.
‫به خدا قسم، من به هیچ کوفتی دست نزدم!
‫پس دروازه همین‌طوری خود به خود باز شد، ‫انگار جادو شده؟
‫حتماً یه جور نقص فنی بوده.
‫بذار ببینم درست فهمیدم.
‫دقیقاً همون لحظه‌ای که کامیون رسید، ‫نقص فنی پیش اومد؟
‫انتظار داری این رو باور کنم، سرباز؟
‫قسم می‌خورم. نمی‌دونم چی شد.
‫اگه واقعاً نقص فنی بوده باشه چی؟
‫از اون‌هایی که تقصیر ما نیست.
[کیت ساختِ رادیوی موج کوتاه]
‫خیلی‌خب، موش‌های آزمایشگاهی، بجنبید.
‫قراره یه بُعد کامل خراب بشه روی سرمون.
‫هی.
‫همه چی روبه‌راهه؟
‫ببین،
‫می‌دونم این نقشه کاملاً دیوانه‌واره، ‫و یه میلیون چیز باید درست پیش بره،
‫و یه میلیون چیز ممکنه و ‫احتمالاً هم خراب می‌شه.
‫ولی ما از پسش برمیایم. می‌دونم.
‫فقط یه نبرد دیگه، ‫و تمام این کابوس تموم می‌شه.
‫بالأخره تموم می‌شه.
‫خب، سلام علیکم.
‫مک، اینجا دسته گرگ‌هاست. صدام رو...
‫- فکر کردی داری چه غلطی می‌کنی؟ ‫- به دکتر هشدار میدم.
‫اون زنیکه فکر می‌کنه از دماغ فیل افتاده.
‫فقط سرعتمون رو کم می‌کنه.
‫نه.
‫خودمون کلکِ این عجیب‌الخلقه رو می‌کنیم.
‫[چیزهای عجیب‌] ‫[فصل پنجم]
[(قسمت هشتم (آخر] [دنیای غیروارونه]
‫- فکر می‌کنی حالشون خوبه؟ ‫- کامیون سریع‌تر از ماشین نظامیه.
‫بیا دست پایین بگیریم، ‫بگیم 8 کیلومتر سریع‌تر.
‫اون‌ها 6 دقیقه و 20 ثانیه زودتر راه افتادن،
‫که یعنی حدود یک کیلومتر جلوترن.
‫پس فعلاً حالشون خوبه،
‫ولی هنوز بخشِ گندِ ماجرا شروع نشده.
‫اریکا، لطفاً درست حرف بزن.
‫اینجا کلاس علوم نیست. ‫این وضعیت می‌طلبه که فحش بدیم.
‫- خب، چه حسی داره؟ ‫- چی؟
‫کمک برای نجات دنیا و این حرف‌ها.
‫حسِ خیلی محشری داره.
‫خیلی هم عالی.
‫برو! برو! برو!
‫نفوذ کنید! حرکت، حرکت، حرکت!
[رادیو اسکواک]
‫هی، رابین، آره.
‫می‌شه لطفاً بگی که اون صدا شما بودید
‫و از اون هیولاهای جهش‌یافته نبودن؟
‫ماییم، و هنوز برای استرس گرفتن زوده، ویک. ‫بذارش برای بعد.
‫آره، نه، گرفتم چی شد، آره. نه. ‫سرکوب کردن... سرکوب کردن احساسات.
‫خبری از سیاره‌ی شیطانی متحرک نیست.
‫خب، این خوبه. ‫چون این کار قراره زمان ببره.
‫خیلی‌خب، باید جدا بشیم.
‫از هر دو نردبان استفاده کنید.
‫عجله نکنید. انرژی‌تون رو تقسیم کنید.
‫بین راه سکوهایی هست، ‫ازشون برای استراحت استفاده کنید.
‫خیلی‌خب.
‫بریم انجامش بدیم.
‫حالت خوبه؟
‫نترس.
‫این‌ها همه دوستن.
‫فقط اینجان که تماشا کنن.
‫به اون‌ها توجه نکن.
‫چشم، پاپا.
‫و بگذار نور باشد.
‫خیلی‌خب، کارت خوب بود، عقابِ کچل.
‫حالا برو روی پشت‌بوم.
‫مراقب اون سی-4 باش.
‫نمی‌خوام دنیای وارونه رو با خودمون توش منفجر کنم
‫من برنامه داشتم بی‌احتیاطی کنم.
‫ولی حق با توئه، جیم. ‫اینجا احتیاط شرط عقله.
‫دو تا ضربه آروم یعنی...
‫- پرتگاه شروع کرده به حرکت. ‫- درسته.
‫و تو و خواهرت میرید سرِ موقعیت، ‫ولی صبر می‌کنید. حمله نمی‌کنید.
‫ثانیه‌ای که تأیید بگیرم اون سیاره ‫به اندازه کافی به برج نزدیک شده،
‫اون وقت سه تا ضربه‌ی سریع می‌زنم.
‫اون وقت حمله می‌کنیم. هنری رو می‌کُشیم.
‫و دعا می‌کنیم که داستین راست گفته باشه، ‫و اون سیاره از حرکت بایسته.
‫فوقش چی ممکنه خراب بشه، نه؟
‫اگه چیزی خراب شد،
‫ازت می‌خوام بهم قول بدی ‫که من رو بیرون نمی‌کِشی.
‫نه تا وقتی که مطمئن بشم اون مُرده.
‫باشه، خب،
‫پس منم از تو یه قول می‌خوام.
‫اگه با یه معجزه‌ای این نقشه گرفت، ‫ما از این جهنم می‌زنیم بیرون.
‫دکتر کی و نقشه‌هاش، ‫این مشکلِ یه روز دیگه‌ست.
‫قبوله؟
‫بیا تمومش کنیم بچه.
‫- یه‌کم می‌خوای؟ ‫- آره.
‫هی، ام...
‫حرفی که جلوتر زدی...
‫متأسفم.
‫منظورم این نیست که بابت حرفت متأسفم. ‫حرفم اشتباه برداشت شد.
‫یا شایدم اشتباه برداشت نشد. وای خدا.
‫اشکالی نداره.
‫نه، اشکال... اشکال داره.
‫من باید کنارت می‌بودم، ‫ولی نبودم.
‫و حدس می‌زنم اونقدر خودخواه بودم ‫که نمی‌تونستم ببینمش.
‫من فقط... حس می‌کنم یه احمقم، و من...
‫معذرت می‌خوام.
‫لازم نیست معذرت بخوای. ‫و تو احمق نیستی. نیستی واقعاً.
‫فقط...
‫من خودمم برای مدت طولانی ‫درکش نمی‌کردم.
‫من فقط... فکر کنم باید همونطوری می‌شد ‫که اتفاق افتاد.
‫من باید راه خودم رو پیدا می‌کردم.
‫ولی چیزی که مهمه اینه ‫که تو هنوز اینجایی،
‫و هنوز فکر می‌کنی که ما می‌تونیم دوست باشیم
‫دوست؟ نه، ممنون.
‫رفیق فابریک.
‫خیلی‌خب، بیا.
‫باید یه سیاره رو بگیریم.
‫چه غلطی می‌کنن که انقدر طول کشید؟
‫نمی‌دونم. شاید ربط داشته باشه به اینکه ‫قراره از یه برج 150 متری برن بالا.
‫اگه مشکلی بود، باهامون تماس می‌گرفتن.
‫آره، نه، آره. ‫البته مگه اینکه مُرده باشن.
‫باشه، استرس باعث می‌شه من پرخوری عصبی بگیرم، ‫پس من...
‫تو چیزی می‌خوای؟
‫نه.
‫باشه.
‫راستش، می‌شه من یه...
‫ویکی؟
‫ویکی!
‫وای خدای من.
‫به خدا قسم، ‫هیچی مثل یه کاسه از اینا اضطراب رو درمان نمی‌کنه.
[رادیو اسکواک]
‫وهم‌انگیزه، نه؟
‫سلام.
‫ممنون پسر.
‫باشه.
‫خیلی تماشاییه لعنتی.
‫حیف که مجبوریم همه‌ش رو منفجر کنیم.
‫یا خودِ خدا.
‫جیم، صدام رو داری؟
‫آره، آره، دارم.
‫خب، یه خبر خوب دارم، یه خبر بد.
‫خبر خوب اینه که تئوری‌مون درست بود.
‫یه سیاره غول‌پیکر داره میاد روی سرمون.
‫خبر بد اینه که تئوری‌مون درست بود.
‫یه سیاره غول‌پیکر داره میاد روی سرمون.
‫- چقدر وقت داریم؟ ‫- نه خیلی زیاد.
‫سوپرگرل بهتره زودتر کارش رو بکنه.
‫بجنب، اِل.
‫لازم نیست پچ‌پچ کنی، ولی آره.
‫خیلی‌خب، پس چرا همین‌جا نمی‌کشیمش؟
‫منظورم اینه، خیلی آسیب‌پذیر به نظر میاد.
‫اینجا نمی‌تونیم بهش صدمه بزنیم.
‫باید وارد ذهنش بشیم.
‫- مگه این ذهنش نیست؟ ‫- نه.
‫- این ذهنِ منه. ‫- چی؟
‫صبر کن.
‫حالت خوبه؟
‫عالیه.
‫دلم برای اینجا تنگ شده بود.
‫هاپ.
‫پرتگاه داره حرکت می‌کنه.
‫- چقدر به خونه‌ی هنری نزدیکیم؟ ‫- نزدیک نیستیم.
‫- چقدر نزدیک نیستیم؟ ‫- مطمئن نیستم.
‫گفتی ذهنش رو مثل کف دستت می‌شناسی.
‫آره، می‌شناسم، ولی یه عالمه خاطره اینجاست.
‫ما مثل دوروتی توی شهر اُز هستیم، ‫با این فرق که جاده آجر زردی وجود نداره.
‫همه چی به هم وصله، ‫ولی راه دور داریم و راه نزدیک.
‫- خب، ما راه نزدیک رو می‌خوایم. ‫- نه بابا؟
‫می‌شه حرف نزنی تا من بتونم فکر کنم؟
‫- جویس، این اون نمایشِ مسخره‌ی توئه؟ ‫- بهتره اونجا ببینمت، هرینگتون.
