.
‫آنچه در «رابین هود» گذشت.
‫مزارع رو آتیش بزنید!
‫خونِ دخترِ من روی ‫اون تیره.
‫رابین هود رو برام بیارید ‫وگرنه به سرنوشت اون دچار می‌شید.
‫یه زمانی «شاهزاده جان» اینجا بود.
‫مطمئن باش یه روزی ‫ملاقاتش می‌کنی.
‫من هر کاری برات می‌کنم، راب.
‫- به افتخار پادشاه. ‫- به افتخار پادشاه.
‫من شهری رو می‌بینم ‫که خلافکارهای ساکسون
‫زیر سایه‌ی ملایمت تو رشد کردن.
‫این حکمِ حکومتیه که جزئیات
‫تهدیدات رابین هود توش نوشته شده.
‫هر کدوم از شما با امضا کردنش ‫وفاداری‌تون رو ثابت می‌کنید.
‫من نمی‌تونم اسمم رو پای چیزی بذارم ‫که بهش اعتمادی ندارم.
‫اگه بخوام امیدوار باشم که
‫تحت مراقبت شما بمونم، ‫شاید لازم باشه دوباره زخمی بشم.
‫مدلی که ‫پرهای تیر بریده شده...
‫فقط کار یه نفر می‌تونه باشه. ‫هیو لاکسلی.
‫چیزی که «الینور» توی ‫ناتینگهام نیاز داره.
‫- یه جاسوس. ‫- هدف اصلی...
‫ملاقات حضوری ‫با رابین هوده.
‫می‌خوام شورشت رو ‫گسترش بدی.
‫«لاکسلی» اونجا بود.
‫به خاطر اونه ‫که برادرت مُرده.
‫داری می‌گی ‫که «رابرت لاکسلی»...
‫همون رابین هوده؟
‫ماریان.
‫چی شده؟
‫بگو که حقیقت نداره.
‫خودتی.
‫ماریان، اون‌ها مثل سگ ‫شکارمون می‌کردن.
‫کی‌ها؟!
‫پدرت و افرادش.
‫ماریان.
‫قضیه «آرون» ‫یک حادثه‌ی وحشتناک بود.
‫- حادثه؟ ‫- آره.
‫مثل دزدی از اسقف.
‫مثل تا پای مرگ بردنِ «پریسیلا».
‫مثل همه‌ش!
‫همه‌ش یه حادثه بود!
‫من نمی‌خواستم هیچ‌کدوم ‫از این‌ها اتفاق بیفته، ماریان!
‫مهم نیست تو چی می‌خواستی!
‫چه احمقی بودم ‫که دلم رو به تو باختم.
‫که عاشقت شدم.
‫دیگه نمی‌خوام ببینمت.
‫هیچ‌وقت.
‫با تو وداع می‌کنم...
‫رابین هود.
[رابین هود] [فصل اول]
[قسمت هفتم: دزدانِ هدفمند]
‫یه روز دیگه.
‫چند هکتار دیگه از جنگل پاکسازی شد،
‫و هنوز هیچ نشونه‌ای ‫از رابین هود و گروهش نیست.
‫چه انتظاری داری؟
‫اون پسرِ یه جنگلبانه.
‫بین اون درخت‌ها راه میره
‫درست مثل مردی که داره ‫تو راهروهای خونه‌ی خودش راه میره.
‫شایعاتی توی ‫روستاها هست
‫که اون طلاهاش رو برداشته ‫و فرار کرده،
‫حتی از انگلستان رفته.
‫نه.
‫اون هنوز توی شرووده.
‫چطور می‌تونید مطمئن باشید، ‫سرورم؟
‫چون من پدرش رو دار زدم.
‫این مبارزه برای اون شخصیه.
‫مربوط به خونه‌شه.
‫خانواده‌ش.
‫مربوط به منه.
‫اون فرار نمی‌کنه، «جرالد».
‫نه تا وقتی که من رو ‫رودرروی خودش ببینه.
‫دایی.
‫بیا تو.
‫اون تو می‌تونیم ‫آزادانه‌تر حرف بزنیم.
‫چرا خواستی همدیگه رو ببینیم، دایی؟
‫هفته‌ی پیش، داروغه ‫من و بقیه‌ی ریش‌سفیدها رو احضار کرد.
‫تشنه‌ی خون توئه.
‫منم تشنه‌ی خون اونم.
‫پسرم...
‫واقعاً باور داری ‫که این جنگیه که می‌تونی توش پیروز بشی؟
‫اون یه داروغه نورمنه که توسط پادشاه ‫منصوب شده... یه جنگجوئـه.
‫فرمانده‌ی پادگانی که کنترل
‫- تمام سرزمین‌های میانه رو در دست داره. ‫- من تا الان از دستش فرار کردم.
‫نمی‌تونی تا ابد فرار کنی، ‫خودت این رو می‌دونی.
‫برو به فرانسه.
‫- می‌خوای فرار کنم؟ ‫- می‌خوام زنده بمونی.
‫اگه معنیش اینه که باید فرار کنی، ‫پس تا وقتی که می‌تونی فرار کن.
‫برو و یه زندگی جدید شروع کن.
‫یه زندگی جدید؟
‫به عنوان چی، دایی؟
‫- به عنوان کی؟ ‫- به عنوان هر کسی که می‌خوای باشی.
‫به عنوان هر چیزی غیر از ‫چیزی که الان شدی.
‫خواهرم بهت سواد یاد داد.
‫بهت فرانسوی یاد داد.
