.
‫جاناتان! نانسی! جاناتان!
‫جاناتان! نانسی!
‫چه غلطی می‌کنی؟
‫به من گوش کنید! به هیچی دست نزنید!
‫شاید تیرت خطا رفت؟
‫- شاید بهتره... ‫- آره.
‫قبل از اینکه چیزی بگی، ‫می‌دونم ساعت 5 صبحه،
‫ولی نیاز دارم که برام ‫یه ردیابِ دورسنج بسازی.
‫چی؟ اریکا، ساعت...
‫پنج صبحه. ‫خودش اول جمله گفت، رفیق.
‫ببخشید. جنابعالی؟
‫- عموشم. ‫- پرستار بچه‌ست. پرستار بچه.
‫کیه، عسلم؟
‫چیزی نیست، قند عسلم. برو بخواب. ‫الان میام.
‫باشه.
‫خانم کتابداره؟
‫وقتی خوابی زیادی خروپف می‌کنی، ‫بهت می‌گه «هیس»؟
‫خیلی‌خب، گوش کن. تو و هر کی که هستی، ‫این وقتِ شب زشته.
‫توی کلاس می‌بینمت، اریکا.
‫داستین تو خطره.
‫خطر؟ چه جور خطری؟
‫از نوعِ مرگ و زندگی.
‫چی می‌گی، عسلم؟ ‫می‌خوای به خواب نازت ادامه بدی،
‫یا می‌خوای ردیابمون رو بسازی ‫و شاگردِ نمونه‌ت رو نجات بدی؟
‫هندرسون!
‫داستین!
‫داستین. هی. اون دیگه چه کوفتی بود؟
‫اون سپرساز بود؟ ‫پیداش کردن؟
‫من اشتباه می‌کردم.
‫من به طرز وحشتناک،
‫و فاجعه‌باری اشتباه می‌کردم.
‫چی؟
‫بعد از اینکه رفتی، یه دفترچه پیدا کردم.
‫دفترچه‌ی برنر.
‫کلیدِ نابود کردنِ اون دیوار ‫توی این آزمایشگاهه،
‫ولی اون یه سپرساز نیست.
‫جادوی سیاه نیست. وکنا نساختتش.
‫علم ساخته.
‫فیزیکدان‌های نظری بهش می‌گن ‫ماده‌ی عجیب.
‫یک منبعِ واحدِ انرژی ‫که اون دیوارِ غول‌پیکر رو سرپا نگه داشته،
‫و فکر کنم نانسی همین الان بهش شلیک کرد.
‫چرا این بده؟ واسه همین اینجاییم، ‫تا از دیوار رد بشیم.
‫- تو گوش نمیدی! ‫- دارم گوش میدم.
‫وکنا دیوار رو نساخته. ‫پس اون طرفِ دیوار نیست،
‫که یعنی هالی و بچه‌های گمشده ‫هم اونجا نیستن. هیچ‌کس نیست.
‫پس چه کوفتی ‫اون طرفِ دیواره؟
‫چرا وایستاد؟
‫داستین، اون طرفِ دیوار چیه؟
‫مرگ.
‫یا خدا.
‫بجنبید! بجنبید، بریم!
‫زود باشید! زود! زود!
‫بریم! بریم!
‫بخوابید زمین! بخوابید!
‫تمامِ این مدت،
‫هر چیزی که ما در مورد ‫دنیای وارونه فرض کرده بودیم
‫کاملاً غلط بود.
‫دروازه!
‫من می‌تونم راه رو باز کنم!
‫نه، نه، نه! ‫تو پشتِ سر... پشتِ سرِ من بمون!
‫نه! لعنتی!
‫نه!
‫نه! نه!
‫این مکان، دنیای وارونه،
‫یه بُعدِ دیگه نیست. ‫یه دنیای دیگه نیست.
‫یه کرم‌چاله‌ست.
‫یه پُل...
‫بین دو نقطه در زمان و فضا، ‫بین دنیای ما و یه دنیای دیگه.
‫و اگه پُل خراب بشه؟
‫ما رو هم با خودش می‌بره.
‫همه‌مون رو.
‫[اتفاقات عجیب] ‫[فصل پنجم]
‫[قسمت ششم: فرار از کامازوتز]
‫برو، برو، برو، برو!
‫حالت خوبه؟ حالت خوبه؟ چیزی نیست.
‫اینجا جامون امنه. ‫نمی‌تونه اینجا ما رو بگیره، باشه؟
‫مکس...
‫هالی!
‫بیا.
‫هالی، عزیزم. وایسا، وگرنه بهش آسیب می‌زنم.
‫می‌دونم باور داری مکس دوستته.
‫ولی اون تو رو گول زده، هالی. ‫اون ذهنت رو مسموم کرده.
‫اون یه دروغگوئه.
‫نه! نه، تو دروغگویی!
‫من دیدمت! دیدم واقعاً چی هستی!
‫تو یه هیولایی! یه هیولای حال‌به‌هم‌زن!
‫هالی!
‫اگه همین الان با من برنگردی ‫و پیش بقیه بچه‌ها نری،
‫چاره‌ای ندارم جز اینکه به مکس آسیب بزنم.
‫شاید حتی مجبور بشم بکشمش.
‫پس چرا نمی‌کشی؟
‫من همین‌جام.
‫درسته.
‫تو زیادی از یه غارِ احمقانه می‌ترسی، ‫بزدلِ عوضی!
‫اوضاع عوض شده، مکس.
‫حالا راه‌های دیگه‌ای هم هست که بهت برسم.
‫و هالی؟
‫وقتی دوستِ جدیدت شروع کرد به درد کشیدن،
‫و مطمئن باش خیلی درد می‌کشه،
‫می‌تونی یا برگردی پیش من ‫و به رنجش پایان بدی،
‫یا می‌تونی مرگ دوستِ جدیدت رو تماشا کنی.
‫جونش تو دست‌های توئه.
‫[ششم نوامبر]
‫[دبلیو.اس‌.کیو.کی]
‫یکی می‌تونه لطفاً بهم توضیح بده ‫اون بیرون چه کوفتی شد؟
‫ما ذرات رو سوزوندیم. ‫دیدم که از دکل رفتن بالا.
‫- منظورم اینه که شماها دیدید، نه؟ ‫- چیزی نیست که نشه دید.
‫پس ویل باید از ذهن مشترک ‫قطع شده باشه.
‫- از نظر تئوری. ‫- ولی چرا بیدار نشد؟
‫اگه مکس پیش هالی‌ـه، ‫ویل چطور اون رو دیده؟
‫این واقعیه؟ ‫وکنا داره باز باهامون بازی می‌کنه؟
‫این اصلاً با عقل جور در نمیاد!
‫دکترها، اون‌ها هیچوقت نفهمیدن ‫چرا مکس تو کما بود، درسته؟
‫چی؟ نه. چرا؟
‫باشه. باشه، باشه، باشه، باشه.
‫پس بیاید یه لحظه فرض کنیم ‫که هر چی ویل دید واقعی بود.
