.
[خانواده‌ای از جنس جاسوس]
اتوبوس‌ربایی؟ [مأموریت 44: سیرک قرمز]
‫بله. ظاهراً اتوبوس‌های کلاس 3، 4، 5 ‫و 6 مورد حمله قرار گرفتن.
‫و به ماشین اسکورتِ آقای "گرین" ‫هم شلیک شده.
‫به پلیس خبر دادیم؟
‫بله، همین الان گزارش دادیم.
‫چون هنوز انگیزه‌شون رو نمی‌دونیم
‫و نمی‌خوایم بی‌جهت هرج‌ومرج درست کنیم،
‫به ما گفتن فعلاً دست نگه داریم و ‫با والدین و سرپرست‌ها تماس نگیریم.
‫من خودم شخصاً به مدیر مدرسه خبر میدم.
‫هرکس که وقتش آزاده بره و به هر شکلی ‫که می‌تونه به پلیس کمک کنه.
‫حواستون باشه بقیه دانش‌آموزها یا خبرنگارها ‫از ماجرا بویی نبرن.
‫مفهوم شد.
‫- نجاتم بدید، نجاتم بدید، نجاتم بدید. ‫- نه، نه، نه، نه! - مامان، بابا...
‫- چه خبر شده؟ این‌ها کی‌ان؟ ‫- چرا داره اینطوری می‌شه؟
‫اون شلیک کرد...
‫- پس محافظ‌ها چه غلطی می‌کنن؟ یه کاری کنید دیگه! !آنیا، حالت خوبه؟ طاقت بیار -
‫کمکم کنید.
‫لعنتی!
‫همگی آروم باشید!
‫چیزی نیست. مطمئنم یکی میاد ‫نجاتمون میده.
‫والدین خیلی از شماها آدم‌های ‫بسیار مهمی هستن،
‫تازه بابای منم توی فرماندهی ارتشه!
‫مطمئنم ارتش همین الان تو راهه!
‫خفه شو بچه.
‫ای‌وای! خیلی ببخشید!
‫راست می‌گه. چیزیمون نمی‌شه.
‫آره.
‫حالا آروم شدید؟
‫کارت درسته.
‫ما خوب می‌دونیم که همه‌تون بچه‌های ‫یه سری آدم‌های کله‌گنده هستید.
‫مگه نه، پسرِ سرگرد "واتکینز"؟
‫اونم دخترِ نایب‌رئیس "گارنت".
‫پسرِ یکی از مدیران اجرایی بانک مرکزی.
‫دخترِ مدیرعامل شرکت "بلک‌بل".
‫و پسرِ رئیس "دزموند".
‫دانش‌آموزان کالجِ باکلاسِ "ایدن" ‫گل سرسبدِ جامعه هستن.
‫همه‌تون لای پر قو بزرگ شدید،
‫و مطمئنم با نهایتِ عشق و مراقبت ‫پرورشتون دادن.
‫و دقیقاً به همین خاطره که همه‌تون ‫گروگان‌های باارزشی هستید.
‫ما با دولت مذاکره می‌کنیم ‫و از جونِ شما به عنوان سپر استفاده می‌کنیم.
‫تا زمانی که به خواسته‌های ما تن بدن،
‫هیچ‌کدومتون نمی‌میرید ‫و همه‌تون می‌تونید برگردید خونه
‫تا شام‌های گرون‌قیمت‌تون رو کوفت کنید.
‫فقط همون‌جا بشینید و از ترس بلرزید و دعا کنید که مامان و باباهاتون
‫از قدرتشون استفاده کنن تا این اتفاق بیفته.
‫خب معلومه! قطعاً بابا یه فکری ‫به حال این قضیه می‌کنه!
‫بابا... مامان!
‫یه مشکلی پیش اومده، مدیر!
‫گزارش رسیده که اتوبوس‌های دانش‌آموزان ‫کالج ایدن رو دزدیدن!
‫چی؟ این دیگه کار پلیسه.
