.
[خانواده‌ای از جنس جاسوس]
‫[مأموریت 45: دستگیری اتوبوس‌ربا]
‫قربان!
‫از مرکز خبر رسید.
‫یه سرنخ‌هایی از جای اتوبوس بی پیدا کردیم،
‫واسه همین به تیم اِی دستور دادن ‫تا پیدا شدن اون یکی، دست نگه دارن.
‫ظاهراً «بخش یک» از اقدامات ضربتی خوشش نیومده، ‫واسه همین دارن دخالت می‌کنن.
‫اه. سگ‌های دست‌آموزِ احمقِ سیاستمدارها.
‫به نظر میاد قراره داستان طول بکشه. [اتوبوس مدرسه]
‫اگه دستشویی دارید، همین الان بگید.
‫اجازه میدم اون پشت توی بوته‌ها کارتون رو بکنید
‫البته فقط یکی‌یکی.
‫باید بریم تو بوته‌ها؟
‫اینجا! من! من باید برم!
‫حتی فکر فرار هم به سرتون نزنه.
‫وقتی ارباب دامیان بمب به گردنشه ‫من عمراً همچین غلطی بکنم!
‫بازم یکی داره میاد بیرون.
‫به تک‌تیراندازها علامت بدیم؟
‫نه. اگه قراره کلک‌شون رو بکنیم،
‫باید همه‌شون رو با هم بزنیم، ‫وگرنه دردسر می‌شه.
‫این خیلی تحقیرآمیزه... چه خجالت‌آور.
‫اگه همچین چیزی براتون خجالت‌آوره، ‫شما بچه‌ها واقعاً لوس و بچه‌مایه‌دارید.
‫باید مدیون پدر و مادرتون باشید.
‫- بکیِ کوچولویِ عزیزدردونه‌ی من کجاست؟! ‫- سرورم! خیلی خطرناکه! لطفاً تو ماشین بمونید!
‫ورود غیرنظامیان از این جلوتر ممنوعه.
‫ولی من مدیرعامل شرکت بلک‌بِل هستم!
‫مارتا؟
‫هنری! تو اینجا چی کار می‌کنی؟
‫معلومه که اینجام. کلاسِ من اون توئه.
‫ما هم تازه رسیدیم.
‫حتی اگه اینجام باشید، ‫هیچ کاری از دست‌تون برنمیاد.
‫حال دانش‌آموزها چطوره؟
‫هنوز داخلن.
‫عملیات متوقف شده تا ببینن ‫دولت چه تصمیمی می‌گیره.
‫مطمئن نیستم اگه این وضعیت زیاد طول بکشه ‫بچه‌ها دووم بیارن.
‫قربان، حالتون خوبه؟
‫- من دیگه نمی‌کشم. ‫- تحملم تموم شده.
‫- زود باشید بیاید دیگه. ‫- بیاید نجاتمون بدید دیگه.
‫- چرا این اتفاق داره واسه من میفته؟ ‫- خسته شدم.
‫- می‌خوام برم خونه. ‫- تشنمه.
‫- پلیس‌ها دارن چه غلطی می‌کنن؟ مگه مشنگن؟ ‫- یعنی مامان و بابام و مارتا رسیدن؟
‫شورا هنوز جواب نداده؟!
‫ما فعلاً درگیر پر کردن کاغذبازی‌های اداری ‫برای سه تا زندانی هستیم
‫که توی بازداشتگاه «پرویت» نگه‌داری می‌شن.
‫فقط یه‌کم دیگه وقت بدید.
‫در ضمن، می‌خوام مطمئن بشم ‫حال گروگان‌ها خوبه.
‫لطفاً اجازه بدید براشون ‫آب و غذا بفرستیم.
‫باشه.
‫ولی فقط یکی از شما می‌تونه ‫تدارکات رو بیاره.
‫و پلیس نباشه.
‫باید یکی از مسئولین مدرسه باشه.
‫مطمئنم اون پشتن.
‫بذار سرآشپزِ شخصیمون بهترین ‫دستپختش رو براشون ببره.
‫این مزخرفات چیه می‌گی؟
‫این کار فقط اون مظنون‌ها رو ‫بیشتر تحریک می‌کنه.
‫ما توی ماشین جیره غذایی داریم. از اون‌ها استفاده کنید
‫بازرس!
‫من خودم رو به شکل مربی در میارم ‫و تحویل رو انجام میدم.
‫بله.
‫صبر کنید!
