.
‫بابت تأخیرم ‫عذرخواهی می‌کنم.
‫گمونم درست ‫به موقع رسیدی.
‫مادر، من با هدایایی اومدم.
‫سرورم...
‫من خبر نداشتم.
‫دوشیزه ماریان از لاکسلی،
‫تو به من ‫سوگند وفاداری یاد خواهی کرد
‫و به عنوان ندیمه ‫خدمت می‌کنی.
‫چه چیزی تو رو به اینجا کشونده، ‫پسرم؟
‫روزهای پدر به شماره افتاده. ‫قصد من اینه
‫که جای اون رو بگیرم.
‫خون به تنهایی ‫پادشاهِ لایق نمی‌سازه.
‫مسیر من مشخصه.
‫- و اون مسیر رسیدن به تاج و تخته. ‫- «جان» با هر چیزی مخالفت می‌کنه
‫که به نفع خودش نباشه.
‫من باید ذهنش رو بخونم. ‫راه و روش‌هاش رو.
‫- هدف نهایی‌اش رو. ‫- چطور باید چنین کاری کنم؟
‫خودت رو در نظرش پنهان نکن. ‫یه گل رُز باش.
‫نه یه سوسنِ گوشه‌گیر.
‫می‌خوام اجازه بدید ‫ازش خواستگاری کنم.
‫هر گزندی که ‫از جانب تو به اون برسه،
‫هزار برابرش رو ‫پس خواهی داد.
‫بگو از جنگلبان، ‫«هیو لاکسلی» چه می‌دونی.
‫مرگِ «آرون» یک ‫حادثه‌ی وحشتناک بود.
‫- همه‌اش یه حادثه بود. ‫- من... من نمی‌خواستم
‫هیچ‌کدوم از این‌ها ‫اتفاق بیفته، ماریان.
‫مهم نیست ‫تو چی می‌خواستی.
‫دیگه نمی‌خوام ‫هرگز تو رو ببینم.
‫- من معامله کردم. ‫- با کی؟
‫الینور، اون می‌خواد ‫آتش شورش رو شعله‌ور کنه.
‫- به چه منظور؟ ‫- تا پادشاه رو مجبور کنه
‫- به اینجا بیاد. ‫- و چه چیزی نصیب تو می‌شه؟
‫اون ماریان رو ‫از خدمت مرخص می‌کنه.
‫وقت تسویه حسابه.
‫می‌خواستم بکشمت، ‫اما رها کردنت
‫بدون هیچ سکه‌ای ‫سرنوشت ظالمانه‌تری‌ـه.
‫رابین هود ‫بارون واریک رو غارت کرده.
‫من شما رو، ‫رهبران...
‫جامعه ساکسون‌ها رو، ‫مسئول می‌دونم.
‫شما زندانی می‌شید ‫تا زمانی که رابین هود خودش رو نشون بده،
‫و تسلیم عدالت نورمن‌ها بشه.
‫[رابین هود] [فصل اول]
[قسمت هشتم: بهای واقعیِ سرپیچی]
‫احضار شدید.
‫رابین هود یه بار دیگه ‫از چنگال عدالت گریخت.
‫فقط می‌تونم شک کنم ‫که مردم ساکسون
‫در این کار دست داشتند.
‫من سعی کردم ‫با شما با منطق رفتار کنم.
‫پیشنهاد صلح دادم، ‫با شما مدارا کردم.
‫حالا به نظر می‌رسه ‫یه رویکرد مستقیم‌تر...
‫لازمه.
‫بنابراین...
‫یکی از شما آزاد می‌شه
‫تا پیامی رو ‫به رابین هود برسونه.
‫اگر اون تا پایان هفته ‫تسلیم نشه،
‫بقیه‌ی شما به عنوان خائن
‫به دار آویخته می‌شید.
‫وقتشه که هود ‫بهای واقعی سرکشی‌اش رو بفهمه.
‫اگر برای جان دیگران ارزش قائلی،
‫پیام من رو به هود برسون.
‫واقعاً باور داری ‫رابین هود تسلیم می‌شه؟
‫امیدوارم نشه.
‫اگر بشه، ‫نقشه‌های من رو خراب می‌کنه.
‫حس متفاوتی داره، نه؟
‫هوا، سنگین از نفوذ و قدرته.
‫تیز و برنده با جاه‌طلبی.
‫پس بویی که میاد همینه؟
‫تو نگرانی.
‫جای تو اینجاست، پریسیلا.