‫خب... آنیای کوچولو و دامیان دزموند ‫هم توی اتوبوس هستن.
‫به کانال رادیویی پلیس وصلی؟
‫دارن ایست بازرسی می‌ذارن،
‫ولی هنوز اتوبوس‌ها رو پیدا نکردن.
‫باید "توایلایت" رو بفرستیم به محل؟
‫نمی‌تونیم.
‫اون الان تو منطقه "بایان" ‫مشغول یه مأموریت مخفیه.
‫نمی‌تونه فوراً برگرده.
‫فعلاً تا می‌تونی اطلاعات جمع کن،
‫ما هم در خفا ‫از پلیس حمایت می‌کنیم.
‫اطاعت!
‫هی، این اتوبوس اصلاً داره کجا میره؟
‫اگه ندونن ما کجاییم که هیچ‌کس ‫نمی‌تونه نجاتمون بده.
‫باید پنجره‌ها رو باز کنیم ‫و داد بزنیم "کمک"؟
‫خُلی چیزی هستی؟ اینطوری که تیربارونمون می‌کنن.
‫به محض اینکه برسیم به مقصد، ‫همه‌مون رو می‌کشن.
‫بسه! این حرف رو نزن!
‫هوم... باید یه جوری به آدم‌های بیرون بگیم ‫که داریم کجا می‌ریم.
‫اگه بتونم ذهن آدم‌بدها رو بخونم...
‫- اگه تا ساعت یازده با ماشین دوم تماس نگیرن... ‫- اول، آزادی رفقامون رو درخواست می‌کنیم. همه‌چی از اونجا شروع می‌شه.
‫- اون‌ها باید بتونن فوراً حرکت کنن. ‫- تا اینجا که همه‌چی خوب پیش رفته، فعلاً می‌تونیم استراحت کنیم.
‫- اگه کلک همه این توله‌ها رو بکنیم، پیام‌مون حسابی شنیده می‌شه. ‫- یعنی شورا چه تصمیمی می‌گیره؟ بسته به جواب اون‌ها...
‫ولی اگه اون کار رو بکنیم...
‫امیدوارم "بیلی" اینجا جوگیر نشه ‫و زیاده‌روی نکنه.
‫آخ! آنیا واقعاً دستشویی داره!
‫نمی‌دونم داریم کجا می‌ریم، ولی اگه عجله نکنیم، ‫آنیا تو دردسر بزرگی میفته!
‫صبر کن آنیا!
‫گفتم دهنت رو ببند!
‫دلت می‌خواد بمیری؟
‫مجبوری یه مدت نگه‌ش داری.
‫اصلاً حوصله این رو ندارم که این بچه‌ها ‫خودشون رو خیس کنن.
‫حدود 30 دقیقه دیگه می‌رسیم ‫به "پارک قصر پاپیه".
‫اگه همین‌طوری بی‌دردسر از ‫جاده 1 بریم،
‫از منطقه "ساوت‌لیک" رد می‌شیم و...
‫پارک قصر پاپیه...
‫هان؟
‫این اتوبوس داره میره جایی ‫به اسم "پارک پاپیه".
‫ها؟ اونجا کجاست؟ ‫تو از کجا می‌دونی آنیا؟!
‫واقعاً؟!
‫آه، ام...
‫خب، چیزه... لب‌خونی کردم!
‫فوق‌العاده‌ست آنیا! ‫نمی‌دونستم همچین هنری داری!
‫من از کارتون‌های جاسوسیم یاد گرفتم.
‫به‌هرحال، گفتن دارن میرن اونجا... ‫احتمالاً.
‫پس اگه بتونیم یه جوری به آدم‌های بیرون خبر بدیم، ‫میان کمک‌مون.
‫هوم، چی کار کنیم؟
‫با بدنمون حروف الفبا بسازیم ‫و به عابرها نشون بدیم؟
‫مطمئنم اگه همچین کاری کنیم بهمون شلیک می‌کنن
‫هوم...
‫نچ نچ نچ.
