.
آنچه در "بیگانه ساکن زمین" گذشت
‫باید جلوی این موجود رو بگیریم.
‫به نظر میاد این مانتید ‫قصد داره «جشن روزهای خاطره‌انگیز معدن» رو
‫به یه بوفه‌ی سلف سرویس تبدیل کنه.
‫این خیلی ناعادلانه‌ست.
‫سحر تو فستیواله و داره به هری ‫کمک می‌کنه تا مانتید رو بکشه.
‫من تنها کسی‌ام که واقعاً ‫می‌تونه فضایی‌ها رو ببینه.
‫سلام، من رابرت هستم، ‫پسر پیتر باخ.
‫پدرت زنده‌ست.
‫یادت میاد خیلی وقت پیش مکس گفت ‫دکتر جدید شهر یه فضاییه
‫و تو تهدیدش کردی ‫که می‌ندازیش زندان؟
‫باک رو پر کنم؟
‫سلام.
‫مکس؟ مکس!
‫حالا که همه‌تون اینجایین،
‫وقتشه که ما هم ‫این موضوع رو بگیم.
‫هری یه فضاییه.
‫فقط جهت اطلاع، ‫من هنوز بهت اعتماد ندارم.
‫شماها فقط باید با خودتون ‫کنار بیاین و با هم کار کنین.
‫سعی می‌کنیم بکشونیمش ‫توی معدن.
‫وقتی مانتید رو به عنوان طعمه ‫به داخل آسانسور کشوندیم،
‫با الکتریسیته جزغاله‌اش می‌کنیم.
‫مکس، به موقع رسیدی.
‫هری الان می‌خواد ‫بره تو معدن.
‫دیدمش.
‫معاون کلانتر، لیو، همون مانتیده.
[پیشنس، کلرادو] [‏138 سال قبل]
‫جد کلهون، ‫اون تو حالت خوبه؟
‫نه خیلی، بیدی.
‫خب، همون‌جا بمون.
‫ما 58 نفر اینجا بیرونیم، ‫به علاوه‌ی من، قراره بیاریمت بیرون.
‫‏59 نفر برای نجات یه معدنچی؟
‫آره.
‫این تعداد آدم تو یه تونل ‫خیلی زیاده.
‫امن نیست.
‫اون‌ها رو از اونجا بیار بیرون.
‫الان فرو می‌ریزه.
‫بیدی!
‫آدم‌های خیلی زیادی بودن.
‫ انسان‌ها هزاران سال ‫ در غارها زندگی می‌کردند،
‫تا اینکه به روشنایی آمدند
‫و چیزهایی مثل والیبال ساحلی ‫و سرطان پوست را اختراع کردند.
‫اما برای تغییر و رشد، ‫گاهی اوقات انسان‌ها مجبورند
‫دوباره به تاریکی بازگردند.
‫من از این تاریکی ‫تغییرکرده بیرون خواهم آمد،
‫یا شاید اصلاً بیرون نیایم، ‫که ناراحت‌کننده خواهد بود.
‫نصف پیتزای دیشبم را نگه داشتم،
‫در حالی که می‌توانستم ‫همه‌اش را تمام کنم.
‫معاونت گفت یه مرد سیگاری رو ‫تا اینجا تعقیب کرده.
‫من بوی دود حس نمی‌کنم.
‫آره، خب، ‫معاون لیو دروغگو نیست.
‫پس اگه می‌گه یه مرد ‫سیگاری دیده،
‫حتماً یه مرد سیگاری دیده.
‫شاید دماغ تو کار نمی‌کنه.
‫دماغ من کار می‌کنه.
‫و داره بو می‌کشه.
‫تنها چیزی که حس می‌کنم بوی ترس توئه، ‫مثل میوه‌ی گندیده و آشغال.
‫ترس من بو نداره، ‫چون من ترسی ندارم.
‫والا، اگه کسی بدون ‫غدهد ترشح ترس به دنیا میومد،
‫می‌تونستم مال خودم رو بهش اهدا کنم، ‫چون مال من هیچوقت استفاده نمی‌شه.
‫صبر کن.
‫تو پات رو گذاشتی روی، ‫فضله‌ی راکون؟
‫می‌دونی چیه؟ ‫شایدم گذاشته باشم.
‫آره.
‫آره، همونه.
‫خب.
‫باشه.
‫شاید لازم باشه جدا بشیم.
‫بله.
‫من از این طرف میرم.
‫تو برگرد دم ورودی ‫و منتظر بمون.
‫چی؟ عمراً این کار رو بکنم.
‫اگه خواستی می‌تونی با ‫گوشیت بازی کنی.
‫نمی‌شه، دکتر فضایی.
‫من باید اون موجود رو بکشونم ‫توی تله‌ی آسانسور...
‫برقی شده‌ی معدنم.
اون تو رو می‌کشه قبل از اینکه برسی به تله...‏
‫واقعاً؟
‫من تنها کسی هستم که ‫قادره یه مانتید رو بکشه.
‫آره؟ ‫تا الان چند تا کشتی؟
‫با دست‌هام ‫یا با اسلحه؟
‫- هر کدوم. ‫- خب.
‫باید بشمرم.
‫چقدر طول می‌کشه؟
‫زیاد طول نمی‌کشه.
‫تو چطور؟
‫تقریباً همون قدر.
‫باشه.
‫مساوی شدیم.
‫باشه. ‫پس با هم کار می‌کنیم.
‫باشه.
‫من با شاتگان ‫سرعتش رو کم می‌کنم،
‫و بعد تو کارش رو تموم کن.
‫حالا فقط باید تصمیم بگیریم ‫که کدوم یکی از این تونل‌ها...
‫- رو بریم. ‫- باشه.
‫آره، با هم.
‫با هم بهتره.
‫حقیقتش اینه که، ‫اگه با اون
‫کله‌خورِ از خدا بی‌خبر ‫این تو روبه‌رو بشیم، احتمالاً
‫به هر دومون نیاز می‌شه تا...
‫لعنتی.
‫سلام.
‫یالا. ‫بگو بهش چی دیدی.
‫مانتید، معاون بیکره.
‫دیدم که داشت می‌رفت تو معدن.
‫لیو.
‫حتماً یه جایی تغییرشکل داده ‫و شبیه اون شده.
‫باید برم تو ‫و به هری هشدار بدم.
‫اصلاً و ابداً.
‫خیلی خطرناکه.
‫اوم... باشه.
‫شما دو تا همین‌جا بمونید.