‫اگه هویت‌تون لو رفت ‫می‌خواید چه خاکی تو سرتون بریزید؟
‫من میرم.
‫می‌خوام خیال دانش‌آموزها رو راحت کنم.
‫استاد هندرسون!
‫حال همگی خوبه؟
‫استاد هندرسون!
‫تکون نخورید، توله‌ها!
‫آروم باشید، همگی.
‫اگه واقعاً دانش‌آموزان کالج «ایدن» هستید، ‫باید در هر لحظه ثابت‌قدم باشید.
‫نگران نباشید. حال همه‌تون خوب می‌شه.
‫خیلی متأسفم. من پیش‌شون بودم، ‫و نتونستم هیچ کاری بکنم.
‫آقای آستین!
‫باید برسونیمش بیمارستان!
‫نه. اون یه گروگان مهمه.
‫پس من به جاش می‌مونم.
‫مطمئنم یه پیرمرد فرتوت مثل من ‫هیچ تهدیدی براتون حساب نمی‌شه.
‫پیرمرد احمق...
‫اون حتماً همون بمبی‌ـه که پلیس گفت ‫به گردنش وصله.
‫آقا معلم!
‫خانم فورجر هم یکی داره!
‫چه پلیدانه.
‫بشین.
‫همه‌شون آب و غذا گرفتن؟
‫شاید الان گرسنه نباشید،
‫ولی سعی کنید تا می‌تونید بخورید ‫تا انرژیتون حفظ بشه.
‫هی، کسی بهت اجازه حرف زدن نداد.
‫آخ‌جون! آنیا تازه داشت گشنه‌ش می‌شد.
‫عجب اعصاب پولادینی!
‫اینقدر با مرگ رقصیده ‫که شجاع شده!
‫پس شوخی نمی‌کرد؟!
‫هی! این محصولِ ماست!
‫پاپا و بقیه حتماً اینجان!
‫خانواده بکی که دنیا رو کنترل می‌کنن ‫اینجان؟
‫نمی‌گم کنترل می‌کنن، ‫ولی خیلی قوی هستیم!
‫شرط می‌بندم قراره از تانک و این‌جور چیزها ‫استفاده کنن تا همه‌شون رو بفرستن هوا!
‫اون‌وقت ما هم باهاشون می‌ریم رو هوا که.
‫این که هیچ مزه‌ای نمیده.
‫آره.
‫خوشمزه نیست.
‫نباید توی همچین موقعیتی ‫شکایت کنید!
‫آره! انقدر از جنس‌های خانواده‌ی من ‫ایراد نگیرید!
‫نه خوبه نه بد.
‫ام... چرا همه‌شون اینقدر آرومن؟
‫یعنی به من نیازی نداشتن؟
‫شما بچه دارید؟
‫یه دختر دارم.
‫اگه معنی اهمیت دادن به بچه رو می‌دونید،
‫پس نمی‌شه لطفاً اون‌ها رو ‫به والدین‌شون برگردونید؟
‫شما هیچ حقی ندارید که این بچه‌های معصوم رو ‫وارد همچین ماجرایی کنید.
‫دختر من...
‫توسط دولت کشته شد.
‫اون یکی از ما بود.
‫از اونجایی که شما مربی هستید، ‫مطمئنم می‌دونید که...
‫«سیرک قرمز» به عنوان یه جنبش دانشجویی شروع شد ‫که مدافع آزادی و برابری بود.
‫ما فقط صدامون رو بلند کردیم تا ‫از ضعیف‌ترین اعضای جامعه محافظت کنیم.
‫ما یه جنبش محترم بودیم که برای هدفمون ‫به روش‌های محترمانه می‌جنگیدیم.
‫ولی دولت با خشونت ما رو سرکوب کرد.
‫پس من قرار نیست هیچ انتقادی رو ‫از سمتِ سیستمِ حاکم بشنوم.
‫کاری می‌کنم هر چی که کاشتن رو درو کنن.
‫ردِ لاستیک اتوبوس.
‫پیداشون کردم!
‫«بیدی»!
‫بازم توی یه تظاهرات دانشجویی ‫شرکت کردی، نه؟
‫باید تمومش کنی. قاطی شدن با این ‫آدم‌های ناجور خطرناکه.
‫چی داری می‌گی بابا؟
‫سیرک قرمز یه گروه ناجور نیست.
‫ولی شنیدم چند روز پیش اعضاش دستگیر شدن.
‫ما هیچ کار اشتباهی نکردیم.
