫حتماً.
‫ممنون.
‫خب، شب خوبی داشته باشی.
‫کارول، اگه بخوای می‌تونیم بیشتر بمونیم.
‫هر چقدر که بخوای.
‫چی؟ نه. نه، نه. ‫مطمئنم کلی کار دارید.
‫منم کلی کارِ خونه و این چیزها دارم.
‫یهو به ذهنم رسید،
‫هیچ‌وقت یادم نبود ‫ازتون بپرسم کجا زندگی می‌کنید.
‫دیگه چیزی به اسم مالکیت وجود نداره.
‫نه ملک شخصی.
‫هر جا که کلاهمون رو بذاریم خونه‌مونه.
‫درسته، ولی...
‫منظورم اینه شب‌ها کجا می‌خوابید؟
‫می‌تونیم نشونت بدیم.
‫همه با هم اینجا می‌خوابن؟
‫چرا؟
‫باعث صرفه‌جویی در برق می‌شه.
‫و گاز طبیعی.
‫گرم و سرد کردن یه اتاق بزرگ بهینه‌تر از ‫صدها اتاق کوچیکه.
‫نکنه قراره تهش بشه شبیه ‫اون صحنه عجیب و غریب آخرِ فیلم ماتریکس، نه؟
‫نه مگر اینکه خودت بخوای.
‫ما از فضاهایی مثل این ‫در سراسر دنیا استفاده می‌کنیم.
‫پاساژها، کلیساها، سالن‌های همایش.
‫صبر کن، این سگه که یکی از شماها نیست، هست؟
‫قطعاً نه.
‫اگرچه پسر خیلی خوبیه.
‫اسمش «بِر جردن» هست.
‫سلام. سلام، بِر.
‫سلام.
‫- نمی‌دونستم حیوون خونگی نگه می‌دارید. ‫- نگه نمی‌داریم.
‫ولی وقتی یه حیوون حاضر نیست از صاحب قبلیش ‫جدا بشه، ما ازش مراقبت می‌کنیم.
‫بِر خیلی به مالکوم، اون آقا که اونجاست، علاقه داره
‫می‌خوای امشب پیش ما بمونی؟
‫اگه بخوای، می‌تونیم برات ‫تخت خودت رو درست کنیم.
‫- نه، نه. ‫- تو فضای خصوصی.
‫نه ممنون. من میرم خونه.
‫هر جور راحتی.
‫می‌تونیم برسونیمت. ‫یا اگه خواستی ماشین ما رو ببر.
‫خودم یه کاریش می‌کنم.
‫اشکالی نداره اگه ما دراز بکشیم؟
‫بفرمایید.
[مرکز همایش‌های ریو رنچو]
‫اوقات خیلی خوبی باهات داشتیم.
‫خیلی خوشحالیم که برگشتیم.
‫آره.
‫می‌خوای برات صبحونه درست کنیم؟
‫نه، نه. خودم از پسش برمیام.
‫به منم خوش گذشت.
‫[شن‌های مرگبار - مردان ککی؟!] ‫[سونامی شِن؟]
‫[رابان (باز هم) می‌میره؟] ‫[این دفعه واقعاً؟ (از وَل بپرس)]
‫[لوکیژا با لباس مبدل دزد دریایی؟!] ‫[ارجاع به شکسپیر]
‫[له‌له می‌زنن راضیم کنن؛ ‫حاضرن بهم بمب اتم بدن؟!]
‫[آزارشون به مورچه هم نمی‌رسه.]
‫[اهل پارتی‌بازی نیستن.]
‫[دنبال اینن که عوضم کنن!] ‫[دروغ بلد نیستن.]
‫[آدم‌خوارن.]
‫رو دست این منظره نیست.
‫وای، من عاشق قطارم.
‫یه چیزی راجع به صدای سوت قطار هست، می‌دونی؟
‫چی؟
‫بی‌خیال، حتماً یه وقتی به یه آدمی ‌گفتم ‫که عاشق سوت قطارم.
‫فکر می‌کردم همه چی رو راجع بهم می‌دونی.
‫این رو نه.
‫این...
‫تنهاترین صدای دنیاست.
‫چطوری این کار رو می‌کنید؟
‫یه چیزی مربوط به میدان الکترومغناطیسی بدنه.
‫یه جورایی شارژ الکتریکی طبیعی ما.
‫تو هم یکی داری، فقط ازش استفاده نشده.