‫من از میان‌بر ورودی جنوبی ‫دور می‌زنم.
‫یه سوراخ تو حصار هست.
‫نوجوون‌ها قبلاً از اونجا می‌رفتن ‫تو تا دورهمی داشته باشن.
‫فراموش کنید این رو گفتم.
‫باشه. هیچوقت اون تو دورهمی نگیرید.
‫یا هیچ جای دیگه.
‫تصمیم‌های خوبی بگیرید.
‫بریم.
‫چی؟
‫یه فضاییِ تغییرشکل‌دهنده اون توئه.
‫خیلی خطرناکه. ‫من نمی‌تونم برم تو.
‫تو هم نمی‌تونی.
‫من باید برم.
‫مکس!
‫لطفاً نمیر.
‫هی، باشه.
‫نفر بعدی، برنده‌ی سه دوره‌ی ما ‫در مسابقه‌ی پرپشت‌ترین مو
‫با حمایت کلاس سوم دبستانش.
‫می‌شناسیدش.
‫دوستش دارید، ‫شارمین تاونلی.
‫بن.
‫- بن، مکس رو دیدی؟ ‫- نه، مگه با تو نیست؟
‫نه.
‫بود، ولی تو پمپ بنزین ‫از ماشین پرید بیرون.
‫دیدی؟
‫برای همینه که همه‌ش می‌خوام ‫ بودجه بگیرم
‫برای یه معاون شهردار.
‫من خیلی کار سرم ریخته ‫که بخوام این شهر رو تنهایی اداره کنم.
‫وای! یک و نیم سانت.
‫حتی پرپشت‌تر از پارسال.
‫به جرأت می‌تونم بگم، تا زمستون بعدی، ‫می‌تونی بافت آفریقایی بزنی.
‫مکس تو خطره.
‫رفته تو معدن ‫دنبال هری.
‫مانتید اون توئه.
‫هری!
‫مکس؟
‫معاون بیکر همون مانتیده.
‫رفته اینجا.
‫حتماً تو یکی از ‫این تونل‌هاست.
‫این بده.
‫ممنون که بهم گفتی.
‫شجاعانه بود. ‫حالا فرار کن!
‫نه!
‫می‌خوام کمک کنم.
‫چرا همه همه‌ش بهم می‌گن ‫نمی‌تونم.
‫چون تو یه بچه‌ای.
‫آره، قدت بلنده.
‫و آره، عصرها، ‫بوی یه حیوون مُرده میدی،
‫ولی بچه‌ای.
‫به علاوه، پدرت عصبانی می‌شه ‫اگه بذارم بمیری.
‫هیچوقت دست از سرم ‫برنمی‌داره از بس غر می‌زنه.
‫مکس، این تویی؟
‫مکس!
‫اون غر زدن رو می‌شنوی؟
‫اون صدایی‌ـه که ‫کابوس‌هام رو تسخیر می‌کنه.
‫برو پیشش.
‫زود باش!
‫تو هر کاری می‌تونستی تا اینجا کردی.
‫هرچند می‌تونستی ‫برام یه «چورو» بیاری.
‫حالا برو.
‫برو!
‫آخ جون.
‫دکتر وندرسپایگل، اینجایی.
‫من کاملاً گم شدم و ‫مانتید همین دور و براست.
‫کلانتر رو ندیدی؟
‫پخ!
‫پخ، تو یه بازیگر بدی!
‫می‌دونم تو مانتیدی.
‫و حتی لازم نبود کسی بهم بگه.
‫عوضی!
‫خوبه. ‫از این نقش بدم میومد.
‫«وای خدای من.»
‫«فضایی‌ها خیلی باحالن.»
‫خب، حالا خودت فضایی هستی، عزیزم.
‫لذت ببر.
‫در هر صورت، می‌خواستم تو ‫و اون کلانتر احمق رو با هم بکشم.
‫ولی حالا باید ‫یکی یکی این کار رو بکنم.
‫نه.
‫این تویی که یکی ‫یکی خواهی مرد.
‫خب، از من فقط یه دونه‌ست.
‫پس...
‫خب، پس فکر کنم ‫دو بار می‌کشمت.
‫تو حتی یه بار هم نتونستی.
‫مثل بچه‌های ترسو ‫فرار کردی.
‫خب، من همون انسان ضعیفی نیستم
‫که دفعه‌ی قبل باهاش روبه‌رو شدی.
‫تو داری به یه فضایی قدرتمند، ‫و در عین حال از نظر احساسی
‫در دسترس، نگاه می‌کنی.
‫همونی که با پیتزای مفتی گولش زدم.
‫آره.
‫بد به حالت، ‫من قبلاً غذا خوردم.
‫ازش دور شو، فضایی.
‫می‌دونستم.
‫می‌دونستم توی عوضی داری ‫با مانتید کار می‌کنی.
‫اون مانتیده.
‫- بهش شلیک کن. ‫- چی؟
‫نه! ‫دروغ می‌گه.
‫اون مانتیده.
‫اون «مانتیدکُش» من رو دزدید.
‫بهش شلیک کن.
‫به اون شلیک کن.
‫تو من رو می‌شناسی، مایک.
‫ولی هیچوقت به هری اعتماد نداشتی.
‫نه از وقتی که اولین بار دیدیش ‫و گفتی عجیب راه میره.
‫این خیلی بی‌ادبانه بود.
‫می‌دونی، حقیقت تلخه.
‫صبر کن!
‫نه!
‫وقت بالا رفتنه؟
‫وقتشه بریم بالا؟
‫مامان بابا کجان؟
‫خاله آستا کجاست؟
‫اون‌ها تو شکم تو هستن؟
‫اون‌ها تو دماغ تو هستن؟
‫داره بهشون خوش می‌گذره؟
‫بیا، بیا.
‫خب، نگاهش کن، ‫کلانترِ با جربزه.
‫معاون من کجاست؟
‫چطوری فهمیدی ‫من اون نیستم؟
‫چون معاون لیو واقعی
‫هیچوقت من رو «مایک» صدا نمی‌زنه.
‫اون من رو «قربان» صدا می‌زنه.
‫اون خیلی برای سلسله مراتب ‫احترام قائله.
‫و تو هیچوقت واقعاً نگفتی ‫که من عجیب راه میرم.
‫نه، این رو گفتم. ‫حتی نمی‌تونم پشت سرت راه بیام.
‫خیلی عجیبه.
‫نمی‌دونم چطور توضیحش بدم.