‫تو همیشه بلد بودی ‫چطور هر مجلسی رو مدیریت کنی
‫و ورق رو به نفع خودت برگردونی... ‫«وست‌مینستر» هم فرقی نداره.
‫جنگلی‌ـه برای خودش،
‫پر از شکارچی و شکار.
‫به نظر می‌رسه ‫میدان نبرد مورد علاقه‌ی منه.
‫خب، می‌بینم که ‫دست‌پرورده‌ای از ناتینگهام آورده.
‫یه هفته بهش وقت می‌دم.
‫شاید هم کمتر.
‫دوام نمیاره.
‫به زودی...
‫تمام اهالی وست‌مینستر ‫با بانو پریسیلا
‫از ناتینگهام آشنا خواهند شد.
‫مارشال، زیباست.
‫امروز امواج دریا ‫چه چیزی آوردند؟
‫کشتی‌ای از شرق.
‫جان.
‫خیلی وقت گذشته.
‫کم‌کم داشتم فکر می‌کردم مُردی.
‫تلاش‌هایی براش شد.
‫این تاک‌ـه. اون هم راب.
‫راب؟
‫چرا رابین هود نه؟
‫مگه این اسمی نیست ‫که به تو داده شده؟
‫توسط پدرم نه.
‫توسط دشمنم.
‫پس این همون اسمی‌ـه ‫که ماندگار می‌شه.
‫اسمی که دشمنت نفرین می‌کنه
‫همون اسمی‌ـه ‫که تاریخ خواهد نوشت.
‫ابراهیم... الرشید.
‫«الرشید.»
‫«هدایت شده.»
‫اسمی مناسب ‫برای مردی با غریزه قوی،
‫مردی مثل من.
‫عربی رو کجا یاد گرفتی؟
‫بلد نیستم، ‫فقط همین اسم رو،
‫از کتابی بود ‫که مادرم مجبورم کرد بخونم.
‫پس مادر خوبی بوده.
‫همینطوره.
‫آوازه‌ی کارهات ‫به لندن رسیده.
‫دزدی از اربابان نورمن.
‫عصبانی کردن داروغه جنگجوی ناتینگهام.
‫- تحسین‌برانگیزه. ‫- من اینجا نیستم که تحسین شم.
‫چیزی که نیاز داریم رو داری؟
‫فولاد.
‫این‌ها رو برمی‌داریم.
‫اون‌ها گرون‌ترند.
‫- چقدر بیشتر؟ ‫- پنجاه دوکات.
‫ما اینقدر طلا ‫به شهر نیاوردیم.
‫اما مخفیگاه‌های دیگه‌ای داریم.
‫می‌تونم طی هفته آینده ‫برات بیارم.
‫نمی‌دونم، جان.
‫من هرگز در پرداخت کوتاهی نکردم.
‫تو هرگز با چیزی که ‫الان روبه‌رویی، مواجه نبودی.
‫تو قرار نیست با ‫چندتا سرباز گیج تو مسافرخانه بجنگی.
‫تو داری داروغه رو ‫به چالش می‌کشی،
‫و مردی مثل اون طلبش رو ‫با خون پس می‌گیره.
‫فکر می‌کنم قراره بمیری.
‫اون نمی‌میره.
‫بزرگتر از اونی‌ـه که بمیره. ‫نگاهش کن.
‫درخواست زیادی داری، هود.
‫ما بدهی‌مون رو ‫صاف می‌کنیم.
‫و غیر از طلا، ‫چیز باارزش‌تری بهت بدهکار می‌شیم.
‫اون چیه؟
‫وفاداری.
‫یه چیزی تغییر کرده.
‫چند شب پیش، ‫جاه‌طلبی‌های تو
‫به مرزهای ناتینگهام ‫ختم می‌شد.
‫حالا ما در لندن،
‫با ساراسن‌ها پیمان می‌بندیم.
‫چی رو به من نمی‌گی؟
‫وقت غذا و استراحته.
‫راه برگشت طولانیه.
‫و باید به درستی... تجدیدقوا کنیم.
‫من نه. شما برید.
‫من کاری دارم ‫که باید انجام بدم.
‫بیا بریم.
‫می‌تونم تو رو ‫تا دروازه خائنین ببرم.
‫نه جلوتر.
‫زنی که دنبالش هستی،
‫اقامتگاهش در بال شرقیه.
‫این تنها چیزی بود که به من گفتند.
‫همین کافیه.
‫راب...
‫ماریان...