‫این مهم نیست!
‫دولت ناچاره که هر اعتراضی رو سرکوب کنه.
‫یه حرکت اشتباه، و ممکنه به شدت آسیب ببینی ‫یا حتی بدتر!
‫- من فقط نگرانت هستم... ‫- من نمی‌ترسم.
‫من از مردن برای چیزی که بهش باور دارم نمی‌ترسم
‫من بیشتر از این می‌ترسم که توی دنیایی زندگی کنم ‫که نشه گفت یه چیزی غلطه
‫وقتی که مشخصاً غلطه!
‫همین الان خیلی از آدم‌ها دارن رنج می‌کشن ‫چون دولت داره کوتاهی می‌کنه!
‫تو فقط یه بچه‌ای! ‫تو هیچی نمی‌فهمی!
‫دنیا به این سادگی نیست!
‫هر چی! اگه قراره این حرف‌ها رو بزنی، ‫پس تو هم دشمنی!
‫تو آدمِ بدی هستی!
‫یعنی نگرانِ خانواده بودن...
‫باعث می‌شه آدمِ بدی باشم؟
‫خیلی متأسفم، بیلی.
‫شانس آوردیم که تونستیم ‫جنازه‌ش رو پس بگیریم.
‫چون تو پدرشی، سازمان امنیت ملی ‫تو رو هم زیر نظر داره.
‫باید از کشور خارج بشی. ‫سیرک کارهاش رو ردیف می‌کنه.
‫تا کی باید این وضع رو ادامه بدیم؟
‫نباید با اون یکی اتوبوس تماس بگیریم ‫و از این وضعیت بن‌بست خارج بشیم؟
‫ما تماس‌ها رو محدود کردیم تا ‫مکانشون مخفی بمونه.
‫گروگان‌هاشون بزرگترین مزیتِ ما ‫توی این لحظه‌ن.
‫شش تا هدف.
‫باید بدونن که اتوبوس اِی محاصره شده، ‫با این حال، این احمق‌های بی‌خیال رو ببین.
‫یه مشت آماتور.
‫به محض اینکه همه‌شون از اتوبوس ‫فاصله بگیرن وارد عمل می‌شیم.
‫رهبرشون احتمالاً همون یارو ریشوئه‌ست.
‫بقیه‌شون رو می‌شه در صورت لزوم ‫حذف کرد.
‫حتی یه لحظه هم بهشون فرصت ندید ‫که چیزی رو مخابره کنن.
‫تیم «برتا» آماده.
‫تیم «سزار» آماده.
‫تمام پنجره‌های اتوبوس بسته‌ن.
‫همه تیم‌ها آماده باشن. گاز اشک‌آور رو آماده کنید
‫بریم!
‫- پلیس؟ ‫- چه خبره؟!
‫برگردید توی اتوبوس!
‫- از بچه‌ها به عنوان سپر استفاده کنید... ‫- مقاومت تأیید شد.
‫لعنتی!
‫مردی به سن و سال تو خیلی رو داره که ‫پشت یه مشت بچه قایم می‌شه.
‫واقعاً که... خیلی بالغی!
‫تأیید کنید که همه افراد داخل اتوبوس سالمن.
‫تیم برتا، محض احتیاط منطقه رو پاکسازی کنید.
‫یه مجروح داریم.
‫آروم‌تر! خواهش می‌کنم!
‫تکون نخور!
‫گندش بزنن! امروز باید روز بدشانسیم باشه!
‫چرا من باید این همه درد بکشم ‫اونم به خاطر اون دختر قلاده‌بگیر احمق؟!
‫گفتم آروم‌تر، لعنتی!
‫وقتی انگیزه این مرد پایینه، ‫آستانه تحمل دردش حتی پایین‌تر هم میاد.
‫کاپیتان.
‫اون‌ها اتوبوس بی رو تحت کنترل گرفتن،
‫و تمام گروگان‌های اون اتوبوس ‫به سلامت نجات پیدا کردن.
‫فهمیدم.
‫شاید این یه‌کم کله‌گنده‌ها رو ‫به تکاپو بندازه.
‫متوجه شدم.
‫بله، مفهومه.
‫همین الان دستور انتقال فرماندهیِ موقعیت به شما رو دریافت کردم
‫باید این مجوز رو امضا کنید.
‫ممنون از همکاری شما.
‫بهتون اطمینان میدم که ما این رو ‫خیلی سریع حل می‌کنیم.