‫اون کجاست؟ ‫معاون لیو کجاست؟
‫منظورت معاونِ شرودینگره.
‫آه.
‫نمی‌خوام سورپرایز رو خراب کنم.
‫راه رفتن من چه مشکلی داره؟
‫شرودینگر دیگه کدوم خریه؟
‫اون بچه‌ایه که تو کارتون «پیناتس» ‫پیانو می‌زد؟
‫نه، منظورش اون مفهوم ‫تو فیزیک کوانتومه
‫که تا وقتی معاون لیو رو نبینیم، ‫اون هم زنده‌ست
‫و هم مُرده در آنِ واحد.
‫باشه، خب، من زنده رو انتخاب می‌کنم.
‫کی آخه مُرده رو انتخاب می‌کنه؟
‫فکر کنم به عنوان ‫یه شوخی گفت.
‫باشه، خب، خنده‌دار نبود.
‫- کمدی سیاهه. ‫- من کمدی سیاه دوست ندارم.
‫من بیشتر کمدی موقعیت دوست دارم.
‫می‌دونی، مثل غذای هواپیما و ‫اینکه مردم چطور راه میرن و این چیزها.
‫چی؟
‫باشه، یالا، بریم. ‫این رو بردار.
‫یالا.
‫من عادی راه میرم.
‫من... می‌بینی؟
‫من... عادی راه میرم...
‫من عادی راه میرم!
‫مکس؟
‫کجایی؟
‫هنوز نمی‌فهمم چطور از دستت ‫فرار کرده وقتی تو
‫درست کنار پمپ بنزین بودی.
‫من کنار پمپ نبودم.
‫دادم اون پسره برام بنزین بزنه.
‫از خدمات کامل استفاده کردی؟
‫شروع نکن. ‫جدی می‌گم.
‫- مامان، بابا! ‫- مکس.
‫خدای من.
‫- خوبی. ‫- متأسفم.
‫پسرم، ما رو ترسوندی.
‫باشه، بریم.
‫باید از اینجا بریم. ‫یالا.
‫نه.
‫فقط اومدم شوکرم رو پس بگیرم.
‫چی؟ نه.
‫هری به من احتیاج داره.
‫مانتید یه تغییرشکل‌دهنده‌ست.
‫می‌تونه هر کسی باشه.
‫هر کسی؟
‫واقعاً؟
‫فکر می‌کنی من یه مانتیدم؟
‫من فکر می‌کردم می‌تونی ‫خودت بنزین بزنی.
‫- من چه می‌دونم؟ ‫- خدای من.
‫هیچ‌کدومتون نیستین.
‫و من این رو می‌دونم چون ‫من می‌تونم فضایی‌ها رو ببینم.
‫باشه.
‫من تنها کسی هستم ‫که می‌تونه کمک کنه.
‫گرفتین؟
‫ما می‌دونیم که تو پسر مایی.
‫این چیزی‌ـه که گرفتیم.
‫حالا یالا.
‫- نه. ‫- آره.
‫همین الان با ما میای. ‫وگرنه...
‫از پول توجیبی خبری نیست.
‫وقتی دولت من رو استخدام کنه ‫چون می‌تونم فضایی‌ها رو ببینم،
‫به پول توجیبی احتیاج ندارم.
‫باشه، خب، پس...
‫دوچرخه‌سواری ممنوع، باشه؟
‫- دوچرخه‌ات دیگه مال ماست. ‫- آره.
‫من باهاش میرم سر کار. ‫ممنون برای دوچرخه.
‫تقریباً مطمئنم ‫برام راننده استخدام می‌کنن.
‫خب حالا چی کار کنیم؟
‫نمی‌دونم.
‫تهدید کردن تنها ابزار ‫ما برای تربیت بچه بود.
‫باشه.
‫- ولی ما باهات میایم. ‫- آره.
‫مامان. ‫این خیلی خجالت‌آوره.
‫هیس.
‫عزیزم، یه عنکبوت ‫درست کنار سرته.
‫چی؟
‫این رو نگه می‌دارم.
‫ازش خوشم میاد.
‫آستا؟
‫این تویی؟
‫بابا؟
‫بابا، کجایی؟
‫برگرد.
‫این یه اشتباهه.
‫نه، نیست.
‫من باید به هری کمک کنم.
‫تو برگرد.
‫تو نمی‌تونی تنهایی ‫این کار رو بکنی.
‫تو به اندازه‌ی کافی قوی نیستی.
‫چرا، هستم.
‫صبر کن.
‫پدر من هیچوقت این حرف رو نمی‌زد.
‫تو مانتیدی!
‫آستا؟
‫دارسی؟
‫دارسی، مانتید اینجاست!
‫من گم شدم.
‫واقعاً خودتی؟
‫بله.
‫چطور می‌تونی من رو اینجا ول کنی، ‫ای خودخواه عوضی؟
‫خفه شو.
‫خفه شو. خودت رو نشون بده!
‫آستا.
‫اون آستا بود.
‫آستا!
‫اینجایی.
‫- لیو مانتیده! ‫- می‌دونیم.
‫دیدیش؟
‫اینجایین.
‫لیو مانتیده.
‫نه.
‫من مانتید نیستم.
‫اونه.
‫باشه.
‫دوباره این بازی رو نمی‌کنیم. ‫کدومشونه؟
‫نمی‌دونم.
‫چرا ازشون در مورد ‫راه رفتن عجیب من نمی‌پرسی؟
‫به اون شلیک کن. ‫اون مانتیده.
‫اون یکی مانتیده.
‫نه، شلیک نکن!
‫اون چیه؟
‫داره فرو می‌ریزه.
‫مکس، بیا اینجا.
‫- متوقف شد. ‫- باشه، یالا.
‫بریم اون عوضی رو بگیریم.
‫یالا، یالا!
‫قبل از اینکه فرار کنه.
‫یالا!
‫یالا. دنبالم بیاید.
‫مواظب باشید.
‫این سنگ‌ها همین الان ریختن.
‫باشه، یالا.
‫این یه سیستم غار قدیمی‌تره.
‫پیشنهاد نمی‌کنم ‫تو این غارها با اون تفنگ شلیک کنی.
‫مواظب باش، مکس.
‫کیت، کجایی؟
‫خدایا.
‫واو.
‫هری، حق با تو بود.
‫نگاه کن.
‫«ج. ک.»
‫این مقبره‌ی عیسی‌ست؟
‫نه.
‫این جد کلهون بود، ‫معدنچی گمشده.
‫‏59 نفر مُردن تا یکی رو نجات بدن.