‫بهت یاد داد چطور ‫بین نورمن‌ها رفتار کنی.
‫برو یه زندگی جدید بساز.
‫نه.
‫چرا؟ چی تو رو اینجا نگه‌داشته؟
‫به‌خاطر اون دختره‌ست.
‫مگه نه؟
‫ماریان.
‫این قضیه هیچ ربطی ‫به ماریان نداره.
‫رابطه‌ی من و اون دیگه تموم شده.
‫شبیه یه آهوی زخمی شدی.
‫اونم با یه قلب شکسته.
‫نه، علیاحضرت.
‫تو خیلی چیزها هستی، ماریان.
‫ولی دروغگو نیستی.
‫مردهای دیگه‌ای پیدا می‌شن.
‫من فقط اون رو می‌خواستم.
‫و با این حال سرپایی.
‫بین‌تون چی گذشت؟
‫بهم دروغ گفت.
‫درباره‌ی اینکه کی هست.
‫پس مردی که عاشقش بودی ‫اصلاً واقعی بوده؟
‫علیاحضرت، ‫اجازه هست من مرخص بشم؟
‫مرخص بشی؟
‫اگه دوست داری.
‫ماریان.
‫سوگواری کن.
‫و بعدش ازش عبور کن.
‫رسم روزگار همینه.
‫گم شدی، پرنده کوچولو؟
‫شاید کمک لازم داری ‫راهت رو پیدا کنی.
‫اگه اصرار به مُردن دارید، ‫مفتخرم که به خدمت‌تون برسم.
‫بزنید به چاک.
‫بانوی من.
‫بابت تأخیرم عذر می‌خوام.
‫برعکس.
‫فکر می‌کنم دقیقاً ‫به موقع رسیدید.
‫حاشیه‌ی شهر پر از ‫اراذل و اوباشه.
‫بهتره که ‫تنها سفر نکنید.
‫من...
‫داشتم می‌رفتم ‫به وست‌مینستر.
‫وست‌مینستر. پس باید بانویی ‫از طبقه اشراف باشید.
‫اجازه می‌دید از اینجا به بعد ‫همراهی‌تون کنم؟
‫بله.
‫حتماً.
‫مادر!
‫من با کلی هدیه اومدم.
‫سرورم... من اطلاع نداشتم.
‫چون من چیزی نگفتم.
‫جان.
‫تنها سفر کردی؟ ‫یک شاهزاده؟
‫کالسکه خیلی ‫کند و کسل‌کننده‌ست.
‫اصلاً هیچ هیجانی توش نیست.
‫خب...
‫درسته، می‌بینم که بالأخره ‫یه ماجراجویی پیدا کردی.
‫مشتاقم که ‫بیشتر باهات آشنا بشم،
‫حالا که اینجا توی ‫دربار مادرم هستم.
‫هرطور میل شماست، سرورم.
‫مثل روز اولش شد.
‫کجا یاد گرفتی این کار رو بکنی؟
‫عموم کفاش بود.
‫سعی کرد منم کفاش کنه،
‫ولی من عادت بدی داشتم ‫و همه‌ش فرار می‌کردم.
‫- از چی؟ ‫- مسئولیت.
‫می‌تونی به منم یاد بدی؟
‫چیزهای زیادی هست ‫که می‌تونم یادت بدم، بانوی من.
‫من... من بانو نیستم.
‫چیزی که هستی کاملاً پیداست.
‫صرف‌نظر از اینکه تلاش کنی ‫قایمش کنی یا نه.
‫زن‌های دیگه پیراهن می‌پوشن. ‫تو هیچ‌وقت نمی‌پوشی.
‫چرا؟
‫از وقتی بچه بودم، مجبور بودم ‫مراقب برادرهام باشم.
‫پوشیدن پیراهن فقط ‫کار رو سخت‌تر می‌کرد.
‫دیگه نه.
‫ما اینجا امنیت داریم.
‫اگه دوست داشته باشی، ‫برات یه پیراهن می‌دوزم.
‫- من... ‫- فکر کنم «راب» متوجه‌ش بشه.
‫منظورت چیه؟
‫می‌بینم چطوری ‫چشم‌هات دنبالشه.
‫خب؟
‫هیچی.
‫خیلی چیزها عوض شده از آخرین باری که ‫رفتیم جنگ، ولی نشونه‌گیری تو نه.
‫خب، بعضی مهارت‌ها ‫هیچ‌وقت نباید فراموش بشن.
‫حتی توی صلح، بعد از اینکه ‫به یه نفر زمین اهدا شده؟
‫و لقب؟
‫ما باید از تمام چیزهایی که ‫به دست آوردیم لذت ببریم،
‫نه اینکه نگران ‫خلافکارهای ساکسون باشیم.
‫شما اشتباه می‌کنید که اون‌ها رو ‫تهدید حساب می‌کنید، «هانتینگدون».
‫ساکسون‌ها ‫نژاد پست‌تری هستن.
‫اون‌ها برنامه نمی‌ریزن، ‫فکر نمی‌کنن.
‫حکومت نمی‌کنن، ‫زاده شدن تا تحت‌فرمان باشن.
‫فرمان پادشاه صادر می‌شه،
‫و وقتی برسه،
‫جمعیت‌شون رو کم می‌کنیم.
‫و اگه زیادی صبر کنیم چی؟
‫تا وقتی این خلافکارها ‫آزادن، هیچ‌کدوم ما در امان نیستیم.
‫دوام نمیاره.
‫داروغه مثل دیوونه‌ها ‫داره شکارش می‌کنه.