‫- اون مکس رو دید. هالی رو دید. ‫- آره، ولی چطور؟
‫الان می‌گم. بیاید بگیم که...
‫این ویل‌ـه،
‫و این هالی‌ـه.
‫و...
‫اینم، البته، مکس‌ـه.
‫اون‌ها تو سه تا مکانِ متفاوتن، ‫اسکواک، بیمارستان،
‫و یه جای فعلاً نامعلوم ‫توی دنیای وارونه. درسته؟
‫- درسته. ‫- آره.
‫ولی اون‌ها یک چیزِ خیلی حیاتیِ مشترک دارن.
‫همه‌شون بی‌هوشن.
‫وقتی وکنا می‌گیرتت چه اتفاقی میفته؟
‫میری تو خلسه.
‫که خیلی شبیه ‌کما به نظر میاد.
‫تعجبی نداره دکترها انقدر گیج بودن. ‫مکس هیچوقت تو کما نبود.
‫اون تو خلسه بود.
‫درست مثل ویل. درست مثل هالی.
‫داره مثل نتِ بالای «ویتنی هیوستون» ‫بهم الهام می‌شه.
‫چی می‌شه اگه ذهن اون‌ها...
‫همه تو یک جا باشن؟
‫توی ذهن وکنا.
‫زندانی شده باشن.
‫حداقل، قبلاً بودن.
‫اگه ویل راست بگه،
‫پس مکس و هالی ‫الان دارن از زندان فرار می‌کنن.
‫و اگه موفق بشن،
‫برمی‌گردن به بدن‌های فیزیکی‌شون،
‫و مکس زنده می‌شه.
‫و اون‌ها تو ذهن وکنا بودن، به معنای واقعی کلمه
‫اون‌ها همه چیز رو می‌دونن. ‫می‌دونن ویل کجاست.
‫- بچه‌ها کجان. ‫- حتی ممکنه بدونن چه نقشه‌ای داره.
‫- این آخرِ بازیه. ‫- سرنوشتِ سیاره ممکنه جداً وابسته باشه
‫به دست‌های نامزد به کما رفته‌ی تو‌ ‫و خواهر کوچولوی تو.
‫ارزشِ یه بار دیگه امتحان کردن رو داره، نه؟
‫- می‌تونی رانندگی کنی؟ ‫- نه قانوناً.
‫کافیه. ‫ماشین جویس رو بردار. نذار پلیس بگیرتت.
‫برس به مکس. من پیش ویل می‌مونم.
‫باشه.
‫اینجا رو یادت میاد...
‫ویلیام؟
‫نه، نه، نه...
‫- آیا... خاطراتت رو... ‫- نه.
‫برمی‌گردونه؟
‫مکس، هالی...
‫اون‌ها فرار کردن، مگه نه؟
‫پات سرعتت رو کم کرد؟
‫فکر می‌کنی خیلی زرنگی، نه؟
‫ولی یادت باشه، من اونی بودم...
‫اونی که دعوتت کرد تو.
‫تو «میزبان» من بودی.
‫جاسوسِ من.
‫سازنده‌ی من.
‫سازنده؟
‫فکر می‌کنی تونل‌ها چطوری به وجود اومدن، ‫ویلیام؟
‫تو ساختیشون
‫هر شب و هر شبی که می‌خوابیدی.
‫قدرت زیادی درون تو هست.
‫ولی اشتباه نکن، پسر.
‫اون‌ها قدرت‌های منن،
‫و قوی‌تر از هر زمان دیگه‌ای هستن.
‫خیلی قوی‌تر.
‫حالا، بالأخره، وقتشه.
‫وقتشه که میزبان‌های من ‫ما رو به یه دنیای جدید ببرن.
‫یه دنیای بهتر.
‫حیف که دنیای تو هیچوقت وجود نخواهد داشت،
‫حالا که مکس یکی از میزبان‌هات رو داره.
‫راه‌هایی هست ‫که روباه رو از لونه‌ش بکشی بیرون، ویلیام.
‫و تو قراره کمکم کنی.
‫قراره جاسوسِ من باشی
‫برای آخرین بار.
‫نه.
‫هرگز.
‫هر چی بیشتر مقاومت کنی...
‫بیشتر درد داره.
‫احمق.
‫- هی! ‫- داری چی کار می‌کنی؟
‫می‌بینم هنوز اون بیرونه یا نه.
‫- نیست. ‫- از کجا می‌دونی؟
‫چون می‌دونه نمی‌تونه اینجا ما رو بگیره. ‫بیا بریم.
‫گفت اوضاع عوض شده، ‫که راه‌های دیگه‌ای هم هست.
‫آره، و اون کلاً داره چرت می‌گه. ‫تا الان باید این رو فهمیده باشی.
‫پس قراره چی کار کنیم؟ ‫فقط هیچ کاری نکنیم؟ سرنوشتمون رو بپذیریم؟
‫نه، ما هیچ کوفتی رو نمی‌پذیریم.
‫فقط زنده می‌مونیم ‫تا وقتی نجاتمون بدن.
‫توسط اِلون نجات پیدا کنیم؟
‫از کجا می‌دونی اصلاً اون بود؟
‫مگر اینکه کس دیگه‌ای رو با قدرت‌های ذهنی بشناسی
‫که بتونه از راه دور به ذهن وکنا نفوذ کنه،
‫باهاش بجنگه، از طریق اون ارتباط برقرار کنه ‫تا بهمون بگه فرار کنیم، پس حتماً ال بوده.
‫که یعنی می‌دونه ما اینجاییم، ‫و میاد و نجاتمون میده.
‫حالا، می‌شه لطفاً انقدر رژه نری؟
‫جدی، کم کم داری ‫من رو یاد برادرت میندازی.
‫ممنون.
‫اصلاً چرا هنری نمی‌تونه بیاد اینجا؟
‫نمی‌دونم.
‫دو سال وقت داشتی و هیچ کاری واسه انجام دادن نداشتی
‫حتماً یه تئوری داری.
‫اگه قراره فقط منتظر بمونیم، ‫بهتره حرف بزنیم.
‫- این زندان... ‫- کامازوتز.
‫کامازوتز. باشه.
‫از خاطرات هنری ساخته شده، درسته؟
‫از جمله این غار.
‫پس فکر کنم شبیه،
‫نمی‌دونم، ‫یه خاطره‌ست که، به هر دلیلی،
‫هنری نمی‌خواد باهاش روبه‌رو بشه.
‫یه چیز آسیب‌زا.
‫فقط اینکه هیچی اینجا نیست ‫که حتی یه ذره ترسناک باشه، پس...
‫شایدم نه.
‫به هر حال، تئوریِ من اینه.
‫ازش خوشم میاد.
‫ممنون.
‫و اگه حق با تو باشه،
‫شاید بتونیم از طریق این خاطره فرار کنیم.
‫- چی؟ ‫- ببین، خب...
‫خونه‌ی من، اتاق زیرشیروانیِ تو، ‫اون‌ها هم خاطرات آسیب‌زا بودن،
‫و اون‌ها ما رو از کامازوتز بردن بیرون.