‫هری!
‫هری، مواظب باش!
‫نمی‌تونم بهش شلیک کنم. ‫دید واضحی ندارم!
‫از نور گوشیم استفاده می‌کنم.
‫لعنتی.
‫کجا داری میری؟
‫آره، مامان!
‫کارش رو تموم کن!
‫آستا.
‫خوبی؟
‫من خوبم.
‫خدای من.
‫حالا زیاد هم خوشحال نشو.
‫من در هر صورت داشتم می‌مردم.
‫تو فقط جذاب‌ترش کردی.
‫معاون من کجاست، عوضی؟
‫و چرا هنوز شکل اون هستی؟
‫تا بدونی وقتی می‌میره ‫چه شکلی می‌شه.
‫وقتی می‌میره؟ ‫شنیدی؟
‫این یعنی هنوز زنده‌ست.
‫بله.
‫فعلاً.
‫چه خبره؟
‫واقعاً زیاد بد نیست.
‫می‌تونستم برم چادر پزشکی ‫تو فستیوال.
‫نه، نه، نه. ‫این خوبه.
‫اینجا دست خودمونه.
‫تو چادر، مجبورت می‌کنن ‫بنویسی چطور زخمی شدی.
‫و من هیچوقت نمی‌دونم ‫«مانتید» با حرف بزرگ نوشته می‌شه یا نه.
‫خدایا.
‫باورم نمی‌شه که ‫تو کارهایی مثل...
‫کار امروز رو هر روز انجام میدی.
‫و... و نتونستی ‫به هیچ‌کس بگی؟
‫خب، نه هر روز.
‫بعضی روزها، خیلی زیاد.
‫باشه، بیشتر روزها.
‫ولی، می‌دونی، ‫برای خوابیدن دارو می‌خورم.
‫خدایا. ‫می‌تونم منم یه‌کم بخورم؟
‫بله.
‫این قطعاً ‫یه مچ پای پیچ‌خورده‌ست.
‫باشه، این جوراب رو بکش بالا.
‫نگه‌ش دار. ‫الان برمی‌گردم.
‫باشه.
‫باید یه باند بیارم.
‫اوه.
‫خدایا.
‫چی؟
‫بله. ممنونم.
‫خداحافظ.
‫باشه.
‫به شوهر لیو، جان، ‫زنگ زدم بیاد.
‫و اون مینی دونات‌ها رو ‫از کجا پیدا کردی؟
‫روی میز شهردار.
‫لعنتی، بهم گفته بود دستگاه ‫خوراکی شارژ نشده.
‫به محض اینکه معاون لیو رو ‫پیدا کنیم، من زنگ می‌زنم
‫برای استیضاحش.
‫اگه شوهرش جان بتونه بهمون ‫بگه کجا رفته،
‫اون‌وقت می‌تونیم تخم‌های ‫مانتید رو پیدا کنیم و تمومش کنیم.
‫نه، نه.
‫اول لیو رو پیدا می‌کنیم، بعد ‫تخم‌ها رو، به همین ترتیب.
‫ترتیبش همینه.
‫مانتید گفت ‫که همین الانشم داره می‌میره،
‫یعنی چرخه‌ی زندگی ‫و مأموریتش رو
‫کامل کرده.
‫برای تداوم نسل.
‫داری می‌گی اون موجود ‫با معاون من نسلش رو ادامه می‌ده؟
‫نمی‌دونم.
‫ولی دو هفته طول می‌کشه ‫تا تخم‌ها رشد کنن،
‫پس هنوز برای نجاتش ‫وقت هست،
‫و برای خریدن یه هدیه‌ی خوب ‫برای جشن سیسمونی بچه فضایی‌اش.
‫من براش پوشک بچه می‌گیرم.
‫سعی کردم بهت زنگ بزنم.
‫من تو یه تونل معدن بودم.
‫خوبی؟
‫من مأمور گاردنر رو پیدا کردم.
‫جولز رو پیدا کردی؟
‫زنده‌ست؟
‫خدایا، نه.
‫و من قبلاً هم جسد ‫مُرده دیدم، مایک.
‫تو می‌دونی که من ‫قبلاً جسد مُرده دیدم.
‫ولی این... یه چیز دیگه بود.
‫خدای من.
‫شکمش... مثل ‫عروسک‌های تودرتو باز شده بود
‫و یه مایع لزج و تار.
‫- این خوب نیست. ‫- نه.
‫نه نیست.
‫به نظرت دارم ‫مثبت به قضیه نگاه می‌کنم؟
‫شکم توخالی؟
‫اونجایی‌ـه که تخم‌هاش باید می‌بوده.
پس مانتید داخل مأمور گاردنر تخم‌ریزی کرده...‏
‫نه معاون همیشه نالان.
‫خب، این حداقل چیز خوبیه.
آره، خوبه که داخل معاون تخم‌ریزی نشده.‏
‫افسردگی بعد از زایمان مانتید ‫یه چیز خیلی واقعیه.
‫آره، بی‌شوخی.
‫من حالا تا سال‌ها ‫کابوسش رو می‌بینم.
‫این کمدی سیاهه.
‫خیلی متأسفم، مایک.
‫متأسف برای چی؟
‫همه‌ی این‌ها.
‫فضایی‌ها.
‫هیچ چیز دیگه‌ای نمی‌تونسته ‫این کار رو کرده باشه.
‫و من باید حرفت رو باور می‌کردم.
‫شاید جولز هنوز زنده بود.
‫و حالا باید ‫همه‌ی فضایی‌ها رو بکشیم.
‫هی!
‫حواست باشه چی می‌گی، خواهر.
‫آره.
‫اون یکیشونه.
‫سلام.
‫ببین، خوشحالم ‫که حرفم رو باور کردی.
‫ولی الان، باید ‫معاون لیو رو پیدا کنیم.
‫حالا، اگه برای تداوم نسل ‫بهش احتیاج نداشته،
‫چرا دیگه باید ‫زنده‌ نگه‌ش داره؟
‫من یه نظریه دارم، ولی خوشت نمیاد.
‫رابرت.
‫هی.
‫بیدار شو!
‫ما... ما تو ‫انباری تو هستیم؟
‫آره.
‫من یه کیسه‌ی غول‌پیکر ‫از بچه‌های مانتید نگه می‌دارم.
‫می‌دونی، محض احتیاط که تموم نشه.
‫واو.
