.
[رابین هود] [فصل اول]
سال‌ها از یورش نورمن‌ها بر خاکِ انگلستان گذشته و] این سرزمین اینک زیر سایه‌ی هنری دوم می‌باشد
آیین نورمن و شریعتِ مسیح ،بر مردمان ساکسون تحمیل شده
مردمانی که ناگزیرند باج بپردازند و [در برابر اربابان نوین، سرِ تمکین فرود آورند
با گذر زمان، زمین‌های ساکسون، یک‌به‌یک از] چنگشان ربوده شد و در تملک اشرافِ نورمن درآمد و
انگلستان در پیشگاه [فرمانروایان تازه‌اش به زانو درآمد
در ژرفای جنگل‌های عظیم، که یک‌سوم گستره‌ی] ،این سرزمین را در خویش نهفته دارند
شکار جایز نیست؛ چرا که هر جانور و هر برگ، ملک پادشاه است
،جنگلبانان سلطنتی پاسدار این فرمان‌اند ،اما در دلِ همان بیشه‌زارهای مه‌گرفته
شور و عصیان خانه دارد؛ پناهگاهِ یاغیانی که [زیر سلطه‌ی نورمن‌ها سر خم نکرده‌اند
[قسمت اول: می‌بینمش]
‫اِدریک...
‫اِدریکِ وحشی، ‫اونطور که می‌شناختنش...
‫یه «ثِین» ساکسون بود... (لرد)
‫مثل یه ارباب یا پادشاه ‫برای مردمش.
‫اِدریک باور نداشت ‫که انگلیس تسخیر شده،
‫حتی وقتی یه پادشاه نورمن اومد ‫و تاج انگلیس رو دزدید.
‫اون شورش کرد.
‫و به جنگل‌ها عقب‌نشینی کرد
‫و یه یاغی شد.
‫برای تابستان‌های بسیار،
‫اِدریک سربازان پادشاه رو ‫به مبارزه طلبید،
‫و اون و افرادش از گوزن‌های ‫پادشاه تغذیه می‌کردن...
‫در مورد «گودا» چی، پدر؟
‫دارم به گودا می‌رسم.
‫یه روز، ‫وقتی سرما خزید،
‫و مه‌ها پدیدار شدن...
‫اِدریک تنها در اعماق جنگل ‫شکار می‌کرد،
‫و به یه اقامتگاه برخورد،
‫و چیزی رو دید ‫که هیچ انسانی نباید می‌دید.
‫- پری‌ها. ‫- در حال شادی کردن.
‫محسورکننده.
‫و زیباترینِ همه‌ی اون‌ها...
‫گودا بود.
‫افسون‌شده از زیبایی اون،
‫اِدریک اون رو همراه خود ‫به جنگل برد.
‫در شب عروسی‌شون، ‫بعد از اینکه اِدریک با گودا ازدواج کرد،
‫اون، اِدریک رو به یه گوزن ‫نر باشکوه تبدیل کرد
‫و بلافاصله ‫به سرعت گریخت
‫به اعماق جنگل.
‫طلسم گودا
‫اِدریک رو جاودانه کرد...
‫و اون محافظ جنگل شد،
‫و تا همین امروز ‫مراقب همه‌ی ماست.
‫می‌دونی که اِدریکِ وحشی ‫داره به تو نگاه می‌کنه.
‫فردا هنوزم قصد رفتن داری؟
‫باید برم.
‫باید یه بار دیگه تلاش کنم.
‫پدر کجاست؟
‫رفته ناتینگهام، عزیزم.
[انگلستان، سال 1186]
‫چرا «هانتینگدون» ‫داره میاد، پدر؟
‫مطمئن نیستم،
‫ولی اون یه لرد نورمنه،
‫و وظیفه‌ی من به عنوان داروغه ‫اینه که بهش اجازه‌ی ملاقات بدم.
‫من ازش خوشم نمیاد.
‫عاقلانه‌تره، پریسیلا، ‫که یه مرد رو درک کنی
‫تا اینکه ازش بدت بیاد.
‫خیلی‌ها با طمع ‫و خشونت هدایت می‌شن.
‫از چنین مردانی...
‫فقط شرارت و ویرانی برمیاد.
‫داروغه.
‫هانتینگدون.
‫تو بیش از ‫هزار جریب زمین داری.
‫یه عمارت عالی.
‫- انتظار چی داشتی؟ ‫- بیشتر.
‫پس شاید باید به یه ‫جنگ صلیبی دیگه فکر کنی.
‫به نظر میاد قبلی ‫به خوبی برات منفعت داشته.
‫بقیه بیشتر گیرشون اومد. ‫تو ناتینگهام رو داری.
‫ناتینگهام مال من نیست.
‫متعلق به پادشاهه.
‫من فقط از جانب اون ‫حکمرانی می‌کنم.
‫ما مالیات ‫و وفاداری رو تأمین می‌کنیم.
‫در عوض، از مزایای ‫سخاوت پادشاه بهره‌مند می‌شیم.
‫زمین‌های اون برای ماست ‫تا شکوفا بشیم.
‫کجا داری می‌ری؟
‫به دستشویی، پدر.
‫نه، بشین. ‫باید یاد بگیری.