‫ولی اون هنوزم از دستش فرار می‌کنه.
‫شما شک دارید... ‫به اراده‌ی داروغه.
‫من به همه چیز مردی شک دارم
‫که شکست‌هاش ‫بقیه‌ی ما رو به خطر می‌اندازه.
‫خب، پیشنهاد شما چیه؟
‫آیا داروغه می‌تونه دوام بیاره ‫اگه تمام ارل‌ها و بارون‌های
‫زیردستِ تاج و تخت شروع کنن ‫به زیر سوال بردن نظمش؟
‫داروغه پسرعموی پادشاهه.
‫می‌خواید خشمش رو به جون بخرید؟
‫من کنار «هنری» جنگیدم.
‫می‌دونم براش چی ارزش داره.
‫نتایج.
‫نه بی‌کفایتی.
‫این‌ها چیزهایی هستن ‫که آدم نباید توش اشتباه کنه.
‫اگه اشتباه کنید،
‫طناب دار میفته ‫دور گردن خودتون.
‫بین تمام موهبت‌هایی ‫که تو این زندگی بهم داده شده،
‫یکی‌شون از همه واقعی‌تر مونده.
‫نشونه‌گیریم.
‫هر روز، ‫آدم‌های بیشتری میان.
‫و ذخیره‌ی غذایی‌مون ‫دوام نمیاره.
‫خدا می‌رسونه.
‫اینجا نمی‌رسونه.
‫گله‌ها کوچ کردن.
‫هرچی بتونیم شکار می‌کنیم.
‫با سکه‌های اسقف بقیه‌ش رو می‌خریم.
‫و وقتی اون پول‌ها تموم بشه چی؟
‫به طلای بیشتری نیاز داریم.
‫می‌خوای چی کار کنیم؟
‫از اشراف دزدی کنیم.
‫اول از همه «بارون واریک».
‫املاک «واریک» یکی از ‫محافظت‌شده‌ترین جاهای انگلیسه.
‫چون پر از طلاست.
‫و سربازها ازش محافظت می‌کنن.
‫ما داریم اینجا یه خونه می‌سازیم.
‫اوضاع برای مدتی ‫سخت می‌شه،
‫ولی از پسش برمیایم.
‫«واریک» محصولات ‫یه روستای ساکسون رو آتیش زد.
‫همه اونجا خونه‌هاشون رو ‫از دست دادن.
‫زندگیشون رو.
‫خیلی‌ها از گرسنگی می‌میرن.
‫اون باید درس عبرت بشه.
‫تا به اون‌هایی که ‫می‌خوان ما رو له کنن یاد بدیم
‫که هیچ‌چیز اون‌ها رو از ‫انتقام ساکسون‌ها در امان نگه نمیداره.
‫ما نیومدیم اینجا ‫که خونه بسازیم، «تاک».
‫ما رو تعقیب کردن تا اینجا.
‫ما اینجا قایم شدیم.
‫و من دیگه قایم نمی‌شم.
‫با «راب» تموم کردی، ‫نه؟
‫چی باعث شده همچین فکری کنی؟
‫پیاده‌روی کوچیکت.
‫کل قصر دارن درباره‌اش حرف می‌زنن.
‫منم دوستش دارم، ماریان،
‫ولی از کاری که کرده متنفرم.
‫اصلاً به نظرت شبیه «راب» میاد؟
‫اون می‌دونست من هیچ‌وقت نمی‌تونم ‫با همچین مردی باشم،
‫ولی اون کار رو کرد ‫انگار که عشق من،
‫اعتماد من هیچ ارزشی نداشت.
‫چرا فقط یه دفعه تف نکرد تو صورتم؟
‫فکر می‌کردم اون چیزی ‫بیشتر از انتقام می‌خواد.
‫که دنیا رو ‫همون‌طوری می‌بینه که من می‌بینم.
‫ولی شاید اون مرد ‫هیچ‌وقت وجود نداشته.
‫شاید...
‫من فقط می‌خواستم چیزی باشه ‫که هیچ‌وقت نبود.
‫تو اینجا آینده داری، ماریان.
‫چیزی که هیچ‌وقت ‫توی جنگل پیدا نمی‌کردی.
‫به زودی متوجه می‌شی.
‫توی ناتینگهام؟
‫ملکه احضارت کرده.
‫علیاحضرت.
‫ما خیلی کم برای لحظاتی ‫که سرنوشت‌مون رو می‌سازن آماده‌ایم.
‫نحوه‌ی رویارویی ما با اون‌هاست
‫که نشون میده ‫واقعاً کی هستیم.
‫متوجه منظورم هستی؟
‫فکر نمی‌کنم، علیاحضرت.
‫زانو بزن.
‫تو با وفاداری و اراده ‫به من خدمت کردی،
‫مخصوصاً در ناتینگهام.
‫کمتر کسی که وارد دربار من می‌شه ‫انقدر سریع خودش رو ثابت می‌کنه.
‫تو باید سوگند ‫وفاداری یاد کنی،
‫و به عنوان ‫ندیمه‌ی مخصوص خدمت کنی.
‫آیا این افتخار رو می‌پذیری؟
‫بله، علیاحضرت.
‫پس از امروز به بعد،
‫دیگه به عنوان ماریانِ هانتینگدون ‫شناخته نمی‌شی.
‫بانو ماریانِ لاکسلی.
‫بلند شو.
‫حیوان باشکوهیه.
‫چیز نادریه، اسب جنگی که برای نبرد ‫پرورش داده شده نه برای نمایش.