‫چطور این اتفاق افتاد؟
‫آخرین چیزی که یادمه اینه که ‫جولز، همون که مانتید بود،
‫ما رو تا انبار تعقیب کرد ‫و بهمون حمله کرد.
‫این یکی رو، هیچ نظری ندارم.
‫من دارم.
‫مانتیدها گونه‌ای انگل‌واره هستن، ‫یعنی تخم‌هاشون رو
‫تو بدن میزبان می‌ذارن.
‫و وقتی از تخم در میان، ‫از اون بدن برای غذا استفاده می‌کنن.
‫خب؟
‫این تخم‌ها دیگه ‫تو بدن نیستن.
‫پس وقتی بچه‌های گرسنه‌ی ‫مانتید از تخم در بیان،
‫غذای اون‌ها باید...
‫ما باشیم.
‫کلانتر، پیغامت رو گرفتم ‫و با بیشترین سرعتی که می‌تونستم اومدم.
‫- از لیو خبری داری؟ ‫- هنوز نه.
‫ولی پیداش می‌کنیم. ‫تضمین می‌کنم.
‫نباید تضمین کنی.
‫‏100 درصد تضمین می‌کنم.
‫کارآگاه تورس.
‫آخرین باری که با همسرتون ‫حرف زدین، بهتون گفت کجا میره؟
‫- آره.
‫گفت می‌خواد رابرت، ‫اون ردیاب فضایی‌ها رو،
‫ببره به انباری‌مون ‫تا قایمش کنه
‫از دست مأموران مخفی دولت،
‫چون فکر می‌کرد فضایی‌ دورگه‌ی انسان‌نما
‫دارن تعقیبش می‌کنه.
‫عجیبه.
‫اون هیچوقت نگفته بود ‫که انباری داره.
‫این دقیقاً کم‌عجیب‌ترین ‫چیز تو اون جمله‌ست.
‫وقتی از پر کردن گاراژ توسط ‫اون خسته شدم، گرفتیمش.
‫من بیشتر اهل دور ریختنم، ‫ولی لیو...
‫بعداً می‌تونی در مورد ‫زنِ آشغال‌جمع‌کنت حرف بزنی.
‫بگو انباری کجاست ‫قبل از اینکه زنت
‫خوراک حشره‌های فضایی بشه.
‫- چی؟ ‫- فقط برو.
‫- برو، برو، برو، برو. ‫- تو ماشین برات توضیح میدم.
‫یالا.
‫آستا؟
‫اون تو همه چی مرتبه؟
‫آستا؟
‫خدای من.
‫آستا، آستا.
‫آستا، بیدار شو.
‫آستا. آستا.
‫خیلی‌خب.
‫حالا، جان، وقتی اون ‫در رو باز می‌کنی، باید بهت هشدار بدم.
‫نمی‌دونیم اون تو قراره ‫با چی روبه‌رو بشیم.
‫- در مورد شرودینگر بهش بگو. ‫- نه.
‫از کارتون «پیناتس»؟
‫فقط بازش کن و برگرد عقب.
‫باشه؟
‫ست کروکت رو نگه داشته؟
‫- یه بار هم باهاش بازی نکردیم. ‫- لعنتی.
‫سرنخ بدی بود.
‫خب حالا باید چی کار کنیم؟
‫اگه اون نمی‌خوادش، ‫من ست کروکت رو برمی‌دارم.
‫دوربین‌ها خاموش بودن، ‫ولی جای درستی هستیم.
‫از کجا می‌دونی؟
‫اثر انگشت فضایی ‫پیدا کردی یا چی؟
‫یه جورایی. ‫نگهبان انبار سر نداره.
‫- خدای من. ‫- باشه.
‫پس می‌دونیم که ‫جای درستی هستیم.
‫فقط باید بفهمیم ‫تو کدوم انبار هستن.
‫باشه، یالا همگی.
‫بریم.
‫به هری زنگ زدم.
‫جواب نمیده.
‫خب، اون ماده‌ی سیاه ‫تو رگ‌هاش کمتر شده.
‫این احتمالاً خوبه.
‫آره، تو دعوا نتونستم ‫زیاد ببینم.
‫ولی فکر کنم از همون‌جا ‫مانتید گرفتش.
‫شاید یه نوع ‫سم بهش تزریق شده؟
‫آره.
‫خب، به این زودی‌ها دیگه ‫کسی رو مسموم نمی‌کنه.
‫کیت با شوکر حسابی ‫بهش شوک وارد کرد.
‫خب، هری هم با اون کلنگ حفاری سرش رو له کرد
‫بن بهت گفت که ما جد کلهون، ‫معدنچی گمشده رو پیدا کردیم؟
‫احتمالاً تو اخبار می‌گن.
‫آره، خب، فقط اون قسمتش، ‫نه مانتید رو.
‫هری اون رو از طریق یه ‫پورتال فضایی فرستاد
‫به جایی به اسم ‫«شورای مسکن کهکشانی».
‫ما آهنگ «چرخ‌های اتوبوس» رو خوندیم.
‫باحاله.
‫معاون، اینجایی؟
‫لیو!
‫عزیزم!
‫لیو؟
‫باشه، باشه. ‫باید جدا بشیم.
‫جان، تو با من بیا.
‫اوه.
‫دارم نگران زمان می‌شم.
‫منم همینطور.
‫اگه اون تخم‌ها ‫از تخم در بیان و تکثیر بشن،
‫شورا من رو مقصر می‌دونه و بعد ‫من رو می‌ندازن تو چاله‌ی اسید!
‫هی!
‫اون شورای لعنتی ‫برام مهم نیست.
‫تنها چیزی که برام مهمه ‫پس گرفتن معاونمه.
‫پس تو از هر قدرت ‫فضایی عجیب و غریبی
‫که داری برای این کار ‫استفاده می‌کنی، وگرنه
‫از سر راه من برو کنار، ‫چون من اون رو از دست نمیدم.
‫فهمیدی؟
‫نذاشتی تموم کنم.
‫اون‌ها من رو می‌ندازن ‫تو چاله‌ی اسید.
‫و بعد من نمی‌تونم ‫معاون رو نجات بدم.
‫حالا، تموم شد.
‫احساس می‌کنم این رو فقط اضافه کردی ‫که من عصبانی نشم.
‫ولی من عصبانی‌تر از اونم که عصبانی بشم.
‫فضایی عوضی.
‫خب حالا چی؟ ‫دوباره جدا بشیم؟
‫هری.
‫این طرف. ‫عجله کن.
‫آستا؟
‫چی؟
‫- از این طرفه. ‫- صبر کن.