‫پس شاید خاطره‌ی هنری هم بتونه.
‫اولاً، هیچی اینجا نیست، ‫همونطور که گفتم.
‫دوماً، خاطراتِ ما ‫فقط آسیب‌زا نبودن.
‫خاطراتِ دقیقاً همون لحظه‌ای بودن ‫که هنری ذهن ما رو دزدید.
‫و اون نمی‌تونه ذهن خودش رو بدزده، می‌تونه؟
‫- از کجا می‌دونی؟ ‫- چون با عقل جور در نمیاد.
‫و همه چی توی این مکان با عقل جور در میاد؟
‫یعنی،
‫شاید یه...
‫یه راه مخفی‌ای چیزی هست.
‫درسته، بله، کلاً یادم رفته بود ‫راه مخفی رو.
‫اون بیرون چطور؟
‫شن. کلی شن.
‫- گشتیش؟ ‫- آره.
‫- همه‌ش رو؟ ‫- کیلومتر‌ها ادامه داره.
‫پس، نه.
‫تو نمی‌ری اون بیرون.
‫هالی، ما اینجا می‌مونیم، ‫و منتظر الون می‌شیم، ختم کلام.
‫فکر نمی‌کنم هنری بلوف زده باشه
‫وقتی گفت ‫یه راه دیگه واسه رسیدن به تو هست.
‫ما باید یه راه خروج از اینجا پیدا کنیم ‫قبل از اینکه اون اتفاق بیفته.
‫میای؟
‫یا می‌خوای بذاری ‫یه بچه تنهایی بره تو بیابون؟
‫حرفم رو پس می‌گیرم.
‫تو من رو یاد برادرت نمیندازی. ‫تو خودِ برادرتی!
‫جویس؟
‫این‌ها از گور برگشتن؟
‫مایک.
‫من خوبم.
‫این کالی‌ـه،
‫خواهرم.
‫و این باید مایکِ معروف باشه.
‫من... من نمی‌فهمم.
‫داستانش طولانیه. ‫احتمالاً بهتره فقط یه بار تعریفش کنیم.
‫همین توئه.
‫یا خدا.
‫چند وقته اینجوریه؟
‫چند ساعتی می‌شه.
‫فکر می‌کنی بتونی پیداش کنی؟
‫اون تو سرنخی بود در مورد اینکه چقدر طول می‌کشه ‫یه کرم‌چاله فرو بریزه؟
‫ده دقیقه، شاید 20؟
‫فکر می‌کردم آنی باشه. ‫که مشخصاً نیست.
‫- چرا ناامیدی که زنده‌ایم؟ ‫- ناامید نیستم.
‫- ناامید به نظر میای. ‫- گیج شدم.
‫تا جایی که من می‌بینم، ‫دو تا احتمال وجود داره.
‫یا اینجا دنیای پس از مرگه، ‫و من و تو روحیم.
‫- که بعید به نظر میاد. ‫- اوه.
‫یا نانسی ماده عجیب رو ‫کاملاً نابود نکرده.
‫چون اگه می‌کرد، دیوارهای ‫کرم‌چاله فرو می‌ریخت.
‫و ما کشیده می‌شدیم ‫توی نیستی.
‫باشه، پس منتظر چی هستیم؟
‫کجا داری میری؟
‫که ببینم می‌تونم یه سیگنالِ لعنتی بگیرم ‫تا نانسی رو پیدا کنم.
‫- استیو، وایسا. ‫- بریم، هندرسون.
‫- وایسا! ‫- بریم.
‫استیو، نمی‌دونیم اون بالا امنه یا نه.
‫گفتی ماده‌ی عجیب نابود نشده.
‫نه، گفتم ‫کاملاً نابود نشده.
‫ولی خیلی واضح آسیب دیده.
‫هیچ ایده‌ای نداریم این چه تأثیری ‫روی ماده، فضا-زمان و جاذبه می‌ذاره.
‫کل این ساختمون می‌تونه خیلی راحت
‫یه تله مرگِ به شدت ناپایدار ‫و ضد قوانین فیزیک باشه.
‫به نظر من که کاملاً پایداره.
‫نانسی، صدام رو داری؟ جاناتان، اونجایی؟
‫الو؟
‫یا خدا.
‫لطفاً بگو اون‌ها اون بالا نیستن.
‫نه، نه، نه، نه. نه! نانسی!
‫نانسی! نه، نه، نه.
‫نانسی!
‫یالا. نانسی.
‫یالا. یالا.
‫- خوبی؟ خوبی؟ باشه. ‫- آره. فکر کنم.
‫چی شد؟
‫نمی‌دونم. نمی‌دونم.
‫فکر کنم افتادیم.
‫و همچنین مشخصاً نابودش نکردیم.
‫فقط عصبانیش کردیم.
‫بیا. بریم.
‫بیا از اینجا بزنیم به چاک.
‫- در کجاست؟ ‫- لعنتی، لعنتی.
‫اونجاست. بیا.
‫لعنتی!
‫نه، نه، نه! لعنتی! لعنتی! نه، نه، نه، نه!
‫لعنت بهش.
‫یالا!
‫نانسی یادداشتی چیزی توی کلیسا نذاشته بود؟
‫نه. نه، هیچی.
‫که یعنی اون‌ها یا یه مشت عوضیِ بی‌ملاحظه‌ن،
‫یا ارتش دستگیرشون کرده.
‫برای اینکه خیالت رو راحت کنم، من شدیداً ‫طرفدارِ تئوریِ عوضیِ بی‌ملاحظه‌م.
‫وایستا، و اون دیوار گوشتی که پیدا کردی، ‫فکر نمی‌کنی...
‫اون‌ها کشیده شدن توی جاروبرقیِ غول‌پیکری که توی دنیای وارونه‌ست؟ نه، فکر نمی‌کنم
‫ولی واقعاً نمی‌دونم، مایک. ‫منم مثل تو گیجم.
‫کل این قضیه، مکس، هالی، این دیوار، ‫همه‌ش باید یه جوری به هم وصل باشه،
‫ولی نمی‌فهمم چطوری.
‫انگار ‫یه تیکه از پازل کمه.
‫یه تیکه‌ی بزرگ.
‫تیکه‌ها توی ذهنِ وکنا هستن، ‫و الان ما بالأخره یه راه داریم بریم توش.
‫جز اینکه جین هنوز چیزی پیدا نکرده.
‫به‌به! خانم خوش‌بین هم اومد ‫تا روز همه رو روشن کنه.
‫اون بالا داره تقلا می‌کنه.
‫آره؟ ‫شاید باید یه‌کم بهش زمان بدی.
‫داره ضعیف‌تر می‌شه، نه قوی‌تر.
‫پس تو متخصصِ ال هستی؟
‫چقدره می‌شناسیش، ‫یک و نیم روز؟
‫بیشتر از تو، راستش.
‫ما با هم بزرگ شدیم، ‫و اسمش جین‌ـه.