‫عالیجناب.
‫ما سپاسگزاریم.
‫کدومشونه؟
‫من هیو اهل لاکسلی هستم.
‫اون به خواسته‌ات گوش می‌ده ‫ولی سریع حرفت رو بزن.
‫من ماه‌ها منتظر موندم ‫تا اون رو ببینم.
‫پس شاکر باش ‫که داره بهت ترحم می‌کنه.
‫عمارت لاکسلی ‫خونه‌ی اجدادی منه.
‫زمین‌هاش به پدرِ پدرم ‫بخشیده شده بود
‫- توسط خودِ پادشاه هارولد. ‫- یه پادشاه ساکسون
‫که زمین‌هات رو از دست داد ‫وقتی که انگلیس رو باخت
‫به عموی پدرم، ‫ویلیام فاتح.
‫زمین‌های تو از اون روز ‫متعلق به تو نبودن.
‫درست همونطور که اسطوره‌های شما ‫متعلق به شما نبودن
‫از وقتی که مسیح به همراه ‫نورمن‌ها به اینجا اومد.
‫زمین‌های ساکسون‌های دیگه ‫برگردونده شده.
‫من یکی رو می‌شناسم ‫که به پاپ نامه نوشت.
‫تو آزادی که ‫به پاپ نامه بنویسی.
‫ولی من نمی‌تونم کاری که ‫می‌خوای رو انجام بدم.
‫من مرد منصفی هستم، لاکسلی.
‫سعی می‌کنم باشم.
‫من به تو مقام ‫جنگلبان سلطنتی رو می‌بخشم.
‫تو پول ‫و وظایفی در قبال پادشاه خواهی داشت.
‫این زندگی خوبیه، ‫زندگی‌ای که بیشتر مردان هم‌مقام من
‫پیشنهاد نمی‌دن.
‫اون قبول می‌کنه، سرورم.
‫با سپاسگزاری.
‫می‌خوام از زبون خودش بشنوم.
‫یالا، هیو.
‫به خاطر جوآن انجامش بده. ‫به خاطر رابرت.
‫تو یه پسر داری.
‫پس به آینده‌ی اون فکر کن.
‫یه وارث همه‌چیزه ‫برای یه مرد،
‫همونطور که پریسیلا برای منه.
‫می‌تونی بلند شی.
‫هیو اهل لاکسلی، آیا چیزی که ‫به تو پیشکش شده رو می‌پذیری؟
‫می‌پذیرم.
‫عالیه. ‫این مسئله حل شد.
‫می‌خوای بقیه‌ی عمرت رو ‫اونجا وایسی و تماشا کنی؟
‫تو می‌خوای بقیه‌ی عمرت رو ‫عصبانی باشی؟
‫فکر کنم بهتره خشمت رو ‫روی یه کنده‌ی چوب خالی کنی.
‫یا یه کله‌ی‌ نورمن.
‫در مورد من چی؟
‫در مورد رابرت چی؟
‫اون‌ها زمین‌های ما بودن.
‫اون خونه‌ی ما بود.
‫- آره. ‫- و حالا اون هانتینگدون عوضی
‫- تو تخت من می‌خوابه. ‫- و اون‌ها گرفتن‌شون،
‫ولی الان تو ‫در موردش چی کار می‌تونی بکنی؟
‫می‌خوای بقیه‌ی عمرت رو ‫صرف جنگیدن سر این کنی؟
‫چه بلایی سر تو میاد؟
‫چه بلایی سر رابرت میاد؟
‫بهش یاد بده، ‫همونطور که همیشه می‌دادی.
‫آره، من می‌تونم بهش ‫خوندن و نوشتن یاد بدم.
‫حتی ممکنه یه زندگی ‫تو دربار داشته باشه،
‫- ولی اون به یه پدر احتیاج داره. ‫- زندگی تو دربار، جوآن؟
‫اون‌ها مجبورمون می‌کنن ‫دین‌شون رو بپذیریم.
‫نه، من هرگز این کار رو نمی‌کنم، هرگز.
‫باید یه‌کم ‫سریع‌تر رها کنی. بیا.
‫ربطی به چشم ‫یا بازوهات نداره.
‫تو... وقتی بزرگ بشی، ‫این خودش درست می‌شه.
‫اینجاست.
‫این رازِ کمان بلنده.
‫توی قفسه‌ی سینه‌ته،
‫و تو به کمان گوش می‌دی.
‫چون اونم نفس می‌کشه.
‫پس دوباره انجامش بده.
‫این بار، چشم‌هات رو ببند.
‫گوش کن وقتی کش میاد. ‫اون بُردش رو بهت می‌گه.
‫شنیدی؟ ‫یه‌کم بیشتر.
‫حالا نفس بکش و رها کن.
‫تو استعدادش رو داری، پسرم.
‫وقتی نورمن‌ها اومدن، ‫چرا همه‌شون
‫مثل اِدریک وحشی ‫فرار نکردن تو جنگل؟
‫خب، اون‌ها موندن ‫تا از پادشاه‌شون محافظت کنن.
‫ولی جنگل ازشون ‫محافظت می‌کرد.
‫چرا موندن و مُردن؟
‫به‌خاطر غرور، گمونم.