‫راب... محض رضای خدا،
‫اینجا چی کار می‌کنی؟ ‫برو!
‫من می‌خوام ‫یه کاری برام انجام بدی.
‫راجع به چی حرف می‌زنی؟
‫این رو به ملکه برسون.
‫و بهش بگو ‫از طرف رابین هوده.
‫تو جرأت می‌کنی اون اسم رو ‫جلوی من به زبان بیاری.
‫و اینقدر گستاخی که درخواستی ‫هم از من داشته باشی.
‫برو، راب، همین الان.
‫من... می‌رم.
‫فقط می‌خوام ‫یه چیز رو بهم بگی،
‫و اون هم اینکه ‫من رو دوست نداری.
‫بگو، ‫و دیگه هرگز من رو نمی‌بینی.
‫عشق ربطی به این ماجرا نداره.
‫عشق همه چیزِ این ماجراست.
‫دیگه چی مونده؟
‫کلی چیز دیگه مونده.
‫برادرم، ‫اون مُرده!
‫و دروغ‌های تو هم هست!
‫سوال این نیست که ‫دوستت دارم یا نه.
‫سوال اینه که، ‫اصلاً می‌خوام دوستت داشته باشم؟
‫و پاسخ اینه: نه، نمی‌خوام.
‫مشکلت چیه، ناتینگهام؟
‫هیچی.
‫شاهزاده جان به دنبال ‫ملاقات با پاپ‌ـه؟
‫پس اون دنبال ‫تأییدیه‌ی پاپ‌ـه.
‫این لازمه‌ی هر نجیب‌زاده‌ایه
‫که می‌خواد بر تخت بنشینه.
‫کار آسونی نخواهد بود.
‫مسیر رسیدن به پادشاهی ‫هرگز مستقیم نیست.
‫یه بازی سیاسیه.
‫اون ابتدا باید با ‫کاردینال‌ها نشست و برخاست کنه.
‫جاه‌طلبی‌ها و غرورشون رو ‫مدیریت کنه
‫فقط برای اینکه به پادشاهی ‫نزدیک شه،
‫و حتی اون‌وقت هم،
‫دعای خیر پاپ ‫ارزان به دست نمیاد.
‫- جان هیچ بودجه‌ای نداره. ‫- نه.
‫اما طبق چیزی که من فهمیدم، ‫دنبال حامیان مالیه.
‫من هنوز ‫مأموران قابل اعتمادی در رُم دارم؟
‫بله.
‫به اون‌ها نامه بنویس و بگو ‫توجه کاملشون رو
‫- به این موضوع معطوف کنند. ‫- و بعد از اون؟
‫هیچی. صبر می‌کنیم.
‫مهره‌ها رو می‌چینیم، ‫و بعد حرکت می‌کنیم.
‫جان داره باهوش‌تر از چیزی که ‫فکر می‌کردم عمل می‌کنه.
‫خب...
‫هر چی باشه، پسر منه.
‫کجاست؟
‫- کی؟ ‫- رابین هود.
‫کجا مخفی می‌شن؟
‫به من دروغ نگو. می‌دونم ‫شما جنگلبانان می‌تونید پیداش کنید.
‫دیدی که ‫همراه چه کسی هستم؟
‫عیار یه زن به مردی که ‫همراهشه سنجیده نمی‌شه.
‫این رو یه بار به من گفتی.
‫واقعاً؟
‫خب، اون قبل از این بود ‫که اون مرد
‫«ارل مارشال پمبروک» باشه.
‫تو پیش اون متفاوتی. ‫به شیوه‌ی خوبی.
‫اون شبیه هیچ مرد دیگه‌ای نیست ‫که تا حالا شناختم.
‫سعی نمی‌کنه من رو کوچیک بشماره.
‫نمی‌خواد این کار رو بکنه.
‫دوستش داری، نه؟
‫آره.
‫برات خوشحالم، پریسیلا.
‫باز هم داری ‫به راب فکر می‌کنی، نه؟
‫فکر می‌کردم تا الان ‫سراغ فرد بهتری رفته باشی.
‫کسی که کمتر غیرممکن باشه.
‫سعی می‌کنم.
‫فقط...
‫خب، دیشب، ناخواسته ‫به یادش افتادم.
‫ماریان!
‫فکر می‌کنی ‫زندگی با راب چه شکلیه؟
‫میوفتادن دنبالتون، ‫تا اون‌ور دنیا.
‫رویای تو اینه؟
‫که خودت رو برای مردی تباه کنی ‫که حتی نمی‌تونه خودش رو نجات بده؟
‫نه، البته که نه.