‫جاسوس‌ها کدهای مخفی رو روی میکروفیلم می‌نویسن ‫و یواشکی این‌ور اون‌ور شهر قایمش می‌کنن.
‫آها. پس می‌نویسیمش روی یه تیکه کاغذ ‫و می‌اندازیمش بیرون.
‫تادا!
‫الان لازم نبود از کد مخفی استفاده کنی آنیا.
‫این کد مخفی نیست. ‫دست‌خط آنیا کلاً داغونه.
‫تو بنویس "بکی".
‫باشه.
‫می‌دونم. کُدِ "کمک اضطراری" ‫خانواده بلک‌بل رو هم اضافه می‌کنم.
‫کارت دانش‌آموزیم رو هم می‌چسبونم بهش ‫تا کسی فکر نکنه آشغاله.
‫می‌ذارمش تو این قوطی تا وقتی افتاد ‫یکی متوجه بشه.
‫شماها چه نقشه‌ای دارید می‌کشید؟
‫اگه دست از پا خطا کنید ‫خودتون رو به کشتن می‌دید!
‫[اصلاً خونده نمی‌شه]
‫ما می‌دونیم آدم‌بدها کجا میرن، ‫پس باید به ناجی‌هامون خبر بدیم!
‫این تنها امیدمونه!
‫من حواسشون رو پرت می‌کنم، همون موقع انجامش بدید
‫هی، می‌خوای چه غلطی کنی؟
‫ارباب دامیان؟
‫بسپریدش به من. بهترین نقشه مخفی رو دارم.
‫الان شلوارم رو خراب می‌کنم... همین الان!
‫باشه، پس اینم در سطح آنیاست.
‫نگاه کنید! وقتی دل‌پیچه می‌گیرم، ‫مژه‌هام اینطوری می‌پره!
‫می‌بینید؟ اینجا اینطوری...
‫از کی تا حالا ایدن پر از احمق شده؟
‫وای نه! باید همین الان اقدام کنیم!
‫آنیا!
‫آره. طلوعِ...
‫امید!
‫هی، الان چی کار کردی؟
‫چیزی پرت کردی بیرون؟!
‫واقعاً که! آشغال پرت کردن از ماشین؟
‫تو اون مدرسه چی یاد این بچه‌ها میدن؟
‫هی، این کارت دانش‌آموزیِ کالج ایدنه.
‫صبر کن ببینم...
‫هی! این... [درخواست کمک]
،نجاتمون بدید! اتوبوس ما دزدیده شده] [!هرکس این رو پیدا کرد، به پلیس خبر بده
‫هی!
‫دست نزنید.
‫اون یه بمبه.
‫دفعه بعد که دست از پا خطا کنید،
‫کله‌تون رو می‌پرونه.
‫اگه کس دیگه‌ای غلط اضافه کنه، ‫این منفجر می‌شه.
‫اگه سعی کنید فرار کنید، منفجر می‌شه.
‫و البته،
‫اگه سعی کنید به زور بازش کنید، ‫بلافاصله می‌ترکه.
‫شیرفهم شد توله‌ها؟
‫زندگیِ این همکلاسیِ کوچولوتون
‫بسته به رفتارِ همه‌ی شما، ‫ممکنه تو یک ثانیه خاموش بشه.
‫طبق اطلاعاتِ صنایع سنگین "بلک‌بل"،
‫چندین مجرم توی این کار دست دارن.
‫احتمالاً می‌تونیم فرض کنیم ‫که از اعضای "سیرک قرمز" هستن.
‫اتوبوس‌ها در حال حاضر تو جاده 1 ‫دارن میرن سمت شمال، به طرف پارک پاپیه.
‫برام مهم نیست چند تا تلفات بدیم ‫و آبروی پلیس بره،
‫یا خبرنگارها شلوغش کنن...
‫اولویتِ سرویس امنیت کشور ‫سرکوبِ هدفه.
‫ما وجود هیچ گروه مقاومت و شورشی‌ای ‫رو تو کشورمون تحمل نمی‌کنیم.
