.
[جنگ ستارگان: چشم‌اندازها]
[فصل سوم، قسمت هشتم] [پرنده‌ی بهشتی]
‫ولی تو فقط یه شاگردی.
‫شاگردی که تو رو دقیقاً همون‌جایی !گیر انداخته که می‌خواد
‫تو توهین کردنت بهتر از سلاح دست گرفتنته.
‫چقدر از یه «جدای» بعیده.
‫- استاد. ‫- ناکیمه،
‫عجله‌ات داره بهت خیانت می‌کنه.
‫تسلیم شدن در برابر گرما و هیجان نبرد.
‫روی اصول تمرکز کن، پادوان.
‫«در تمام لحظات با قلبی آرام قدم بردار.» می‌دونم
‫ناکیمه! نذار احساسات بر تو غلبه کنه.
‫پس تویی که با این احمق گیر افتادی.
‫چه بار سنگینی.
‫من از این بدبختی خلاصش می‌کنم!
‫من شرورهایی مثل اون رو بدون هیچ کمکی از پا درآوردم
‫ناکیمه!
[پرنده‌ی بهشتی]
[روز اول: روز تکبر] [.پس از تاریکی، نور می‌آید]
‫استاد؟
‫خ... خیلی سرده.
‫این‌ها سنگن.
‫هیچ ایده‌ای ندارم کجام و هیچی نمی‌بینم.
‫چرا نمی‌تونم... استاد!
‫اگه اون «سیت» الان بیاد سراغم، کارم تمومه.
‫همینه، مگه نه؟
‫تو راه اینجاست.
‫وایسا، شمشیر نوری‌ام کجاست؟
‫شکسته؟
‫امکان نداره!
‫اَه! بی‌ارزش. تو فقط یه تیکه قراضه‌ای!
‫اون چی بود؟
‫یه آدم؟
‫نه، یه مجسمه.
‫لطفاً کمکم کنید. التماستون می‌کنم.
‫هنوز کلی کار هست که هیچوقت فرصت نکردم انجام بدم
‫اگه اونجایی،
‫من فقط می‌خوام زندگی کنم.
‫این نورها...
‫مال تو هستن؟
‫اگه این یه کلک باشه...
‫اصلاً برام جالب نیست.
[روز دوم: روز اشتیاق] [آسمان و آب. مرزی میان زمین و هوا]
‫قطره‌های بارون.
‫آسمون بالای سرم بازه.
‫یه رودخونه؟
‫نه. یا یه برکه؟
‫این چه مزه‌ی وحشتناکیه؟
‫نه، هنوز نه.
‫زندگی من نمی‌تونه اینطوری تموم بشه.
‫داروما! استاد تو راهه؟
‫اومدی کمکم کنی، مگه نه؟
‫نمی‌فهمم داری چی می‌خوای بگی.
‫استاد! من همین‌جام.
‫خواهش می‌کنم، بهت احتیاج دارم.
‫ناکیمه، به «نیرو» و انرژی‌اش اعتماد کن،
‫که همه موجودات زنده رو به هم پیوند می‌ده.
‫برام سخنرانی نکن!
‫یه چیزی می‌خوام که بتونم !واقعاً ازش استفاده کنم
‫یه توهم؟
‫معلومه دیگه.
‫با این حال،
‫کاش بهم می‌گفت که باید چی کار کنم.
[روز سوم: خشم] [.گیاهان بر روی زمین شکوفا می‌شوند]
‫چقدره که دارم راه میرم؟
‫تا اینجا اومدم، ولی من...
‫نمی‌تونم...
‫حق با توئه.
‫می‌تونم ادامه بدم.
‫تو می‌دونی.
‫راه‌های زندگی برای یه درخت پیر مثل تو راز نیست
‫بابت اون ازت ممنونم.
‫فقط یه‌کم دیگه.
‫اون آب گندیده...
‫نه...
‫نمی‌خوام بمیرم. این عادلانه نیست.
‫«جدای»! اون‌ها اینجان!
‫استاد، صدای من رو می‌شنوی؟
‫نرو!
‫هیچ‌کس اینجا نیست.
‫چرا هنوز من رو پیدا نکردن؟
‫این عادلانه نیست!
‫منم که هیچی نمی‌تونم ببینم!
‫تاریکی.
‫اومده سراغ من؟
‫چه آتیش عجیبی...
‫استاد! اون تو رو شکست داد؟
‫ولی چطور؟
‫نه.
‫این جنازه... منم.