‫ماریان عزیزم.
‫هیچ چیزی اونچه رو که ‫راب بهش تبدیل شده تغییر نمی‌ده.
‫مردی که دوستش داشتی از دست رفته، ‫حتی بدتر...
‫محکوم به فناست.
‫می‌دونم.
‫و می‌پذیرمش.
‫بزرگِ خاندان گیم‌ول، سرورم.
‫درخواستی داره.
‫پس بشنویمش.
‫به دار آویختن بقیه ‫فقط آتشِ میان
‫ساکسون و نورمن رو شعله‌ور می‌کنه.
‫اگه مردی باید بمیره ‫برای اعمال راب...
‫بذارید فقط من باشم.
‫عملی فداکارانه و تحسین‌برانگیزه، ‫گیم‌ول، اما...
‫در نهایت بی‌معنی.
‫قانون باید اجرا بشه،
‫وگرنه این سرزمین به ‫هرج و مرج سابقش باز می‌گرده،
‫پیش از اونکه حکومت نورمن ‫نظم رو برقرار کنه.
‫اونچه شما نظم می‌نامید، سرورم، ‫چماقیه در دست...
‫خواص برای غارت ‫حق مادری ساکسون‌ها.
‫همون گلایه‌های تکراری.
‫تکراری نیست.
‫بلکه حقیقته، سرورم.
‫مالیات‌هایی که کمر ‫مردان درستکار رو می‌شکنه.
‫قوانینی که فقط ‫به ثروتمندان خدمت می‌کنند.
‫اگر ساکسونی نتونه بپردازه، ‫گرسنگی می‌کشه.
‫اگر مقاومت کنه، اعدام می‌شه.
‫تو از عدالت حرف می‌زنی، گیم‌ول.
‫عدالت؟
‫آیا عدالت بود ‫که «هیو لاکسلی» رو به دار آویخت؟
‫من سعی کردم به لاکسلی کمک کنم.
‫به اون مقامی ‫پرافتخار پیشنهاد دادم،
‫سرجنگلبان، ‫اون بهش پشت پا زد.
‫همون قانونی رو شکست ‫که سوگند خورده بود بهش خدمت کنه.
‫- اون تاوانش رو می‌دونست. ‫- اون مرد خوبی بود.
‫و با این حال یکی از خودتون ‫علیه‌ش شهادت داد.
‫یه ساکسون؟
‫«الوین»، جنگلبان.
‫حرف اون بود ‫که هیو لاکسلی رو محکوم کرد.
‫من این دردسرها رو ‫شروع نکردم، گیم‌ول.
‫در واقع، هر کاری ‫از دستم برمی‌اومد کردم تا جلوش رو بگیرم.
‫من دنبال صلح بودم.
‫اما مجبورم کردند.
‫پس حالا کارمون به اینجا کشیده.
‫رابین هود تقاص ‫جنایاتش رو پس میده،
‫درست مثل پدرش ‫قبل از اون.
‫طناب دار محکم‌تر میشه.
‫و دنیا به راه خودش ادامه می‌ده.
‫به جز برای کسانی که میان ‫من و اون پسر قرار بگیرند.
‫در موردت اشتباه فکر می‌کردم، ماریان.
‫فکر می‌کردم ‫زنی با جاه‌طلبی
‫دربار مردان قدرتمند رو ‫به باغ‌های خداوند ترجیح میده
‫من زیبایی رو ترجیح می‌دم، ‫هر جا پیداش کنم.
‫زیبایی چیز جالبیه، ‫نه؟
‫هم صبر می‌خواد ‫و هم کنترل.
‫کنترل؟
‫مگه زیبایی وقتی رها بشه ‫بهتر شکوفا نمی‌شه؟
‫خب، بستگی داره.
‫برخی چیزها اگه رها بشن ‫باشکوه می‌شن.
‫بقیه می‌شن علف هرز.
‫شاید این بارِ روی دوش ‫یه باغبانه،
‫که تفاوت رو بدونه.
‫متأسفانه، عالی‌جناب،
‫امروز من بیشتر حس ‫علف هرز دارم تا گل.
‫این، ماریان، ‫اولین چیزی‌ـه که
‫تا به حال درباره‌اش اشتباه کردی.
‫باغ‌های اینجا ‫باید باشکوه‌تر باشند.
‫مثل «فونتن‌بلو»، ‫تا حالا اونجا رفتی؟
‫یه روز می‌برمت.