‫آره، شبِ جمعه؟ تو خواب ببینی.
‫بیا، یه فکری دارم.
‫- اون جویسه؟ ‫- آره.
‫و پشتِ اون در، ‫هاپ داره دزدکی یه چیزی می‌کشه.
‫و اون طرف، آقای ویلر ‫داره با خانم ویلر حرف می‌زنه.
‫کاش وقت داشتیم مناظر رو ببینیم، ‫ولی باید بریم نمایش رو تماشا کنیم.
‫سه، دو، یک، برو!
‫آره، ما دور می‌زنیم می‌ریم پشت.
‫اتاق غربی پاکه.
‫ضلع جنوبی!
‫ما در موقعیت هستیم. خبری از...
‫نه، نه، نه، بچه‌ها. هماهنگ نیست.
‫منظورت چیه؟
‫نگاه کن. آنتنِ برج، ‫با شکاف هماهنگ نیست.
‫لعنتی.
‫- اگه پرتگاه بخوره به آنتن... ‫- این برج سقوط می‌کنه.
‫عالی شد. خیلی هم عالی.
‫هی، رئیس، ‫ما می‌خوایم اِل این سیاره رو متوقف کنه.
‫- هر چه سریع‌تر لطفاً. ‫- چقدر سریع؟
‫سی ثانیه؟
‫داریم چی کار می‌کنیم؟
‫- منتظریم. ‫- منتظر چی؟
‫سه. باید حمله کنیم.
‫رئیس، باهام حرف بزن. ‫اون تو چه خبره؟
‫نمی‌دونم. نمی‌تونم باهاش حرف بزنم. ‫علامت رو بهش دادم.
‫خب، اینجا که هیچ اتفاقی نمی‌افته،
‫و ما هم الانه که با یه سیاره‌ی متحرک له بشیم. ‫پس دوباره علامت بده!
‫- باید بریم. ‫- این تنها راهه. فقط بهم اعتماد کن.
‫لعنتی!
‫مراقب باش! مراقب باش! مراقب باش!
‫الان!
‫استیو!
‫فقط طاقت بیار! دارمت. طاقت بیار!
‫زنده‌ایم! زنده‌ایم!
‫لعنتی، فکر کردم کارت تمومه.
‫پرتگاه وایساد! اِل گرفتش! ‫تکرار می‌کنم، اِل اون عوضی رو گرفت!
‫آره! وای! ایول!
‫برگشتی. به خاطر من برگشتی.
‫و منم دیگه از کنارت تکون نمی‌خورم، هیچ‌وقت.
‫نه تا وقتی که از اینجا بریم. همه‌مون.
‫خودشه! هیولاست!
‫- بلند شو! ‫- نه، من هیولا نیستم.
‫و می‌تونم ثابتش کنم.
‫امن و امانه!
‫این رو نگه دار.
‫- هی! ‫- آروم!
‫- آماده‌ای؟ ‫- آماده؟
‫آره.
‫باشه، آروم. آروم. دارمت، پسر.
‫خیلی‌خب، ببینیم چی می‌شه.
‫وای خدای من.
‫این رسماً ما رو تبدیل می‌کنه به ‫مسافران فضایی؟
‫مسافران فضای میان‌بُعدی.
‫حال کن، آرمسترانگ.
‫تمومه.
‫اون‌ها کجان؟
‫پیش مکس.
‫جاشون امنه.
‫اون‌ها کجان؟
‫بهت گفتم.
‫پیش مکس.
‫خیلی دور از اینجا.
‫باورت نمی‌شه، نه؟
‫که اون‌ها بتونن دروغ‌هات رو ببینن.
‫چرا اون نمی‌تونه ما رو ببینه؟
‫چون آقای «فلانی» تنها کسی نیست ‫که قدرت‌های جادویی داره.
‫واسه همینه که بچه‌ها رو می‌دزدی.
‫چون فکر می‌کنی ذهن‌های ضعیفی دارن.
‫ولی اون‌ها باهوش‌تر از اونی هستن که فکر می‌کنی
‫و تو؟
‫تو باهوشی؟
‫تو وایستادی که گیر بیفتی.
‫و این تو...
‫من تمام جواب‌هایی که لازم دارم رو پیدا می‌کنم
‫وای خدای من.
‫خودشه. اون همون «توده‌ی سیاه» هستش.
‫هر چی هالی بهتون گفت راسته. ‫اون داره سعی می‌کنه دنیای ما رو نابود کنه.
‫ولی نمی‌تونه، نه بدونِ شما.
‫ما باید فرار کنیم. همین الان.
‫قوی‌تریم، مگه نه؟
‫منم همینطور.
‫هالی!
‫می‌تونم تا توی ذهنش دنبالش برم.
‫می‌تونیم کار برادرمون رو تموم کنیم، با هم.
‫بجنبید!
‫الان!
‫سلام، برادر.
‫شما بچه‌ها رو نمی‌دونم،
‫ولی من انتظار داشتم بیشتر شبیه...
‫- تاک‌های مرگبار باشه؟ ‫- یا هیولاها؟
‫فرض می‌کنم ذهنِ مشترک اینجا هم کار می‌کنه. ‫پس اگه هنری مُرده باشه،
‫- همه نوچه‌های کثیف و کوچیکش هم مُردن. ‫- «اگه»؟
‫ما نمی‌دونیم توی ذهن چه خبره.
‫می‌دونم اِل طلسم رو شکست ‫و پرتگاه رو متوقف کرد،
‫ولی ممکنه هنوز درحال جنگیدن باشن.
‫هی. اون برای این کار آموزش دیده.
‫و تنها هم نیست. ‫کالی و مکس رو داره.
‫و مطمئنم هنری مُرده. ‫و اگر هم نمرده باشه، به زودی می‌میره.
‫آره.
‫کارت توی روحیه دادن عالی بود.
‫سلام، پسر.
‫سلام.
‫فکر کردم اونجا کارم تمومه.
‫یکی طلبت.
‫آره.
‫ببین، فقط چون ازت خوشم نمیاد،
‫دلیل نمی‌شه بخوام بمیری.
‫و یه حسی بهم می‌گه ‫قراره این بالا بهت نیاز داشته باشیم.
‫در ضمن، سرزنشت نمی‌کنم.
‫بابت اینکه ازم خوشت نمیاد.
‫می‌دونی، بعضی‌ وقت‌ها می‌تونم آدمِ خیلی نچسبی باشم
‫آره.
‫منظورم اینه که، منم همینطور.
‫ببین، استیو،
‫وقتی من کالیفرنیا بودم،
‫تو کنار نانسی بودی وقتی من نمی‌تونستم باشم.
‫و فکر می‌کردم، می‌دونی، ‫دلیل اینکه رابطه‌مون خراب شده همینه.
‫ولی حقیقت اینه که...
‫مشکلات ما هیچ ربطی به تو نداشت.
‫فقط خیلی طول کشید تا این رو بفهمم.
‫و...
‫بی‌خیالش بشم.
‫اگه انقدر سرمون گرمِ جنگیدن نبود،
‫احتمالاً می‌تونستم یه‌کم ...توی وقتت صرفه‌جویی کنم، چون
‫یه مدته فهمیدم من و نانس ‫هیچ‌وقت واقعاً قسمتِ هم نبودیم.
‫می‌دونی، اون مستقله. ‫باید بره دنبال زندگی خودش، و...
‫- نمی‌دونم. من دلم... ‫- شش تا بچه قد و نیم‌قد می‌خواد؟
‫بهت گفته؟
‫فکر می‌کنی بهتر می‌شد اگه می‌گفتم چهارتا؟
‫شاید اگه فقط بهشون نمی‌گفتی قد و نیم‌قد.
‫درسته.
‫ببین، تهِ خط، نهایتاً، من...
‫ترجیح میدم اون رو به عنوان دوست داشته باشم ‫تا اینکه اصلاً نداشته باشم.
‫می‌دونی، اون... اون واقعاً...
‫- خاصه. ‫- آره.
‫فکر کنم می‌تونیم سرِ یه چیز توافق کنیم.
‫آره، فکر کنم.
‫- ولی هنوزم ازت خوشم نمیادها. ‫- منم جور دیگه‌ای نمی‌خواستمش.
‫هی، کفترهای عاشق!
‫بهتره بیاید این رو ببینید.
‫وای خدای من.
‫خودشه.
‫این همونیه که توی رویام دیدم.
‫بچه‌ها اون تو هستن.
‫پس منتظر چی هستیم؟
‫درک؟ نه! درک، باید ادامه بدی.
‫- نمی‌تونم. ‫- درک، داری چه غلطی می‌کنی؟ بجنب!
‫فقط من رو بذارید برید! ‫خودتون رو نجات بدید، احمق‌ها!
‫نه، احمق نباش!
‫- احمق نیستم! ‫- چرا هستی! نه، نمی‌تونی...
‫- حال همه خوبه؟ ‫- آره، خوبیم.
‫- پیداش کردید؟ بگید که پیداش کردید. ‫- اون فقط ناپدید شد.
‫برگشت به دنیای واقعی.
‫می‌تونه برگرده. برمی‌گرده.
‫تا غار چقدر راهه؟
‫دور نیست. بیاید.
‫درک، باید بریم. همین الان.
‫برو! بدو!
‫داستین! لوکاس! ‫چه خبره؟ زود باشید، حرف بزنید!
[علف‌کُش 1966]
‫می‌دونستی این اتفاق می‌افته.
‫درست همونطور که می‌دونی ‫چه بلایی سر اون میاد.
‫نمی‌بینی، جین؟
‫این یه چرخه‌ست. ‫یه چرخه وحشتناک و معیوب.
‫ولی ما می‌تونیم متوقفش کنیم. امشب.
‫چطوری؟
‫بعد از اینکه برادرمون رو کشتیم، ‫بعد از اینکه بچه‌ها نجات پیدا کردن،
‫ما با بقیه نمی‌ریم. ‫ما روی پل می‌مونیم.
‫وقتی دنیای وارونه ناپدید بشه...