‫از کجا می‌دونی؟
‫و چرا جوری به نظر میای ‫که انگار روح دیدی؟
‫چون آستا داره می‌میره.
‫منظورت چیه که ‫آستا داره می‌میره؟
‫فکر کنم روحش داره سعی می‌کنه ‫از بدنش خارج بشه.
‫اون بین مرگ و زندگیه.
‫چطور پیدات کرد؟
‫نمی‌تونم بدون اجرای ‫یه «حرکت جینگل» توضیحش بدم.
‫اون الان بخشی از همه چیزه.
‫باید برم تا جلوی ‫این اتفاق رو بگیرم.
‫باشه، ببین، رفیق.
‫می‌فهمم، باشه؟
‫وقتی مادرم مُرد، درست در همون ‫لحظه، حس کردم اومد پیشم
‫و بهم گفت مراقب ‫پدرم باشم، باشه؟
‫حرفت رو باور دارم.
‫ولی نمی‌دونم قراره ‫با چی روبه‌رو بشیم
‫وقتی معاونم رو پیدا کنم.
‫و تو قوی‌ترین ‫آدم اینجایی.
‫این... ‫این فقط یه حقیقته، باشه؟
‫پس بهت احتیاج دارم.
‫برو.
‫کمکش کن.
‫لیو رو نجات بده.
‫همه رو نجات بده.
‫باشه.
‫به خاطر تو.
‫واو.
‫به خاطر من؟ ‫ممنون، رفیق.
‫یعنی، من فقط ‫از صمیم قلبم حرف زدم.
‫فقط دارم سعی می‌کنم ‫با... روراست باشم.
‫نه به خاطر تو.
‫نه به خاطر من؟
‫فکر کردم همین الان گفتی ‫به خاطر منه.
‫باید تصمیمت رو بگیری، رفیق.
‫داری با قلب من بازی می‌کنی.
‫خدایا، از این متنفرم.
‫هیچوقت گریه کردن رو دوست نداشتم.
‫چیزی که نوشیدنی‌ها ‫براش خوب بودن
‫سرکوب کردن ‫این احساسات بود، خیلی خیلی زیاد.
‫این روزها، من مثل ‫یه چشمه‌ی اشکم.
‫احتمالاً اون تو به اندازه‌ی ‫پذیرایی یه عروسی
‫نوشیدنی هست.
‫به علاوه، اینجا کلی ‫دارو هست
‫که به بی‌حس کردن احساسات کمک می‌کنه.
‫ولی من واقعاً ‫اون نشان 30 روز پاکی رو می‌خوام.
‫ضخامتش برای اینکه ‫جلوی لق زدن میزمون رو بگیره عالیه.
‫این یه شوخی بود.
‫ظاهراً، اینم یه کار دیگه‌ست که می‌کنم،
‫از شوخی برای پوشوندن ترس‌هام استفاده می‌کنم
‫خیلی چیزها دارم یاد می‌گیرم، آخ جون.
‫فقط دیدنت تو این حالت، ‫که به کمک احتیاج داری، متفاوته.
‫یادمه اولین بار، ‫یکی از تنها بارهایی که من...
‫که دیدم اعتراف می‌کنی ‫آسیب دیدی، وقتی بود که
‫اون توپ وسطی تو سرت خورد
‫که کیتی مورتا پرتاب کرد؟
‫یادته؟
‫خدای من.
‫اون یه سال رفوزه شده بود، و والدینش
‫آلمانی بودن، پس هم‌قد و قواره‌ی ‫یه نگهبان زندان بود.
‫پس می‌دونستم که ‫اون توپ واقعاً درد داشته.
‫تو از اینکه به کسی احتیاج داشته باشی بدت میومد
‫از اینکه همه دورت ‫جمع بشن و نگرانت باشن بدت میومد.
‫من هیچوقت این مشکل رو نداشتم.
‫ولی تو این رو می‌دونی.
‫ولی من الان بهت احتیاج دارم ‫که مراقب خودت باشی.
‫کاری که لازمه رو انجام بده.
‫فقط زنده بمون.
‫فقط زنده بمون، باشه؟
‫آستا.
‫چه اتفاقی برات داره میفته؟
‫چه اتفاقی داره ‫برات میفته؟
‫هی.
‫تو از تخم‌ها دورتر از من نشستی؟
‫نه.
‫این احمقانه‌ست. ‫خفه شو.
‫نشستی!
‫باشه، ببخشید.
‫غریزه‌ی بقای من ‫الان خیلی بالاست.
‫چرا تو هم نگران نیستی؟
‫من فقط ریلکسم.
‫خدای من!
‫نه!
‫اون‌ها اون تو هستن.
‫معاون! معاون!
‫قربان، ما اینجاییم!
‫آره، ‫و اگه می‌تونید عجله کنید.
‫برید کنار! ‫از سر راه برید کنار!
‫- از سر راه برید کنار! ‫- نمی‌تونیم تکون بخوریم.
‫پس کج بشید.
‫به کیسه‌ی تخم شلیک نکن.
‫بچه‌ها پخش می‌شن.
‫یکیشون اینجاست.
‫خدای من.
‫برگرد اینجا، ‫هیولای جنین کوچولو!
‫خدایا، ‫این تارها مثل فلزن.
‫لیوی!
‫جان.
‫لینا. ‫چاقو داری؟
‫البته.
‫و برای همینه ‫که دوستت دارم.
‫اون رو آزاد کن.
‫بچش این رو، ‫هیولای کوچولوی نکبت.
‫کف پام رو بچش.
‫بیشترشون دارن از تخم در میان.
‫باشه، می‌دونی چیه؟
‫این خیلی طول می‌کشه.
‫بیا فقط بکشیمشون بیرون ‫و در بیرونی رو قفل کنیم.
‫آره، این جواب نمیده.
‫نه، فرار می‌کنن.
‫خب، پس باید ‫چی کار کنیم؟
‫اوه.
‫خب، این جدیده.
‫به خودم اکسسوری اضافه کردم.
‫بابا؟
‫رابرت.
‫پسر.
‫- اون یه آدم روباتی‌ـه. ‫- بله.
‫بله، هست.
‫هی، کجا... هری کجاست؟
‫چه... ‫چه اتفاقی براش داره میفته؟
‫عفونت ناشی از ‫خراش مانتید
‫داره سعی می‌کنه نیروی حیاتش ‫رو از بدنش آزاد کنه.
‫ولی جوزف توسط مانتید ‫تیکه پاره شد.