‫البته، ‫اگه دست از غیب شدن برداری.
‫- غیب شدن؟ ‫- همیشه یه دلیلی پیدا می‌کنی
‫که از مجالس من فرار کنی،
‫درست قبل از اینکه ‫مجلس گرم بشه.
‫حضور مادرتون معمولاً ‫اوضاع رو پیچیده می‌کنه.
‫خب، اون همیشه اینجا نخواهد بود.
‫وقتی اون بره، ‫خیلی چیزها تغییر می‌کنه.
‫حاکمان جدید، اتحادهای جدید.
‫شاید حتی ‫روزی یه ملکه‌ی جدید.
‫یه ملکه‌ی جدید؟
‫چه کسی جرأت داره آرزوی ‫چنین چیزی رو کنه؟
‫این یه آرزو نیست، ماریان.
‫این یه امر اجتناب‌ناپذیره.
هر چیزی یه عمری داره
همینطور انسان‌ها
‫بگو ببینم، هیچ‌وقت آرزوی ‫چیزی بزرگتر رو نداری؟
‫فراتر از اونچه به تو داده شده؟
‫گاهی، بله.
‫البته که داری.
‫زنی مثل تو ساخته نشده ‫که فقط زنده باشه.
‫اون ساخته شده تا...
‫هر چی می‌خواد داشته باشه.
‫برای تو هم همینطوره، دوشیزه ماریان.
‫تنها کاری که باید بکنی...
‫اینه که لب تر کنی.
‫نفرین بر تو.
‫به خاطر تو، ‫ساکسون‌های خوب به دار آویخته می‌شن،
‫دایی‌ات هم میان اون‌هاست.
‫داری راجع به چی حرف می‌زنی؟
‫دایی‌ات و چهار نفر دیگه، ‫داروغه اون‌ها رو برد.
‫مجازات کاری که با ‫بارون واریک کردی.
‫و همه اون‌ها رو دار می‌زنن، ‫مگه اینکه خودت رو تسلیم کنی.
‫دایی من هیچ گناهی نداره.
‫اون هر کاری کرد...
‫تا طبق رسوم‌شون زندگی کنه.
‫به قوانین‌شون احترام گذاشت، ‫مالیاتش رو پرداخت کرد.
‫تنها پسرش رو به دربار فرستاد ‫و این پاداش اونه؟
‫خیانت... اعدام.
‫اگر معامله کنیم چی؟
‫در ازای جان گیم‌ول ‫طلا پیشنهاد بدیم؟
‫داروغه دست‌نشونده‌ی پادشاهه، ‫نه یه بازرگان.
‫تهش طلا رو به واریک برمی‌گردونه ‫و باز هم اون رو دار می‌زنه.
‫پس خودم رو تسلیم می‌کنم.
‫نه، نمی‌کنی.
‫اون مجبورت می‌کنه مرگ بقیه رو ‫تماشا کنی و بعد تو رو می‌کشه.
‫اون می‌خواد زهر چشم بگیره.
‫هیچ راه فراری نیست.
‫ما به ناتینگهام می‌تازیم ‫تا آزادشون کنیم.
‫یه نبرد، ‫زبانی که من می‌فهمم.
‫حمله به یه قلعه‌ی نورمن ‫خودکشیه.
‫قبلاً انجامش دادیم ‫و همه‌مون هنوز اینجاییم.
‫اون موقع نمی‌دونستند ‫ما داریم میایم.
‫خب، پیشنهاد تو چیه، تاک؟ ‫همینطور رهاشون کنیم تا بمیرند؟
‫نه، نه، پیشنهاد من این نیست.
‫اما اگه همینطوری برید...
‫همه‌تون می‌میرید.
‫تو، دایی‌ات، همه.
‫و تو راه ‫دیگه‌ای سراغ داری؟
‫ساکسون‌ها اون قلعه رو ساختند.
‫شرط می‌بندم اون قلعه رازهایی داره.
‫داره. روز اولی که ‫زندانی شدم،
‫هم‌سلولی‌ام یه سنگ‌تراش بود.
‫مدام درباره فرار ‫از یه درِ مخفی حرف می‌زد.
‫اون چیه؟
‫یه جور ورودی مخفی بود،
‫تا اونجا که من فهمیدم.
‫ساخته شده برای فرار یواشکی ‫هنگام محاصره.
‫راست میگه. به ظرافت پنهان شده ‫در امتداد دیوار شرقی،
‫نزدیک‌ترین جا به خط درختان.