‫نورمن‌ها می‌تونن ‫قلعه‌هاشون رو
‫همه‌جای این سرزمین بسازن. ‫این جنگل‌ها...
‫این‌ها به قدمت خودِ زمین هستن.
‫هیچ انسانی هرگز ‫صاحب‌شون نمی‌شه.
‫بیا، این رو نگاه کن.
‫نیاکان من این رو ساختن،
‫خیلی قبل از اینکه ‫نورمن‌ها بیان.
‫اون سنگ، ‫از یه مکان مقدسه.
‫قلب جنگل.
‫یه غار بزرگه ‫که کمتر انسانی تا حالا دیده.
‫من رو می‌بری اونجا؟
‫گودا تو رو راهنمایی می‌کنه.
‫یه روزی. ‫وقتی آماده باشی.
‫خوش برگشتید، سرورم.
‫اون مال منه! ‫آسیبی بهش نزن.
‫چرا باید بهش آسیب بزنم؟
‫اسمش هنری‌ـه.
‫اون اسم داره؟
‫تو اینجا چی کار می‌کنی؟
‫اونجا قبلاً خونه‌ی ما بود.
‫خونه‌ی ما؟
‫خانواده‌ی من قبلاً ‫اونجا زندگی می‌کردن،
‫تا وقتی پنج سالم بود.
‫ولی پدر من اون خونه رو ساخته.
‫اون نساختش. ‫اون گرفتش.
‫حرفت رو باور نمی‌کنم.
‫یه تالار با پنجره‌های ‫شیشه‌ای و پنل‌های چوبی هست.
‫تو گوشه، پشت ‫یکی از اون پنل‌های چوبی،
‫یه اتاق مخفی هست. ‫به‌عنوان پناهگاه استفاده می‌شد
‫اگه به قلعه ‫حمله می‌شد.
‫ماریان!
‫داشتی چی کار می‌کردی؟
‫- یه پسر اونجا بود، پدر. ‫- پسر؟
‫اون گفت که ‫قبلاً اینجا زندگی می‌کرده.
‫برو تو خونه.
‫می‌دونم کی هستی، لاکسلی!
‫راب!
‫این دور و بر پیدات نشه!
‫چشم‌هات رو درمیارم!
‫- اونجا داشتی چی کار می‌کردی؟ ‫- اون کجا بود؟
‫نزدیک خونه. ‫اونجا داشتی چی کار می‌کردی؟
‫- هیچی! ‫- نه، هیو...
‫- بهم بگو چرا رفتی اونجا. ‫- برای دیدن!
‫دیدن چی؟ دیدن چی؟
‫- دیدن چی؟ ‫- نزن، هیو!
‫- جواب من رو بده، راب! ‫- چطور جرأت می‌کنی؟
‫چطور جرأت می‌کنی این ‫دردسر رو وارد زندگی من کنی؟!
‫پسر ما رفت اونجا، ‫من نرفتم اونجا...
‫به خاطر تو! ‫چون تو نخواستی
‫بی‌خیالش بشی! ‫من بهت گفتم که بی‌خیالش بشی!
‫چطور می‌تونم بی‌خیالش بشم؟!
‫اون‌ها همه‌چیز رو گرفتن، جوآن.
‫جوآن، این سرزمین من بود.
‫این خونه‌ی من بود، ‫این زندگی من بود.
‫من زندگی تو هستم! ‫راب زندگی توئه.
‫امروز سه تا شکارچی غیرقانونی گرفتم، ‫پایین کنار جوی آب.
‫«اسپراگارت» هم بین‌شون بود.
‫اون‌ها واقعاً ‫چیزی گرفته بودن؟
‫کم و کمش پنج تا قرقاول.
‫تو راه ناتینگهام بودن ‫که بفروشن‌شون.
‫درست جلوی ‫چشم داروغه.
‫و بهای سنگینی ‫براش پرداخت می‌کنن.
‫نه، گذاشتم برن.
‫نمی‌خواستم ‫دست یه جوون رو قطع کنم،
‫و «آلوین» هم این کار رو نمی‌کرد. ‫تبر رو بهش دادم،
‫گفتم: «تو انجامش بده،» ‫و اون خودش رو خراب کرد.
چی باید بگی؟
‫ممنونم.
گمون نکنم
دوباره بگو
بابت غذا ممنونم، مادر
‫خوبه.
‫هنوز تصمیم نگرفتی؟
‫چرا من نمی‌تونم بیام شکار؟ ‫به اندازه‌ی کافی بزرگ شدم.
‫آره، بذار با مادرت صحبت کنم.
‫پس من همین الانم ‫جواب رو می‌دونم.
سیر شدم
میرم بیرون هیزم می‌شکنم روی نورماندی‌ام کار می‌کنم
‫چرا اصرار داری ‫اون زبان رو بهش یاد بدی؟
‫چون زبانِ درباره.
‫اون هیچوقت به اونجا نمی‌ره، جوآن.
‫اون پسر یه اِرل نیست. (نجیب‌زاده)
‫- من می‌دونم اون چیه. ‫- پس چرا قبولش نمی‌کنی؟
‫من قبولش کردم، و هیچوقت ‫تو رو براش سرزنش نکردم.
