.
[جنگ ستارگان: چشم‌اندازها]
[فصل سوم، قسمت ششم] [گمشدگان]
‫چرا این...
‫می‌دونم.
‫- تو چاق شدی. ‫- نه. کجام؟
‫چون ورزش نمی‌کنی.
‫باید از «تئو» یاد بگیری، مگه نه؟
‫- هی، وایسا. کجا... ‫- بالأخره.
‫تئو!
‫- انگار یه عالمه گیرمون اومد. ‫- آره.
‫واقعاً ارزشش رو داشت که برگردیم.
‫هی، کسی «تئو» رو ندیده؟
‫عجیبه. ‫همین الان اونجا نبود؟
‫عالیه.
‫حواست به بقیه باشه.
‫لولو، آماده باش که ‫هر لحظه ممکنه پرواز کنیم.
‫تئو!
‫هی، تئو!
‫طوفان داره میاد!
‫تئو، طوفان دیگه تقریباً رسیده.
‫من هیچ‌جا نمیرم.
‫یالا. دوباره این بحث رو شروع نکن.
‫می‌خوام پیش خانواده‌ام باشم.
‫ببین، نمی‌خوام تو رو هم از دست بدم.
‫اگه با هم کار کنیم، ‫می‌تونی یه روزی برگردی.
‫با پیشرفت‌های امپراتوری، ‫ما حتماً می‌تونیم کمک کنیم.
‫پس این همه کار رو برای چی کردیم؟
‫امپراتوری هیچ‌کدوم از تماس‌هامون رو جواب نمیده
‫هیچ جای دیگه‌ای نمونده که بریم.
‫هر سیاره‌ای...
‫ما برای اون‌ها فقط یه مزاحم هستیم.
‫اگه فقط به حرفمون گوش می‌دادن، ‫مطمئنم حاضر می‌شدن ما رو بپذیرن.
‫بیا.
‫لولو، همین الان ما رو از اینجا ببر!
‫ممنون بابت کمک.
‫اسم من «ران»ـه.
‫چه اتفاقی برای این سیاره افتاده؟
‫از اینجا برای استخراج «کربونیت» استفاده می‌کردن
‫ولی تو جنگ، ‫متروکه شد و به حال خودش رها شد.
‫الان داره به شکل گاز نشت می‌کنه، ‫و با زلزله‌هایی مثل قبلی، آزاد می‌شه.
‫حالا یک سوم سیاره ‫منجمد-کربنی شده.
‫اون شهری که ترک کردیم هم احتمالاً همینطور.
‫پس داری می‌گی ‫سیاره‌تون رو از دست دادین؟
‫نه فقط سیاره‌مون رو،
‫ما خیلی بیشتر از این‌ها رو از دست دادیم.
‫خیلی چیزهای باارزش رو.
‫اینجا گاز کربونیت غلیظ شده‌ست.
‫داریم روش تحقیق می‌کنیم،
‫تا بتونیم، یه روزی، خونه‌مون رو پس بگیریم.
‫به کارمون ادامه می‌دیم.
‫ما هنوز امیدمون رو از دست ندادیم.
‫لولو، کنترل‌ها رو عوض کن.
‫سلام، لولو.
‫وایسا ببینم.
‫یعنی تو «جونا» رو می‌شناسی؟
‫بهت گفتم مراقب باشی.
‫ببخشید، ولی ‫شما از کجا اومدید؟
‫چه جور سفینه‌ای دارید؟
‫من عاشق سفینه‌های خیلی سریع‌ام. ‫اون‌ها مورد علاقه‌امن!
‫می‌دونی که بقیه هم ‫می‌خوان باهاش حرف بزنن!
‫می‌دونی چیه؟ من یه مبارز سرسختم.
‫من قراره قوی‌ترین ‫تو کل کهکشان بشم!
‫لئون!
‫یالا! می‌دونم تو هم سؤال داری.
‫من فقط دارم از طرف تو می‌پرسم.
‫میوه «میلورون» ‫چه مزه‌ایه؟
‫هی، واقعاً راسته که «کوروسانت» ‫کاملاً شهر رو پر کرده؟
‫سلام! این دوستمه.
‫اسمش «ایملی»ـه.
‫ایملی، از دیدنت خوشبختم.
‫هی، «جدای»ها واقعاً وجود داشتن؟
‫من شنیدم «جدای»ها همون آدم بَدهایی هستن ‫که جنگ رو شروع کردن.
‫منم شنیدم! واسه همینه می‌خوام ‫وقتی بزرگ شدم برای امپراتوری کار کنم،
‫تا بتونم آدم بَدها رو شکست بدم.
‫«بزرگ‌تر شدن» ‫با «بالغ شدن» یکی نیست.
‫تجربه‌های زیادی جمع کنید،
‫اون‌وقت واقعاً بالغ می‌شید.
‫چیزی به اسم «نیرو» وجود نداره، مگه نه؟ ‫همه‌اش ساختگیه.