‫بهتره طوری وانمود کنم که انگار حداقل اولش ‫«سعی کردیم مسالمت‌آمیز حلش کنیم» بوده.
‫اعضای سیرک قرمز، صدای من رو می‌شنوید؟
‫تمام دوستان شما در اون یکی اتوبوس ‫الان مُردن.
‫به نظر میاد نقشه‌تون ‫خیلی فکر شده نبوده.
‫فقط مسئله زمانه تا تمام رفقاتون که از ‫پارک «پاپیه» فرار کردن رو هم بگیریم.
‫اگه نمی‌خواید به سرنوشتِ دوستان‌تون دچار بشید، ‫چرا فقط تسلیم نمی‌شید؟
‫تا طلوع آفتاب بهتون وقت میدم.
‫خوب بهش فکر کنید.
‫شوخیت گرفته!
‫لعنتی! لعنتی! گندش بزنن!
‫ما شکست خوردیم؟
‫به این زودی وا نده!
‫راست می‌گه! بیدار شو بیلیِ لعنتی!
‫مگه قرار نیست رفقامون رو نجات بدیم ‫و سیرک رو احیا کنیم؟!
‫مگه قرار نیست این کشورِ فاسد رو نابود کنیم؟!
‫با این وضعیت، حتی نمی‌تونی ‫انتقام دخترت رو هم بگیری!
‫حق با توئه...
‫عمراً اگه تسلیم بشیم!
‫فایده نداره. ‫بیلی کلاً ترسیده و جا زده.
‫نمی‌تونیم بهش تکیه کنیم.
‫اگه هیچ راهی نموند، مجبورم ‫خودم دست به کار شم.
‫درست مثل نقشه اصلیم، ‫اگه اوضاع خراب بشه...
‫این اتوبوس رو با تمام گروگان‌هاش !می‌فرستم هوا
‫یه بمب واقعی اونجاست؟!
‫در حالت ایده‌آل، ترجیح می‌دادم بکوبم به ‫ساختمون شورای ایالتی.
‫ولی الان به محض اینکه نیروهای ضربت حمله کنن، ‫به همین راضی می‌شم که
‫همه رو بفرستم اون دنیا!
‫همه‌شون رو بکش.
‫انگل‌های کثیفِ کشورمون.
‫هنگِ گاردِ سازمان امنیت ملی؟!
‫برای یورش به اتوبوس آماده بشید.
‫هی، صبر کن. همین الان بهشون گفتی ‫تا طلوع آفتاب وقت دارن.
‫واقعاً فکر می‌کنی گوش میدن؟
‫ما در خفای شب بهشون حمله می‌کنیم.
‫دیگه وقت نداریم که ‫پای این دیوونه‌ها تلف کنیم.
‫تمام تیم‌ها، در موقعیت قرار بگیرید.
‫اگه ممکن بود، رهبرشون، بیلی اسکوایر رو ‫زنده بگیرید.
‫همچنین، سعی کنید تلفات گروگان‌ها ‫به حداقل برسه.
‫آدم‌های پلیس مخفی دارن نزدیک‌تر می‌شن؟
‫باید چی کار کنم؟ با این وضعیت، ‫همه‌مون بومب می‌شیم می‌ریم هوا!
‫هوی!
‫الو. اونجا کالج ایدنه؟
‫بله، درسته.
‫دختر ما... هنوز نیومده خونه.
‫ام، اسمش آنیا فورجره، ‫و کلاس 3-1 هستش.
‫اردوشون طول کشیده؟
‫ام، ولی...
‫بسیار خب. متوجه شدم.
‫الو.
‫دنبال شارون می‌گردم. ‫شماره رو درست گرفتم؟
‫چی می‌خوای، یور؟
‫بچه من خیلی وقته اومده خونه.
‫در ضمن، اردوی امروز ‫کنسل شده بود، مگه نه؟
‫فقط مالِ کلاسِ بچه‌ی من بود؟
‫چی؟
‫چی می‌خوای؟
‫دستشویی؟ باید خودت رو نگه‌داری.
‫ام...
‫من تا اینجا رژه‌وار اومدم، ولی الان تو دردسر افتادم ‫چون نمی‌دونم چی بگم.
‫چند تا آدم گنده بک قراره ‫به زودی بریزن اینجا،
‫پس باید قبلش تسلیم بشید!
‫چی؟ لعنت بهش! پس باید ‫همین الان خودمون رو منفجر کنیم!
‫نه... نمی‌تونم این رو بگم.