‫حداقل، نه اونطور که ‫تو خودت رو سرزنش کردی.
‫من خیلی وقت پیش ‫این رو پذیرفتم.
‫واقعاً...؟
‫حتماً اون سال رو ‫از دست دادم.
‫اون رو با خودت ببر شکار.
‫شاید اون گودا رو پیدا کنه، ‫و اون بتونه تصمیم بگیره
‫که چه سرنوشتی در انتظارشه.
‫پدر، روز عالی‌ایه برای این کار.
‫گودا، محافظش باش.
‫باشد که اسطوره‌های کهن ‫نگاه‌شون به ما باشه.
‫به شروود خوش اومدید، سرورم.
‫لاکسلی.
‫- جنگل پادشاه در چه حاله؟ ‫- شکوفاست، سرورم.
‫و شکار فراوونه؟
‫چندتا گله ‫در خط‌الرأس شرقی هستن.
‫چندتایی هم این سمت رودخونه...
‫تو هانتینگدون رو می‌شناسی.
‫و دخترش ماریان.
‫نمی‌خوای در مورد ‫لباس من نظری بدی؟
‫جذابه. ‫ولی یه‌کم مبتذله.
‫چرند نگو. ‫چرا تو اینقدر بی‌روح به نظر میای؟
‫برای شکار لباس بپوشم؟ ‫متنفرم ازش.
‫واقعاً، ماریان، عجیبه که ‫پدرت از دستت عصبانی نیست.
‫اون من رو مجبور کرد بیام اینجا،
‫ولی نمی‌تونه مجبورم کنه ‫ازش لذت ببرم.
‫خسته‌کننده نباش. ‫کلی چیز جالب اینجا هست.
‫مثل همه‌ی اون جنگلبان‌های جوون.
‫مثل اون یکی.
‫چشمت به درخت‌ها باشه، رابرت.
واسه رسیدن به قلبِ اون‌ها یه تیر کافی نیست، راب
‫لاکسلی... ‫فکر می‌کردم تا الان مُرده باشه.
‫اون احتمالاً همین حس رو ‫در مورد تو داره.
‫به افتخار اِدریکِ وحشی، ‫و به افتخار شکار بزرگ.
‫- اِدریک. ‫- اِدریک.
‫یه‌کم نوشیدنی ‫به داروغه تعارف کن، راب.
‫برو، مشکلی پیش نمیاد.
‫زود برگرد.
‫بذارید رد بشه.
‫سرورم، ‫ممکنه مایل باشید...
‫اونجا چی داری؟
‫نوشیدنی جنگلبان‌ها، سرورم.
‫بیا اینجا. ‫به افتخار چی می‌نوشیم، پسر؟
‫به افتخار جنگل.
‫برای مواهب یه شکار خوب.
‫تو می‌خوای من به افتخار ‫باورهای کهنه‌ی ساکسون‌ها بنوشم؟
‫تو جسوری، مرد جوان، ‫اسمت چیه؟
‫لاکسلی، سرورم.
‫رابرت اهل لاکسلی.
‫اون پسرِ مردی‌ـه
‫که املاک خانواده‌ی شما ‫قبلاً بهش تعلق داشت.
‫می‌بینم که لذت بردنت
‫از بدبختی آدم‌های دیگه ‫رو از دست ندادی.
‫هه... خیلی بیشتر
‫از بدبختیش می‌شه لذت برد.
...هی، اونجا
‫اون یه آدمه.
‫نه!
‫یه آدم اونجاست!
‫یه بار دیگه بهم دست بزنی ‫می‌کشمت.
‫اون مردها رو بیارید.
‫چی شده؟
‫شکارچی غیرقانونی‌ان، شرط می‌بندم.
‫با این گرفتیم‌شون، سرورم.
‫- می‌دونی کجایی؟ ‫- شروود.
‫جنگل شروود،
‫که به پادشاه تعلق داره،
‫همونطور که هرچیزی ‫که توش زندگی می‌کنه.
‫می‌دونی چه اتفاقی میفته ‫وقتی از پادشاه دزدی می‌کنی؟
‫دستت رو از دست می‌دی.
‫نه، لطفاً.
‫خواهش می‌کنم، قربان، ‫التماس می‌کنم!
‫خواهش می‌کنم.
‫فقط... بس کنید!
‫سرورم، ما این مرد رو می‌شناسیم.
‫- آآه! ‫- اون به شما بی‌احترامی‌ کرده،
‫ولی اون فقط یه احمقه که ‫می‌خواد به خانواده‌ش غذا بده.
‫که سزاوار عدالت نورمن‌هاست.
‫خواهش می‌کنم، سرورم.
‫اون سزاوار محاکمه‌ست، ‫اینطور نیست؟
‫قانون نورمن‌ها این نیست؟
‫بسیار خب، ‫اون‌ها رو به ناتینگهام بیارید،
‫جایی که محاکمه می‌شن.
‫اگه گناهکار شناخته بشن، ‫دار زده می‌شن.
‫به خاطر تصمیم تو، لاکسلی.
‫- دستت رو ازم بکش! ‫- من بهتون دست نزدم!