‫ما هم ناپدید می‌شیم.
‫این تنها راهه، جین.
‫تنها راه.
‫اون می‌خواد این کار رو بکنه، جیم. ‫می‌خواد به زندگی خودش پایان بده.
‫خودت رو نشون بده!
‫خودت رو نشون بده، عوضیِ دروغگو!
‫من خیلی چیزها هستم، ولی دروغگو نیستم.
‫من توی ذهن اون رو دیدم،
‫و حالا درونِ تو رو دیدم.
‫چه خشمی در خودش داره!
‫یه دختر به خاطر تو مُرده، ‫و به زودی یکی دیگه.
‫خودت رو نشون بده!
‫تو همونی هستی که ازش می‌ترسی.
‫تو خودِ نفرین هستی.
‫نه!
‫چرا داره علامت میده؟
‫- اون علامت نیست. ‫- پس چیه؟
‫خدایا.
‫هالی!
‫برس به غار!
‫گرفتمت. طاقت بیار.
‫طاقت بیار!
‫صبر کن. صبر کن.
‫چی کار کردی؟
‫سلام.
‫هی، دکتر.
‫بچه‌ها تکالیف‌شون رو جا گذاشتن.
‫- مکس! ‫- چی شد؟
‫اون مثل یه روح لعنتی دود شد رفت هوا!
‫کار اون توده‌ی سیاه بود؟ ‫اون توده‌ی سیاه بردشون؟
‫گوش کنید!
‫طبق نقشه پیش می‌ریم. برسید به غار. ‫اون توده‌ی سیاه اونجا نمی‌تونه بهمون صدمه بزنه.
‫پس دنبالم بیاید، ساکت باشید، و نزدیک بمونید.
‫- بریم! بجنبید. ‫- بیاید بچه‌ها.
‫بریم! زود باشید!
‫بچه‌ها اونجا تنهان. ‫باید ما رو برگردونی پیش اون‌ها.
‫نمی‌تونم، نه بدونِ وان. ‫اون ما رو انداخته بیرون.
‫باید بریم پرتگاه، ‫ملحق بشیم به بقیه. اونجا می‌تونیم بکشیمش.
‫وقت نیست. دنیاها خیلی قبل از اینکه ‫بهش برسیم با هم برخورد می‌کنن.
‫نه اگه هالی و بچه‌ها برسن به غار.
‫اگه حق با داستین باشه، ‫بدونِ بچه‌ها، هنری هیچ کاری نمی‌تونه بکنه.
‫این خیلی «اما و اگر» داره.
‫می‌خوای چی کار کنی؟
‫ما نمی‌تونیم تسلیم بشیم، نه الان.
‫مگه این دقیقاً همون کاری نیست که داری می‌کنی؟ ‫تسلیم شدن.
‫من حقیقت رو می‌دونم.
‫هنری نقشه‌ت رو بهم نشون داد.
‫هنری بهت دروغ گفت.
‫اون فریبت داد.
‫از تو استفاده کرد، و تو هم باورش کردی.
‫پس توی چشم‌هام نگاه کن و بهم بگو.
‫بگو.
‫بگو که برنامه نداری امشب خودت رو بکشی.
‫ما وقت برای این کار نداریم. ‫باید بریم.
‫من منفجرش نمی‌کنم.
‫- نمی‌کنم. ‫- چی؟
‫من اون سی-4 رو منفجر نمی‌کنم،
‫نه تا وقتی که بدونم تو با بقیه ‫توی هاوکینز در امانی.
‫اگه هنری رو بکشیم و دنیای وارونه رو ‫نابود نکنیم، هیچ چیز اهمیتی نداره.
‫برای همینه که وقتی بدونم جات امنه ‫نابودش می‌کنم.
‫چرا داری این کار رو می‌کنی؟
‫چون هنری رفته توی جلدش، ‫و اون عقلش رو از دست داده.
‫- کالی، صبر کن. ‫- نه. این بزرگتر از اونه، جین.
‫- بزرگتر از همه ما. ‫- آره، یالا. یالا. بهم شلیک کن.
‫اگه من زنده باشم، هنری هم زنده‌ست.
‫من باید چرخه رو تموم کنم.
‫می‌کنی. می‌کنی. ولی نه اینطوری.
‫نه با خشونتِ بیشتر. ‫نه با دردِ بیشتر.
‫همین الانش هم خیلی درد وجود داشته.
‫از لحظه‌ای که به دنیا اومدی.
‫مادرت رو ازت گرفتن. ‫کودکیت رو ازت گرفتن.
‫بهت حمله شده، بازیچه شدی، مورد آزار قرار گرفتی
‫توسط آدم‌های وحشتناک.
‫زندگی باهات خیلی بی‌رحم بوده،
‫خیلی ظالم.
‫ولی هیچ‌وقت نذاشتی تو رو بشکنه.
‫و من می‌خوام بجنگی، بچه.
‫فقط می‌خوام برای آخرین بار بجنگی.
‫برای روزهای خوشِ بعد از این بجنگ.
‫بجنگ برای...
‫برای دنیایی فراتر از هاوکینز.
‫بجنگ برای اون روزی که ‫بچه‌ی خودت رو داشته باشی،
‫و بهش زندگی‌ای رو بدی ‫که خودت هیچ‌وقت نداشتی.
‫برای روزی که اونقدر عصبانی می‌شی ‫چون با یه پسری رفته بیرون،
‫و حاضر نیست زود برگرده.
‫می‌دونم.
‫می‌دونم باور نداری که می‌تونی ‫هیچ‌کدوم از این‌ها رو داشته باشی.
‫ولی بهت قول میدم
‫ما یه راهی پیدا می‌کنیم که واقعیش کنیم.
‫تو یه راهی پیدا می‌کنی که واقعیش کنی.
‫چون مجبوری.
‫چون لیاقتش رو داری.
‫جیم!
‫جیم! اونجایی، جیم؟
‫نمی‌خوام به استرست اضافه کنم، ‫ولی برامون مهمون رسیده.
‫بجنبید! بجنبید! ‫تقریباً رسیدیم! ادامه بدید!
‫از توی این شکاف همین‌جا! همین‌جا! ‫بجنبید! یکی یکی!
‫برید! برید! برید!
‫دبی، صبر کن!
‫درک رو ندیدی؟
‫- درک! ‫- صبر کن! هالی!
‫- درک! ‫- هالی!
‫بجنب! بجنب! ما می‌تونیم! ‫باید بریم! بجنب! عجله کن!
‫به دویدن ادامه بده! بجنب، درک! بجنب!
‫برید داخل. اون داره میاد! برو!
‫بجنب!
‫هالی!
‫برو!
‫هالی!
‫- حالت خوبه؟ ‫- ما خوبیم. ما خوبیم.
‫خودش بود؟ هنری بود؟
‫آره، ولی نمی‌تونه ما رو بگیره. باشه؟ ‫اینجا نه. جامون امنه.
‫- باشه. ‫- جامون امنه.
‫- چرا زل زدی به من؟ ‫- زل نزدم!
‫فقط داریم خیلی نزدیک می‌شیم، خب؟ ‫و نمی‌دونیم چی اون توئه،
‫پس فکر می‌کنم باید ‫یه‌کم از اون سلاح‌ها رو تقسیم کنی.
‫تو که سلاح داری.
‫سه تا کوکتل مولوتف؟ بی‌خیال!
‫مگه اینکه مشکلی نداشته باشی ‫با عذاب وجدانِ مرگِ من زندگی کنی،
‫وگرنه من یکی از اون تفنگ‌های لعنتی رو لازم دارم!
‫ایول بابا!
‫ممنون!
‫اون‌ها منور هستن.
‫چی؟
‫منور. بهت یه تفنگ منور داد، پسر.
‫چی؟
‫تفنگ منور؟
‫نانسی! نانسی، این چه کوفتیه؟ ‫شوخیت گرفته؟
‫فکر می‌کنی این شوخیه؟
‫من با یه تفنگ منور چه غلطی بکنم؟
‫هی! ویل!
‫- ویل! ‫- ویل!
‫هی! چیه؟ چی شده؟
‫هنری‌ـه.
‫اون زنده‌ست.
‫در برابرش مقاومت کن.
‫چطوری پیدام کردی؟
‫اون‌ها فرستادنت.
‫مقاومت کن.
‫ویل!
‫اون چی بود؟
‫هالی؟
‫همین‌جا بمونید.
‫چه خبره؟ چی می‌بینی؟
‫هنری‌ـه. وارد غار شده.
‫داره میاد! برید! برید! از این بالا! همگی! ‫بجنبید! برید، برید، برید، برید!
‫عجله کنید! زود باشید، سریع! برید! برید!
‫پیداشون کرده. ‫هالی و بچه‌ها رو پیدا کرده.
‫خیلی‌خب، اِل چی؟
‫اِل رو می‌بینی؟ یا کالی؟ یا مکس؟
‫اون‌ها تنهان. کاملاً تنهان.
‫- برید! برید! عجله کنید! ‫- بیاید، بچه‌ها!
‫می‌تونی متوقفش کنی؟ با قدرت‌هات؟
‫می‌تونم سعی کنم. فقط برید.
‫برید! برید!
‫حرکت کنید! حرکت! حرکت!
‫بجنبید! بجنبید!
‫خدایا.
‫عجله کنید! بریم!
‫سریع! بجنبید! ‫همین بالاست، همین سوراخ!
‫جاشوا، اون پایین! مراقب باش، باشه؟ ‫ادامه بدید! توماس، بعدی تویی!
‫جیم، صدام رو داری؟
‫لعنت بهش!
‫کالی.
‫به‌به. ببین چی داریم اینجا.
‫دوست‌هات همین‌جا ولت کردن؟
‫خب، این کارِ قشنگی نیست، مگه نه؟
‫ببرش بیرون.
‫هی. هی.
‫من هوات رو دارم. من هوات رو دارم.
‫و منم هوای تو رو.
‫خیلی‌خب، گوش کنید. ‫هر چیزی که اینجا می‌بینید واقعی نیست.
‫نمی‌تونه بهتون صدمه بزنه. ‫فقط چشم‌تون به من باشه، باشه؟
‫- باشه. ‫- باشه.