‫یعنی... یعنی من تمام این مدت مُرده بودم؟
‫مثل یه روح سرگردان تو دنیا تلوتلو می‌خوردم؟
[روز چهارم: روز بطالت] [خورشید و ماه. تولد شب]
‫خفه شو.
‫حتی اگه بتونم چیزی برای خوردن پیدا کنم،
‫فقط دارم مرگ حتمی رو به تعویق می‌ندازم.
‫شکمم هنوز داره قار و قور می‌کنه.
‫همیشه گشنه‌ی چیز بیشتری‌ـه،
‫و ما متنفریم که بهمون «نه» بگن.
‫بذار به بارقه‌ای از امید چنگ بزنم.
‫حتی اگه فقط برای امشب باشه.
‫این مال همین چند ماه پیشه.
‫خیلی برای چیزی که در پیش بود اشتیاق داشتم.
‫مسیر پیش رو خیلی امیدوارکننده به نظر می‌رسید
‫اون روز،
‫آینده‌ای که به چشم دیدم پر از احتمالات روشن بود
‫«سیت»!
‫آخی، پادوان کوچولوی بیچاره‌ی من.
‫می‌دونی که می‌تونی تو یه چشم به هم زدن از این فرار کنی؟
‫تنها کاری که لازمه بکنی...
‫اینه که تسلیم احساساتی بشی ‫که اینقدر سخت سعی می‌کنی قایمشون کنی.
‫به ترست ‫و خشمت اجازه بده تو رو تصاحب کنن.
‫اگه تسلیمشون نشی،
‫قراره بمیری.
‫و تو این رو نمی‌خوای، ‫مگه نه؟
‫تسلیم شو و یه روز دیگه زنده بمون...
‫...یا به عنوان یه «جدای» شکست‌خورده نابود شو
‫نمی‌تونم انکارش کنم.
‫استاد بارها و بارها بهم گفت...
‫که نمی‌تونم فقط ‫به نفع خودم تصمیم بگیرم.
‫این «خودخواهی» باعث نابودیمه.
‫افتادن به وجه تاریک آسون بود.
‫فقط چون استادت ‫کله‌ات رو با چرت‌و‌پرت‌های «جدای»ها پر کرده
‫معنیش این نیست که باید باورشون کنی.
‫حالا،
‫بهم ملحق شو تا آزادت کنم.
‫من چقدر احمقم.
‫همه‌اش...
‫همه‌اش تو ذهن من بود!
[روز پنجم: دعایی برای زندگی] [.زندگی در میان آب‌ها جاری‌ست]
‫نمی‌تونم جلوتر برم.
‫باید چی کار کنم؟ راه رو نشونم بده.
‫اگه اجازه بدی،
‫درود و سلام، ای انسان سرگردان.
‫خوب کردی که من رو پیدا کردی.
‫نه،
‫من فقط یه صدایی شنیدم، و بعد...
‫اگه فکر کردی گوش‌هات ‫این اواخر تیزتر شده، ای جوان،
‫اجازه بده فوراً ‫اون باور غلط رو از سرت بپرونم.
‫اون‌ها همون لُپ‌های گوشتی خطاکاری ‫هستن که همیشه بودن.
‫نه. من فقط فکر می‌کردم دارم ‫به از دست دادن بینایی‌ام عادت می‌کنم.
‫همانطور که در مسیر دانش سفر می‌کنی،
‫ارتباط تو با «نیرو» ‫قوی‌تر می‌شه.
‫وایسا. ‫نگو که متوجه نشده بودی.
‫این قلب توئه که کوره.
‫چرا برای چشم‌هات سوگواری می‌کنی؟
‫غرور تو رو از پا انداخته.
‫بندازش دور.
‫خودت رو به جریان طبیعت بسپار. ‫بپذیرش.
‫«نیرو» در همه چیز ساکنه.
‫هیچوقت قدم اشتباه برنمی‌داری ‫اگه بذاری راهنمایی‌ات کنه.
‫بذار «نیرو» راهنمایی‌ات کنه.
‫«نیرو»، راه رو نشونم بده.
‫نه، اینجا نه.
‫بصیرت واقعی از فراسوی ستارگان جاری می‌شه تا پرده‌ی توهم رو کنار بزنه
‫اما تو نمی‌تونی از این شفافیت بهره‌مند بشی
‫تا زمانی که با «جریان» یکی بشی.
‫«با جریان».
‫دارم یخ می‌زنم!