‫- جین هاپر. ‫- من فقط اینجام که کمک کنم.
‫تو فقط اینجایی که کمک کنی. ‫خب، متأسفم که دیگه قدردان نیستم.
‫فکر کردم گفتی ‫این مبارزه بی‌فایده‌ست.
‫تو گفتی کل این قضیه بی‌فایده‌ست؟
‫من هیچوقت اون رو نگفتم.
‫واقعاً؟ چون واسه من که مطمئناً ‫همین‌طوری به نظر میومد.
‫دو ثانیه با ال تنهات گذاشتم، ‫و رفتی تو مخش.
‫احتمالاً توی پیدا کردنِ ویل مشکل داره ‫چون تو حواسش رو پرت کردی.
‫وقتی من دیدمش حواسش پرت بود ‫به خاطر تو.
‫به خاطر دروغ‌های تو.
‫هر کاری که کردم...
‫...واسه محافظت از اون بوده. ‫به گفتنِ این به خودت ادامه بده،
‫ولی اگه واقعاً می‌خوای ازش محافظت کنی، ‫باید حقیقت رو بدونه،
‫و باید آماده باشه ‫تا با چیزی که اون طرفِ این قضیه منتظرشه
‫روبه‌رو بشه.
‫کشتنِ هنری این رو تموم نمی‌کنه.
‫یعنی چی؟
‫هیچی یعنی. اون یه بچه‌ست. ‫هیچ ایده‌ای نداره چی داره می‌گه.
‫داره یه مشت چرت و پرت می‌گه.
‫فکر کنم می‌دونی که اینطور نیست.
‫ولی همونطور که به جین دروغ می‌گی، ‫به خودت هم دروغ می‌گی.
‫می‌پرسی چرا هنوز اینجام؟
‫من اینجام تا مطمئن شم ‫که این هرگز دوباره اتفاق نمیفته.
‫ال.
‫ال!
‫هی، همه چی ردیفه؟
‫نمی‌تونم بهش برسم. هی لیز می‌خوره.
‫خب، ما کلی غذا اون تو داریم،
‫پس یه چیزی بخور، استراحت کن و باتریت رو شارژ کن، ‫و دوباره امتحان می‌کنیم.
‫یا...
‫سیگنالت رو تقویت می‌کنیم.
‫- مخزن. ‫- آره. راه انداختنش یه‌کم طول می‌کشه.
‫ولی تو به هر حال باید ‫باتریت رو شارژ کنی.
‫به علاوه، ساختن اون لعنتی خیلی سخت بود، ‫پس دوست دارم ازش یه استفاده‌ای ببرم.
‫[بیمارستان هاوکینز]
‫- دوریس، بعداً امضا می‌کنم. ‫- من برای حمایت عاطفی اینجام.
‫خانم باکلی! خانم باکلی!
‫می‌دونی چیه؟
‫هی.
‫- باید حرف بزنیم. ‫- آره.
‫- صبر کن، رابین! ‫- باید این رو حل کنم. فقط برو!
‫پس نقشه چی؟
‫ویکی.
‫گوش کن، می‌دونم عصبانی هستی، ‫و کاملاً حق داری.
‫- دارن دنبالت می‌گردن. ‫- کی داره دنبالم می‌گرده؟
‫- حراست. پلیس نظامی. ‫- چرا؟
‫- می‌خوای خودت رو بزنی به اون راه؟ ‫- من هیچ ایده‌ای ندارم در مورد چی حرف می‌زنی.
‫باشه، خیلی‌خب، بذار یه راهنمایی بکنم.
‫تو، اتاقِ آقای بیلی، بنزودیازپین.
‫خب، یادت اومد؟
‫رابین، باید همین الان بگی اینجا چه خبره.
‫خیلی‌خب، مکس، وقتشه برگردی خونه.
‫فکر کنم به اندازه کافی اینجا گشتیم.
‫ما یه وجب از اینجا رو گشتیم.
‫بالأخره، متوجه منظورم شدی.
‫نمی‌دونم چقدر وقته ‫دارم اینجا می‌گردم، ولی خیلی وقته.
‫تو قرار نیست یهو یه چیزی پیدا کنی ‫که من ندیدم، باشه؟
‫برادرم تا حالا در مورد عمو اریک ‫بهت گفته؟
‫عمو اریک؟
‫اون یه فلزیابه. ‫می‌دونی اون چیه؟
‫دنبال فلز می‌گرده.
‫آره، با دستگاه فلزیابش.
‫دنبال گنج‌های خیلی قدیمی و چیزهایی می‌گرده ‫که مُرده‌ها تو زمین جا گذاشتن.
‫به هر حال، جای مورد علاقه‌ش واسه گشتن ‫شهربازیِ ایندیانا بیچ‌ـه.
‫یعنی، سال‌ها اونجا رو گشت،
‫ولی تنها چیزی که پیدا کرد ‫یه مشت خرت و پرتِ ارزون بود.
‫بعد یه روز، روزنامه رو باز می‌کنه ‫و بوم، صفحه اول،
‫یه توریستِ رندوم یه قوطی حلبی پیدا کرده
‫پر از سکه‌های طلا و نقره‌ ‫که میلیون‌ها دلار می‌ارزیدن.
‫درسته، پس بذار حدس بزنم، ‫تو این سناریو، من عمو اریکم...
‫و من اون توریستم.
‫خیلی احمقانه‌ست.
‫«اِم» علامتِ گنجه.
‫- کجا داری میری؟ ‫- یه فکری دارم.
‫- چه فکری؟ ‫- وقتی نزدیک شدیم نشونت میدم.
‫- هالی! ‫- تو گفتی می‌خوای برگردی.
‫خب، داریم برمی‌گردیم.
‫بچه‌ها، اگه صدامون رو می‌شنوید، داریم میایم. ‫تکرار می‌کنم، داریم میایم.
‫استیو، یواش! هر چی بالاتر می‌ریم، ‫خطرناک‌تر می‌شه.
‫دلیلِ بیشتر واسه اینکه سریع بریم.
‫اگه بمیریم به هیچ دردشون نمی‌خوریم. استیو!
‫همونطور که می‌گفتم...
‫یالا!
‫لعنتی!
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫چند طبقه پایین‌تر، به نظر میومد یکی ‫از اون سربازها اون در رو شکسته.
‫مراقب باش.
‫لعنتی! برو عقب!
‫لعنتی! لعنتی!
‫خدایا!
‫یا خدا!
‫میز! برو روی میز!
‫حالا چی؟
‫کمک! کمک!
‫- کمک! کمک! ‫- استیو!
‫- کمک! کمک! ‫- هی! کمک!
‫- کمک! کمک! کمک! ‫- کمک! کمک! کمک!
‫تقریباً حاضره.
‫اِل این رو درست می‌کنه.
‫درستش می‌کنه.
‫ایده‌ی من بود، هاپ.
‫ایده‌ی...
‫من بود که بره اون تو.
‫نمی‌دونم. فقط فکر کردم شاید،
‫بعد از تمام اتفاقاتی که افتاد، ‫بعد از تمام چیزهایی که دیدم انجام داد...