‫بیاید، بریم.
‫ادامه بدید. نزدیک بمونید.
‫چشم‌تون به من باشه، باشه؟ چشم‌تون به من باشه
‫فقط حرکت کنید.
‫یا خدا!
‫چشمت به من باشه، درک!
‫از اینجا. می‌رسید اون طرف، ‫و منتظر من می‌مونید.
‫دبی، اول تو.
‫توماس، نوبت توئه.
‫- بیاید، بچه‌ها. عجله کنیم! ‫- بریم!
‫- بجنبید! بجنبید! ما می‌تونیم. ‫- عجله کن، گلن.
‫برو!
‫بهم بگو اون یکی عجیب‌الخلقه کجاست، ‫وگرنه این یکی همین‌جا، همین الان می‌میره.
‫نمی‌دونم داری راجع به چی حرف می‌زنی. ‫فقط ماییم.
‫فکر کردی دارم بازی می‌کنم؟ ‫اون کجاست؟
‫خیلی‌خب. داری چه غلطی می‌کنی، موری؟ ‫این نقشه‌ی خوبی نیست.
‫این دیوونگیه.
‫خیلی‌خب. ببینیم چی می‌شه.
‫آخرین فرصت.
‫اون کجاست؟
‫برو به جهنم.
‫باشه پس.
‫کالی.
‫نه، نه، نه!
‫کالی. کالی.
‫- باند بیارید لطفاً. ‫- روی زخم رو فشار بده.
‫کالی، به من نگاه کن. بهم نگاه کن.
‫طاقت بیار، باشه؟ ‫من اینجام. همه چی درست می‌شه.
‫من زنده نمی‌مونم.
‫نه، این حرف رو نزن. می‌مونی. می‌مونی. ‫زنده می‌مونی، باشه؟
‫گریه نکن، جین.
‫داستان من...
‫همیشه قرار بود اینجا تموم بشه.
‫نه.
‫نه، نه.
‫هالی.
‫هالی؟
‫چطوری پیدام کردی؟
‫لطفاً.
‫لطفاً، آقا. شلیک نکن.
‫کی هستی؟
‫هنری. هنری کریل. همین نزدیکی‌ها زندگی می‌کنم
‫کی فرستادتت؟
‫هیچ‌کس نفرستادم. ‫توی غارها بودم. صدای جیغ شنیدم.
‫اون‌ها فرستادنت. اون‌ها فرستادنت!
‫شما گیج شدی. دکتر لازم داری.
‫چه اتفاقی داره می‌افته؟
‫الان توی یه خاطره‌ست.
‫و ترسیده.
‫خیلی ترسیده.
‫خدای من. خدایا شکرت. خدایا شکرت. ‫خدایا شکرت. خدایا شکرت.
‫یه لحظه فکر کردم کار جفت‌تون تمومه.
‫چیه؟
‫بغل نمی‌خوای از طرفِ مردِ گنده؟
‫نظرت راجع به «ممنون که ‫هلیکوپتر رو نابود کردی، موری» چیه؟
‫«کار خیلی شجاعانه‌ای بود و... و...»
‫چی شده؟
‫صبر کن.
‫کالی. کجاست... کالی کجاست؟
‫خدایا.
‫اِل، من...
‫من خیلی متأسفم.
‫من می‌تونم بپرم.
‫می‌تونم از روی اون سنگ‌ها بپرم سمت پرتگاه.
‫درست همون‌جا می‌رسم، ‫درست پای درخت. میانبره.
‫هنری هنوز اون بالاست.
‫- اگه بیفتی... ‫- نمی‌افتم.
‫اگه برسی...
‫می‌کُشمش.
‫آره؟
‫و بعدش چی؟
‫وقتی بچه بودم، ‫و من رو توی جنگل پیدا کردی...
‫می‌ترسیدم.
‫خیلی می‌ترسیدم.
‫دنیا رو نمی‌فهمیدم.
‫آدم‌ها... رو نمی‌فهمیدم.
‫تو به من پناه دادی.
‫بزرگم کردی.
‫ازم محافظت کردی.
‫تو شدی پدر من.
‫ولی من دیگه... بچه نیستم.
‫و سارا هم نیستم.
‫اون حق انتخابی نداشت.
‫ولی من دارم.
‫و ازت می‌خوام...
‫بهم اعتماد کنی تا انتخاب درست رو بکنم.
‫ازت می‌خوام بهم باور داشته باشی.
‫پیدام کن.
‫باید در برابرش مقاومت کنی.
‫تو رو می‌بلعه.
‫همه چیز رو می‌بلعه.
‫کار تو نبود.
‫هیچ‌وقت تو نبودی.
‫تنهام بذار.
‫واسه همینه که مایند فلایر نمی‌خواست ‫توی غار باشی.
‫نمی‌خواست یادت بیاد.
‫گفتم تنهام بذار.
‫تو فقط یه بچه بودی، یه بچه مثل من.
‫و اون ازت استفاده کرد.
‫ازت استفاده کرد تا بیاد اینجا.
‫تو دقیقاً مثل منی، هنری.
‫یه میزبان.
‫ولی می‌تونی در برابرش مقاومت کنی. ‫کمک‌مون کن باهاش بجنگیم.
‫نذار برنده بشه، هنری، خواهش می‌کنم. ‫نذار برنده بشه.
‫نه.
‫اون بهم حقیقت رو نشون داد.
‫بهم نشون داد که این دنیا خرابه.
‫که ذاتِ انسان خرابه.
‫بهش گوش نکن، هنری. ‫همین الان داره کنترلت می‌کنه.
‫هیچ‌وقت من رو کنترل نکرده.
‫و من هیچ‌وقت اون رو کنترل نکردم.
‫نمی‌بینی، ویلیام؟
‫من می‌تونستم در برابرش مقاومت کنم.
‫ولی انتخاب کردم...
‫که بهش ملحق بشم.
‫خدای من.
‫اون به... من نیاز داره.
‫و من به اون.
‫ما...
‫...یکی...
‫هستیم.
‫فرار کنید!
‫فرار کنید! فرار! فرار!
‫داستین!
‫- بجنب! بجنب! ‫- بریم!
‫بجنب!
‫لعنتی!
‫بجنب، برو! برو، برو، برو!
‫فرار کن! فرار! فرار!
‫- داره بهش صدمه می‌زنه. ‫- چطوری؟
‫داره با وکنا می‌جنگه.
‫ذهنِ مشترک.
‫پس...
‫تو واقعاً می‌خوای بمیری.
‫- باید بهش کمک کنیم. ‫- چطوری؟
‫ذهن مشترک دو طرفه کار می‌کنه. ‫اگه به مایند فلایر صدمه بزنیم، به وکنا صدمه زدیم.
‫چی، به اون گودزیلا صدمه بزنیم؟
‫تنها راه صدمه زدن به چیزی با اون ابعاد، ‫اینه که پخش بشیم.
‫از همه طرف محاصره‌ش کنیم. ‫فقط از جونش کم کنیم.
‫«جونش»؟ داری راجع به چی حرف می‌زنی؟
‫اونجا.
‫یکی‌مون می‌کِشدش سمت اون دره. ‫بقیه روی اون صخره‌ها مستقر می‌شن.
‫از بالا غافلگیرش می‌کنیم.
‫فقط یه سوال می‌مونه.
‫کدوم‌مون طعمه‌ست؟
‫منم.
‫برید!
‫بیا.
‫نه!
‫نه، نه!
‫هیچ کاری از دستمون برنمیاد! ‫بیا، خواهش می‌کنم!
‫بوم!
‫مراقب باش! مراقب باش!
‫- این به خاطرِ ادی‌ـه، عوضی! ‫- به خاطر ادی!
‫من دیگه نمی‌ترسم.
‫ما...
‫از تو...
‫نمی‌ترسیم.
‫آره!
‫باید بریم!
‫فرار کنید! لعنتی، لعنتی، لعنتی!
‫اِل!
‫حال همه خوبه؟
‫هالی.
‫هالی؟ صدام رو می‌شنوی؟
‫هالی؟
‫هالی؟ یالا، یالا چشم‌هات رو باز کن.
‫نانسی؟
‫آره. آره، منم. اینجام.
‫آره، منم. اینجام. اینجام.
‫هالی؟
‫هی!
‫هی.
‫باشه، بریز بیرون. ‫تو قوی‌ای. حالت خوب می‌شه.
‫من... من کجام؟
‫جات امنه. جات امنه، رفیق، باشه؟ ‫ما اینجاییم که ببریمت خونه.
‫آره. وای!
‫گرفتمت، رفیق. گرفتمت. ‫گرفتمت، رفیق. آروم باش.
‫لطفاً، خواهش می‌کنم. برگرد پیشم!
‫نه!
‫با خانواده‌ی ‌اشتباهی درافتادی.
‫مامان، داری می‌کُشیش!
‫کمک!
‫چرا راه نمی‌افتی بری خونه؟
‫این بار فرار نکردم.
‫ادی!
‫عاشقتم، پسر.
‫خداحافظ، مایک.
‫اِل! اِل، کجایی؟
‫اون من رو تبدیل به این نکرد.
‫تو کردی.
‫ویل، بیدار شو!
‫برو گم شو!
‫من فقط می‌خوام تموم بشه.
‫- رئیس، صدام رو داری؟ رئیس؟ ‫- آره، آره، دارم. چه خبره؟
‫خب، کارِ اون عوضیِ بی‌دماغ تمومه.
‫ما برگشتیم به دنیای وارونه، ‫و بچه‌ها هم پیشِ مان.
‫حال همه چطوره؟ خوبن؟
‫آره، گروه حسابی درب و داغون شده، ‫ولی خوبیم.
‫اِل چی؟
‫کلِ گروه.
‫خب نظرت چیه ‫موزیک رو پلی کنی، پیرمرد؟
‫دنیای وارونه رو برای همیشه نابود کن.
‫بیا از این جهنم‌دره بزنیم بیرون.
‫آره، اطاعت.
‫خیلی‌خب. شمارش معکوس شروع می‌شه.
‫هی، بس کن! ‫همه‌ش می‌ریزه روی من!