‫چرا این اتفاق براش نیفتاد؟
‫شاید چون جوزف ‫نیمه فضاییه؟
‫بله.
‫و چون منم مصونم...
‫بهش از خون خودم ‫تزریق می‌کنم.
‫و... و اون می‌تونه ‫از این جون سالم به در ببره؟
‫خون تو نجاتش میده؟
‫بله، یا نجاتش میده.
‫یا می‌کشتش.
‫موجودات از هر نوعی ‫راه‌هایی برای تغییر پیدا می‌کنند.
‫پرندگان زمانی دایناسور بودند.
‫یک کرم ابریشم ‫به پیله تبدیل می‌شود
‫و به صورت پروانه بیرون می‌آید.
‫مردم به استراحتگاه‌های آبگرم می‌روند ‫و گیاهخوار بیرون می‌آیند.
‫من نمی‌خواهم آستا تغییر کند.
‫من او را همینطور که هست دوست دارم.
‫اما تا زمانی که او زنده باشد، ‫من خوشحال خواهم بود.
‫حالش چطوره؟
‫هیچ تغییری نکرده؟
‫زنده می‌مونه.
‫خوبه.
‫مطمئنی؟
‫بله، من دکترم.
‫نه واقعاً.
‫بیشتر از تو.
‫بازم نه.
‫دیگه همه‌چیز دست آستاست.
‫آره؟
‫نگران نیستی؟
‫معلومه که هستم.
‫نمی‌خوام بره.
‫من بیشتر از یه بار ‫تهدید کردم که هری رو
‫نابود می‌کنم اگه به اون آسیب بزنه.
‫ولی حالا اینجاییم.
‫و مردم من می‌دونن که ما ‫فقط برای مدت کوتاهی
‫روی این کره‌ی خاکی راه می‌ریم.
‫این یه هدیه‌ست، نه یه تضمین.
‫وقتی پدرم داشت می‌مرد، ‫خیلی آروم بود.
‫من فکر کردم به خاطر مورفینه.
‫ولی اون دستم رو گرفت، ‫و گفت،
‫من فقط اینجا منتظرم ‫تا اسبم بیاد
‫و من رو با خودش ببره.
‫و بعد من میرم.
‫آماده‌ی رفتنم.
‫من آماده‌ام.
‫من می‌تونم آرزو کنم که آستا ‫اینجا بمونه.
‫فکر کنم اون خیلی کارهای ‫بیشتری اینجا برای انجام دادن داره.
‫اما تصمیم با اونیه که یه پاش لب گوره،
‫تصمیم می‌گیره چطور پیش بره.
‫زنده می‌مونه.
‫شما مرد خوبی هستید، دکتر.
‫مچ پات چطوره؟
‫شاید بهتره بری بشینی.
‫آره، من خوبم.
‫احتمالاً واسه آدرنالینه.
‫خب... در مورد مکس.
‫نه، می‌دونم.
‫باید یه عواقبی ‫براش داشته باشه
‫برای پریدن از ماشین ‫وقتی تو داشتی
‫می‌دادی یکی برات بنزین بزنه.
‫نه.
‫باید قبول کنیم ‫که حق با اونه.
‫در مورد؟
‫در مورد چیزی که ‫امروز تو ماشین بهم گفت،
‫در حالی که من داشتم ‫مجموعاً 48 سنت بیشتر می‌دادم
‫تا روی کفش‌هام بنزین نریزه.
‫ببین، اون یه استعدادی داره.
‫امروز ما دیدیم که پسرمون ‫جون آدم‌ها رو نجات داد، از جمله جون ما.
‫می‌دونم، آره؟
‫آره.
‫همون بچه‌ای که هیچوقت حتی ‫یه خلاصۀ کتاب رو تموم نکرده؟
‫آره.
‫ما داشتیم سعی می‌کردیم ‫ازش محافظت کنیم و
‫اون رو تو دنیای گزارش کتاب ‫راهنمایی کنیم
‫در حالی که اون بیرون ‫داشته زندگی می‌کرده...
‫اون چیزی که هست رو تجربه می‌کرده.
‫ولی نمی‌تونست به ما بگه کیه ‫چون می‌دونست که ما
‫نمی‌ذاریم اون باشه.
‫پس بازم، والدین بدی هستیم.
‫نه.
‫نه، چه جور والدینی ‫می‌ذارن بچه‌شون
‫بره بیرون با فضایی‌ها بجنگه؟
‫من فقط دارم سعی می‌کنم عقب نمونم.
‫آره، منم همینطور.
‫این چرت و پرت‌ها تو ‫وبلاگ‌های مادرانه پیدا نمی‌شه.
‫آره.
‫ولی ما خیلی خوش‌شانسیم.
‫امروز دیدیمش، ‫می‌دونی، اون کسی که واقعاً هست.
‫آره.
‫و من رو هم دیدیم.
‫یعنی، من رو دیدی؟
‫بله.
‫اینکه حتی نترسیدی ‫خیلی جذابه.
‫من خیلی ترسیده بودم.
‫ولی نذاشتم جلوم رو بگیره.
‫می‌خوام همیشه ‫اینطوری زندگی کنم،
‫نذارم ترس جلوم رو بگیره.
‫عاشقشم.
‫شاید بتونی این رو بهم یاد بدی.
‫هی، من که معجزه‌گر نیستم.
‫سلام.
‫آستا به هوش اومده.
‫اوه.
‫خیلی خوشحالم که نمردی.
‫آره، منم همینطور.
‫مثل «جادوگر شهر اُز» می‌مونه.
‫هر کسی که دوستش دارم دور تختمه.
‫آخی.
‫این زمان عالی‌ایه تا با ‫همه‌تون با هم صحبت کنم.
‫کی اینجا فکر می‌کنه من ‫عجیب راه میرم؟
‫نه. این درست نیست!
‫این چرت و پرته.
‫کجاش خنده‌داره؟
‫خب، نمی‌دونم.
‫یه جورایی مثل یه بچه‌ی غول‌پیکری؟
‫آره، ولی مثل یه بچه‌ی گیج.
‫آره، که داره دنبال یه اردک می‌دوه.
‫یه اردک؟
‫اردک‌ها احمق‌ترین پرنده‌ها هستن.
‫همه بیرون!
‫بیمار نیاز به استراحت داره.
‫وگرنه، می‌دونید، می‌میره.
‫باشه.
‫سعی کنید ساکت باشید.
‫کیت.
‫من هیچوقت پات رو نبستم.