‫پدربزرگش هدیه‌ای بود
‫از طرف یک جنگ‌سالار ‫در دوران بازپس‌گیری اندلس.
‫اسب بی‌نظیری‌ـه.
‫من جونم رو مدیون این حیوونم.
‫پسر خوب.
...داروغه، آخرین باری که صحبت کردیم
بهتون بی‌احترامی کردم
‫ولی می‌خوام بدونید...
‫که من احترام زیادی براتون قائلم،
‫چون راهتون رو از بارون‌ها ‫جدا کردید
‫و حاضر نشدید حکم ملکه رو ‫امضا کنید.
‫این احترام دلیلی‌ـه که من اینجام.
‫اومدم باهاتون درباره «پریسیلا» حرف بزنم.
‫«پریسیلا»؟
‫می‌خواستم اجازه بگیرم ‫تا از ایشون خواستگاری کنم.
‫همونطور که از خیلی‌های دیگه خواستگاری کردی.
‫من نسبت به مسائل دربار ‫کر و کور نیستم.
‫از جمله شهرتِ...
‫لردهاش.
‫قبول دارم که شهرت خودم ‫بی‌دلیل نیست.
‫با این حال شما هم به اندازه من می‌دونید ‫که یک زنِ درست چقدر قدرت داره
‫تا راه و رسم یه مرد رو عوض کنه.
‫و تو معتقدی «پریسیلا» ‫همچین زنی‌ـه؟
‫من معتقدم که اون، ‫از هر لحاظ،
‫یه زن بی‌همتاست.
‫سر این، می‌تونیم توافق کنیم.
‫«پریسیلا» دخترخونده‌ی پادشاهه
‫و تنها وارث منه.
‫اون قلب منه.
‫ارزش اون برای من از ‫هر گنجی تو این دنیا بیشتره،
‫که معنیش اینه که اجازه‌ای ‫که بهت میدم
‫همراه با یه هشداره.
‫هر صدمه‌ای که به اون بزنی، ‫تو...
‫هزار برابرش رو پس میدی.
‫شاید...
‫اگه روزی...
‫صاحب دختری شدی،
‫این نوع عشق رو درک کنی.
‫متوجه شدی؟
‫خوبه.
‫و جناب ارل مارشال...
‫موفق باشی.
‫چت شده؟
‫اولین گوزنی بود که تو این چند روز دیدیم. ‫می‌زدمش.
‫می‌دونم.
‫من... من متأسفم.
‫فکرت پیش اون دختر نورمنه.
‫مگه مهمه؟
‫خب، مگه اینکه ‫اون بتونه شکم ما رو سیر کنه،
‫بهتره فکرت همین‌جا باشه.
‫فکر می‌کردم اون الان ‫توی قصره.
‫- هست. ‫- برای همیشه؟
‫آره.
‫پس اونجایی‌ـه که بهش تعلق داره.
‫هر چی باشه یه نورمنه.
‫و تو هم اونجایی هستی که بهش تعلق داری.
‫توی جنگل.
‫یه ساکسون.
‫یه ساکسون مثل من.
‫بریم شکار.
‫بیا تو.
‫یه خوشحالی غیرمنتظره.
‫فکر می‌کنم ‫یه بدهی دارم که باید صاف کنم.
‫هرچند به نظر میاد ‫با نوشیدنی خودتون دارم ازتون پذیرایی می‌کنم.
‫مال مادرمه. ‫ولی صدام در نمیاد.
‫سرورم، ‫ممنون که کمکم کردید.
‫خواهش می‌کنم، بانو ماریان.
‫ماریان؟
‫با من یه نوشیدنی می‌خوری؟
‫به افتخار صاف شدن بدهی‌ها.
‫آهنگی که می‌زدید ‫خیلی قشنگ بود.
‫«تصنیف لوتر و برین».
‫داستان عاشقانی ‫که سرنوشت از هم جداشون کرد،
‫فقط برای اینکه در مرگ ‫دوباره همدیگه رو پیدا کنن.
‫شنیدیش؟
‫زمان بچگی من، هیچ موسیقی‌ای ‫توی خونه‌مون نبود.
‫- چه حیف. ‫- خونه‌ی شما چی؟
‫پدرم، ‫خدا حفظش کنه،
‫هیچ فایده‌ای توی موسیقی نمی‌دید.
‫مادرم بود که به من یاد داد.
‫چنگ می‌زد و آواز می‌خوند.
‫با استعدادی که داشت، قطعاً...
‫آهنگساز می‌شد اگه انقدر ‫مشغول کشورگشایی نبود.
‫توی خونه‌ی من، ‫وقتی زمانش برسه،
‫صدای موسیقی توی راهروها می‌پیچه.
‫تک‌تک بچه‌هام ساز می‌زنن.
‫این تنها نیرویی‌ـه ‫که خم می‌کنه بدون اینکه بشکنه.
‫رام می‌کنه بدون اینکه بُکشه.
‫پس شما هنرمندِ خانواده هستید؟
‫فقط به خاطر اینکه ‫فرزند ارشد نیستم.
‫اگه جای برادرم بودم، ‫الان سوار اسب جنگی بودم،
‫و به نام تاج و تخت ‫سر قطع می‌کردم
‫در فتوحات.
‫در عوض، شما ‫فقط یه شاهزاده‌اید.
‫و یه نوازنده‌ی خوب.
‫شما اون‌طوری نیستید ‫که آدم تصور می‌کنه،
‫سرورم.
‫می‌دونی، شاهزاده بودن...
‫کمتر از اون چیزی که فکر می‌کنی ‫لذت‌بخشه.