‫هی، هی، منم کثیفم.
‫واقعاً بوی گند میده.
‫♪ چطور می‌تونی همین‌طور ولم کنی ♪
‫♪ تنها در دنیایی که انقدر سرده؟ ♪
‫♪ دنیا خیلی سرده ♪
‫♪ شاید من زیادی متوقعم ♪
‫♪ شاید منم درست مثل پدرمم ‫زیادی جسور ♪
‫♪ شاید تو هم درست مثل مادرِ منی ♪
‫♪ اون هیچ‌وقت راضی نمی‌شه ♪
‫♪ چرا سر هم داد می‌زنیم؟ ♪
‫داری چه غلطی می‌کنی؟ داری اجازه میدی ‫بیشتر از اون کثافت‌ها بیاد تو.
‫یا این یا اینکه از هوش برم.
‫چون تو بوی...
‫راستش نمی‌دونم بوی چی میدی، ‫ولی خیلی بده.
‫عوضی‌ها.
‫خوبه.
‫اینم از این، هیچ جا خونه نمی‌شه.
‫خب، جیمبو، باید بپرسم. ‫چه حسی داره؟
‫حس می‌کنم یه چرت و یه سیگار لازم دارم.
‫- فکر کردم ترک کردی. ‫- آره.
‫واسه همینه که قراره خیلی بچسبه.
‫مراقب باش!
‫همه خوبن؟
‫دست‌ها بالا!
‫گفتم، دست‌ها بالا!
‫- تکون بخور! ‫- هی! دستت رو بکش!
‫بشین زمین! بشین زمین! دست‌هات رو بگیر بالا!
‫- گفتم دست‌ها بالا! ‫- هی!
‫باشه، باشه.
‫نه! نه! اون خواهرمه! ولم کن!
‫- آره، آره! ‫- باشه، باشه!
‫راه بیفتید! حرکت!
‫- داستین! ‫- هالی، چه خبره؟
‫همه بلند شید! همه بلند شید!
‫اِل؟ اِل رو می‌بینید؟
‫گروهبان! دختره کجاست؟
‫همین یه ثانیه پیش اینجا بود.
‫حتماً فرار کرده.
‫خدایا.
‫- مایک... ‫- بهم دست نزن! بهم دست نزن!
‫تو...
‫تو باید از اونجا بری بیرون! ‫باید بری بیرون!
‫هیچ‌کدوم از این‌ها هیچ‌وقت تموم نمی‌شه، ‫نه تا وقتی که من هنوز اینجام.
‫نه، نه. یه راهی پیدا می‌کنیم. ‫می‌جنگیم. همیشه همین کار رو می‌کنیم.
‫باید با بقیه حرف بزنی.
‫- نه. نه. ‫- می‌خوام از طرف من ازشون تشکر کنی.
‫که انقدر باهام مهربون بودن.
‫و بهم یاد دادن دوست بودن یعنی چی.
‫نه! خواهش می‌کنم این کار رو نکن.
‫مایک، ازت می‌خوام ‫کمک‌شون کنی انتخابِ من رو درک کنن.
‫ولی منم درک نمی‌کنم. من درک نمی‌کنم.
‫می‌دونم.
‫ولی یه روز می‌فهمی.
‫یه روز می‌فهمی.
‫تو من رو می‌فهمی.
‫بهتر از هر کسی.
‫همیشه فهمیدی.
‫از روزی که همدیگه رو دیدیم...
‫...تو من رو دیدی.
‫خب، اسم من مایکه. مخففِ مایکل.
‫شاید بتونیم صدات کنیم اِل. ‫مخففِ الِوِن.
‫خودِ واقعیِ من رو.
‫♪ هیچ‌وقت نمی‌خواستم باعث غمت بشم ♪
‫♪ هیچ‌وقت نمی‌خواستم باعث دردت بشم ♪
‫♪ فقط یه بار می‌خواستم خندیدنت رو ببینم ♪
‫دوستت دارم.
‫دوستت دارم، دقیقاً به خاطر کسی که هستی.
‫♪ فقط می‌خواستم خندیدنت رو ببینم ‫زیر باران ارغوانی ♪
‫♪ باران ارغوانی ♪
‫اِل! اِل! اِل! اِل! اِل!
‫- اِل! ‫- مایک!
‫- هی، بهش دست نزن! ‫- مایک!
‫ولم کن! ولم کن!
‫اِل! اِل! اِل!
‫اِل!
‫اِل، نه!
‫الِوِن!
‫اِل!
‫اِل! اِل!
‫نه!
‫اِل!
‫اِل! اِل!
‫[یادبودِ قربانیانِ زلزله‌ی بزرگِ هاوکینز]
‫- چکش کنیم؟ ‫- آره.
‫[‏18‏ ماه بعد]
‫سلام غریبه‌ها. خیلی وقت گذشته.
‫نمی‌دونم... یعنی...
‫اصلاً شما بچه‌ها... من رو یادتون هست؟
‫باشه، شاید دارم شکسته‌نفسی می‌کنم. ‫یعنی، بیاید روراست باشیم،
‫کی می‌تونه این صدای آرامش‌بخش ‫با ته‌مایه صدای خش‌دارِ دبرا وینگر رو فراموش کنه؟
‫درسته. منم، ‫رابین باکلی، ملقب به رابینِ راک‌باز.
‫جیمی «دست‌سریع» اونقدر لطف داشت ‫که بذاره برگردم توی اتاقک
‫برای یه اجرای مهمان،
‫ولی باید یه‌کم هوام رو داشته باشید ‫چون حس می‌کنم یه‌کم حسش رو یادم رفته.
‫یعنی، اصلاً راجع به چی حرف بزنم؟ ‫می‌دونید؟
‫موضوعاتِ همیشگیِ من به اندازه‌ی، خب، ‫به اندازه مدل موی کاسه‌ای دوستم قدیمی شدن.
‫منظورم اینه، دیگه سربازی نیست،
‫هیچ فنس و حصاری نیست،
‫هیچ دوربینِ نظارتی‌ای نیست،
‫و تنها «بیگ مک»ـی که می‌تونم پیدا کنم ‫یه برگر دو لایه له شده توی مک‌دونالده.
‫مردم خوشحالن و لبخند می‌زنن ‫و میرن سینما.
‫ولی خب، کیه که نخواد ‫ماجراجویی جدید «ایندی» رو ببینه؟
‫لعنتی...
‫حالا شد.
‫بابت اون معذرت می‌خوام. ‫شریک جرمم من رو قال گذاشت رفت.
‫ولی خب، تا جایی که به بهونه مربوط می‌شه،
‫بهونه‌ی خیلی خوبی داشت.
‫بجنبید پسرها! ‫گاردِ بیسبال بگیرید! گاردِ بیسبال!
‫- حالا... ‫- سوتی نداریم!
‫...من تقریباً خرافاتی‌تر از اونم ‫که بخوام این رو بگم،
‫و دارم می‌زنم به تخته،
‫ولی فکر کنم نفرینِ هاوکینز ‫بالأخره برداشته شده.
‫خیلی‌خب، توماس. ‫بجنب. بریم، پسر!
‫- ولی در عین حال... ‫- بریم.
‫...این حتی اون هاوکینزی نیست ‫که من یادم میاد.
‫خیلی متفاوت به نظر میاد.
‫ولی شاید از شهر نیست.
‫شاید منم که عوض شدم.
‫احتمالاً همه‌مون عوض شدیم.
‫حداقل، این راجع به دوست‌های من ‫قطعاً صدق می‌کنه.
‫که راستی، امروز فارغ‌التحصیل می‌شن.
‫درسته، کلاس 89 دبیرستان هاوکینز ‫امروز میرن روی سکو.
‫امیدوارم همه‌تون بیاید و حمایتشون کنید. ‫من که خودم میرم.
‫چون اگه کسی لایقِ تشویق ایستاده باشه، ‫اون‌ها هستن.
‫پس برای شروع جشن‌شون، ‫یه آهنگِ مورد علاقه جدید.
‫اگه یه تیکه استخون دیگه بشکنی، ‫خودت می‌دونی و خودت.
‫چون من دیگه کارم با بیمارستان تمومه.
‫شاید باید خودم تنها باشم.
‫منظورم اینه...
‫اینجا چه خبره؟
‫چیه؟ امروز فارغ‌التحصیل می‌شیم.
‫دو ساعت دیگه. ‫فکر کنم داری زیادی جلو جلو پیش می‌ری.
‫♪ مرد تو داره میاد ♪
‫نمی‌خوای عکس بگیری؟
‫زود دیگه؟ لطفاً؟
‫مامان، اشکالی نداره.
‫- من فقط یه روز رانندگی باهات فاصله دارم. ‫- می‌دونم.
‫هر فرصتی که گیر بیارم ‫میام خونه.
‫باشه.
‫اونقدر بهت زنگ می‌زنم ‫که دلت بخواد شماره‌ت رو عوض کنی.
‫- باشه. ‫- باشه؟
‫باشه.
‫- دوستت دارم. ‫- دوستت دارم.
‫می‌خوای عکس‌های بیشتری بگیری؟
‫- آره. ‫- باشه.
‫اوو، چه خوش‌تیپ. شاگرد ممتازِ من.
‫سوپرمن!
‫- خیلی‌خب، ضبط می‌شه. ‫- فارغ‌التحصیلی مبارک.
‫فارغ‌التحصیلی مبارک.
‫- قشنگه. ‫- کلاس 89.
‫آره.
‫لعنتی. صبر کن. نه، نه.
‫- ای خدا. نه. ‫- بذار دوباره آویزونش کنه.
‫- ملافه رو ول کن. ‫- نه، نه، نه.
‫نور خیلی زیاده. ‫پخش‌کننده نور لازم داره.
‫- فیلم پدرخوانده که نیست. ‫- می‌دونم نیست.
‫- بذار آویزونش کنه. ‫- فقط یه برداشت دیگه فرصت داری.
‫به خاطر هنرمندمون کل روز طول کشیده...
‫- الو؟ ‫- جویس. کارن هستم. مایک رو ندیدی؟
‫نه، ندیدمش.
‫ما از دیشب ندیدیمش.