‫اون... من خوبم.
‫می‌رم یه باند کشی بردارم ‫و مثل دانشجوهای سال اولی
‫خودم رو درمان کنم.
‫لطفاً روش یخ بذار.
‫می‌تونم اول یخ رو ‫بذارم تو نوشیدنی؟
‫آره. دیگه بهتر.
‫خب می‌خواستم بهت بگم...
‫شنیدم.
‫شنیدی؟
‫آره.
‫همه‌اش رو شنیدم.
‫همه‌اش رو دیدم.
‫هم جلو بود و هم عقب.
‫مثل این بود که اصلاً ‫«حالا»یی وجود نداشت.
‫فقط «همیشه» بود.
‫توضیحش سخته.
‫ولی ما خوبیم.
‫هیچ مشکلی نداریم.
‫آره.
‫- آخی. ‫- داره میاد.
‫داره میاد.
‫باشه.
‫من خوبم.
‫می‌دونستم که هیچوقت رابرت رو ‫با فقط گشتن رو زمین
‫پیدا نمی‌کنم.
‫به علاوه، هر بار که خیس می‌شم، ‫قاطی می‌کنم.
‫و باید خودم رو ‫بذارم تو برنج.
‫فهمیدم که اون آدم‌های دولتی ‫تمام این مدت
‫رابرت رو زیر نظر داشتن.
‫می‌دونستم.
‫پس ردیابم رو روشن کردم.
‫گذاشتم من رو پیدا کنن.
‫و یه معامله کردم.
‫اون‌ها من رو به رابرت می‌رسونن، ‫و من هم
‫وقتی بهم احتیاج داشتن کمکشون می‌کنم.
‫خب، خوش به حال ما، چون شماها ‫درست به موقع رسیدین.
‫ولی حالا که من رو ‫پیدا کردی، می‌تونی فقط
‫دوباره ردیابت رو خاموش کنی.
‫خب، این کار درستی نیست، رابرت.
‫شاید بقیه‌ی پسرهای ربوده‌شده ‫اینطور رفتار کنن.
‫ولی نه پسر من.
‫ببخشید، بابا.
‫باشه، باید بریم.
‫همین الان مرگ نگهبان ‫رو گزارش دادم،
‫و اینجا الانه که ‫به یه صحنه‌ی جرم تبدیل بشه.
‫خب، کلانتر، لیو، ‫ممنون برای همه چیز.
‫شما دوستان واقعی بودین.
‫باشه، الان گریه‌ام می‌گیره.
‫ممنون برای همه چیز.
‫جدی می‌گم.
‫بریم، پسر.
‫خب، جان کجا رفت؟
‫داره چوب‌های گلفش رو ‫از انباری برمی‌داره.
‫می‌دونستم دوباره می‌خواد بازی کنه.
‫خب، معاون، ‫بالأخره یه فضایی دیدی.
‫و نه تو شکل انسانی، بلکه، می‌دونی، ‫با کل بدن فضایی
‫و سر و همه چیز، هان؟
‫تبریک.
‫تبریک؟
‫اون عوضی‌های کوچولو ‫سعی کردن من رو بکشن.
‫دیگه هیچوقت نمی‌خوام ‫کلمه‌ی «فضایی» رو بشنوم.
‫لعنتی.
‫باشه.
‫احساس گیجی می‌کنم، و خیلی گرسنمه.
‫این اثرات خون منه.
‫خب، ‫ممنون برای خون فضایی‌ات.
‫که حدس می‌زنم الان یه ‫چیز عادی برای گفتنه.
‫خواهش می‌کنم.
‫می‌تونم یه‌کم از پای تو بخورم؟
‫نه.
‫باشه.
‫می‌دونی، خیلی عجیب بود.
‫عفونت من رو آزاد کرد، ‫و من احساس آزادی کردم، مثل پرواز،
‫بدون هیچ وابستگی، مثل اینکه ‫بالاتر از همه و مشکلاتشون باشم.
‫می‌تونستی فقط بگی ‫«مثل یه پرنده»، چون من
‫اون رو می‌فهمیدم.
‫ولی بیشتر از اون.
‫مثل این بود که می‌تونستم ‫مشکلاتشون رو ببینم،
‫ولی مجبور نبودم حلشون کنم.
‫این متفاوت بود.
‫حداقل برای من متفاوت بود.
‫خدایا، این خودخواهیه ‫که ازش خوشم اومد؟
‫تو خودخواه نیستی.
‫تو مهربونی.
‫حالا باید یه‌کم با خودت مهربون باشی.
‫آره، دارسی هم ‫همین رو گفت.
‫شاید بهتره یه‌کم به فکر خودم باشم.
‫فکر بدی نیست.
‫شاید یه استراحتگاه آبگرم.
‫ولی گیاهخوار ‫بیرون نیا.
‫این یه چیز رایجه.
‫خوشحالم که این رو گفتی.
‫نه اون قسمتش رو.
‫ولی... فکر کنم برای اینکه ‫اون احساسی که داشتم
‫رو واقعاً داشته باشم،
‫می‌دونی، اون آزادی، ‫باید بذارم قلبم
‫جایی که بهش تعلق داره رو پیدا کنه.
‫باید از اینجا برم.
‫متأسفم.
‫نباش.
‫اشکالی نداره.
‫نداره؟
‫بله.
‫بعد از شنیدن حرف‌های دن در مورد ‫اینکه چقدر زمان کمی
‫روی این سیاره داریم ...یا هر سیاره‌ی دیگه‌ای
‫من باید الان برم.
‫من دیگه به اینجا تعلق ندارم.
‫باید با هدر باشم.
‫ما داریم می‌ریم.
‫زمان مثل آتش است.
‫می‌تواند چیزهایی مانند ‫سنگ‌ها و نان را سخت کند
‫یا آن‌ها را مانند ‫کره و قلب‌ها نرم کند.
‫همه‌ی تغییرها یکسان نیستند، ‫اما همه‌ی چیزها تغییر می‌کنند.
‫نه.
‫- ولی این... ‫- هری، نه.
‫آستا به مرگ نزدیک شد ‫تا بفهمد چه می‌خواهد.
‫و من تریلیون‌ها کیلومتر مسیر ‫تا زمین آمدم.
‫حالا تهدیدهای اینجا از بین رفته‌اند.
‫ما هر دو بالأخره می‌توانیم آن چیزی باشیم ‫که سفرمان...
‫از ما ساخته است، ‫کسی که قرار بوده باشیم.
‫اون‌ها اینجان.