‫شمشیرت رو بیار پایین، ‫هانتینگدون، لعنت بهت!
‫شمشیرهاتون رو بیارید پایین، ‫همه‌تون.
‫لاکسلی امروز ‫به من توهین کرد.
‫این فراموش نخواهد شد.
‫اون تیر رو برای من بیار.
‫تیرِ راب.
‫هم به گوزن خورده ‫هم به شکارچی غیرقانونی، سرورم.
‫هانتینگدون، دختر تو ‫باید پیروز رو مشخص کنه.
‫بیا جلو، عزیز من.
‫نه... ‫نه، با خون اون.
‫این «اون‌ها» هستن ‫که باید خونی بشن.
‫حالا تو با خون ‫یه مرد علامت خوردی.
‫دفعه‌ی بعد که به افتخار ‫جنگل نوشیدی، لاکسلی جوان،
‫مراقب باش ‫که چه آرزویی می‌کنی.
‫اون‌ها رو به ناتینگهام بیارید.
‫دار زدن به خاطر کشتن یه گوزن.
‫چی کار کردی، لاکسلی؟
‫داشت دستش رو از دست می‌داد.
‫حداقل الان ‫یه شانسی داره.
‫بذار ما بریم.
‫قسم می‌خورم دیگه هرگز ‫من رو نمی‌بینی.
‫نمی‌تونم این کار رو بکنم.
‫ببریدشون ناتینگهام!
‫ای... پست‌فطرت! ‫تا ابد نفرینت می‌کنم!
‫لاکسلی!
‫اگه اینطوری زل بزنی ‫یه پری رو می‌گیری.
‫یه هفته ‫از شکار گذشته.
‫و تو بیرون نرفتی.
‫باید امروز صبح ‫با راب می‌رفتی.
‫نه، معده‌م اذیت می‌کنه.
‫تو بهم گفتی داروغه ‫راب رو تو شکار جدا کرد،
‫و با گرمی با تو رفتار کرد.
‫اون تو رو به عنوان سرجنگلبان ‫تمام این سال‌ها نگه داشته.
‫چرا باید حالا ‫اون رو ازت بگیره؟
‫من تظاهر نمی‌کنم که ‫ذهن نورمن‌ها رو می‌فهمم.
‫منم همینطور، ‫ذهن ساکسون‌ها...
‫به اندازه‌ی کافی هست.
‫واقعاً مهمه ‫که هانتینگدون اونجا بود؟
‫مهم اینه که من اونجا بودم.
‫هرگز نباید راب رو می‌بردم.
‫یالا.
‫یکی اونجاست.
‫چی شده؟
‫«الپو» فکر می‌کنه ‫یکی رو لای درخت‌ها دیده.
‫اوناهاش، می‌بینمش.
‫همین‌جا بمون.
‫سلام؟
‫تویی؟ ‫از اون روز شکار؟
‫فکر کردم شناختمت.
‫- ولی شاید نه. ‫- من اینجام.
‫کجایی؟
‫- تو دختر قورباغه‌ای هستی. ‫- دختر قورباغه‌ای؟
‫وقتی بچه بودی، ‫تو جنگل جمع‌شون می‌کردی.
‫اون‌ها رو می‌بردم ‫به خندق، آره.
‫پس خودتی.
‫چرا قایم شدی؟
‫نشدم.
‫اینطوری بهتره.
‫عادت ندارم ‫با یه درخت حرف بزنم.
‫چرا، اون‌ها حرف‌های زیادی ‫برای گفتن دارن،
‫و تو نمی‌تونی ‫به یه درخت دروغ بگی.
‫دروغ؟
‫می‌بینم که آداب و معاشرت ‫ساکسونیت حرف نداره.
آداب نورمن‌ها حکم می‌کنه خواسته‌شون رو پنهان کنن
اما زبان ساکسون، زبان حقیقته
‫کی بهت یاد داده ‫اینقدر جسور باشی؟
‫مادرم بهم ‫خوندن و نوشتن یاد داد،
‫پدرم بهم در مورد جنگل ‫و رازهاش یاد داد.
‫پس تقصیر اونه.
‫تو اینجا چی کار می‌کنی؟
‫موقع شکار...
‫چرا گفتی این «اون‌ها» هستن ‫که باید خونی بشن؟
‫آدم‌های پدرم! برو!
‫نه با امثال اون دختره، پسر!
‫فهمیدی؟
‫اینجا سرزمین نورمن‌هاست!
‫خوبه که ‫پدرت اینجا نیست.
‫جنگلبان، لاکسلی، داشته ‫به شکارچی‌های غیرقانونی پناه می‌داده.
‫اسناد زمین و عنوان تو
‫به نام تو هستن، ‫با امضای پادشاه.
‫«این» پادشاه... ‫پادشاه بعدی می‌تونه باطلش کنه.
‫یه پادشاه نورمن زمین‌ها رو ‫به ساکسون‌ها برگردونه؟
‫- شک دارم. ‫- ساکسون‌های دیگه‌ای هم هستن
‫که زمین‌هاشون ‫پس داده شده.
‫فقط اون‌هایی که ‫مسیح رو پذیرفتن.