‫اگر داروغه روزی بخواد فرار کنه، ‫از اونجا می‌ره.
‫حتی اگر وارد شیم،
‫باز هم نمی‌دونیم چی در انتظارمونه.
‫نه.
‫من تمام دالان‌ها رو بلدم.
‫تمام راه‌پله‌ها. ‫راهروهای خدمتکاران.
‫می‌تونم راهنمایی‌تون کنم.
‫مطمئنی؟
‫مطمئنم.
‫پس می‌ریم.
‫شبانه، سریع داخل و خارج می‌شیم.
‫قبل از اینکه داروغه بفهمه ‫سیاه‌چالش خالی شده.
‫قایم شدی؟
‫نه، دارم فکر می‌کنم.
‫دلم برات تنگ شده بود.
‫وقتی نبودی.
‫من رو با علاقه نگاه کردی.
‫ازم خوشت اومد؟
‫آره.
‫پس چرا رفتی؟
‫چرا در قلبت رو به روی من بستی؟
‫کار درستی نبود.
‫چرا؟
‫هنوز دوستش داری.
‫می‌تونم کاری کنم فراموشش کنی.
‫به نظر می‌رسه ‫راه رو اشتباه اومدی.
‫کمی دور از ناتینگهامه، به گمونم.
‫دنبال بال شرقی می‌گردم.
‫اقامتگاه ارل مارشال.
‫بال شرقی؟
‫فکر کنم در جنوب راحت‌تر باشی.
‫- جنوب؟ ‫- اقامتگاه خدمتکاران.
‫تو...
‫باید «سلین دو فیتزو» باشی،
‫خدمتکار ملکه.
‫همیشه دنباله‌روی الینوری، ‫اونطور که شنیدم.
‫از ناتینگهام، ‫خیلی چیزها می‌شنوی.
‫گمونم شایعات در چنین ‫محافل کوچکی سریع پخش می‌شن.
‫من شایعه‌پراکنی نمی‌کنم. ‫گوش می‌کنم.
‫این‌طوری حرف‌های معنادار رو
‫از بی‌معنی تشخیص می‌دم.
‫و با این حال، به نظر می‌رسه،
‫هنوز راهت رو پیدا نکردی.
‫شاید به حرف آدم‌های اشتباهی گوش دادی.
،شاید زیادی مطمئن حرف می‌زنی
با اینکه چیز زیادی نمی‌دونی
‫نقصی رایج ‫میان کسانی که خدمت می‌کنند.
‫از اقامتت لذت ببر، ‫بانو پریسیلا.
‫بالأخره می‌فهمی ‫به کجا تعلق داری.
‫قصر روش خاصی داره برای دسته‌بندی آدم‌ها
‫در جایگاه مناسب‌شون.
‫کشیش‌ها میگن...
‫بادِ شتابان نفسِ خداست.
‫خب، ‫ساکسون‌ها میگن فقط باده.
‫آشفته‌ای.
‫کاری که لازمه رو می‌کنیم.
‫با این حال، کار سختیه.
‫بله.
‫حمله به یه قلعه‌ی نورمن ‫حمله‌ی جسورانه‌ایـه.
‫اونقدر جسورانه، که در واقع، ‫ممکنه حتی...
‫به گوش پادشاه ‫در فرانسه هم برسه.
‫با جان کوچولو حرف زدی؟
‫فقط چون تو داری ‫چیزی رو از من پنهان می‌کنی.
‫فهمیدنش سخت نبود.
‫داری همه رو ‫به سمت خطر می‌بری.
‫شاید حتی مرگ.
‫می‌دونی چرا؟
‫برای نجات بزرگان‌مون.
‫دایی‌ام هم میان اون‌هاست.
‫می‌خوای به قرارت ‫با ملکه عمل کنی؟
‫این هیچ ربطی به اون نداره.
‫اینقدر مطمئنی؟
‫از تمام دروغ‌هایی ‫که یه مرد می‌تونه بگه،
‫هیچ‌کدوم خطرناک‌تر از دروغی نیست ‫که به خودش میگه.
‫داری پیچیده‌اش می‌کنی، تاک.
‫من امشب می‌جنگم ‫چون یه نفر باید بجنگه.
‫وگرنه، مردان بی‌گناه می‌میرند.
‫همه آماده‌اند، راب.
‫سریع حرکت می‌کنیم، بی‌صدا،
‫متوقف نمی‌شیم ‫تا وقتی مردم‌مون آزاد بشن.
‫بریم چندتا نورمن بکشیم.