‫باید با مطالعه کردن ‫و مشاهده کردنِ خودتون به این پی ببرید،
‫تا بتونید خودتون تصمیم بگیرید.
‫دانش و تجربه، ‫تخیل رو کامل می‌کنن.
‫این کمک‌تون می‌کنه متوجه چیزهایی بشید، ‫چیزهایی که قبلاً نمی‌دیدید.
‫مثلاً، احساسات یه نفر دیگه.
‫واقعیت چیزی فراتر از اون چیزی‌ـه که ما می‌بینیم
‫و هر چیزی که دیده می‌شه حقیقت نداره.
‫از طرف دیگه، ‫چیزهایی هستن که می‌تونید باورشون کنید،
‫حتی اگه نتونید ببینیدشون.
‫پلیدی از جهل ‫و درگیری آدم‌ها سوءاستفاده می‌کنه،
‫جهل رو رواج می‌ده.
‫شک و تردید آدم‌ها رو از درون می‌خوره،
‫و در نهایت روی ‫قلب آدم زخم به جا می‌ذاره.
‫درد می‌کنه؟
‫«جونا» می‌خواد برات خوبش کنه؟
‫- مِی، تو نمی‌تونی همین‌طوری... ‫- اشکالی نداره.
‫این زخمیه ‫که باید خودم درمانش کنم.
‫خودت؟
‫بله.
‫این کار می‌کنه.
‫ممنونم، جونا.
‫فقط سعی کن دفعه بعد بیشتر مراقب باشی.
‫به نظر میاد اون‌موقع ‫حرف‌هات به دلشون نشست.
‫به معلم شدن فکر کردی؟
‫فکر کنم توش خوب باشی.
‫بی‌شباهت به استادت نیستی.
‫نمی‌دونم.
‫فقط چون من کوچولوام!
‫وایسا بزرگ بشم!
‫پس استاد «یودا» چی؟
‫اون کوچیک و قوی بود.
‫نظرت چیه ‫یه مدتی اینجا بمونی؟
‫ممنونم، ولی ترجیح می‌دم ‫بیشتر از این مزاحم نشم.
‫«مزاحم»؟
‫یه روزی میام ‫و تو سیاره‌ات بهت سر می‌زنم.
‫همون سیاره‌ای که ‫حتی امپراتوری هم رهاش کرد.
‫خب، گمونم باید ‫رو قولت حساب کنم.
‫اوه!
‫اینجا «استار دسترویر» امپراتوری، «اُپرِسور»ـه. (نابودگر ستاره‌ای - ظالم)
‫این پیام برای «جدای»ای‌ست ‫که در این سفینه پنهان شده.
‫فوراً تسلیم شو.
‫- خواهش می‌کنم، ران، منم می‌خوام بیام! ‫- شلیکی که کردیم صرفاً
‫- یه هشدار بود. ‫- باید از «جونا» محافظت کنی.
‫- اگه از دستور سرپیچی کنی... ‫- ولی، ران!
‫...ما در شلیک کردن ‫به سفینه‌ات تردید نخواهیم کرد.
‫تعداد زیادی آدم بی‌گناه ‫در نتیجه عدم همکاری تو خواهند مُرد.
‫پس تو واقعاً یه...
‫- ممنون بابت تمام کمکت. ‫- اگه بری، اون‌ها می‌کُشنت.
‫اگه من نرم، اون‌ها همه رو می‌کُشن.
‫نمی‌تونی.
‫بابت این متأسفم.
‫واقعاً.
‫خودت رو تسلیم نکن.
‫اگه تنها بری، می‌تونی از دستشون فرار کنی.
‫شاید، ولی نمی‌تونم این کار رو بکنم.
‫چرا؟ اینم یه جور قانون «جدای»هاست؟
‫اگه این کار رو بکنی، ‫فرقی با تسلیم شدن نداره!
‫ران!
‫تئو.
‫امپراتوری به خاطر ما اومده اینجا، ولی من...
‫من نمی‌تونم...
‫چه گزینه‌هایی داریم؟
‫این یه سفینه‌ی باری پر از پناهنده‌ست.
‫اگه از این فاصله بهمون شلیک کنن، ‫هیچ شانسی نداریم.
‫خب، به محض اینکه من سوار شدم، ‫تو مسیر رو به اینجا برمی‌گردونی، باشه؟
‫عمراً اگه بذارم تنها این کار رو بکنی.
‫من می‌خوام یه «جدای» رو تحویل بدم ‫و جایزه‌ام رو بگیرم.
‫وای، عجب استقبالی!
‫و تو کی باشی؟
‫من اینجام تا جایزه‌ام رو بگیرم.
‫بفرما.
‫هی، تو! بیا اینجا.
‫می‌تونیم اول یه چیزی بخوریم؟
‫- زندگی پناهندگی باعث می‌شه یه غذای درست... ‫- «جدای» رو ببرید پیش «زیرو».