‫چرا؟
‫یه شاهزاده قدرت خیلی کمی داره ‫برای شکل دادن به دنیا،
‫ولی فقط انقدر قدرت داره که ‫باور کنه می‌تونه.
‫این یه توهم دیوونه‌کننده‌ست.
‫مهم نیست.
‫حدس می‌زنم چیزهای کمی تو دنیا هستن
‫که جرأت کنن به شما «نه» بگن.
‫این‌طور فکر می‌کنید؟
‫- من جنگیدن شما رو دیدم. ‫- مجبور بودم.
‫- مجبور نبودید. ‫- ولی با این حال انجامش دادم.
‫و فهمیدم که ازش پشیمون نیستم.
‫من باید برگردم سر وظایفم.
‫این رو امتحان کن.
‫انگور فرنگی وحشی؟
‫مادرم توی فصل بهار ‫این‌ها رو می‌چید.
‫منم هر سال همین کار رو می‌کنم.
‫چرا پدرت دوباره ازدواج نکرد؟
‫دل‌مشغولی‌های خودش رو داشت، ‫ولی من...
‫فکر کنم هیچ زنی نمی‌تونست ‫با خاطره‌ی مادرم برابری کنه.
‫باعث شد کودکی جالبی ‫داشته باشم.
‫تا جایی که یادم میاد ‫بانوی اون خونه بودم.
‫بانوی ناتینگهام.
‫قطعاً چیزهای زیادی ‫درباره مردها بهم یاد داد.
‫پس ریشه‌ی این بصیرتت اینجاست.
‫و دلیل معیارهای سخت‌گیرانه‌م.
‫تو کاملاً ارزشش رو داری، ‫«پریسیلا».
‫همون‌طور که به پدرت گفتم.
‫پدرم؟
‫وقتی ازش اجازه گرفتم ‫که ازت خواستگاری کنم.
‫نباید از خودم می‌پرسیدی؟
‫لازم بود؟
‫فکر نکنم.
‫نه وقتی که جواب رو می‌دونی.
‫خسته به نظر میاید، داروغه.
‫یک روز کامل روی زین اسب بودن ‫همچین اثری داره.
‫شرم‌آوره که آدم انقدر سخت کار کنه
‫در حالی که بقیه دارن تلاش‌هاش رو ‫خراب می‌کنن.
‫حرف خاصی دارید، ‫جناب اسقف؟
‫«هانتینگدون» با بارون‌ها ‫جلسه داشته.
‫مردها جلسه می‌ذارن، ‫چه اشکالی داره؟
‫این کار باعث شایعه‌ای شده ‫که شما توانایی...
‫انجام وظایفتون به عنوان داروغه رو ندارید.
‫صاحب یه عمارت کامل شده
‫که برای به دست آوردنش ‫حتی انگشتش رو هم تکون نداده،
‫و هنوزم عطشش ‫سیراب نشده.
‫این مرد هیچ‌وقت با نعمتی روبه‌رو نشده
‫که تبدیل به نفرینش نکرده باشه.
‫قربان، «هود» به اندازه‌ی کافی دردسر هست،
‫ولی اگه «هانتینگدون» بارون‌ها رو ‫تحریک کنه،
‫نه تنها صبر شما رو محک می‌زنه،
‫صبر پادشاه رو هم لبریز می‌کنه.
‫پس فکر کنم ‫باید یه درس حسابی بهش بدیم.
‫«وست‌مینستر» رو چطور می‌بینی؟
‫دقیقاً شبیه فرانسه نیست، ‫مگه نه مادر؟
‫قطعاً نیست.
‫که این سوال رو ‫پیش میاره...
‫چی تو رو کشونده اینجا، پسرم؟
‫معلومه، آینده.
‫هر دومون می‌دونیم ‫روزهای پدر به شماره افتاده.
‫وقتی از دنیا بره، ‫قصد من اینه...
‫قصد ایشون اینه...
‫که من جایگاهش رو بگیرم.
‫واقعاً؟
‫و کدوم بخش از پادشاهی رو
‫احساس می‌کنی ‫بیشتر برازنده‌ی توئه؟
‫خب، همون بخشی که برازنده‌ی ‫مردیه که الان اونجا نشسته.
‫خونِ من.
‫خون؟ همین؟
‫خون آدم‌ها رو پادشاه می‌کنه، مادر.
‫و نظرت درباره‌ی ‫خون برادرت چیه؟
‫«ریچارد» توی میدون جنگ خوشحال‌تره،
‫دور از تخت پادشاهی. ‫اون کاربردهای خودش رو داره،
‫ولی پادشاهی یکی از اون‌ها نیست.
‫وقتی بچه بودی، ‫تو و برادرت
‫یه اسباب‌بازی مشترک داشتید ‫که هر دوتون دوستش داشتید.
‫محبوب‌ترین اسباب‌بازی‌تون ‫توی کل قصر بود.
‫یه اسب جنگی فلزی، یادته؟
‫یک روز، ‫افتاد توی آتیش.
‫به هر دوتون هشدار دادم ‫که بهش دست نزنید.
‫«ریچارد» اون‌قدر عاقل بود ‫که به حرفم گوش کنه.
‫ولی تو... ‫گور پدرِ آتیش...
‫دستت رو بردی جلو ‫و از توش کشیدیش بیرون.
‫اون روزی بود که فهمیدم
‫مسیر تو به تخت پادشاهی نمی‌رسه.