‫و چند ساکسون هم نجات بدیم، ‫به امید خدا.
‫نگهبان، نگهبان، نگهبان، نگهبان...
‫مطمئنی ‫می‌تونی پیداش کنی؟
‫قبلاً پیدا کردم.
‫خیلی‌خب، تو راهت رو ‫به سمت اصطبل باز کن
‫و اسب‌ها رو آزاد کن. ‫به سمت سیاه‌چال‌ها، میلانژ.
‫راب...
‫نمیر.
‫- به راست. ‫- راب!
‫دایی!
‫نباید میومدی.
‫پس کی تو رو از طناب دار ‫نجات می‌داد، پیرمرد؟
‫راب.
‫خدا حفظت کنه، پسرم.
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب.
‫ما برای خودمون دقیقه‌ای وقت خریدیم، ‫نه ساعتی،
‫- پس هدرش ندیم. ‫- از این طرف.
‫- نگهبان‌ها... ‫- می‌تونیم از این راه بریم.
‫- مستقیم برید. ‫- چی؟
‫- همه برید داخل. ‫- بزرگان رو ببرید.
واینستید، برید
‫رد شید، مستقیم رد شید، ‫مستقیم از اونجا.
‫رابین هود، به گمونم.
‫واقعاً فکر کردی می‌تونی ‫به این سادگی یواشکی وارد شی؟
‫گمونم همین فکر رو کردم.
‫در بهترین حالت، نصفِ مردی هستی ‫که پدرت بود.
‫هنوز فقط یه پسربچه‌ای.
‫جان.
‫همه رو از در جلو ببر بیرون، ‫من حواس داروغه رو پرت می‌کنم.
بکُشیدشون
‫حالا.
‫هنری، برو بیرون!
‫دارن میان!
‫نه، نه، ‫نه، نه، نه، نه...
‫- نه... نه... نه. ‫- نه، برید.
‫برید!
‫لاکسلی!
‫خیلی‌خب، اسب‌ها.
‫این دزدی حساب نمی‌شه.
‫فکر کردی کجا ‫می‌تونی فرار کنی؟
‫من فرار نمی‌کنم، داروغه.
‫من اومدم سراغ تو.
‫عجله کنید، افراد!
‫تموم شد، لاکسلی.
‫کاری رو بکن که پدرت نتونست.
‫به جنایاتت اعتراف کن.
‫تاوانش رو بده.
‫امروز نه!
‫پس مثل پدرت می‌میری،
‫تنها، شکست‌خورده، ‫و از یاد رفته.
‫بگیریدش!
‫- می‌پریم! ‫- چی؟!
‫آماده‌ای؟
‫راب! سوار شو!
‫دایی، سوار شو!
‫- جان! ‫- زود باش، زود باش!
‫باید همین الان بریم!
‫سوار شید!
‫- سوار شو! سوار شو! ‫- نه! نه!
‫- برو، تاک، برو! ‫- نمی‌تونیم هنری رو جا بذاریم.
‫برو!
‫هیچ اثری ازشون نیست.
‫مثل ارواح در جنگل ‫ناپدید شدند.
‫بد شد.
‫اگر هود همین‌جا می‌مرد ‫کار تمیزتر بود.
‫و بقیه؟
‫یاغی‌ها آزادشون کردند.
‫- همه‌شون رو؟ ‫- تک‌تک‌شون رو.
‫خوبه.
‫حالا در اردوگاه رابین هود ‫چشم و گوش دارم.
از ناتینگهام نمایش‌خانه‌ی دیدنی‌تریه، مگه نه؟
‫و با این حال به نظرم تمام بازیگران ‫عین هم هستند.
‫نظرت راجع به اون‌ها چیه؟
‫حقیرند.
‫پس گمونم عادلانه‌ست ‫جایگاهشون رو به یادشون بیاری.
‫و چطور باید این کار رو کرد، ‫سرورم؟
‫تو بانو پریسیلا ‫از ناتینگهام هستی.
‫دخترِ داروغه‌ی ناتینگهام.
‫دخترخوانده‌ی پادشاه.
‫و همراه ‫ارل مارشال پمبروک هستی.
‫بذار تو رو ببینند.
‫گِل... و کرم‌ها.
‫بدون خاطره، بدون معنی.
‫فقط مُرده و رفته.
‫اون بیهوده نمرد، رالف.
‫اون در حال جنگیدن برای ‫چیزی که ارزش داشت مُرد.