‫این قراره کمکم کنه ‫چی رو بفهمم؟
‫چرا دارم خودم رو اینطوری غرق می‌کنم؟
‫به سختی جوونه زده.
‫نیازی به ترس نیست، ناکیمه.
‫تو دستت بگیرش.
‫قدرت زندگی در دسترس توئه.
‫هر چی بادا باد.
‫هر چی که بشه،
‫من می‌خوام زندگی کنم.
‫تا وقتی این رو دارم، ‫هیچ‌کس نمی‌تونه من رو شکست بده.
‫خوبه. داری یاد می‌گیری.
‫ساکت شو، ای شبح خبیث!
‫ها! مشکل چیه؟
‫یالا، اگه می‌تونی من رو بکُش!
‫خفه شو!
‫آره. بذار تمام اون آتیش درونت ‫همه چیز رو بسوزونه!
‫چرا هنوز به دروغ‌های اون‌ها چسبیدی؟
‫ازم متنفری؟ بگو.
‫آره.
‫ازت می‌ترسم.
‫و ازت بیزارم!
‫می‌خوای از اینجا بزنی بیرون ‫چون یه ترسویی؟
‫آره! نمی‌خوام اینجا تنها بمیرم!
‫این خیلی وحشتناکه؟
‫حالا داریم به یه جایی می‌رسیم.
‫پس یالا. زندگی‌ات رو ‫از لبه‌ی پرتگاه پس بگیر.
‫از آزادیِ نفرت و خشمت لذت ببر.
‫جرأت کن و خودِ واقعی‌ات رو رها کن!
‫نمی‌فهمم.
‫تو کدوم بخشِ شنیعِ من هستی؟
‫البته.
‫تو...
‫...ناپختگی من، شتابزدگی من،
‫«نَفس» من و ترس من از مرگی.
‫می‌فهمم.
‫همه‌اش به هم وصله.
‫من رو بکُش تا بتونی زندگی کنی.
‫چرا من رو شکست نمیدی؟
‫چرا جلوی حمله‌ام رو نگرفتی؟
‫جوابم رو بده!
‫«جدای»ها راه‌هاشون رو بهم یاد دادن...
‫...ولی من هیچوقت واقعاً باورشون نداشتم.
‫من اسیر خواسته‌های خودم بودم.
‫خودخواهی من همیشه یه راهی پیدا می‌کرد که اون‌ها رو تو اولویت بذاره
‫قلبم، اراده‌ام، ‫هدفم ضعیف بود.
‫واسه همینه هر چیزی که ازش می‌ترسیدم ‫تبدیل به دشمنم می‌شد.
‫من داشتم تو تاری که خودم تنیده بودم دست و پا می‌زدم
‫حالا می‌بینم که ما دو تا ‫از اولش هیچوقت دشمن نبودیم.
‫تو بخشی از منی و من بخشی از تو.
‫خفه شو!
‫تو...
‫...تو هم از من می‌ترسیدی؟
‫بله، استاد.
‫«در تمام لحظات با قلبی آرام قدم بردار.» همین کار رو می‌کنم
‫- «نگذار احساسات...» ‫- «نگذار احساسات...»
‫- ...بر تو غلبه کند.» ‫- ...بر تو غلبه کند.»
‫مرگ دیگه من رو نمی‌ترسونه.
‫اگه قرار باشه بمیرم، مطمئناً ‫با «نیرو» یکی خواهم شد.
‫ترجیح می‌دم جونم رو از دست بدم ‫تا اینکه امیدم رو از دست بدم،
‫مثل یه «سیت».
‫اشکالی نداره.
‫چیزی برای ترسیدن نیست.
‫نه، من... من می‌خوام زندگی کنم.
‫نمی‌تونم اینطوری بمیرم.
‫این عادلانه نیست!
‫خواهش می‌کنم. من خیلی می‌ترسم!
‫می‌دونم.
‫می‌دونم، چون تو خودِ منی.
‫رها کردن سخته،
‫و به لطف توئه ‫که من می‌تونم به عنوان یه «جدای» بمیرم.
‫خداحافظ، ضعفِ من.
‫وقت رفتنه.
‫ولی بدون،
‫من همیشه با تو خواهم بود،
‫چون تو بخشی از روح منی.
‫می‌تونم حسش کنم.
‫درس استاد.
‫فکر کنم بالأخره درکش کردم.
‫باشد که همیشه با «نیرو» یکی باشم.
[اقتباسی از "جنگ ستارگان" اثز جورج لوکاس]