‫چرا؟
‫هر چی باشه، من چیزی که می‌خواستم رو ‫به دست آوردم، مگه نه؟
‫بله، «جان»، ‫ولی به چه قیمتی؟
‫خون، پادشاهِ لایق نمی‌سازه.
‫خرد اون رو می‌سازه.
‫چون، بدون خرد، ‫خونِ یک پادشاه
‫هیچ فرقی با خون ‫یک احمق معمولی نداره.
‫مسیر من مشخصه.
‫و اون مسیر به تخت پادشاهی می‌رسه.
‫جناب داروغه.
‫دلیل این افتخار چیه؟
‫مطمئناً ناتینگهام ‫سرتون رو شلوغ نگه می‌داره.
‫قانون در ناتینگهام منم.
‫من و نه هیچ‌کس دیگه.
‫اگه دوباره من رو به چالش بکشی...
‫می‌کشمت.
‫به من دست نزن.
‫بقیه دارن حرف می‌زنن.
‫درباره «واریک».
‫«واریک» چی؟
‫خب، نگرانن ‫که خیلی خطرناک باشه.
‫خطرناک هست.
‫پس بهشون بگو ‫چرا ارزشش رو داره.
‫بهترین راه پیروزی در جنگ ‫اینه که کلاً از درگیری دوری کنی.
‫اون روستای من رو آتیش زد، ‫من می‌گم بریم اون عوضی رو بکشیم!
‫برادر، من اون طرف ‫میدون بودم...
‫«واریک» کلی آدم داره.
‫آره، شمشیر و سلاح داره.
‫اگه تو این کار شکست بخوریم، ‫با جونمون تاوان می‌دیم.
‫فقط نگاه کنید کجاییم.
‫اینجا...
‫هیچ‌وقت قرار نبود ‫خونه‌ی ما باشه.
‫نه، ما رو روندن اینجا،
‫و نه به خاطر جنگ.
‫نه به خاطر قحطی.
‫بلکه به خاطر نورمن‌ها.
‫توسط قوانین‌شون، ‫مالیات‌هاشون،
‫توسط مردانی که توی ‫تالارهاشون نشستن،
‫و پول‌هایی رو می‌شمرن ‫که از دست‌های ما قاپیدن.
‫سکه‌ی ما رو می‌دزدن ‫و اسمش رو می‌ذارن قانون.
‫زمین ما رو می‌گیرن ‫و اسمش رو می‌ذارن حق خودشون.
‫مردم ما رو می‌کشن ‫و اسمش رو می‌ذارن عدالت.
‫ولی موضوع هیچ‌کدوم ‫از این‌ها نیست.
‫این یه بازی‌ـه.
‫یه بازی ناجوانمردانه،
‫که قوانینش جوری نوشته شده ‫که ما رو زیردست اون‌ها نگه داره،
‫و با این حال به ما می‌گن دزد.
‫باشه.
‫پس بیاید دزدهایی باشیم ‫که هدف دارن.
‫چون ببینید، ‫ثروت «واریک» مال اون نیست،
‫نه، از ما گرفته شده.
‫طلاهای اون؟
‫عرقِ جبینِ دزدیده‌شده‌ی ماست، ‫زحمت ما، ثروت اون‌هاست،
‫ولی ما شدیم یاغی.
‫چون بهمون این لقب رو دادن،
‫بذارید ببینن ‫یاغی‌ها چی می‌تونن باشن.
‫خطرناکه
‫که چیزی که مال ماست رو پس بگیریم.
‫ولی...
‫بردگی کردن خیلی بدتره.
‫فردا...
‫بهشون نشون می‌دیم...
‫چیزی که دزدیده شده...
‫پس‌گرفته می‌شه.
‫دنبالم فرستاده بودید، ‫علیاحضرت.
‫گل‌های رُز زیر آفتاب شکوفه میدن،
‫و تمام دنیا ‫زیبایی‌شون رو می‌بینن.
‫اون‌ها چهره‌ی خودشون رو نمایان می‌کنن.
‫زیبایی‌ای که خودش رو در تاریکی ‫نشون میده خیلی کمیاب‌تره.
‫برای همینه که عاشق سوسن هستم.
‫بزرگترین قدرتشون رو ‫برای خودشون نگه می‌دارن
‫و فقط برای کسانی آشکار می‌کنن
‫که صبر کافی داشته باشن ‫تا لایقش بشن.
‫مسئله‌ای هست ‫که فکرم رو مشغول کرده.
‫شاهزاده «جان» قصد داره ‫تخت پادشاهی رو بگیره.
‫ولی «ریچارد» وارث برحقه.
‫هرگونه اختلال ‫در زنجیره‌ی جانشینی
‫باعث بی‌ثباتی می‌شه.
‫هم انگلستان و هم فرانسه ‫رنج زیادی خواهند برد.
‫من اجازه‌ی همچین آینده‌ای رو نمیدم.
‫یعنی از مادر خودش، ملکه، ‫نافرمانی می‌کنه؟
‫«جان» با هر چیزی که
‫به نفع «جان» نباشه مخالفت می‌کنه.
‫من باید ذهنش رو بخونم، ‫روش‌هاش رو، هدف نهاییش رو.
‫اعتمادش رو جلب کن،
‫قصد و نیتش رو بفهم.
‫من چطور باید همچین کاری بکنم؟
‫همین الانش هم کردی.
‫کسانی که در شور و خشونت ‫ملاقات می‌کنن
‫دیگه هیچ‌وقت غریبه نیستن.
‫خودت رو نشون بده.
‫رُز باش، نه سوسن.