‫به این فکر کردم شاید تمام این مدت
‫که داشتم انقدر سخت تلاش می‌کردم ‫تا ازش محافظت کنم،
‫در واقع فقط داشتم مانعش می‌شدم
‫با گوش نکردن بهش،
‫اعتماد نکردن بهش.
‫و بنابراین اگه فقط...
‫نمی‌دونم. ‫اگه فقط باورش می‌کردم و آزاد می‌ذاشتمش،
‫که، نمی‌دونم، ‫یه جوری همه این‌ها درست می‌شد. و...
‫انگار هر انتخابی که می‌کنم اشتباهه.
‫می‌دونم.
‫یعنی، می‌تونی هلشون بدی توی موقعیت‌هایی ‫که شاید براش آماده نباشن.
‫می‌تونی مثل من باشی، ‫و می‌تونی بیش از حد محافظه‌کار باشی،
‫و اون‌ها فقط بابتش ازت متنفر می‌شن.
‫جویس، یکی از لذت‌های والد بودن...
‫اینه که یه یادآورِ دائمی داری ‫در تمام زندگیت
‫که هر انتخابی که کردی...
‫اشتباه بوده.
‫تقصیر تو نیست، جویس.
‫تقصیر تو نیست.
‫چه قشنگه. موری برات پیداش کرد؟
‫آره.
‫بابا نوئل سلیقه‌ی خوبی داره.
‫هی. توی اسکواک،
‫کالی، یه چیزِ عجیب گفت
‫در مورد اینکه ماجرا تموم نمی‌شه ‫حتی اگه هنری رو بکشیم.
‫می‌دونی داره در مورد چی حرف می‌زنه؟
‫مهم نیست.
‫باید گرمش کنم.
‫باشه، خب، اگه مهم نیست، ‫پس چرا هاپ انقدر از دستش عصبانی بود؟
‫چیزی نیست، مایک، واقعاً.
‫- دوست‌ها دروغ نمی‌گن. ‫- دروغ نمی‌گم.
‫داری طفره میری. این تقلبه. ‫من فقط می‌خوام کمک کنم.
‫نمی‌تونی کمک کنی. نه تو این قضیه.
‫بذار من در موردش قضاوت کنم.
‫ال، خواهش می‌کنم.
‫یه آزمایشگاه تو دنیای وارونه هست.
‫اون‌ها دارن برنامه پاپا رو دوباره راه میندازن
‫سعی می‌کنن شماره‌های جدید بسازن.
‫ارتش؟
‫باشه.
‫پس، بعد از اینکه وکنا رو کشتیم، ‫این آزمایشگاه جدید رو نابود می‌کنیم.
‫برنامه رو تموم می‌کنیم. مثل یه مأموریت جانبی
‫مایک، نه، نمی‌فهمی.
‫اون‌ها واسه ساختن شماره‌های جدید نیاز به آزمایشگاه ندارن
‫خونِ هنری.
‫توی بدنِ منه.
‫من هیولا نیستم.
‫الان دیگه می‌دونم.
‫ولی با من، با خونِ من،
‫اون‌ها می‌تونن هیولاهای بیشتری بسازن.
‫می‌تونن هنری‌های بیشتری بسازن.
‫ارتش همیشه دنبالت می‌گرده.
‫ما همیشه این رو می‌دونستیم. ‫واسه همینه که تو هاوکینز نمی‌مونیم.
‫وقتی این ماجرا تموم شد، می‌ریم.
‫فرار کردن به یه سرزمینِ دوردست. یادته؟
‫جایی که نتونن پیدامون کنن.
‫جایی که ‫حداقل یه آبشار داشته باشه.
‫مایک.
‫این شبیه یکی از بازی‌های تو نیست.
‫نه این بار.
‫شاید من ننویسم.
‫ولی ما می‌نویسیم.
‫تو، من، لوکاس، ویل و داستین.
‫چون این داستانِ ماست.
‫و با برگردوندنِ ویل شروع می‌شه.
‫مکس.
‫می‌دونی که دیگه به تلسکوپت نیاز نداری، نه؟ ‫اون غارِ منه.
‫آره.
‫در ضمن، درپوشش هنوز روشه.
‫آره.
‫نگاه کن.
‫درپوش روشه.
‫خب، خیلی تاریکه.
‫ولی نه کاملاً.
‫اون باریکه‌ی نور رو می‌بینی؟
‫دقیقاً هم‌شکلِ ورودیِ غاره.
‫چقدر احتمال داره ‫که تَرَکش هم‌شکلِ غار باشه،
‫غاری که می‌دونیم هنری بهش سر زده؟
‫فکر می‌کنم درپوش یه نقشه‌ست، ‫نقشه‌ای که هنری وقتی بچه بود کشیده،
‫نقشه‌ای که ما رو می‌بره ‫به یه جور مکان مخفی.
‫فقط باید شکل‌ها رو با هم جور کنیم.
‫و فکر می‌کنی تو این مکان مخفی ‫چی پیدا می‌کنیم؟
‫خاطره‌ی آسیب‌زای هنری؟
‫اون. و یه راه خروج از کامازوتز.
‫حداقل... تئوریِ من اینه.
‫- ازش خوشم میاد. ‫- ممنون.
‫فقط یه ایراد کوچیک ‫تو تئوریت هست.
‫ما نزدیک مکان مخفی هستیم، ‫و من چشم دارم،
‫و هنوزم هیچی نمی‌بینم ‫جز یه مشت شنِ لعنتی...
‫محکم بچسب!
‫«اِم» علامتِ گنجه.
‫ویک، نمی‌خوای ‫یه چیزی بگی؟
‫آخه مشخص نیست قیافه‌ت ‫داره چی رو می‌رسونه.
‫می‌دونم هضمش سخته، ‫مخصوصاً همه‌ش با هم.
‫هیولاها و دنیاهای موازی،
‫و می‌دونم که بیهوش کردنِ خانواده ترنبو ...یه‌کم غیراخلاقی بود
‫- باشه، بس کن، رابین. لطفاً، فقط بس کن. ‫- سعی کردم یه میلیون بار بهت بگم.
‫نه، دروغ گفتی. و بعد به دروغ گفتن ادامه دادی ‫پشت سر هم و پشت سر هم.
‫- می‌دونستم یه چیزی غلطه. ‫- می‌دونم! متأسفم!
‫«روز کاریِ دیوونه‌واری بود. «.فردا بهت زنگ می‌زنم
‫«ببخشید، یه بحران دیگه ‫تو ایستگاه رادیویی پیش اومده.»
‫یعنی، کی تمام شب ‫توی ایستگاه رادیویی کار می‌کنه؟
‫و کی انقدر احمقه که باورش کنه؟
‫ظاهراً من، ویکی،
‫که نشستم تو خونه، ‫منتظرِ زنگ تلفن
‫در حالی که تو با بقیه‌ی دوست‌هاتی، ‫و داری خوش می‌گذرونی.