‫اگه لاکسلی داره ‫به شکارچی‌های غیرقانونی پناه می‌ده،
‫به نظر نمیاد مردی باشه که آماده‌ی ‫زانو زدن جلوی صلیب باشه.
‫اون یه خائن به نورماندی ‫و یه جنایتکاره.
‫و تو برای این مدرک داری؟
‫دارم.
‫چی شده؟
‫افتادم.
‫موقع شکار.
‫آیا رابرت اهل لاکسلی ‫اینجا زندگی می‌کنه؟
‫می‌تونم کمک‌تون کنم؟
‫من ماریان اهل هانتینگدون هستم.
‫نیازی به این کار نیست.
‫راب، بهتره بیای.
‫اومدم که عذرخواهی کنم،
‫به‌خاطر رفتاری که ‫مردان پدرم با تو کردن.
‫من آسیب ندیدم.
‫در هر صورت، ‫نابخشودنی بود.
‫- اینجا جاییه که زندگی می‌کنی؟ ‫- بله، اوم...
‫- مایلید بیاید داخل؟ ‫- نه...
‫...ممنونم.
‫برای سوارکاری بیرون اومدم.
‫روز زیباییه.
‫مادرم درستش کرده.
‫داریم به یه عروسی می‌ریم.
‫این... جذابه،
‫بدون شک.
‫من در راهم از کنار ‫کلیسای کوچک رد شدم،
‫ولی هیچ نشانی ‫از عروسی نبود.
‫عروسی توی کلیسا نیست.
‫روز خوشی رو براتون آرزو می‌کنم.
‫مایلید به ما ملحق بشید؟
‫اگه تو کلیسا نیست، ‫و کشیشی هم در کار نیست،
‫کی اون‌ها رو به عقد هم درمیاره؟
‫معمولاً ریش‌سفید دهکده.
‫ریش‌سفید دهکده؟
‫چی باعث می‌شه در پیشگاه ‫خداوند قانونی باشه؟
‫نوشیدنی خوردن و شادی کردن.
‫شادی در عروسی؟
‫حالا خودت می‌بینی.
‫گل همیشه‌بهار.
‫دوست‌شون داری؟
‫«ماری‌گُلد» یعنی ‫«طلای مریم».
‫ماریان، البته، ‫یه راه دیگه برای گفتن «مریم»ـه.
‫بله، دوست‌شون دارم.
‫در واقع، ‫گل مورد علاقه‌ی من هستن.
‫چیزی شده؟
‫اگه زود برنگردم، ‫پدرم دنبالم می‌گرده.
‫مجبور نیستی بیای.
‫ویل!
‫پسرعموم ویل.
‫- ماریان. ‫- ویل.
‫بالأخره موفق شدی اون رو ‫از کلبه بکشی بیرون، هان.
‫چاره‌ی دیگه‌ای نداشتم.
‫و این خانم کیه؟
‫عروس خودت رو آوردی؟
‫این ماریان‌ـه.
‫یالا.
‫هی، اون...
‫وقت نوشیدنیه، آره.
‫دارن میان.
‫اون کیه؟
‫اسمش ایزابل‌ـه.
‫خانواده‌ش هیزم‌شکن هستن
‫از نزدیک خط‌الرأس غربی شروود.
‫ویل یه‌کم دلش گرفته.
‫اون اولین عشقش بود.
‫پس بهتره حسابی ‫حواسش رو پرت کنیم.
‫آره!
‫و داماد؟
‫انتخاب خانواده.
‫ما اینجا در این مکان ‫بسیار مقدس گرد هم اومدیم
‫تا به اسطوره‌های کهن ‫احترام بگذاریم
‫و از اون‌ها ‫طلب محافظت کنیم.
‫باشد که عشق،
‫خوشبختی، ‫و باروری
‫به این زن و مرد جوان ‫عطا کنن.
‫دارن چی کار می‌کنن؟
‫بهش می‌گن «پیمان دست».
‫اون‌ها با روح درخت ‫پیوند می‌خورن.
‫و حالا زیر «دارواش» ‫باهم پیوند می‌بندن.
‫خب، یالا.
‫بیا با ما بشین.
‫کلاهت رو بردار.
‫من تو رو یادمه. ‫تو یه جنگلبانی.
‫آلوین.
‫نوشیدنی؟ مال گسکونی‌ـه.
‫خب، آلوین...
‫بهم بگو در مورد ‫اون جنگلبان
‫هیو اهل لاکسلی چی می‌دونی.
‫خبر اسپراگارت رو شنیدم.
‫اون همیشه برای بقیه ‫دردسر درست می‌کنه.
‫تقصیر تو نیست.
‫چی کار باید می‌کردی؟ ‫تو سرجنگلبانی.
‫من این کار رو فقط به خاطر ‫پسرک می‌کنم.
‫که اون یه روزی ‫بیشتر داشته باشه.
‫حداقل خوشبخت‌تر ‫از من باشه.
‫منم همینطور برای ویل.
‫و مالیاتم رو هم ‫حسابی می‌دم.
‫ساکسون‌های بی‌نقصی هستیم، ‫جفت‌مون.
‫داروغه باید افتخار کنه.
‫ساکسون‌های بی‌نقص، جفت‌مون.