‫اگه هیچ‌کدوم نباشم چی؟
‫تو همونی هستی ‫که شرایط ایجاب می‌کنه.
‫من مثل همیشه خدمتگزار وفادار شما هستم.
‫ماریان، با احتیاط قدم بردار.
‫«جان» چهره‌های زیادی داره،
‫ولی تعداد کمی از اون‌ها واقعی هستن.
‫یه چیزی ‫رو دوشت سنگینی می‌کنه.
‫بیشتر از همیشه.
‫اون چند باری که غیبت زد،
‫کجا رفتی؟
‫رفتم اون رو ببینم.
‫ماریان.
‫و اون فهمید ‫که من کی هستم،
‫و چی شدم.
‫حدس می‌زنم ‫خیلی خوشحال نشد.
‫قضیه فراتر از اینه.
‫من یه معامله کردم.
‫یه معامله.
‫با کی؟
‫- «الینور». ‫- ملکه؟
‫ملکه‌ی انگلستان؟
‫همین‌طوری که داشتی می‌چرخیدی ‫بهش برخوردی؟
‫اون دنبالم فرستاد.
‫چه جور معامله‌ای کردی؟
‫می‌خواد شورش رو تحریک کنه.
‫- که چی بشه؟ ‫- که پادشاه رو مجبور کنه
‫بیاد اینجا.
‫تا توی انگلستان بمیره ‫نه توی فرانسه.
‫- پس «واریک»... ‫- من پای تک‌تک حرف‌هام هستم.
‫اون حقشه هر بلایی سرش بیاد.
‫ولی ملکه. ‫ملکه‌ی نورمن.
‫اونم سود می‌بره.
‫و من فکر می‌کردم ‫داریم برای خودمون می‌جنگیم.
‫نه برای توطئه‌های درباری لعنتی.
‫و چی گیر تو میاد؟
‫اگه پادشاه برگرده،
‫اون ماریان رو از خدمت ‫مرخص می‌کنه.
‫و تو فکر می‌کنی ‫اگه بهش آزادی بدی،
‫دوباره به دستش میاری؟
‫فکر می‌کنم این تنها چیزی‌ـه ‫که برام مونده تا بهش بدم.
‫تو احمقی.
‫می‌دونم.
‫«جان».
‫کاری که می‌خوایم بکنیم ‫کاریه که باید بکنیم،
‫ولی وانمود نمی‌کنم ‫که من چیز بیشتری گیرم نمیاد.
‫فقط می‌خوام ‫بلند به زبون بیارمش.
‫برای من چه فرقی داره چرا قراره ‫طلاها رو بدزدیم؟
‫تا وقتی که انجامش بدیم.
‫ولی «راب»، این دختره...
‫اون دیگه رفته.
‫بانو ماریان.
‫باز هم دارید بدون محافظ ‫پرسه می‌زنید.
‫تالارهای ملکه به نظر ‫جای خطرناکی نمیاد.
‫کی گفته ‫اینجا شکارچی وجود نداره؟
‫پس باید ‫با احتیاط قدم بردارم.
‫کمی پیش به فکر شما بودم.
‫واقعاً؟
‫هیچ‌وقت نپرسیدم چرا داشتید ‫تنهایی تو حومه شهر می‌چرخیدید.
‫- که ذهنم رو آروم کنم. ‫- از چی؟
‫دردسر.
‫آیا دردسرهای شما با ‫قدم زدن ناپدید می‌شن؟
‫بچه که بودم، ‫به نظر می‌رسید می‌شن.
‫دیگه نه.
‫نه این یکی.
‫فکر کنم این دردسر ‫بهتره همون جایی بمونه که بهش تعلق داره.
‫در گذشته.
‫با این موافقم.
‫ندیمه‌ای که انقدر آزادانه ‫فکر می‌کنه و می‌چرخه.
‫غیرمعموله.
‫کنجکاوم بدونم چه چیزهای دیگه‌ای ‫درباره شما غیرمعموله.
‫لیستش رو می‌خواید؟
‫یا بذارم خودتون کشف کنید؟
‫کشف کردن رو ترجیح میدم.
‫خیلی جذاب‌تره.
‫با در نظر گرفتن این، ‫مایلید امشب
‫در اقامتگاه من به دیدنم بیاید؟
‫اقامتگاه شما، سرورم؟
‫همراه با مهمانان دیگه.
‫جشنی برای ‫بازگشت من به لندن.
‫فقط نزدیک‌ترین دوستانم ‫دعوت شدن.
‫باعث افتخاره.
‫اگه مایل باشید، ‫اونجا خواهم بود.
‫مایلم.
‫آشفته‌ای.
‫من اومدم اینجا ‫چون راهی دیدم
‫که باهاش جلوی اسقف وایستم.
‫ولی جنگیدن ‫با بارونِ دربار،
‫غارت کردن، دزدیدن...
‫کشتن؟
‫خون فقط خون میاره.
‫تو کسی نبودی ‫که گفتی بهشون ضربه بزنیم؟
‫پولشون رو بگیریم؟
‫شاید تو حرف‌هام تند رفتم.
‫مشکلت چیه، «تاک»؟
‫توی کتاب مقدس تو، ‫بنده محبوب خدات
‫دشمنانش رو ‫غرق خون کرد.
‫و با این حال...
‫خونی که روی دست‌های «داوود» بود ‫نذاشت که اون
‫معبد خدا رو بسازه.
‫هشداری برای کسایی ‫که زیادی مشتاق ریختن خون هستن.
‫دست خدا همیشه ‫برای صلحه.
‫پس امشب ‫ناامیدش می‌کنیم.