‫روی همه‌چی سرپوش بذارید. ‫هم آدم‌ها و هم اطلاعات.
‫ستوان!
‫شنیدم اتوبوسِ اون دختره خنگِ قلاده‌به‌دست ‫رو دزدیدن!
‫هی، کی این رو بهش گفته؟
‫شما نباید در صحنه حاضر بشید
‫چون بچه خواهرتون قیافه‌ی شما رو می‌شناسه.
‫به شهرداری هم گزارش ندید.
‫بله قربان.
‫درسته.
‫اصلاً برام مهم نیست چه بلایی ‫سر دخترِ اون "لویدی" میاد.
‫راستش اگه شرش کم بشه ‫خیلی هم خوشحال می‌شم.
‫مطمئنم خواهرم هم ترجیح میده...
‫نه...
‫ستوان! ستوان!
‫همون‌جا بمونید!
‫کد 8814! کد 8814!
‫دخترم دزدیده شده، ‫و جونش در خطرِ فوریه!
‫همگی گوش کنید!
‫هر چی جت جنگی و تانک تو انبار ‫"بلک‌بل" داریم بفرستید
‫توی جاده 1 و دخترم رو برگردونید! ‫مطمئن بشید که دخترم سالمه!
‫برام مهم نیست حتی اگه مجبور شید ‫کل اون منطقه رو به آتیش بکشید!
‫می‌خواید خانم کوچولو رو به کشتن بدید؟!
‫آخه مارتا! "بکی" عزیزدردونه‌ی من...
‫احساستون رو درک می‌کنم، ولی این کار ‫فقط آدم‌رباها رو تحریک می‌کنه.
‫بذارید منطقی با این قضیه برخورد کنیم.
‫من هم میرم به محل حادثه.
‫خانم کوچولو...
‫خواهش می‌کنم سالم باش.
‫یه... بمب؟
‫کله‌ی آنیا... قراره تیکه‌پاره بشه.
‫وای نه...
‫نه... آنیا. این نمی‌تونه واقعی باشه.
‫معلومه که واقعی نیست.
‫هان؟!
‫اون فقط یه چیز الکیه ‫که باروت و هیچی توش نیست،
‫ولی برای گول زدن این بچه‌ها کافیه.
‫اگه نمی‌خوای بمیری ‫بهتره سر جات بشینی.
‫اگه باز بخواد شلوغ‌کاری کنه، ‫دیگه چاره‌ای برام نمی‌ذاره.
‫آخیش... یه لحظه ترسوندیم‌ها.
‫پسر... حالا که خیالم راحت شد گشنه‌م شد.
‫هان؟! آنیا... عجب اعصاب فولادینی داری!
‫جدی می‌گه؟ دیوونه شده؟!
‫چطور ممکنه بمب به گردنش باشه ‫و همچین قیافه احمقانه‌ای بگیره؟!
‫صبر کن، اون که همیشه قیافه‌ش احمقانه‌ست.
‫اه، من دارم چی بلغور می‌کنم؟!
‫آروم باش!
‫نکنه واقعاً آدم خفنیه؟
‫نکنه یه آدمکش بزرگش کرده یا همچین چیزی؟!
‫شما فوق‌العاده‌اید، خانم آنیا!
‫خیلی کارت درسته! ‫حتماً به پدرم معرفیت می‌کنم!
‫هه.
‫دیوونه‌ست!
‫نه، نه، نه!
‫- افتضاحه! ‫- چش شده؟ خنگه مگه؟
‫- نمی‌خوام بمیرم! نمی‌خوام بمیرم! ‫- مسخره‌بازی رو تموم کن، احمقِ بی‌شعور!
‫- داری چه غلطی می‌کنی؟! ‫- اگه می‌خوای بمیری، ما رو با خودت به کشتن نده!
‫خوبی آنیا؟!
‫نه، فقط داره فیلم میاد که مثلاً نترسیده.