‫- چی شده فورجر؟ ‫- اگه دوباره وقت شام بشه،
‫- اون آقایون پلیس باید بس کنن. ‫- برگرد سر جات.
‫آنیا دوباره گشنه‌ش شده، پس لطفاً ‫خوراکیِ بعدیش رو می‌خواد.
‫داری...
‫... شوخی می‌کنی!
‫فولاد... نه، تنگستن!
‫این دختر اعصاب تنگستنی داره!
‫پررو نشو، بچه پرو!
‫بهت گفتم!
‫اگه نمی‌خوای سرت بپره هوا...
‫من نمی‌ترسم.
‫آنیا از این بمب نمی‌ترسه.
‫آنیا بیشتر از این می‌ترسه که ‫بدون گفتنِ چیزی بمیره!
‫این بمبه الکیه، ولی با این وضعیت، ‫همه‌مون می‌ریم رو هوا!
‫من از مردن برای چیزی که بهش باور دارم نمی‌ترسم
‫بیدی...
‫عیبی نداره.
‫با یه وعده غذا نخوردن نمی‌میری. باشه؟
‫خیلی هم عیب داره.
‫با این وضعیت، همه تو دردسر میفتن.
‫من تقریباً مطمئنم همه ‫اونقدرام گشنه نیستن.
‫همین الان خیلی از آدم‌ها دارن رنج می‌کشن!
‫- با این وضعیت، حتی بعضی‌ها هستن که از زمستون جون سالم به در نمی‌برن... ‫- خفه شو... دهنت رو ببند.
‫من تسلیم نمی‌شم...
‫- حتی اگه بمیرم. ‫- حتی اگه آنیا... بـ...
‫تو! همین الان خفه شو!
‫نکن!
‫از اتوبوس برو پایین!
‫تو تنها کسی هستی که آزادش می‌کنم!
‫چه غلطی داری می‌کنی بیلی؟! ‫دیوونه شدی؟!
‫حس می‌کنم وقتی اون اینجاست ‫اراده‌م سست می‌شه.
‫پس اگه آنیا باشه اون کارهای بد ‫نمی‌کنه؟
‫پس...
‫من پیاده نمی‌شم!
‫چی؟! نمی‌شی؟!
‫من می‌دونم تنها چیزی که شما بچه‌مایه‌دارها ‫بهش اهمیت می‌دید خودتونه!
‫مگه همه‌تون همین‌جوری نیستید؟!
‫حالا، گم‌شو برو پایین!
‫همه‌شون...
‫اون بمب. بندازش گردن من!
‫وقتی ارباب دامیان بمب به گردنشه ‫من عمراً همچین غلطی بکنم!
‫نه! من می‌خوام بازم از اون ‫خوراکی‌های قبلی بخورم!
‫- می‌خوام بخورمشون! می‌خوام بخورمشون! می‌خوام بخورمشون! ‫- نگو که...
‫نکنه تو خونه بهش ‫غذای درست و حسابی نمیدن؟
‫یعنی بیشتر از اینکه از مرگ توی انفجار بترسه ‫از گشنگی کشیدن تو خونه می‌ترسه؟
‫کِی این فکر غلط به سرم زد که ‫همه بچه‌های کالج ایدن مایه‌دارن؟
‫اون گفت همه تو دردسر میفتن.
‫منظورش اینه که همه‌شون اون‌جوری‌ان؟!
‫حتی خانواده‌ی دزموند؟!
‫یعنی وقتی من خارج از کشور قایم شده بودم ‫اقتصادِ اوستانیا اینقدر داغون شده؟!
‫یعنی تمام این بچه‌ها واقعاً داشتن رنج می‌کشیدن؟
‫این بچه به خاطر همه‌ی اون‌ها داره این کار رو می‌کنه، ‫حتی با اینکه ممکنه کله‌ش بپره هوا؟!
‫چرا؟ چرا اینقدر مصممی ‫که به همه غذا برسه؟
‫ام...
‫برای ساختن دنیایی که بچه‌ها توش ‫مجبور نباشن گریه کنن!
‫چقدر بزرگوارانه!
‫ولی تو خودت یه بچه‌ای!
‫نکنه با برچسب "مایه‌دار" زدن به شما،
‫- من بودم که داشتم نابرابری رو بیشتر می‌کردم؟ ‫- هوی، چت شده بیلی؟!
‫نکنه دخترت رو فراموش کردی؟!