‫کارن بود. نمی‌تونه مایک رو پیدا کنه.
‫♪ مرد تو داره میاد ♪
‫اِل! اِل!
‫اِل!
‫هی، بچه.
‫فکر کردم شاید اینجا پیدات کنم.
‫مامانت داره دیوونه می‌شه.
‫نمی‌تونم بگم سرزنشش می‌کنم. منظورم اینه...
‫نمی‌دونم یادت هست یا نه، ‫ولی ما توی این شهر سابقه‌ی...
‫گم شدن بچه‌ها رو داریم.
‫اون نمی‌فهمه.
‫اون هیچ‌وقت نمی‌فهمه چرا نمی‌تونم انجامش بدم، ‫چرا نمی‌تونم برم روی سکو.
‫انگار یه دروغه.
‫انگار مشکلی با فراموش کردن و ادامه دادن ندارم
‫در حالی که دارم.
‫من باهاش مشکل دارم.
‫من یه نقشه‌ای داشتم.
‫که من و اِل، قرار بود بریم ‫یه جای خیلی دور،
‫و... و هیچ‌کس پیدامون نکنه.
‫و من یه چیزی گفتم راجع به رفتن ‫به جایی که سه تا آبشار داره.
‫منظورم اینه، من... من حتی نمی‌دونم ‫حرفم رو باور کرد یا نه.
‫کی باور می‌کرد؟ سه تا آبشار؟ ‫خیلی احمقانه و بچگانه‌ست.
‫یه نقشه‌ی رویایی بود. ‫باید یه نقشه‌ی واقعی می‌داشتم.
‫من فقط...
‫فکر نمی‌کردم که اون...
‫هی، هی. این...
‫تقصیرِ تو... تقصیر تو نیست.
‫اتفاقی که افتاد تقصیر تو نیست.
‫اِل انتخاب خودش رو کرد.
‫حالا نوبت توئه که انتخاب کنی.
‫و اونطوری که من می‌بینم، ‫تو دو تا راه جلوت داری.
‫یه راه داری...
‫که توش مدام خودت رو بابت ‫اتفاقی که افتاده سرزنش می‌کنی.
‫مدام توی سرت مرورش می‌کنی، ‫که چه کاری رو می‌تونستی متفاوت انجام بدی.
‫آدم‌ها رو از خودت دور می‌کنی، و زجر می‌کشی، ‫چون فکر می‌کنی لیاقتت همینه.
‫و بعدش یه راه دیگه هست...
‫که توش یه راهی پیدا می‌کنی ‫تا اتفاقی که افتاده رو بپذیری.
‫یه راهی پیدا کنی که انتخابش رو قبول کنی.
‫معنیش این نیست که باید ازش خوشت بیاد. ‫معنیش این نیست که باید درکش کنی.
‫و هیچ‌وقت بهش فکر نکنی.
‫فقط قبولش می‌کنی.
‫و بهترین زندگیِ لعنتی‌ای که می‌تونی رو ‫می‌سازی.
‫من قبلاً اون راهِ اول رو رفتم.
‫و توصیه‌ش نمی‌کنم.
‫و راجع به اِل...
‫فکر کنم بدونی ‫که اون چی برای تو می‌خواست.
‫- نمی‌دونم. من؟ ‫- آره.
‫- تا حالا نرفتم. ‫- منم نرفتم. ولی فکر کنم اون دوستش داشته باشه.
‫بعد از ظهر همگی به‌خیر،
‫و خوش اومدید به مراسم فارغ‌التحصیلی ‫کلاسِ سال 89.
‫مامان! مامان!
‫مایک.
‫متأسفم مامان. هول شدم.
‫لازم نیست توضیح بدی.
‫خدایا، نگاهش کن.
‫کاملاً بزرگ شدی.
‫خیلی بهت افتخار می‌کنم.
‫خیلی، خیلی افتخار می‌کنم.
‫دوستت دارم، مامان.
‫دوستت دارم، عزیزم.
‫و حالا باعث افتخارمه ‫که کسی رو معرفی کنم
‫که واقعاً در دوران حضورش در اینجا ‫درخشیده.
‫خانم‌ها و آقایان، به گرمی استقبال کنید ‫از شاگرد ممتازتون، داستین هندرسون.
‫آره، رفیق!
‫داستین!
‫این رفیق منه!
‫هووو!
‫من فقط یه کودکیِ عادی می‌خواستم.
‫ولی اون کودکی ازم دزدیده شد.
‫از همه‌مون دزدیده شد.
‫و سال گذشته، ‫اگه بخواید حقیقت رو بدونید،
‫خیلی بابتش کُفری بودم.
‫درست صحبت کن.
‫ولی بعد به شش سال گذشته ‫فکر کردم،
‫و فهمیدم که، ‫با اینکه بدی‌های زیادی وجود داشت،
‫خوبی‌های زیادی هم بود.
‫یه بازی هست که دوست دارم انجام بدم.
‫اسمش سیاه‌چاله‌ها و اژدهایانه.
‫- ایول! ‫- یا خدا.
‫و توی این بازی، ‫دو نوع آشوب وجود داره،
‫آشوبِ خوب و آشوبِ بد.
‫خب، آشوبِ بد با خودش ‫هرج و مرج، نابودی و جنگ میاره.
‫ولی آشوبِ خوب می‌تونه نوآوری بیاره،
‫تغییر.
‫و این مدرسه،
‫صادقانه بگم، نیاز به تغییر داشت.
‫چون ما خیلی دسته‌بندی شده بودیم ‫به ورزشکارها، خرخون‌ها، عجیب‌الخلقه‌ها.
‫و توی اون آشوب،
‫تمام اون دیوارها فرو ریخت،
‫و من دوست‌های جدیدی پیدا کردم.
‫دوست‌هایی پیدا کردم که حتی قرار نبود ‫هیچ‌وقت باهام دوست بشن.
‫فقط من نبودم. ‫دیدم که این برای خیلی‌های دیگه هم اتفاق افتاد.
‫وقتی با آدم‌هایی آشنا می‌شی ‫که باهات فرق دارن،
‫شروع می‌کنی به یاد گرفتنِ چیزهای بیشتر راجع به خودت
‫تغییر می‌کنی.
‫رشد می‌کنی.
‫من الان آدمِ بهتری‌ام.
‫من آدم بهتری‌ام به خاطر اون‌ها،
‫به خاطر دوست‌هام.
‫پس، دیگه کُفری نیستم.
‫ولی نگرانم.
‫نگران،
‫چون حالا که آشوب تموم شده،
‫مدیر هیگینز ‫و هر آدمِ خشک و مقرراتی مثل اون
‫قراره تمام تلاشش رو بکنه ‫تا همه چیز رو برگردونه سرِ جاش.
‫و من نظم رو نمی‌خوام،
‫واسه همینه که پوشیدن این لباس ریاست.
‫یعنی، قیافه‌مون مسخره‌ست. ‫این چیه؟ شبیه سناتورهای رومی شدیم.
‫منظورم اینه، این چیزی نیست که من هستم. ‫فکر نمی‌کنم چیزی باشه که هیچ‌کدوم‌مون باشیم.
‫پس، صادقانه بگم، گور باباش.
‫- هندرسون. ‫- آره!
‫- گور بابای مدرسه. ‫- هندرسون! هندرسون! [!هل‌فایر زنده‌ست]
‫- گور بابای سیستم. ‫- کافیه!
‫گور بابای همرنگِ جماعت شدن.
‫- گور بابای همه و هر چیزی... ‫- آره!
‫...که سعی داره شما رو عقب نگه داره ‫و ما رو از هم جدا کنه،
‫چون امسال، سالِ ماست!
‫- آره! ‫- آره!
‫آره!
‫هووو!
‫هوو-هو!
‫♪ شیپور به صدا در میاد، حمله شروع می‌شه ♪
‫♪ اما در این میدان نبرد، هیچ‌کس برنده نمی‌شه ♪
‫♪ بوی دودِ تند و نفسِ اسب‌ها ♪
‫♪ در حالی که به سوی مرگی حتمی می‌تازم ♪
‫هوو-هو!
‫ساکت باشید!
‫برگردید سر جاهاتون، همین الان!
‫مدرسه تابستونی برای همه‌تون!
‫و تعلیق!
‫- داستین! ‫- داستین!
‫داستین!
‫تو دیوونه‌ای. ‫تو یه دیوونه‌ی تمام عیاری.
‫- هیگینز رسماً خودش رو خراب کرد. ‫- چی کار می‌خواد بکنه، اخراجم کنه؟
‫- تو دیوونه‌ای. ‫- سلام.
‫سلام، استیسی.
‫فقط خواستم بگم کاری که اون بالا کردی ‫خیلی خفن بود.
‫ممنون. راستش یه جورایی می‌خواستم ادای ‫«بلوشی» رو دربیارم.
‫ولی اگه توی یکی از فیلم‌های «هیوز» بود.
‫نمی‌دونم. با عقل جور درمیاد؟
‫آره.
‫- اگه نگرفتی... اشکالی نداره. ‫- نه، کاملاً.
‫آره؟
‫باشه. باحاله.
‫- چرا اون حرف رو زدم؟ ‫- پسر...
‫هی، من امشب یه مهمونی می‌گیرم.
‫شما هم باید بیاید.
‫- صبر کن. ‫- الان چی شد؟
‫باید بریم؟
‫سوالت استفهام انکاریه؟
‫نه. گور باباش.
‫یه فکر بهتر دارم.
‫خیلی بهتر.
‫فقط دارم می‌گم، فکر کنم ‫شما بچه‌ها واقعاً با نیویورک حال کنید.
‫- آره. ‫- اجاره خونه چقدره؟
‫- به فکر اسباب‌کشی هستی؟ ‫- می‌خوای بیای با من زندگی کنی؟
‫جدی می‌گی؟ بی‌خیال.
‫منظورم اینه، اینجا رو ببین. ‫غروب، منظره.
‫هووو!
‫واقعاً دارید بهم می‌گید ‫دلتون برای هیچ‌کدوم از این‌ها تنگ نمی‌شه؟
‫نه.