‫خوش می‌گذرونم؟
‫بی‌خیال، رابین. ‫تو داری دوران ترک رو می‌گذرونی.
‫اشتباه فکر می‌کنی. ‫من حالم خوبه.
‫- باشه، ببخشید. ‫- فقط نگاهم کن!
‫تو مشغولِ شکارِ هیولا ‫با دوست‌هات بودی!
‫خدایا! خیلی‌خب، ‫شاید حتی خودت هم باورت شده.
‫با اون فشاری که روت بوده، ‫اگه یهو ولش کنی،
‫می‌تونه باعث گیجی، ‫پارانویا، توهم بشه...
‫این‌ها توهم نیست!
‫باشه. پس بیا مرور کنیم.
‫یه جادوگر سیاه هست...
‫- ...که داره بچه‌ها رو می‌دزده... ‫- آره.
‫- ...و می‌ذارتشون تو یه دنیای خیالی. ‫- درسته.
‫ویکی، زمین چهار تیکه شده.
‫ارتش شهرمون رو گرفته.
‫چیزی که می‌گم واقعاً انقدر دیوانه‌واره؟
‫بدجوری!
‫می‌خوای بدونی ‫صورتم الان داره چی رو می‌رسونه؟
‫- آره. ‫- عصبانیت.
‫ولی با یه ذره، ‫و یه ذره‌ی خیلی خیلی ناچیز،
‫نگرانی.
‫چون هر چقدر هم ‫الان از دستت عصبانی باشم،
‫تو حالت خوب نیست، رابین، ‫و نیاز به کمک داری.
‫نیاز به کمکِ جدی داری.
‫- یه تماس در مورد چند تا قرص داشتم... ‫- صبر کن.
‫دیدیش؟
‫رابین باکلی؟
‫بله، اینجاست. همین الان دیدم رفت ‫تو اون اتاق اونجا.
‫ویکی، خیلی متأسفم.
‫نرو.
‫- ولی باید برم. ‫- رابین!
‫هی!
‫هی، دارم با تو حرف می‌زنم!
‫باکلی، وایسا!
‫فکر کردی کجا داری میری؟
‫کمک!
‫- کمک! ‫- داستین!
‫- کمک! استیو! ‫- هی!
‫ممنون.
‫استیو، داری چه غلطی می‌کنی؟ ‫اون هیچوقت جواب نمیده. وایسا! وایسا!
‫استیو، وایسا. جدی می‌گم. امن نیست.
‫- میفتی. ‫- ناپایداره. گرفتم، باشه؟
‫نه، نکن! انقدر عوضی نباش!
‫نیستم. دارم سعی می‌کنم بهشون برسم!
‫تو همیشه سعی می‌کنی خودت رو به کشتن بدی، ‫و من نمی‌تونم بذارم دوباره اتفاق بیفته.
‫انقدر خودخواه نباش، لطفاً.
‫اگه بری اونجا، می‌میری، ‫و من نمی‌تونم دوباره تحملش کنم.
‫نمی‌تونی بمیری ‫چون نمی‌تونم دوباره تحملش کنم.
‫نذار دوباره اتفاق بیفته. ‫لطفاً. لطفاً نذار دوباره اتفاق بیفته.
‫تو نه.
‫متأسفم.
‫نه، نه، نه.
‫- کمک! ‫- کمک!
‫- یالا! کمک! هی! ‫- کمک!
‫هی، هی، هی!
‫پایین. دراز بکش. دراز بکش.
‫- داریم چی کار می‌کنیم؟ ‫- نشستن وزنمون رو پخش می‌کنه.
‫آقای گلدستین، فیزیک.
‫می‌تونیم واسه خودمون زمان بخریم.
‫تا الان باید صدامون رو شنیده باشن.
‫پس چرا جواب ندادن؟
‫و حتی اگه دادن، ‫چی کار می‌تونن بکنن؟
‫یه کاری. هر کاری.
‫آره. آره.
‫اون‌ها نمیان.
‫این رو نگو.
‫صداقت می‌خواستی.
‫من از گروه «کلش» متنفرم.
‫چی؟
‫من از گروه کلش متنفرم.
‫هر بار که پخشش می‌کنی، ‫فقط سعی می‌کنم از واقعیت جدا شم.
‫آره.
‫من از خوندن مقالاتت متنفرم.
‫تو واقعاً نمی‌خوای نظراتم رو بشنوی.
‫فقط می‌خوای ‫بهت بگم عالی‌ان.
‫چون هستن.
‫بیشتر وقت‌ها.
‫بیشترِ...
‫عجب. باشه.
‫من هیچوقت «سلاخ‌خانه شماره پنج» رو نخوندم.
‫فقط خلاصه‌ش رو خوندم ‫و وانمود کردم دوستش دارم.
‫من هیچوقت «آنا کارنینا» رو نخوندم.
‫فقط خلاصه‌ش رو خوندم ‫و وانمود کردم دوستش دارم.
‫تو همیشه دقیقاً شش دقیقه تأخیر داری،
‫و من هیچوقت چیزی نمی‌گم، ‫ولی واقعاً دلم می‌خواد مشت بزنم تو دیوار.
‫من پلیورِ صورتیت رو دادم خیریه.
‫چی؟ داشتم دنبالش می‌گشتم.
‫می‌دونی از صورتی متنفرم.
‫ولی بعدش احساس گناه کردم ‫اگه باعث می‌شه حس بهتری داشته باشی.
‌‫من آخرین بسته‌ی ‫«لذت درخت نخل بنفش» رو ریختم تو توالت،
‫و بعدش بابتش احساس گناه نکردم.
‫- بی‌خیال. ‫- از اینکه مواد بزنی متنفرم.
‫از اینکه توام چیزی بزنی متنفرم.
‫بیشتر از همه از وقتی متنفرم ‫که جفتمون یه چیزی زدیم.
‫منم همینطور.
‫چرا این کار رو می‌کنیم؟
‫نمی‌دونم.
‫من هیچوقت واسه امرسون درخواست ندادم.
‫می‌دونم.
‫چرا هیچوقت چیزی نگفتی؟
‫تو چرا نگفتی؟
‫مطمئن نیستم.
‫فقط حس می‌کردم انگار دارم...
‫کار اشتباهی می‌کنم.
‫انگار داشتم بر خلاف نظم طبیعی چیزها پیش می‌رفتم
‫می‌دونی، با...
‫با چیزهایی که پشت سر گذاشتیم، فقط...
‫منظورت آسیب‌های مشترک‌مونه؟
‫آره.
‫چطور کس دیگه‌ای می‌تونه درک کنه؟
‫مثل این...
‫این چیزی‌ـه که...
‫ما رو واسه همیشه به هم وصل می‌کنه.
‫می‌دونی؟
‫بهم احساس امنیت می‌داد.
‫ولی همچنین...
‫نمی‌دونم.
‫می‌تونه خفه‌کننده باشه.
‫آره.
‫اون تعطیلات بهاری،
‫وقتی توی لنورا بودی...