‫معلومه که فیلمشه.
‫حتماً می‌خواد کاری کنه که بقیه نترسن...
‫بازم تو.
‫دلت می‌خواد کله‌ی اون دختره بپره؟
‫ببندش به من.
‫هوم؟
‫اون بمب رو. ببندش به گردن من!
‫من پسرِ رئیس "دزموند"، ‫رهبرِ حزبِ وحدت ملی هستم!
‫تو کلاسمون هم خیلی معروفم، ‫پس بهترین گروگان برات منم!
‫ببندش به من!
‫معروف؟
‫دارید چی می‌گید، ارباب دامیان؟!
‫همین که گفتم!
‫من دامیان، مردی از خاندان دزموند هستم!
‫یه روزی سیاستمدار می‌شم ‫و از این کشور محافظت می‌کنم!
‫پدر هم زمان جنگ با همه جور ‫دشمنی جنگیده!
‫من... منم می‌تونم!
‫پسر دوم...
‫جیگر داری بچه.
‫به این اراده‌ت احترام می‌ذارم...
‫و به تو هم یکی می‌بندم.
‫ها؟
‫فلسفه ما "برابری" هستش.
‫ا-ا-ارباب دامیان!
‫آخی، ست شدیم!
‫جدی؟! تو خیلی...
‫لعنتی!
‫چرا خواستم جای این خنگول رو بگیرم؟!
‫گندش بزنن، گندش بزنن، گندش بزنن!
‫نه، آروم باش. درسته.
‫وقتی اون بالا باشی، باید به شهروندان ‫به طور مساوی کمک کنی.
‫حتی باید به احمق‌هایی مثل اینم کمک کنی.
‫مطمئنم پدر هم با همچین ‫سختی‌هایی روبه‌رو شده.
‫کارم اشتباه نیست.
‫صبر کن... هر چی منطقی‌تر ‫بهش فکر می‌کنم...
‫قراره بمیرم؟
‫بسته به حال‌وهوای این یارو، ‫ممکنه کله‌م بپره هوا؟
‫مطمئنم اگه کله نداشته باشم ‫نمی‌تونم سیاستمدار بشم، نه؟
‫دیگه نمی‌تونم درس بخونم یا فوتبال ‫بازی کنم، نه؟
‫بدبخت شدم...
‫الان واقعاً شلوارم رو خیس می‌کنم.
‫می‌ترسم. نمی‌خوام بمیرم.
‫پدر، مادر...
‫آروم باش، آروم باش. گریه نکن، من...
‫می‌ترسم.
‫عیبی نداره.
‫نترس.
‫گفت بمب‌ها الکیه. نگران نباش.
‫چه مدرکی داری...
‫تازه، من نترسیدم!
‫بعضی‌ وقت‌ها چقدر بزرگونه رفتار می‌کنی آنیا.
‫بزرگونه! هه.
‫ای‌وای!
‫احمق! تو یه احمقی!
‫راست می‌گه! یه ابر خنگولی آنیا!
‫اگه اون بترکه چی؟!
‫- نه! ‫- جداً که! آنیا، تو یه خنگِ تمام‌عیاری!
‫قسم می‌خورم اگه بمیرم میام به خوابت!
‫هان؟ زنده‌ایم؟
‫ک... کله‌م! هنوز کله‌م سر جاشه؟!
‫وادیم!
‫گیرمون انداختن...
‫از نوار میخ‌دار استفاده کردن.
‫آقایون پلیس!
‫پلیس شهر برلینت!
‫پلیس؟
‫واقعاً؟
‫پلیس! اومدن نجاتمون بدن!
‫- ایول! نجات پیدا کردیم! ‫- می‌تونیم بریم خونه!
‫صدای شلیک؟
‫تکون نخورید! تا 5 ثانیه دیگه ‫برگردید سر جاتون!
‫وگرنه همه‌تون رو آبکش می‌کنم!
‫لعنتی! چطوری تونستن ‫جلوتر از ما باشن؟!