‫جنگل، معدن سنگ، ‫فیلم فروشی، هاوک؟
‫نه.
‫نه، اگه یه میلیون دلار هم بهم می‌دادی ‫دیگه برنمی‌گشتم اینجا.
‫باید خیلی کمتر از یه میلیون بدی، ‫این رو بهت بگم.
‫قیمت‌ها هنوز خیلی پایینه.
‫راستش یه جای خیلی خفن هست ‫توی «فارست هیلز».
‫هنوز پولم بهش نمی‌رسه، ‫ولی نزدیکم.
‫اونم با حقوق یه مربی ورزش.
‫- معلم بهداشت بودن رو فراموش نکن. ‫- درسته.
‫تو رو گذاشتن معلم بهداشت؟
‫بخشی از شغله.
‫اگه یه سوال راجع به بیماری داشتم، ‫تو اولین نفری بودی که می‌اومدم پیشش.
‫ممنون؟
‫نه، عاشقشم.
‫عاشق درس دادن به این بچه‌هام، می‌دونید؟
‫می‌تونم بهشون راجع به معجزه زندگی یاد بدم،
‫و اینکه چطوری تصادفی گند نزنن.
‫و این بار، ‫من کنترل نمره‌ها رو دارم.
‫و چرا حس می‌کنم ‫اونجا خیلی آسون می‌گیری؟
‫من یه سیاستِ سخت‌گیرانه نمره الف دارم.
‫اگه خیلی کله‌پوک باشی ب.
‫کمترین نمره‌ای که میدم همینه.
‫پسر، می‌تونی بیای توی دانشگاه نیویورک درس بدی؟
‫منظورم اینه، چی، قراره به فیلمِ تو نمره بدم
‫راجع به سرمایه‌داری، ‫آدم‌خواری، یا هر چی؟
‫نه، ضد سرمایه‌داریه. مصرف‌کننده.
‫یه استعاره‌ست. هر چی بیشتر می‌خوره، ‫گرسنه‌تر می‌شه.
‫- درسته. ‫- باشه.
‫- خب، یعنی، داره روش کار می‌شه... ‫- تابلوئه.
‫- عنوانِ موقته. ‫- خوبه.
‫ولی دانشگاه اسمیت اسمیت رو... بهش فکر می‌کنم
‫واقعاً؟
،به خاطر دروس فمنیسم این رو میگی
‫یا تراکم بالای دانشجوهای دختر؟
‫نمی‌تونه هر دوتاش باشه؟
‫تو چی، نانس؟
‫پسرهای اِمرسون چطورن؟
‫امم...
‫خبر ندارم.
‫من انصراف دادم.
‫امکان نداره. چی؟
‫وای! می‌دونستم. ‫رفتی نیروی ویژه شدی.
‫نه، نه دقیقاً. من...
‫توی روزنامه هرالد یه شغل گرفتم.
‫که... اینطوری باکلاس‌تر به نظر میاد. ‫یه شغل کارآموزیه.
‫ولی نمی‌دونم. فقط از دانشگاه خسته شده بودم
‫و فکر کردم شاید برم بیرون ‫و... دنیای واقعی رو امتحان کنم.
‫نانسی ویلر.
‫هنوزم پر از سورپرایزه.
‫می‌دونید،
‫راستش یه چیزی هست راجع به اینجا ‫که دلم براش تنگ می‌شه.
‫دلم برای این تنگ می‌شه.
‫فقط...
خودمون
‫دور هم بودن.
‫دلم براتون تنگ می‌شه بچه‌ها.
‫از دوست‌های جدیدم واقعاً خوشم میاد.
‫ولی...
‫مثل هم نیست.
‫فکر نکنم هیچ‌وقت مثل هم بشه.
‫خیلی‌خب، خدایا.
‫داری من رو می‌کشی، پسر.
‫بیاید یه کاری براش بکنیم.
‫نمی‌دونم. می‌تونیم...
‫همدیگه رو ببینیم.
‫ماهی یه بار، اینجا.
‫آره، یا... یا شاید یه جایی ‫که بی‌طرف‌تر باشه.
‫- مثلاً... ‫- باشه.
‫یه شهر بین هاوکینز، ‫و ماساچوست، نیویورک کجاست؟
‫لویی‌ویل.
‫- فیلی. ‫- فیلی.
‫من یه عمو دارم که توی فیلی زندگی می‌کنه. ‫آدمِ عجیبیه، ولی خونه بزرگی داره.
‫- زیرزمین داره؟ ‫- آره.
‫- و موتورخونه؟ ‫- موتورخونه؟
‫آره.
‫خدای من، عالیه. ‫می‌دونی، برای مخفیگاه.
‫همون جایی که همه مردها رو گیر می‌ندازه ‫و جسدشون رو می‌سوزونه.
‫- مصرف‌کننده. ‫- مصرف‌کننده.
‫- فکر کردی راجع به چی حرف می‌زنم؟ ‫- فکر کردم می‌خوای ما رو بکشی.
‫نه.
‫باشه، باشه. آره، پس توی خونه ‫عموی عجیبِ رابین قرار می‌ذاریم،
‫و نوشیدنی می‌خوریم و خاطره تعریف می‌کنیم
‫و فیلمِ آدم‌خواریِ ضد سرمایه‌داریِ جاناتان رو می‌سازیم
‫از ماهِ دیگه شروع می‌کنیم.
‫آره، من پایه‌ام.
‫منم پایه‌ام.
‫به افتخار اینکه هیچوقت هیچی جدامون نکنه.
‫شاملِ نامزدهای کنترل‌گر.
‫دانشگاه.
‫آره، استیو. بچه‌ها؟
‫نمی‌دونم بچه‌ها. ‫فکر کنم کریستن ممکنه همونی باشه که می‌خوام.
‫همین رو راجع به داون نگفتی؟
‫- نه. ‫- و مارگارت.
‫و جولی.
‫این رو راجع به جولی نگفتم. ‫اون از همون اولش پر از دردسر بود.
‫دردسر؟
‫مثلاً، بازیگرِ خوبیه؟
‫آره، دلت نمی‌خواد...
‫منظورم اینه، دارم می‌گردم.
‫- نه، نه، نه. اون نه. ‫- آره، بگو اونم بیاد.
‫رئیس. خانم بایرز. همیشه باعث افتخاره.
‫آماده‌اید سفارش بدید؟
‫آره.
‫آره. ما یه بطری نوشیدنی...
‫- گازدار. ‫- آره. نوشیدنی گازدار مخصوص می‌خوایم.
‫و برای شروع یه‌کم خاویار می‌خوریم.
‫و دو تا هم فیله مخصوص می‌خوریم،
‫هر طور که سرآشپز دوست داره درستش کنه.
‫- بسیار عالی، قربان. ‫- باشه.
‫- هاپ! ‫- چیه؟
‫روزِ بزرگیه. ‫روزیه که توی عمرت یک بار اتفاق می‌افته.
‫تو دو تا پسرِ زیبا رو بزرگ کردی ‫و تبدیل به مردهای فوق‌العاده‌ای شدن.
‫اون‌ها خیلی بیشتر از فقط بلوغ رو پشت سر گذاشتن
‫باید خوشحال باشی.
‫باید افتخار کنی.
‫می‌کنم، ولی...
‫فقط اینکه...
‫توی اون کلبه قراره ساکت باشه.
‫فقط ماییم و جیرجیرک‌ها.
‫جیرجیرک‌ها. آره. دیگه از صدای ‫اون جیرجیرک‌ها خوشم نمیاد.
‫ممنون.
‫کاش...
‫کاش صدای یه چیز متفاوت بود.
‫شاید، جیغِ مرغ‌های دریایی
‫یا موج‌هایی که آروم می‌خورن به ساحل.
‫خب، صدای قشنگیه.
‫فقط می‌گم دیگه هیچی نیست که ‫ما رو اینجا پابند کنه.
‫ولی به نظر میاد فکر می‌کنی ‫حساب بانکی‌مون بزرگتر از چیزی‌ـه که هست.
‫می‌تونه باشه.
‫یه تماس از رفیقم ‫توی دوران نیویورک داشتم.
‫مونتاک دنبالِ یه رئیس پلیس جدید می‌گرده.
‫شهرش رو به رشده. 20 درصد بیشتر میدن.
‫می‌دونم اونقدر زیاد نیست ‫که بشه کاخ خرید یا همچین چیزی،
‫ولی... قابل توجهه.
‫بچه‌ها نزدیک‌ترن. ‫فقط یه سفر کوتاه تا شهره.
‫من و تو؟
‫می‌تونیم از اول شروع کنیم.
‫از صفر.
‫با هم.
‫شوخیت گرفته؟
‫لازم نیست امشب ‫راجع به چیزی تصمیم بگیریم.
‫لازم نیست هیچ تصمیمی بگیریم، ولی، ام...
‫این درست نیست.
‫چی...؟
‫یه چیزی هست ‫که دلم می‌خواد امشب راجع بهش تصمیم بگیرم.
‫کی...؟
‫♪ بالأخره ♪
‫جویس بایرز.
‫♪ عشق من از راه رسید ♪
‫حاضری بقیه عمرت رو بگذرونی
‫با یه پیرمردِ خسته، بدخلق و لجباز ‫که خیلی دوستت داره؟
‫آره. حاضرم.
‫♪ خب، بالأخره ♪
‫♪ آسمان بالای سر آبی‌ست ♪
‫سکوتی مرگبار بر شهر سایه می‌افکند.
‫روستاییانِ وحشت‌زده از پشت‌بام‌ها و کوچه‌ها ‫نظاره می‌کنند، در عجب‌اند،
‫که این ماجرا چطور پایان می‌یابد؟
‫صدای چکمه‌ها در میدان می‌پیچد
‫در حالی که «استراد فون زاروویچ» به سمت ‫«داستینِ آوازه‌خوان» قدم برمی‌دارد.
‫- این کار رو نکن. ‫- ارباب خون‌آشام حمله می‌کنه.
‫- نه! ‫- نیش‌هاش رو فرو می‌کنه توی گلوش.
‫تماشاچیان نفس در سینه حبس می‌کنن ‫در حالی که بدنش نقش بر زمین می‌شه.