‫مجبور نبودم واسه کار بمونم.
‫می‌تونستم بگم فِرد جام وایسه.
‫ولی فکر کنم واسه همینه که موندم.
‫اون حس که فقط...
‫نیاز به فضا داشتم.
‫فضا واسه بودن با یکی دیگه؟
‫استیو پسر خوبیه.
‫من رو می‌خندونه.
‫و، موهای بهتری از تو داره. ‫مثلاً، خیلی بهتر.
‫ولی نه.
‫نه، هیچوقت با اون اینجوری نبود.
‫ما فقط آدم‌های متفاوتی هستیم.
‫می‌دونی بهم چی گفت؟ ‫اون شش تا بچه می‌خواد.
‫شش تا بچه؟
‫شش تا ناگت کوچولو.
‫این مثل هَپی میل می‌مونه.
‫ولی منظورم اینه...
‫اون می‌دونه چی می‌خواد، و این عالیه.
‫ولی من...
‫نمی‌دونم.
‫و...
‫فکر کنم امیدوار بودم ‫وقت داشته باشم تا بفهمم.
‫- ولی بعد... ‫- دنیا چهار تیکه شد.
‫و حالا...
‫هی...
‫یه اعتراف آخر.
‫یه اعتراف بزرگ.
‫جان کولترین.
‫فکر کردم...
‫به اندازه کافی باهات گند زدم.
‫خوبه که برای یه بار هم که شده ‫یه کاری رو درست انجام بدم.
‫بیا.
‫نانسی ویلر.
‫حاضری...
‫ با من...
‫ازدواج نکنی؟
‫سعی کردم خودم رو متقاعد کنم
‫که این یه جوری...
‫همه چی رو درست می‌کنه.
‫ولی فقط اوضاع رو بدتر می‌کرد.
‫واسه همینه که مثل یه گلوله توپ تو جیبم سنگینی می‌کرد
‫برای دو روزِ گذشته.
‫خب نظرت چیه؟
‫پیشنهادِ عدمِ ازدواجم رو قبول می‌کنی؟
‫پیشنهاد عدم ازدواجت رو قبول می‌کنم.
‫دوستت داشتم.
‫دوستت دارم،
‫نانسی ویلر.
‫دوستت دارم، جاناتان بایرز.
‫یا خدا.
‫جاناتان!
‫یا خدا!
‫ممنون.
‫پیداش می‌کنم.
‫میارمش خونه.
‫خیلی‌خب. حالا یادت باشه، ‫اگه می‌خوای از اونجا بیای بیرون...
‫ویل، من اینجام.
‫نیاز دارم بهم نشون بدی کجایی.
‫نشونم بده کجایی.
‫ویل.
‫ویل، صدام رو می‌شنوی؟
‫ویل، بیدار شو!
‫می‌شه اون رو بدی؟
‫فکر می‌کنی کسی افتاده؟
‫فـ... فقط یه خاطره‌ست، درسته؟
‫هیچی اینجا نمی‌تونه بهمون آسیب بزنه.
‫هیچی نمی‌تونه بهمون آسیب بزنه.
‫فقط پشت سرم بمون، باشه؟
‫- ولی گفتی... ‫- می‌دونم چی گفتم.
‫چطور پیدام کردین؟
‫ما رو می‌بینه. ما رو می‌بینه. ‫چطور ما رو می‌بینه؟
‫بهت آسیب نمی‌زنم.
‫لطفاً آقا، شلیک نکن.
‫کی هستی؟
‫هنری. هنری کریل. همین نزدیکی زندگی می‌کنم.
‫- کی فرستادتت؟ ‫- هیچ‌کس نفرستادتم.
‫- اون‌ها فرستادنت. ‫- من تو غارها بودم. صدای فریاد شنیدم.
‫اون‌ها فرستادنت!
‫تو فقط گیج شدی. نیاز به دکتر داری.
‫لطفاً! لطفاً!
‫هالی!
‫لعنتی!
‫هی، آروم باش. آروم باش.
‫چرا اون مرده سعی کرد به هنری آسیب بزنه؟ ‫ هنری فقط داشت سعی می‌کرد کمک کنه.
‫- نمی‌دونم. ‫- این چیزی‌ـه که هنری رو بد کرد؟
‫نمی‌دونم. ولی تموم شد، باشه؟ ‫باید به حرکتمون ادامه بدیم.
‫حق با تو بود.
‫راه خروج از کامازوتز، اینجاست.
‫مکس؟
‫تو قراره برای آخرین بار برام جاسوسی کنی.
‫پیدات کردم.
‫ویل. ویل، آروم باش. ‫آروم باش. من اینجام.
‫منم. منم. ‫اینجام که ببرمت خونه. آروم باش.
‫سعی کردم جلوش رو بگیرم، ولی نتونستم.
‫اون دید.
‫چی رو دید؟ چی رو دید؟
‫مکس رو.
‫حالا می‌دونه اون کجاست.
‫و فرستادشون سراغش.
‫دارن میرن سراغش. توی هاوکینز.
‫- ال! ‫- ال، چی شده؟
‫حالت خوبه؟
‫ال، چی شده؟
‫- حالش خوبه؟ ‫- آره.
‫وکنا قراره مکس رو بکشه.
‫باید همین الان بریم بیمارستان.
‫هی! کَرید یا چی؟ ‫اون تو ترکه.
‫- نخیر. ‫- می‌دونید یعنی چی؟
‫اون باید تو بیمارستان باشه، ‫نه زندان.
‫ببین توروخدا. ‫اون توی بیمارستانه.
‫اینجا هاوکینزه، آبنبات‌چوبی. ‫اولین معتادمون نیست.
‫قطعیِ برق تو بیمارستان.
‫واسه ننه‌بزرگ خوب نیست. مشکل ما نیست.
‫متوجه نیستید. باید تخلیه کنیم.
‫ما لازم نیست هیچ غلطی بکنیم. ‫راه بیفت، معتاد.
‫من معتاد نیستم.
‫اگه همین الان همه رو ‫از اینجا نبریم بیرون،
‫همه‌مون قراره بمیریم.
‫هیچ چیزی نیست که بتونی بگی
‫که باعث بشه نری تو بازداشتگاه. ‫پس الکی زور نزن.
‫- باید تخلیه کنیم. ‫- من واقعاً لازم نیست هیچ غلطی بکنم.
‫یا خدا!
‫فرار کنید!
‫دنبالِ ما نیستن.
‫چی؟
‫دنبال ما نیستن. ‫راه دیگه‌ای واسه خروج بلدی؟
‫زیرزمین. زیرزمین! ‫به پارکینگِ کارکنان راه داره.
‫باشه.
‫یالا، لوکاس، بردار. بردار.
‫بردار. بردار. داری چی کار می‌کنی؟
‫- اون موجودات انگلیسی می‌فهمن؟ ‫- نه.
‫- پس لازم نیست خصوصی باشه. ‫- چی؟
‫لوکاس، رابینم. ‫یه دموگورگن داره میاد سمت‌تون.