‫بریم!
‫- مهاجم‌ها! ‫- بهمون حمله شده...
‫بکشیدشون!
‫شمشیربازی بلدم.
‫یاغی‌ها هستن، قربان.
‫تو، برو بیرون!
‫بالأخره، جالب شد.
‫راب!
‫کجاست؟
‫طبقه بالا، ‫توی اتاق خواب اصلی.
‫بارون.
‫وقت تسویه حساب رسیده.
‫قسر در نمیری.
‫می‌شنوی؟
‫تو هیچ ایده‌ای نداری من کی هستم.
‫نه، من دقیقاً می‌دونم ‫تو کی هستی، «بارون واریک».
‫تو یه لرد فاسد نورمنی
‫که مزارع ساکسون‌ها رو می‌سوزونه و...
‫خب، هر چی بخواد برمی‌داره.
‫پول ما رو. ‫خونه‌های ما رو.
‫نام نیکِ ما رو.
‫تو یه انگل اشرافی هستی،
‫که با زحمت مردان بهتر از خودش ‫چاق شده.
‫داری کیف می‌کنی در حالی که مردم من گرسنگی می‌کشن
‫و من می‌تونستم بکشمت.
‫ولی اینکه بی‌پول ولت کنم ‫سرنوشت خیلی بی‌رحمانه‌تریه.
‫با این حال، باید ‫از خدا تشکر کنی، «بارون واریک».
‫چون فردا صبح بیدار می‌شی.
‫برخلاف خیلی از هم‌خون‌های من.
‫برخلاف پدرم.
‫من مثل سگ ‫شکارت می‌کنم.
‫میرم پیش داروغه.
‫میرم پیش خودِ پادشاه.
‫برو، بدو پیش ارباب‌هات!
‫بهشون بگو رابین هود ‫سلام رسوند.
‫چه دورهمی باشکوهی.
‫واقعاً، خیلی شگفت‌انگیزه.
‫«از آنجا که عالیجناب ‫بی‌صبرانه منتظرند،
‫ملاقات ما باید هرچه سریع‌تر آغاز شود.»
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫داشتم سلیقه‌تون رو ‫در انتخاب کاغذ تحسین می‌کردم.
‫چیز جالبی خوندی؟
‫دوست داشتم ‫خوندن بلد بودم.
‫فکر می‌کنید ‫بتونید بهم یاد بدید؟
‫فکر کنم باید ‫برگردیم به جشن،
‫و باید بیشتر شادی کنیم.
‫به افتخار چی؟
‫به افتخار فهمیدن اینکه ‫امشب چی برامون داره.
‫- دیر کردی. ‫- عذرخواهی می‌کنم.
‫- معطل شدم. ‫- امیدوارم مهم بوده باشه.
‫پیامی از ملکه ‫دریافت کردم.
‫من رو به «وست‌مینستر» ‫فراخوندن.
‫پس همین‌طوری، باید برگردی.
‫وقتی ملکه صدا می‌کنه، ‫من اطاعت می‌کنم.
‫و کِی برمی‌گردی؟
‫نمی‌دونم.
‫معنی این کار چیه؟
‫رابین هود از ‫«بارون واریک» دزدی کرده.
‫من شما رو...
‫رهبران جامعه‌ی ساکسون رو... مسئول می‌دونم.
‫شما زندانی می‌شید تا وقتی که رابین هود بیاد
‫و خودش رو تسلیم ‫عدالت نورمن‌ها کنه.
‫قربان، این مردها ‫هیچ کار اشتباهی نکردن.
‫دستبند بزنید.
‫قربان، خواهش می‌کنم.
‫این کار خطرناکیه، قربان،
‫- و یه رویه‌ی خطرناک. ‫- نه، «گیمول».
‫قربان، خواهش می‌کنم!
‫این پایان صبر منه.
‫و شروع ‫یک تصفیه حساب.
‫من تلاشم رو کردم.
‫ملاقاتی با ‫اسقف اعظم لیون.
‫بله. دست‌خط خودش رو خوندم.
‫مطمئنی؟
‫بچه که بودم، مجبورم کردن مُهر ‫هر اسقف اعظم رو یاد بگیرم.
‫من مُهر عالیجناب،
‫اسقف «ژان بل‌ماین» از لیون رو شناختم.
‫«جانِ» زیرک.
‫دنبال تأیید پاپ هستی.
‫چی از این کار ‫گیرش میاد؟
‫همه چیز.
‫نکته اینه که سرباز پیاده رو ‫قبل از اینکه از صفحه رد بشه بزنی.
‫نزدیک شاهزاده بمون.
‫ببین دیگه چه چیزهایی رو فاش می‌کنه.
‫♪ خطاب به تمام تفاله‌های نورمن ♪ ‫♪ تفاله‌ها! ♪
‫♪ ما می‌خوایم ‫پرت‌تون کنیم بیرون ♪
‫- ♪ بیرون ♪ ‫- ♪ پس بار و بندیلتون رو ببندید ♪
‫♪ و گم شید برید فرانسه در حالی که ‫ما آواز می‌خونیم ♪
‫دیدی اونجا چی کار کرد...
‫تو این‌طوری بودی که: «ها ها!»
‫«جان»!
‫«جان»، «میلانژ» رو بذار زمین.
‫برای آخرین بار،
‫«جان»، «میلانژ» رو بذار...
‫راب...
‫می‌خواستم من رو ببینی...
‫همون‌طوری که هستم.
‫می‌دونم.
‫منظورم رو واضح نگفتم، راب؟