‫پس... مثل رادیو؟
‫یه جورایی.
‫ولی انتقال رادیویی مثل حرف زدنه.
‫آگاهانه‌ست.
‫ارتباط ما ناخودآگاهه.
‫هومئوستاتیک. (تعادلی)
‫مثل نفس کشیدن.
‫پس...
‫نه. نه.
‫هنوز خیلی چیزها هست ‫که واقعاً نمی‌فهمیم.
‫اصلاً چرا هنوز به قطار نیاز دارید؟
‫توزیع مواد غذایی.
‫پس، از اونجا اومده.
‫خودشه.
‫البته ستاره‌ش.
‫کپلر-22.
‫و سیاره‌ای که نمی‌تونی ببینیش، ‫کپلر-22بی هست.
‫این اسمیه که ما روش گذاشتیم. ‫نمی‌دونیم اون‌ها چی صداش می‌کنن.
‫شعاعش تقریباً دو برابر زمینه،
‫و فکر می‌کنیم سیاره‌شون ‫شاید یه اقیانوس عظیم باشه.
‫بعضی‌ وقت‌ها چشم‌هامون رو می‌بندیم ‫و سعی می‌کنیم تصورش کنیم.
‫مطمئن نیستم دارم ‫جای درستی رو نگاه می‌کنم.
‫یعنی، من اون...
‫صورت فالکیِ قو رو می‌بینم، فکر کنم.
‫یه ستاره می‌بینی ‫که از بقیه روشن‌تره؟
‫آره.
‫اون «دِنِب» هست.
‫حالا اگه یه خط صاف از بخش اول بال ‫بکشی به سمت بالا،
‫باید یه نقطه نورانی کوچیک ببینی.
‫من که فرقی بین نقطه‌ها نمی‌بینم.
‫آلودگی نوری زیادی ‫از سمت شهر میاد.
‫ببینیم چی کار می‌تونیم بکنیم.
‫وای.
‫حالا امتحان کن.
‫می‌تونیم بیاریمش وسطِ چشمی تلسکوپ برات.
‫شاید پیدا کردنش راحت‌تر بشه.
‫یه لحظه صبر کن. صبر کن، صبر کن، صبر کن.
‫آره، فکر کنم دیدمش.
‫- دیدمش. ‫- آره؟
‫دیدمش.
‫آره.
‫خب، مردمِ روی کپلر-22بی چه شکلی‌ان؟
‫احتمالاً هیچ‌وقت کوچکترین چیزی ازشون نفهمیم.
‫خیلی دورن.
‫ولی می‌دونیم که دوستشون داریم.
‫و ازشون ممنونیم.
‫و ما هم جبران می‌کنیم، ‫هر چقدر هم طول بکشه.
‫یعنی چی؟
‫ما باید هدیه اون‌ها رو به اشتراک بذاریم.
‫با هر کس دیگه‌ای که ممکنه اون بیرون باشه.
‫فقط واسه اینکه روشن شه، اون بیرون، یعنی «فضا»؟
‫دقیقاً چطوری می‌خواید این کار رو بکنید؟
[سیگنال از کپلر 22بی]
[!آنتن بزرگ می‌سازن]
از تمام انرژی دنیا برای ارسال سیگنال] [به فضا استفاده می‌کنن
‫می‌شه یه لطفی بهم بکنی؟
‫سلام.
‫ممنون. ممنون.
‫باعث افتخاره.
‫این همون معنی‌ای رو میده که فکر می‌کنیم؟
‫- چی؟ ‫- دوباره داری می‌نویسی؟
‫نوشتن...
‫وایکارو. آره.
‫آره.
‫یه ایده به سرم زد و شروع کردم ‫به پر کردن تخته وایت‌برد،
‫و یهو ماژیکم خشک شد.
‫پس، آره. دوباره دارم می‌نویسم.
‫خب، مزاحمت نمی‌شیم.
‫ما خیلی هیجان‌زده‌ایم ‫که قراره یه چیز جدید واسه خوندن داشته باشیم.
‫و یه وایکاروی دیگه.
‫البته فقط اگه خودت بخوای ‫با ما به اشتراکش بذاری.
‫اصلاً هیچ فشاری نیست.
‫باشه.
‫نوشتن خوش بگذره، کارول.
‫اینجا سال‌هاست بسته شده.
‫فکر نمی‌کردم دوباره برگردم اینجا.