‫می‌شنوی چی می‌گم؟ یه دموگورگن داره میاد سمت‌تون. ‫باید همین الان مکس رو از اونجا ببری بیرون.
‫با آسانسور برید. ‫اون‌ها تو راه پله‌ن.
‫تو زیرزمین می‌بینمتون.
‫یالا. یالا.
‫لعنتی.
‫لعنتی. یالا!
‫لعنت بهش!
‫تکون نمی‌خوره.
‫مجبوریم فقط تلاش کنیم، باشه؟
‫بیا.
‫خوبی؟
‫- من... خوبم. ‫- باشه.
‫- باید دستم رو بگیری، باشه؟ ‫- باشه.
‫اوه! خدایا!
‫باشه. دارن میان!
‫- باید بریم! ‫- کدوم طرف؟
‫اینجا! چه خبره؟
‫- اینجا! ‫- چطوری پیدامون می‌کنن؟
‫نمی‌دونم، ‫ولی باید از اینجا بریم بیرون.
‫باشه. بیا.
‫- بیا. بریم. ‫- برو، برو، برو.
‫بیا. در رو ببند. در رو ببند!
‫- لعنتی. ‫- برو! فقط ادامه بده!
‫- بدو. ‫- لعنتی!
‫باید بریم!
‫- در! در رو باز کن! ‫- برو، برو، برو!
‫لعنتی. از این طرف، بچه‌ها! بیاید! بیاید!
‫بشینید!
‫واقعاً متأسفم ‫که فکر کردم معتادی.
‫متأسفم که بهت دروغ گفتم برای، ‫یه مدت زمانِ مسخره‌ای طولانی.
‫جهتِ ثبت در پرونده، ‫در مورد «انزو» دروغ نگفتم.
‫و اگه با یه معجزه‌ای از اینجا جون سالم به در بردیم، ‫می‌ریم اونجا،
‫و دسر می‌خوریم. قبوله؟
‫باید خاموشش کنیم.
‫نمی‌تونیم. نمی‌تونیم. ‫نه. نه. مکس داره برمی‌گرده.
‫مجبوریم.
‫داره برمی‌گرده.
‫خوبی؟
‫برو.
‫باشه.
‫آماده‌ای بری خونه، توریست؟
‫آره.
‫لوکاس.
‫هالی. صبر کن.
‫نمی‌تونی با من بیای.
‫چی؟ منظورت چیه؟
‫این راه به من ختم می‌شه،
‫به بدنِ من، نه تو.
‫تو باید راه خودت رو پیدا کنی.
‫چطوری؟ من «کیت بوش» ندارم. ‫حتی نمی‌دونم کیت بوش کیه.
‫واسه بیرون رفتن از اینجا ‫به کیت بوش نیاز نداری.
‫معلوم شد منم ندارم.
‫موسیقی تنها راه برگشت نیست.
‫فقط به چیزی نیاز داری که تو رو وصل کنه ‫به دنیای واقعی، به خونه.
‫یه چیز قدرتمند،
‫پرمعنی.
‫لوکاس، وقتی... وقتی دستم رو گرفت ‫توی بیمارستان،
‫می‌تونستم حسش کنم. همین‌جا.
‫ولی بعدش اینجا هم حسش کردم.
‫ولی من نامزد ندارم.
‫به نامزد نیاز نداری.
‫فقط به چیزی نیاز داری ‫که واسه‌ت خاص باشه،
‫چیزی که بهت احساس امنیت بده،
‫چیزی که بهت قدرت بده، ‫چیزی که بهت امید بده.
‫هالیِ قهرمان.
‫اون الان باهاته.
‫ولی تو دنیای واقعی هم باهاته.
‫هر جا که هستی، ‫فقط باید دنبالش کنی تا خونه.
‫چطوری؟
‫فقط... سعی کن یادت بیاد ‫معنیش برات چیه.
‫اون معنیِ مهمی نداره.
‫فقط یه اسباب‌بازیه.
‫اگه فقط یه اسباب‌بازیه، ‫چرا همیشه با خودت می‌بریش؟
‫مایک.
‫گفت اون قدرت‌های الهی داره ‫و هیچوقت نمی‌ترسه،
‫و واسه همین اگه من ترسیدم، ‫فقط کافیه... تبدیل بشم به اون.
‫ولی همه‌ش سعی می‌کنم، و هیچوقت نمی‌شه.
‫مهم نیست چی کار کنم، من هنوز خودمم.
‫دختری که به یه چراغ‌خوابِ احمقانه نیاز داره.
‫وقتی به مامانم حمله شد، ‫نتونستم نجاتش بدم.
‫حتی نتونستم خودم رو نجات بدم.
‫هالی، برو عقب!
‫فقط اونجا وایسادم.
‫و بعد وقتی هنری بهت حمله کرد...
‫بس کن!
‫بازم وایسادم. ‫هیچ چیز قهرمانانه‌ای در موردش نیست.
‫کاری نبود که بتونی تو اون لحظات بکنی، هالی.
‫یعنی، تو یه ویلری. باهوشی.
‫واقعاً فکر می‌کنی می‌تونستی ‫با یه سیخِ شومینه جلوی اون هیولاها رو بگیری؟
‫و فکر کنم داری چند تا چیز مهم رو ‫جا میندازی.
‫روزی که هم رو دیدیم، ‫تو رفتی تو جنگل
‫با وجود اینکه هنری بهت گفته بود ‫هیولاهای خطرناک اونجا زندگی می‌کنن.
‫و بعد دنبالم اومدی توی غار
‫با وجود اینکه هیچ دلیل خوبی نداشتی ‫بهم اعتماد کنی.
‫و بعد وقتی بهت گفتم ‫برگردی پیش هنری،
‫برگردی توی خطر،
‫تردید نکردی.
‫و امروز، وقتی من تسلیم شدم، تو نشدی.
‫من خیلی وقته اینجام، هالی.
‫خیلی وقته.
‫و هیچوقت نتونستم برم بیرون.
‫ولی تو؟
‫تو یه راه توی کامازوتز پیدا کردی.
‫به خاطر تو...
‫من دوست‌هام رو می‌بینم.
‫من لوکاس رو می‌بینم.
‫تو نجاتم دادی، هالی ویلر.
‫تو نجاتم دادی.
‫پس می‌بینی، ‫هالیِ قهرمان فقط یه اسباب‌بازی نیست.
‫اون تویی، هالی.
‫اون تویی.
‫از کجا می‌دونستی جواب میده؟
‫نمی‌دونستم.
‫هنوز راه درازی در پیش داری. ‫نمی‌دونم کجا قراره بیدار شی.
‫ولی فکر کنم وکنا تو رو ‫توی دنیای وارونه نگه داشته.
‫ولی یادت باشه، دنیای وارونه، ‫درست شبیه هاوکینزه.
‫پس راهت رو به سمت خونه پیدا کن ‫و اونجا قایم شو.
‫ما میایم و پیدات می‌کنیم. باشه؟
‫اون طرف می‌بینمت.
‫اون طرف.