‫برو تو.
‫بالأخره همدیگه رو دیدیم.
‫شَد-را...
‫من دیگه با اسم «زیرو» شناخته می‌شم.
‫این گل، ‫تو این رو سر قبر من گذاشتی، مگه نه...
‫اِف؟
‫ولی، چطور؟
‫من مُردن تو رو دیدم.
‫آره، درسته که من مُردم.
‫ولی به من یه شانس دوباره داده شد، ‫و اینطور شد که برگشتم.
‫اجازه بده تا یه بار دیگه راهنمایی‌ات کنم، ‫پادوان جوان من.
‫استاد.
‫اون خبرچین غیبش زد.
‫پیداش کنید!
‫خیلی‌خب، نوبت توئه، لولو.
‫من رو به اتاق کنترل راهنمایی کن.
‫مطمئن شو اون سربازها پیدام نکنن.
‫«جدای»ها گمراه شده بودن.
‫این اشتباهات اون‌ها بود ‫که باعث جنگ شد.
‫و برای همین «جدای»ها باید نابود بشن.
‫نه، امکان نداره...
‫بهم گوش کن، پادوان.
‫نه. تو دیگه الان یه «جدای» تمام عیاری، مگه نه؟
‫دارم بهت یه شانس می‌دم ‫که یه بار دیگه شاگرد من بشی.
‫یه شانس تا راه‌های گمراه شده‌ات رو اصلاح کنی
‫انتخاب با خودته.
‫«جدای»ها رو با من نابود می‌کنی؟
‫یا به عنوان یه «جدای» می‌میری؟
‫مشکل چیه؟
‫اون شمشیر نوری رو بردار ‫و جواب من رو بده.
‫زود باش!
‫من با تو نمی‌جنگم.
‫پس دوباره فرار می‌کنی.
‫«دوباره؟»
‫یادت نمیاد؟
‫تو از «جدای» بودن فرار کردی. ‫از جنگ فرار کردی.
‫تو همیشه در حال فراری، حتی از خودت!
‫من از جنگی که من رو کشت متنفرم.
‫من از «جدای»هایی که باعث جنگ شدن متنفرم.
‫من جونم رو دادم تا از تو محافظت کنم ‫و تو از جنگ فرار کردی.
‫و از تو هم متنفرم!
‫استاد.
‫لولو، دیگه وقتشه که از اینجا بزنیم بیرون.
‫هی، تو اونجایی!
‫لولو!
‫- اونجاست. ‫- اون در رو اون جلو بگیرید!
‫تو همونی بودی که جون من رو نجات داد، ‫و من سپاسگزارم.
‫و به خاطر همون...
‫...من به محافظت از آدم‌ها ادامه می‌دم.
‫درست همونطور که تو بهم یاد دادی.
‫تو فقط به این خاطر اینجایی ‫که اون‌ها تو رو لو دادن.
‫اون ضعیف‌ها همون‌هایی هستن ‫که تو رو تو این گوشه گیر انداختن.
‫اون‌ها چه ارزشی دارن؟
‫چرا یکی مثل اون‌ها رو نجات می‌دی؟
‫یالا، ران.
‫هی، تو اونجایی!
‫وایسا! همون‌جا وایسا!
‫نجات دادنشون؟
‫مسخره‌ست.
‫صلح فقط با ‫پشتیبانی کردن از همدیگه به وجود میاد.
‫استاد من مسیر «جدای» رو دنبال کرد و جونش رو از دست داد
‫و بنابراین...
‫...من همونطور که اون استاد بهم یاد داد ‫به زندگی ادامه می‌دم.
‫به عنوان یه «جدای».
‫مهارت‌های تو حریف من نمی‌شه.
‫تو نمی‌تونی من رو شکست بدی.
‫شاید مهارت شمشیرزنی ‫برای شکست دادنت رو نداشته باشم،
‫ولی این معنیش این نیست که نمی‌تونم جلوت رو بگیرم
‫عجب، چقدر بزرگ شدی!
‫استاد!
‫تو بخش مهندسی ‫انفجار رخ داده!
‫این سفینه نمی‌تونه ‫موقعیتش رو حفظ کنه!
‫دمت گرم، بچه.
‫حالا فرصت‌تونه. ‫بپرید به ابرفضا.
‫تو چی؟
‫اشکالی نداره. منم درست پشت سرتون میام.
‫تازه، هنوز یه کاری هست ‫که باید انجام بدم.
‫ما روت حساب می‌کنیم.
‫مراقب «لئون» باش برام، جونا.
‫همه آماده باشن.
‫هایپردرایو رو فعال کنید!
‫چه آتیشی به پا کردی.
‫اینطور به نظر میاد.
‫ممنونم.
‫ببخشید که آخرش ‫اینقدر دردسر درست کردیم.
‫نه.
‫من سپاسگزارم.
‫ممنونم.
[اقتباسی از "جنگ ستارگان" اثر جورج لوکاس]