‫سازش روی سنگ‌فرش‌ها می‌افته، ‫و آخرین نتِ غم‌انگیزش رو می‌نوازه.
!عوضی
‫یک قهرمانِ تنها باقی می‌مونه، ویلِ خردمند، ‫آخرین و تنها امیدِ بارویا.
‫باران شهاب‌سنگ رو اجرا کن. کلکِ عوضی رو بکن.
‫- نمی‌تونم. ‫- چرا نه؟
‫اون توی بردِ سنگِ سرکوبگره. ‫جادو بی جادو.
‫پس فقط با عصات بزن تو سرش.
‫و شش واحد آسیب وارد کن. ‫اون هنوز 30 تا جون داره.
‫خیلی‌خب، حالا چی؟
‫- همینه. ‫- هیچی.
‫منظورت چیه هیچی؟
‫- کیش و مات. ‫- باختیم.
‫پس بعد از همه این‌ها، ‫استرادِ فونِ عوضی همین‌طوری می‌بره؟
‫- این بازی مزخرفه! ‫- موافقم.
‫اتلافِ وقتِ احمقانه‌ی لعنتی!
‫استراد از عصبانیت شما بسیار لذت می‌بره.
‫وقتشه به دوست‌هات ملحق بشی، افسونگر.
‫فقط تاس بریز و تمومش کن. ‫نمی‌خوام دیگه اراجیفش رو بشنوم.
‫خیلی‌خب.
‫جادوگر. از صومعه سنت مارکوویا. ‫اون گفت می‌تونیم احضارش کنیم.
‫وقتی در بد‌ترین نقطه هستیم.
‫وردِ احضار کردنش. ‫وردش چیه؟
‫- وردش چیه؟ ‫- ویل! ویل!
‫«ای جادوگر! برخیز و سقوط ما را پایان ده ‫از مسیرهای تاریک و اسرار عمیق.»
‫«پیش بیا و به وعده‌ات وفا کن.»
‫هیچ اتفاقی نمی‌افته.
‫- بی‌خیال، پسر. ‫- چرا؟
‫پس چرا اصلاً این ورد رو داریم؟
‫- چی؟ ‫- صبر کن.
‫صبر کن، صبر کن.
‫نوری ارغوانی از میانِ مه شروع به درخشش می‌کنه
‫روشن و روشن‌تر می‌شه.
‫یک دروازه‌ست.
‫و از درونِ این دروازه قدم می‌گذارد...
‫جادوگرِ سنت مارکوویا!
‫جادوگر دستانش را دراز می‌کند، و شوم، ‫پرتویی از نور قدرتمند به جلو شلیک می‌شود.
‫استراد جیغی گوش‌خراش می‌کشد...
‫...در حالی که بدنش مچاله می‌شود، می‌سوزد، ‫و تبدیل به خاکستر می‌شود.
‫بادا-بوم!
‫حالا چطور شد؟
‫هووو!
‫تاریکی مه‌آلودی که دهکده بارویا را پوشانده بود ‫تبخیر می‌شود،
‫و شما با تشویق روستاییان روبه‌رو می‌شوید.
‫به افتخار شجاعت و دلیری شما، ‫آن‌ها به شما مدال می‌دهند،
‫و به هر کدام از شما 1000 سکه طلا ‫پاداش داده می‌شود.
‫غرق در ثروت و افتخار،
‫بقیه عمر خود را در آسایش ‫و خوشبختی سپری می‌کنید.
‫پایان.
‫- بازی عالی‌ای بود. ‫- بازی خوبی بود، رفیق.
‫یه بازی عالی.
‫صبر کن، صبر کن، صبر کن. وایسا. همه‌ش همین؟
‫آسایش و خوشبختی؟ ‫کلیشه‌ای‌تر از این هم می‌شد؟
‫فکر کردم تو مثلاً استاد قصه‌گویی هستی ‫یا یه همچین چیزی.
‫خب، این حقیقت داره، ‫بخشِ آسایش و خوشبختی.
‫ولی خوشبختی می‌تونه توی خیلی جاها پیدا بشه.
‫شوالیه و اون یکی،
‫از نبرد بازنشسته می‌شن، ‫و توی یه دهکده کوچیک ساکن می‌شن.
‫آوازه‌خوان،
‫که تشنه‌ی دانش بود،
‫راهیِ انجمنِ جادوگرانِ انکلیو می‌شه،
‫جایی که روزهاش رو در ‫کتابخونه‌ی عظیمِ اون‌ها می‌گذرونه.
‫- با اینکه عمیقاً وقفِ مطالعاتش شده... ‫- سلام رفیق.
‫...هنوزم برای ماجراجویی‌های گاه و بیگاه ‫وقت می‌ذاره.
‫و اما ویلِ خردمند،
‫سفری دور و دراز می‌کنه ‫به شهر پرجنب‌وجوشِ والاکی.
‫اولش خیلی گیج‌کننده‌ست.
‫خیلی متفاوت از روستایی ‫که جوانی‌اش رو در اون گذروند.
‫ولی طولی نمی‌کشه ‫که جای خودش رو اونجا پیدا می‌کنه.
‫هی!
‫و همراه با اون، شادیِ عمیق
‫و پذیرش.
‫و قصه‌گو؟ اون چی؟
‫قصه‌گو به تعریف کردنِ قصه‌ها ادامه میده،
‫قصه‌هایی که از دوستانش الهام گرفته.
‫امیدواره که یک روز
‫داستانِ ماجراجویی‌های بزرگِ اون‌ها ‫در سرتاسرِ سرزمین پخش بشه
‫تا همه از شجاعتِ بزرگِ اون‌ها باخبر بشن.
‫ولی داستانی هست ‫که اون هیچ‌وقت نمی‌تونه تعریف کنه.
‫داستانِ جادوگر.
‫یا حداقل نه داستانِ واقعی رو.
‫داستانِ واقعی؟
‫وقتی اون پرتو خورشید رو اجرا کرد.
‫ولم کن!
‫خداحافظ، مایک.
‫آخرین ذره‌ی انرژی‌اش رو مصرف کرد، ‫و ناپدید شد.
‫اِل!
‫ولی کسی از خودش پرسیده ‫که اون چطور اون ورد رو اجرا کرد؟
‫سنگِ سرکوبگر.
‫اون نمی‌تونسته از جادوش استفاده کنه.
‫توی اون هیجان، هیچ‌کس حتی متوجه نشد.
‫ولی می‌بینید، جادوگر خیلی باهوشه.
‫هوشی که فقط با خواهرش برابری می‌کنه،
‫که با شنیدن التماس‌های پهلوان،
‫نظرش عوض شد.
‫گریه نکن، جین.
‫داستان من...
‫همیشه قرار بود اینجا تموم بشه.
‫ولی مال تو لازم نیست تموم بشه.
‫خواهرها با هم نقشه‌ای کشیدن،
‫نقشه‌ای برای محافظت از جادوگر ‫در برابر فرقه‌ی دستِ سیاه،
‫که کمر بسته بودن به دزدیدنِ قدرت‌هاش.
‫پس برای اینکه گولشون بزنه، ‫باید کاری می‌کرد همه،
‫حتی دوستانش، ‫باور کنن که اون مُرده.
‫و بنابراین خواهر از فاصله‌ای دور وردی خوند.
‫در امان از قدرتِ سنگِ سرکوبگر.
‫اِل! اِل رو می‌بینید؟
‫وردِ نامرئی شدن.
‫وقتی جادوگر فرار کرد، ‫خواهر آخرین ورد رو خوند.
‫جادوگری که دیدید مُرد، واقعی نبود.
‫اون یه توهم بود.
‫اون کجا رفت؟
‫هیچ‌کس نمی‌دونه.
‫هیچ‌کس هیچوقت نمی‌فهمه.
‫ولی من... من دوست دارم تصور کنم که اون ‫توی یه سرزمین زیباست، یه جای خیلی دور.
‫اون شهر کوچیکی رو پیدا می‌کنه که خونه صداش کنه
‫در امان از خطرِ دستِ سیاه.
‫و اینجاست،
‫که بالأخره،
‫آرامش رو پیدا می‌کنه.
‫که بالأخره خوشبختی رو پیدا می‌کنه.
‫و این فقط یه تئوریه، درسته؟
‫از کجا می‌دونیم واقعیته؟
‫نمی‌دونیم.
‫با اطمینان نه.
‫ولی من انتخاب می‌کنم باور داشته باشم که هست
‫من باور دارم.
‫بچه‌ها! چه خبرتونه؟ ‫لازانیا یخ کرد!
‫آره، ما... ما همین الان تموم کردیم. ‫الان میایم بالا.
‫- هالی، این بازی چطوریه؟ ‫- وای خدا، مراقب باش!
‫وای به خودت! ‫گفتی یه ساعت پیش تموم می‌شید!
‫ببین، این قلعه کوچولوی خودمونه.
‫من توی دفترچه راهنما می‌گردم ‫دنبال یه بازی برای مبتدی‌ها.
‫چرا تو باید ارباب سیاه‌چاله باشی؟
‫چون فکر من بود، ‫و اینجا خونه‌ی منه!
‫تو بهم گفتی ‫این قرار نیست اسکول‌بازی باشه!
‫- این خیلی اسکول‌بازیه! ‫- بذارش زمین!
‫- باز گندکاری کردی؟ ‫- نه.
‫یه چیزی بو میده. الان بالا میارم.
‫فقط پیتزای مونده‌ست.
‫پیتزای مونده بوی لاشه‌ی گندیده نمیده!
‫بنداز گردن دخترها.
‫ببخشیدها، دخترها بو نمیدن. ‫اگه بدن، بوی گل رز میدن.
‫به هالی گوش کنید!
‫- این‌ رو وقتی پس می‌گیری که تمرکز کنی! ‫- من جایی رو نمی‌بینم!
‫خیلی‌خب! تو می‌تونی !یه هافلینگ باشی! یه هافلینگ
‫می‌خوای من اینطوری راه برم ‫و بیفتم زمین؟
‫نه، می‌شینی سر جات و تمرکز می‌کنی!
‫عینکم رو بده من!
[پایان سریال]