‫می‌تونیم کنارت بشینیم؟
‫بفرمایید، بفرمایید.
‫قبلاً دستی می‌نوشتم ‫روی کاغذهای زرد یادداشت.
‫که از کار موقتم کش می‌رفتم.
‫حدود 20 تا ازشون داشتم، و باید هی ‫عقب و جلو می‌کردم، خط می‌زدم.
‫تمام مدت، فقط رویاپردازی می‌کردم ‫که پول کافی واسه لپ‌تاپ جمع کنم.
‫و بعد برگه‌ها رو می‌کندم،
‫همه‌شون رو با یه گیره فلزی گنده ‫به هم وصل می‌کردم،
‫که اونم دزدیده بودم،
‫که باید با دوتا دست بازش می‌کردم
‫فقط به اندازه‌ای ‫که بتونم یه برگه اضافه کنم.
‫کف دستم رو حسابی زخم می‌کرد.
‫کل ماجرا یه کابوس لعنتی بود.
‫و یه پیشخدمت بود، بری.
‫عاشقش بودم. ‫فنجون قهوه‌م رو همیشه پر نگه می‌داشت.
‫هیچ‌وقت بهم گیر نمی‌داد ‫که کل روز میز رو اشغال کردم.
‫خدای من.
‫هر چقدر وقت می‌خوای، داری عزیزم.
‫اینجا.
‫اینجا...
‫پناهگاه من بود.
‫داغون شدم وقتی که...
‫وقتی... صبر کن، اینجا آتیش گرفت.
‫شما دوباره ساختیدش؟
‫از... صبر کن. از هیچی؟
‫از یه زمین خالی؟
‫بله.
‫وای، دلم واسه اون روزها تنگ شده.
‫تمام شب کار می‌کردم تا بتونم ‫کل صبح بنویسم، و بعدش...
‫یعنی، اون بهترین روزها بود.
‫حالت خوبه؟
‫کارول؟
‫بله.
‫نوشیدنی می‌خوای؟ نوشیدنی می‌خوای.
‫اگه خوشحالت می‌کنه می‌خوریم.
‫«ما».
‫«ما فکر می‌کنیم. ما می‌خوایم.»
‫می‌میری بگی «من»؟
‫- می‌میری؟ ‫- البته که نه.
‫ما...
‫من... از لحاظ معنایی واسه‌م عجیبه،
‫ولی خب، البته، اون می‌تونه...
‫ما می...
‫عجب.
‫تمام مغزهای دنیا رو داری، ‫ولی نمی‌تونی یه ضمیرِ لعنتی رو درست بگی.
‫به خاطر این ناراحتی؟
‫کار می‌کرد. به عنوان آرایشگر.
‫تازه ازدواج کرده بود.
‫ولی دیگه نه.
‫پس، رفته بوده سر خونه زندگیش، ‫و بعدش، چی؟
‫کشوندینش اینجا تا یه نمایش کوچولو اجرا کنه؟ ‫نقش پیشخدمت؟
‫کارول، مطمئن نیستیم متوجه شده باشیم ‫چی داره اذیتت می‌کنه.
‫می‌شه دقیق‌تر بگی؟
‫شما دارید سعی می‌کنید حواسم رو پرت کنید.
‫من رو از مسیرم خارج کنید.
‫رستوران مورد علاقه‌م رو بازسازی می‌کنید،
‫وقتی می‌گم دوباره می‌نویسم ‫از خوشحالی بالا پایین می‌پرید،
‫ولی همه‌ش فیلمه.
‫همه‌ش چرت و پرت و فریبکاریه ‫چون می‌دونید من تسلیم نشدم.
‫اعتراف کنید.
‫بگید که می‌دونید تسلیم نمی‌شم.
‫می‌دونیم.
‫کاش می‌شدی.
‫ولی اینم حقیقته که ما عاشق وایکارو هستیم.
‫خیلی‌خب، صداقت.
‫بیا رک باشیم. رو بازی کنیم.
‫من ازتون خوشم میاد.
‫شما آدم‌ها. شما... هر چی.
‫شما...
‫خیلی چیزها هست ‫که درباره‌تون دوست دارم،
‫ولی این؟
‫این یه فاجعه‌ست.
‫این ناپایداره.
‫این بیماری روانیه. روان‌پریشیه.
‫دارید از گشنگی می‌میرید، و نمی‌تونید حتی ‫یه سیب کوفتی رو از درخت بکنید؟
‫من... چطور...