‫کارِ این‌ها بود؟
‫نه. امکان نداره می‌دونستن ‫داریم کجا می‌ریم.
‫پلیس برلینت!
‫خطاب به مظنونین داخل اتوبوس!
‫ما می‌دونیم که اتوبوس‌های کالج ایدن ‫رو تسخیر کردید!
‫سلاحتون رو بندازید زمین و فوراً تسلیم بشید!
‫می‌تونیم محاصره رو بشکنیم؟
‫نه، با این لاستیک‌ها نمی‌شه.
‫لعنتی...
‫بیلی!
‫سرویس امنیت کشور داره ‫از اون سمت میاد!
‫اه. اون‌ها قطعاً از اون دسته آدم‌هایی نیستن ‫که واسه‌شون مهم باشه گروگان داریم یا نه.
‫هی، شما بچه‌ها.
‫با این‌ها پنجره‌ها رو بپوشونید.
‫خوب بپوشونید.
‫اگه درز ببینم، مُردید!
‫دارن پنجره‌های اتوبوس رو سیاه می‌کنن!
‫نمی‌تونیم داخل رو ببینیم!
‫اه... دیگه نمی‌تونیم از تک‌تیرانداز ‫استفاده کنیم.
‫این مقاومت بیهوده رو تموم کنید ‫و فوراً تسلیم بشید!
‫هی، نگاه کن! در داره...
‫اون چیه؟
‫یه بمب؟
‫اگه جرأت دارید به ما صدمه بزنید!
‫تمام دانش‌آموزان این اتوبوس و اون یکی اتوبوس ‫رو با خودمون به درک می‌فرستیم!
‫دنبال چی هستید؟!
‫ما دو تا درخواست داریم.
‫اول، آزادی هفده نفر از رفقای ‫"سیرک قرمز" ما
‫که الان توی زندان هستن.
‫دوم، اجازه عبور امن برای ما و تمام اون‌ها ‫به کشور "نورتیکا".
‫ما در ازای هر رفیقی که آزاد کنید، ‫پنج تا دانش‌آموز رو آزاد می‌کنیم.
‫یه هواپیما توی فرودگاه "برومبالو" ‫برامون آماده می‌کنید
‫و همه‌مون رو تا اونجا اسکورت می‌کنید.
‫بیاید همکاری کنیم تا مطمئن بشیم ‫این قضیه با خونریزی تموم نمی‌شه.
‫صبر کن! حرفمون تموم نشده...
‫لعنتی. چی کار کنیم؟
‫بکشید عقب.
‫می‌تونم بپرسم سرویس امنیت کشور ‫اینجا چی کار می‌کنه؟
‫اون مظنونین تحت صلاحیت قانونی ما هستن.
‫ما با تروریست‌ها مذاکره نمی‌کنیم.
‫بذارید برای حمله آماده بشیم.
‫هی! نمی‌ذارم همچین کاری کنید!
‫امنیت گروگان‌ها اولویت اوله!
‫همون‌طور که شما پلیس‌ها وظیفه دارید ‫از شهروندان محافظت کنید،
‫سرویس امنیت کشور هم وظیفه داره ‫از این کشور محافظت کنه.
‫اگه جلوی تروریسم کوتاه بیایم، ‫داریم غرب رو پررو می‌کنیم.
‫حاضری جونِ تمام مردم اوستانیا رو ‫به خاطر چند تا شهروند به خطر بندازی؟
‫به خاطر چند تا شهروند...؟
‫به ما دستور دادن صبر کنیم! ‫نمی‌ذاریم هر کاری دلتون خواست بکنید!
‫هوم.
‫اگه امید بستید که مذاکره با اون‌ها ‫فایده‌ای داره، بیهوده‌ست.
‫بیشتر رفقاشون که تو زندانن، ‫اصلاً دیگه زنده نیستن.
‫بی‌خیال بیلی! باید سرسخت‌تر باشی!