‫بهترین بخش عروسی ‫شادی کردنه،
‫- اینطور فکر نمی‌کنی، ماریان؟ ‫- من هیچوقت
‫تو عروسی شادی نکردم.
‫تو شادی می‌کنی؟
‫مثل پدرش، انگار ‫دو تا چکمه‌ی آهنی پاشه.
‫خب، پس،
‫خلافش رو بهم نشون بده.
‫برو، پسر.
‫خوش برگشتید، سرورم.
‫ماریان کجاست؟
‫تا لبه‌ی مرز املاک رو گشتیم.
‫فکر کنم ‫اون‌ور جنگل رفته.
‫شاید اون پسره برگشته.
‫اسب‌ها رو بردارید.
‫تا پیداش نکردید برنگردید.
‫تو زیاد حرف نمی‌زنی، مگه نه...
‫رابرت اهل لاکسلی؟
‫چیزی گفتم؟
‫اسم من، اسم جاییه که ‫دیگه بهش تعلق ندارم.
‫پس یه اسم جدید انتخاب کن.
‫من «رابِ» خالی رو ترجیح می‌دم.
‫فقط راب؟
‫خب، رابِ اهل کجا؟
‫- اهل اینجا. ‫- جنگل؟
‫این فایده نداره.
‫چرا...
‫رابِ شروود، نه؟
‫تو فرهنگ من، ‫زل زدن بی‌ادبیه.
‫تو فرهنگ من، ‫زل نزدن بی‌ادبیه.
‫پس می‌تونی نگاه کنی، ‫اگه می‌خوای.
‫خداحافظ...
‫رابِ شروود.
‫خداحافظ، ماریانِ هانتینگدون.
‫من...
‫به اندازه‌ی تو ‫از اسمم متنفرم.
‫کجا بودی؟
‫با پریسیلا ‫تو ناتینگهام بودم.
‫ببخشید که اینقدر دیر شد.
‫نه، تو ‫با پریسیلا نبودی.
‫حالا...
‫کجا بودی؟
‫پدر؟
‫چرا بیداری، عزیزم؟
‫خواب دیدم ‫که تو جنگل بودم.
‫یه چیزی ‫از زمین بیرون اومد
‫انگار که زمین داشت ‫زایمان می‌کرد.
‫وحشتناک بود، نامقدس.
‫این فقط یه خواب بوده، پریسیلا.
‫می‌خوای به هانتینگدون
‫خواسته‌هاش در مورد زمین‌ها ‫و عنوانش رو اعطا کنی؟
‫تو از این چیزها ‫چی می‌دونی؟
‫می‌دونم که این به قیمت ‫نابودی هیو اهل لاکسلی تموم می‌شه.
‫هزینه‌ای که خیانت اون، ‫فراهمش کرده.
‫لاکسلی داشته ‫به شکارچی‌های غیرقانونی پناه می‌داده.
‫و اون‌ها رو از عدالت ‫فراری می‌داده.
‫می‌ترسم دستگیری لاکسلی
‫باعث تولد ‫یه چیز وحشتناک بشه.
‫خواب من در مورد اون بود.
‫خائنین ساکسون باید ‫به دست عدالت سپرده بشن.
‫این وظیفه‌ی من ‫به‌عنوان قاضی پادشاهه.
‫این فقط یه خواب بود، ‫پریسیلا، نه بیشتر.
‫برگرد بخواب.
‫هیو اهل لاکسلی کجاست؟
‫من لاکسلی هستم.
‫تو بازداشتی.
‫پدر... پدر؟!
‫صبح با داروغه حرف می‌زنم.
‫باشه؟ ‫همه‌چی درست می‌شه.
‫باهاش لجبازی نکنی، ‫عصبانی نشی، می‌شنوی چی می‌گم؟
‫می‌شنوم، می‌شنوم.
‫دوستت دارم. ‫هردوتون رو دوست دارم.
‫برین، مادرت رو بردار، ‫و برو خونه‌ی عموت.
‫می‌شنوی چی می‌گم؟ ‫می‌شنوی چی می‌گم؟
‫- بله، پدر، بله. ‫- هر اتفاقی افتاد،
‫مطمئن شو که اون در امانه.
‫- این تویی که باید در امان باشی! ‫- کافیه.
‫نه! نه!
‫- نه! ‫- راب، عقب وایسا، نکن!
‫یالا، سوار اسب شو!
‫بریم!
‫پدر؟
‫برو بخواب.
‫چرا من اینجام؟
‫من حق دارم بدونم ‫چی کار کردم.
‫خواسته‌ها صبح ‫شنیده می‌شن،
‫پیش داروغه.
‫لاکسلی...
‫چه جالب.
‫همون کسی که ما رو انداخت اینجا.
‫لِرچ، یکی باهات کار داره.
‫یه کار برات داریم.
‫انجامش بده،
‫و تو و رفیقت ‫آزاد می‌شید.
‫نمی‌فهمم. ‫داروغه اون رو زندانی کرد؟
‫- به چه جرمی؟ ‫- نگفتن، عمو.
‫می‌دونم که خون ساکسونی اون ‫خیلی غلیظه،
‫ولی نه هیو. ‫اون یه جنگلبان سلطنتیه.