‫بیا به همه‌شون نشون بدیم از دست دادنِ بچه ‫یعنی چی!
‫برابریِ واقعی یعنی این!
‫من هرگز فراموش نمی‌کنم...
‫نه، صبر کن.
‫درسته. من فراموش کردم.
‫بیدی! زخمی شدی! چی شده؟!
‫سعی کردم به پیشی‌های محله غذا بدم، ‫ولی خیلی بد بود!
‫گنده‌ها همه‌ش سعی می‌کردن غذای ‫کوچولوها رو بدزدن!
‫نکنید! شماها که کلی خوردید!
‫و بعدش این بلا سرم اومد.
‫می‌دونی که توی حیوانات قانون بقای ‫اونی که قوی‌تره حاکمه.
‫ولشون کن.
‫می‌دونم دارم فضولی می‌کنم.
‫این رو می‌دونم، ولی نمی‌تونم تحمل کنم ‫گریه‌ی کسی رو ببینم.
‫صبر کن! نکنه از انباریِ خودمون غذا برداشتی؟!
‫هِر هِر.
‫مرض و هِر هِر!
‫می‌دونی که ما به زور واسه خودمون ‫غذا داریم!
‫ای بابا...
‫محض اطلاع، تو کسی بودی که ‫من رو اینجوری بار آوردی بابا.
‫«بخشنده باش، نه گیرنده.»
‫«همدیگه رو پایین نکشید. ‫دست همدیگه رو بگیرید.»
‫به خاطر اینه ...که تو این‌ها رو بهم یاد دادی
‫که من اینقدر افتخار می‌کنم که کی هستم.
‫من فراموش کرده بودم... نه.
‫نمی‌خواستم خشمم یا دلیل زندگیم ‫کمرنگ بشه...
‫واسه همین وانمود کردم یادم رفته.
‫وقتِ تردید نداریم، بیلی!
‫زود باش و...
‫بیلی!
‫هی، بیلی!
‫تمام تیم‌ها، ایست!
‫سوژه اِکس-1 اومده بیرون.
‫من همیشه می‌دونستم روش‌های ‫سیرک قرمز اشتباهه.
‫ولی بازم، نتونستم تمومش کنم.
‫ولی نمی‌تونم...
‫نمی‌تونم...
‫بذارم دخترم برای بار دوم بمیره.
‫هنوزم می‌خوام پدرش باقی بمونم.
‫من تسلیمم.
‫آخه چرا؟!
‫شوخیت گرفته بیلی؟!
‫برگرد اینجا! همین الان!
‫من کسی بودم که همه این‌ها رو برنامه‌ریزی کرد
‫اون دو تا فقط دستورات من رو اجرا می‌کردن ‫چون تهدیدشون کرده بودم.
‫درخواست دارم با اون‌ها با ملایمت رفتار کنید
‫عمراً! عمراً اگه بذارم!
‫لعنت بهش!
‫«وادیم»، نه!
‫خودروهای زرهی، حمله!
‫لعنتی! لعنتی! لعنتی! لعنتی! لعنتی!
‫عمراً بذارم من رو زنده بگیرن!
‫نـــه!
‫- فورجر! ‫- آنیا!
‫سومی هم اومد بیرون!
‫بکشیدش.
‫نه! ممکنه بچه تیر بخوره!
‫برو کنار لعنتی! بکش عقب!
‫مهم نیست. هدف بگیرید.
‫اطاعت...
‫حالتون خوبه، دوشیزه آنیا؟
‫خدمتکارِ بکی!
‫اسم من مارتا مریوت هست.
‫دستگیرشون کنید! !همه مظنونین رو بازداشت کنید
‫اتوبوس پاکسازی شد.
‫مطمئن شید همه گروگان‌ها سالمن ‫و حضور دارن.
‫اون تفنگِ بِز-بِز کُن خیلی خفن بود!
‫یه شوکر جدید از صنایع بلک‌بِله.
‫آنیا!
‫خداروشکر!
‫خبر فوری.
‫صبح امروز، اتوبوس‌های حاملِ ‫دانش‌آموزان کالج ایدن
‫توسط گروهی که خودشون رو ‫سیرک قرمز می‌نامیدند ربوده شد.
‫نیروهای پلیس سریعاً کنترل اوضاع را به دست گرفتند ‫و تمام مظنونین اکنون در بازداشت هستند.
[خانواده‌ای از جنس جاسوس]
[مأموریت بعدی]
[مأموریت 46: دوران آنیا فرا رسیده]