‫بهشون بگو اگه تا غروب آفتاب همکاری نکنن،
‫شروع می‌کنیم دانش‌آموزها رو یکی‌یکی می‌کشیم! ‫یا یه همچین چیزی!
‫اگه بهشون محدودیت زمانی بدیم،
‫این بهونه رو دستشون میده که سرویس امنیت کشور بریزه تو اتوبوس
‫بیا وقت بخریم و صبر کنیم تا والدین این بچه‌ها به دولت فشار بیارن
‫حالتون خوبه، ارباب دامیان؟
‫باورم نمی‌شه همه اون آبروریزی رو دیدن.
‫اگه این قضیه باعث بشه ‫برای پدر دردسر درست بشه...
‫لعنتی. باید یه کاری بکنم.
‫چی داری می‌گی، ‫پسرِ رئیس دزموند، دامیان؟
‫اینکه تونستی تو اون وضعیت خونسردیت رو حفظ کنی ‫خودش دستاورد بزرگیه!
‫حالا، بیاید صبر کنیم تا بزرگ‌ترها نجاتمون بدن.
‫ما فقط بچه‌ایم! کاری از دستمون برنمیاد!
‫هیچ خجالتی نداره که یکی دیگه ازمون محافظت کنه.
‫راست می‌گه، ارباب دامیان!
‫حتی والدین منم تا حدی قابل اطمینان هستن!
‫جداً یه پیرمرد درونت زندگی می‌کنه.
‫چقدر بی‌ادبی!
‫بله، ظاهراً قضیه همینه.
‫اتوبوسی که آنیای کوچولو توش بوده ‫توسط پلیس تو جاده 1 متوقف شده.
‫ولی چون نمی‌دونیم اون یکی اتوبوس کجاست، ‫دستمون بسته‌ست.
‫راجع‌ به اون.
‫"کباب" می‌گه یه اتوبوس با همین مشخصات رو دیده ‫که توی جاده 113 داره میره سمت جنوب.
‫مطمئنه؟
‫گفت به نظرش مشکوک بوده چون ‫هیچ خط اتوبوس مدرسه‌ای از اون جاده رد نمی‌شه.
‫مفهوم شد. این اطلاعات رو ‫به پلیس درز میدم.
‫رئیس!
‫کالج ایدن الان یه گزارش ناشناس راجع به ‫اتوبوس‌ربایی به پلیس داد!
‫یه اتوبوس که احتمالاً بچه‌های کلاس 5 و 6 ‫توش هستن
‫توی منطقه "دم‌فارست" دیده شده.
‫لطفاً اجازه بدید من اون سرنخ رو پیگیری کنم!
‫من مخبرهای زیادی تو اون منطقه می‌شناسم!
‫درسته. یه اتوبوس مدرسه کالج ایدن.
‫اگه از اینجا رد شده باشه، حتماً داشته ‫می‌رفته سمت "کینگزهاوس".
‫باشه، از رفیق‌هام می‌پرسم.
‫گزارش شده که هم توی "نیور" دیده شده ‫هم توی "کروب".
‫اونی که تو نیور بوده احتمالاً اتوبوس آکادمی "فونتن" بوده، ‫پس اون رو خط می‌زنیم.
‫آخرین مشاهده تو کروب بیست دقیقه پیش ‫روی پل "تیل" بوده، ولی بعدش هیچی.
‫یه ایست بازرسی درست بعد از اونجا هست،
‫و چرخیدن با اتوبوس مدرسه برای مدت طولانی ‫خیلی جلب توجه می‌کنه.
‫خیلی دردسر داره که بخوای با 40 تا بچه ‫ماشین رو عوض کنی.
‫که یعنی احتمال زیادی وجود داره
‫که اتوبوس رو قایم کرده باشن ‫و همون دور و بر پناه گرفته باشن.
‫کل اون منطقه رو زیر و رو می‌کنم تا پیداش کنم!
[خانواده‌ای از جنس جاسوس]
[مأموریت بعدی]
‫[مأموریت 45: دستگیریِ اتوبوس‌ربا]