‫من امشب میرم.
‫نمی‌تونیم ‫تو این طوفان حرکت کنیم.
‫اول صبح، ‫با هم می‌ریم.
‫داروغه مرد منصفیه، ‫من رو خوب می‌شناسه.
‫من سهمم رو پرداختم.
‫ارزش یه زندگی رو داره.
‫حالا استراحت کن.
‫به مادرت برس.
‫مادر، من باید برم.
‫وقتشه، لاکسلی.
‫عقب وایسا.
‫عوضی!
‫- عوضی! ‫- یالا، جداشون کنید!
‫- کمک! ‫- نه!
‫کمک...
‫خدایا...
‫نگهبان!
‫قاتل!
‫چی برای دفاع ‫از خودت داری؟
‫من اون رو نکشتم.
‫ایشون رو «سرورم» ‫خطاب کن.
‫- من کاری نکردم، سرورم ‫- کاری نکردی؟
‫یه مرد افتاده مُرده، ‫و تو بهش می‌گی هیچی.
‫کی دیگه تو سلول بود؟
‫- دو تا شکارچی غیرقانونی. ‫- لِرچ نگهبان رو کشت.
‫- اون یه جنایتکاره. ‫- یه جنایتکار...
‫که تو دستگیرش کردی ‫و آزادش کردی.
‫یه جنایتکاری که اگه تو نبودی، ‫تا الان با عدالت روبه‌رو شده بود.
‫انکارش می‌کنی؟
‫من جایی که فکر می‌کردم ‫درسته، رحم نشون دادم.
‫رحم.
‫تو قسم خوردی که ‫قانون پادشاه رو اجرا کنی
‫و از جنگل‌هاش محافظت کنی،
‫نه اینکه رحمت اون رو ‫گسترش بدی.
‫این امتیاز اونه ‫و فقط خود اون.
‫ما صرفاً رعیت‌های پادشاه هستیم.
‫پادشاه «تو».
‫نه پادشاه «من».
‫من به تو مدارا ‫نشون دادم،
‫احترام، ‫حتی مهربانی، و...
‫تو به من هیچی نشون ندادی!
‫همه‌ی کاری که شما سگ‌های نورمن ‫کردید این بوده که همه‌چیز رو بگیرید!
‫سرزمین من!
‫خونه‌ی من! مقام من!
‫شما نابود کردید...
‫هر چیزی رو که ‫خوب و واقعی بود!
‫هر چیزی که مال ما بود!
‫که مال ساکسون‌ها بود!
‫ما سرزمین‌های شما رو فتح کردیم ‫و حالا ما حکومت می‌کنیم.
‫تا صد سال دیگه،
‫هر چیزی که ساکسونیه ‫از بین رفته.
‫هیچ‌کس هرگز نخواهد فهمید ‫که تو یا امثال تو وجود داشتید.
‫وقتی شنیدم که کار تو بوده...
‫می‌خواستم با ملایمت رفتار کنم، ‫که رحم نشون بدم.
‫ولی همه‌ی اون‌ها دیگه تموم شده.
‫کاری که باید انجام بشه رو، ‫تو مشخص کردی.
‫ببریدش.
‫فردا صبح، از گردن ‫آویزان می‌شه تا بمیره.
‫و لاکسلی...
‫دعا می‌کنم که آرامش پیدا کنی
‫در حضور ‫خدای متعال ما،
‫و اینکه ‫پسرت یاد بگیره...
‫پسر من هیچی ‫از تو یاد نخواهد گرفت، هرگز.
‫هرگز!
‫خبری از ناتینگهام.
‫هیو اهل لاکسلی همین امروز صبح ‫به دار آویخته می‌شه.
‫رحمت مسیح بی‌کرانه.
‫اما رستگاری او ‫رایگان به دست نمیاد.
‫فقط کسانی که ‫در برابر عظمت او زانو بزنن
‫ممکنه از نو برخیزن.
‫برای اون کفاری
‫که هنوز به اسطوره‌های دروغین ‫پایبند هستن،
‫هیچ آمرزشی ‫در کار نخواهد بود،
‫هیچ رستگاری‌ای.
‫فقط قضاوت الهی.
‫نه...
‫اون... اون...
‫نه، اون بی‌گناهه!
‫- اون بی‌گناهه! ‫- نه، راب...
‫خواهش می‌کنم بس کنید، ‫اون بی‌گناهه!
‫- نه، نه، نه، نه! ‫- راب! نجنگ!
‫اون پسر رو ساکت کنید!
‫- بس کنید! بس کنید! ‫- نه!
‫نه، فقط ‫اوضاع رو بدتر می‌کنی!
‫- نجنگ! ‫- سکوت!
‫- راب! ‫- تو در سکوت...
‫به ملکوت حق خواهی رفت!
‫راب، بس کن، نکن... ‫بس کن، بس کن، راب!
‫خواهش می‌کنم، نجنگ... ‫نجنگ.
‫پسر من...
‫اشکالی نداره، ‫اشکالی نداره.
‫نگاه نکن، راب.
‫نگاه نکن.
‫گودا...
‫اون رو ببین.
‫محافظش باش.
‫اون رو سلاح خودت کن.