‫نباید او رو جا می‌ذاشتیم.
‫مجبور بودیم.
‫این وداع نیست.
‫این احترام به هنری نیست.
‫این نمایشه.
‫دود و تشریفات.
‫حالا می‌دونم ‫چه حسی داری، راب.
‫حالا می‌فهمم.
‫می‌فهمم چرا تو اینجوری هستی.
‫منم همونی رو می‌خوام که تو می‌خوای.
‫من خون می‌خوام.
‫عالی‌جناب، ‫ارل مارشال پمبروک،
‫و بانو پریسیلا از ناتینگهام
‫اکنون مراسم رو با حضورشون مفتخر می‌کنند.
‫ایستادن در حاشیه‌ی زندگی ‫برازنده‌ی تو نیست، ماریان.
‫بیا، همراهیم کن.
‫مطمئناً افراد ‫دیگه‌ای اینجا هستند
‫که بیشتر سزاوار ‫توجه عالی‌جناب باشند.
‫با این حال من مقابل تو ایستاده‌ام، ‫نه اون‌ها.
‫اگر شاهزاده‌ای من رو به جشن دعوت کنه،
‫من کی باشم که رد کنم؟
‫«تمام پیروزی‌هات در خارج
‫هیچ ارزشی نخواهد داشت
‫اگر بیش از این معطل کنی.
‫انگلستان منتظره.
‫اما دشمنانت بیکار ننشسته‌اند.
‫تاج فقط پوشیدنی نیست، ریچارد،
‫باید از اون محافظت و دفاع بشه.
‫در غیاب تو، مردان حقیر ‫چشم بهش دوخته‌اند.
‫حتی همین حالا، کسانی هستند ‫که اسم تو رو کمتر زمزمه می‌کنند
‫و اسم جان رو بیشتر.
‫باید بازگردی.
‫اگه بازنگردی...
به خودت میای و می‌بینی که
صرفاً پادشاه خاطرات دور و پیروزی‌های بی‌ارزش هستی
،از طرف النور، ملکه‌ی انگلستان «به لطف خدا
‫گفتم که می‌سوزه.
‫باید مدتی با اون سر کنی ‫تا خوب بشه.
‫با بدتر از این سر کردم.
‫اشتباه می‌کردم.
‫تو اینجا یه چیزی ساختی.
‫یه خانه، یه آرمان.
‫جایی که ساکسون‌ها و طردشدگان
‫می‌تونند کنار هم بایستند.
‫وقتی گفتم بری، ‫این رو نمی‌فهمیدم.
‫حالا می‌فهمم.
‫چیز دیگه‌ای هم هست.
‫داروغه با من ‫درباره‌ی مرگ پدرت حرف زد.
‫حقیقت تلخی رو به من گفت.
‫یه ساکسون بود ‫که به اون خیانت کرد.
‫یه ساکسون؟
‫کی؟
‫الوین.
‫تو شبی که پدرم محکوم شد ‫در قلعه بودی.
‫- آره. ‫- کی اونجا بود؟
‫ام، فقط...
‫داروغه، اسقف،
‫ارل هانتینگدون...
‫و یه مرد دیگه.
‫یه جنگلبان، فکر کنم.
‫- شنل داشت؟ ‫- قدبلند بود؟
‫- موهاش قرمز بود؟ ‫- آره.
‫تو، اون رو بگیر!
‫نه! نه!
‫نه، راب، نه! نه! بس کن!
‫دیوانه شده، کمکم کنید!
‫راب، چی کار می‌کنی؟
‫دیوانه شده، کمک...
‫این مرد علیه پدرم ‫توطئه کرد
‫با داروغه‌ی ناتینگهام.
‫اون با خیانتش ‫پدرم رو به کشتن داد،
‫و حالا سزای ‫عملش رو می‌بینه.
‫- صبر کن، راب، خواهش می‌کنم... ‫- انکارش کن!
‫نمی‌خواستم ‫این‌طور بشه!
‫نمی‌دونستم ‫اون رو دار می‌زنند!
‫از کجا باید می‌دونستم؟
‫نورمن‌ها...
‫اون‌ها مردانی مثل تو رو مسموم می‌کنند...
‫تا علیه خودی‌ها بشورونند،
‫تا از تاج و تخت‌شون محافظت کنند،
‫قدرتشون، طلاشون.
‫تو به اون‌ها اجازه دادی.
‫تو به همه‌ی ما خیانت کردی.
‫رابرت.
‫خودش باعث این شد.
‫این سزای خیانته.