‫یکی باید دنیا رو درست کنه، ‫حتی اگه معنیش این باشه که شماها دوباره تنهام بذارید.
‫حتی اگه معنیش این باشه که من...
‫- صبح به‌خیر. ‫- سلام.
‫چند وقته بیداری؟
‫به اندازه کافی.
‫می‌خوای فصل اول رو بخونی؟
‫جون به لبم نکن.
‫رابان...
‫حالا دیگه زنه.
‫خیلی وقت پیش باید اینجوری می‌نوشتمش.
‫ولی با خودم گفتم، چرا که نه؟
‫منطقیه.
‫خب، قراره فقط گذشته رو تغییر بدی؟
‫نیازی نیست.
‫- می‌تونه طبق اصول داستان اتفاق بیفته. ‫- چطوری؟
‫چشمه‌ی حقیقت از کتاب دوم؟
‫نه.
‫نه، اون جواب نمیده.
‫- نه، آره، راست می‌گی. ‫- تغییر شکل دهندگانِ گولین‌بری.
‫داشتم به غارهای... فکر می‌کردم.
‫- غارهای آوالور. ‫- آره.
‫- ولی مگه اون‌ها در گذر زمان گم نشدن؟ ‫- خب، آره.
‫ولی زمان برای کسی مثل رابان چه معنی‌ای داره؟
‫فقط کافیه دستش برسه به ‫قطب‌نمای زمانی کاپیتان ویرجیل و...
‫- قطب‌نمای زمانی! ‫- وای.
‫ به این فکر کردم که لوکازیا ‫برای یه چیزی از قطب‌نما استفاده کنه
‫عمراً یادم نمیاد چی،
‫ولی فقط...
‫واسه رابان منطقی‌تره.
‫آره.
‫خب، تا اینجاش رو دوست داشتی؟
‫کارول.
‫ما...
‫من عاشقشم.
[‏60 روز و 8 ساعت و 59 دقیقه و 26 ثانیه] ‫جو پاس روی گیتار.
[‏60 روز و 8 ساعت و 59 دقیقه و 26 ثانیه] ‫ری براون با بیس غوغا می‌کنه.
‫میکی روکر با اون درامِ معرکه‌ش،
‫و البته، دیزی گیلسپیِ بی‌نظیر ‫با ترومپت.
‫و حالا یه چیزِ واقعاً ویژه.
‫مایلز دیویس، «تمامِ تو» در رادیو کی‌اچ‌ان‌ام، 92.4 اف‌ام
‫امیدوارم واسه جفت‌مون درست کرده باشی.
‫تو هم می‌خوری.
‫املت دوست داری، درسته؟
‫ما دوست داریم.
‫ما عاشق همه صبحونه‌هاییم.
‫حتماً. حتماً.
‫ولی تو... خودِ تو.
‫مثل تویِ تنها...
‫زوژا املت دوست داره؟
‫زوژا...
‫من املت دوست دارم.
‫هیچ‌وقت فرصت زیادی واسه امتحان کردنش نداشتم
‫غذای مورد علاقه‌ت چیه؟
‫بستنی انبه.
‫عاشق بستنی انبه‌ام.
‫یه پیرمرد تو محله‌مون بود ‫که با یه گاری کوچیک بستنی می‌فروخت.
‫من کشتی‌هایی که از گدانسک می‌رفتن رو تماشا می‌کردم
‫نوِ نو. اولین سفر.
‫شاید... ده سالم بود؟
‫و مجذوب این کشتی‌های غول‌پیکر بودم.
‫کی ساخته بودشون؟
‫واسه چی؟
‫کجا می‌رفتن؟
‫و الان می‌دونم.
‫بعضی‌ وقت‌ها، اون مرده که گاری داشت
‫وقتی بستنی زیاد میاورد بهمون بستنی چوبی می‌داد
‫می‌دونست آه نداریم که با ناله سودا کنیم.
‫درست بعد از اینکه ‫مرزهای کشور باز شده بود،
‫و یهو طعم‌های جدید آورد.
‫نعنا، قهوه، هلو.
‫ولی انبه،
‫اون مورد علاقه‌ی من بود.
‫ممنون که این رو تعریف کردی.
‫زوژا؟
‫قراره یه مهمون داشته باشی.
‫باشه.
‫باشه، باشه، باشه، باشه، باشه.
[مرز مکزیک، 31 کیلومتر]