.
‫نمی‌گم «بچه‌های بد» اسم بدیه.
‫فقط، می‌دونی، یه خورده تابلوئـه.
‫دقیقاً برا همین جواب می‌ده.
‫ما بچه‌های بدیم، ‫پس ملت می‌فهمن با کی طرفن.
‫آره. ولی... ولی می‌تونست خفن‌تر باشه، ‫مثلاً «جغدهای شب».
‫تو دیگه نه!
‫همه‌ش همه می‌خوان راجع به ‫«جغدهای شب» حرف بزنن.
‫اسم باحالیه.
‫«بچه‌های بد» خیلی هم اسم باحالیه. ‫فقط باید بیشتر بندازیمش سر زبون‌ها.
‫راستی، همه سر پُستشونن؟
‫آماده‌ام و منتظر سیگنال.
‫صبر کن. این سیگناله؟
‫نه! بچسب به نقشه. ‫و هول هم نکن.
‫می‌دونی هول کنی چی می‌شه.
‫هیچی! نمی‌دونم ‫چی داری می‌گی.
‫تارتن؟ تارتن، صدام رو داری؟
‫آره، آره. منم سر قضیه‌ی اسم با مار موافقم
‫اون که... نـ... نپرسیدم که. ‫تو سر پُستتی؟
‫معلومه! من از هر کسی که تا حالا سر پُستش بوده ‫آماده‌ترم.
‫خیلی‌خب. موند کوسه. ‫کوسه، خرچنگه تو تله‌ست؟
‫کوسه، نگهبان رو از کار انداختی؟
‫ما خیلی با هم فرق نداریم. ‫فقط دو تا آدم معمولی‌ایم.
‫یکیمون قطعاً یه شیاد نیست. ‫اوه! می‌خوای داستان زندگیم رو بشنوی؟
‫این صدای ابتکارت بود؟
‫در موردش حرف زدیم، کوسه. کوسه.
‫حواسم هست، گرگی.
‫عنکبوت!
‫می‌دونی که من پایه‌ی دزدیدن همه‌چی هستم. ‫واقعاً همه‌چی.
‫ولی آخه یه بازی قدیمی چی‌ چی‌ش خاصه؟
‫فقط چند تا دونه از ‫«نبرد میوه‌های فضایی 2000» ساخته شد
‫قبل اینکه بازیش کنسل بشه ‫چون زیادی اعتیادآور بود.
‫بچه‌ها دیگه نمی‌خوابیدن، ‫تو خیابون‌ها وحشت بود، هرج و مرج اجتماعی.
‫و این یکی هم اتفاقاً ‫آخرین نسخه‌ی سالِمشه.
‫دزدیدنش ‫واقعاً اسم ما رو سر زبون‌ها می‌ندازه.
‫سیگنال دیر کرد.
‫که احتمالاً مشکلی نیست.
‫مگه اینکه باشه.
‫گرگ، خرچنگه تو تله‌ست؟ گرگ؟
‫کسی می‌تونه به من بگه ‫که آیا خرچنگه واقعاً داخل تله هست یا نه؟
‫فقط می‌خوام بازم معذرت بخوام
‫که قبلاً نفهمیدم تویی، ‫و نه یه عنکبوت معمولی.
‫این هنوزم توهین‌آمیزه.
‫دارم، تازه عادت می‌کنم ‫که یه عنکبوت هم‌تیمیم باشه...
‫این یه گزینه برای بهانه‌ آوردنه.
‫سلام علیکم.
‫شرط می‌بندم دارید از خودتون می‌پرسید،
‫«این تیم اَبَرخلافکارهای خفن کیه؟»
‫ما «بچه‌های بد» هستیم.
‫و خودتون می‌تونید ببینید چرا.
‫آقای مار رو ببینید. ‫هیچی نیست که نتونه بدزده.
‫یا نخواد بدزده.
‫بعدیش خانم تارانتولاست. ‫ما بهش می‌گیم تارتن.
‫اون نابغه‌ی تکنولوژیکال، ‫جنیوسولوژیکال، عنکبو...
‫کلاً هک کردنش خیلی خفنه.
‫آقای کوسه استاد تغییر قیافه‌ی ماست.
‫و بعد هم آقای پیرانا. اون...
‫پلیس‌ها ریختن! باید بزنیم به چاک!
‫پیرانا، اون کارهای غیرمنتظره می‌کنه.
‫خب، مغز متفکر ‫پشت این ابرتیم کیه؟
‫اون منم، آقای گرگ.
‫ملقب به «آقا گرگه‌ی بدجنس».
‫داری با کی حرف می‌زنی؟
‫تا اسم‌مون رو سر زبون‌ها بندازم،
‫گفتم درست و حسابی خودمون رو معرفی کنم.
‫ما «بچه‌های بد» هستیم.
‫- یادتون بمونه. ‫- آره.
‫دوربین‌های امنیتی ضبط نمی‌کنن.
‫خاموش‌شون کردم... ‫آخه مثلاً دزدیه و این‌ها.
‫و حالا بهترین قسمتش.
‫فرار.
‫همیشه می‌دونستم ‫این کاره تهش گیر افتادنه.
‫شایدم یه درگیری با پلیس ‫دقیقاً همون چیزی‌ـه که لازم داریم.
‫«خلافکارهای بدنام، بچه‌های بد، ‫به سختی از دست پلیس فرار کردن.» خوشم میاد.
‫خودشه، ماییم، «بچه‌های بد».
‫تازه یه بار خفن بلند کردیم. ‫نظرتون با یه تعقیب و گریز...
‫اون‌ها... دنبال ما نبودن؟
‫انگار کار واجب‌تری داشتن.
‫ولی... ولی ما «بچه‌های بد» هستیم.
[بچه‌های بد: ورود غیرقانونی] [فصل اول]
[قسمت اول: شروع‌های بد]
‫«جغدهای شب» دوباره زدن.
‫دیشب، اون‌ها به همه‌ی جواهرفروشی‌های ‫خیابون «جم‌استون» دستبرد زدن
‫و به سختی از دستگیری فرار کردن
‫اونم بعد از یه تعقیب و گریز حماسی با پلیس.
‫ما باید اون کار رو می‌کردیم.
‫آره. اصلاً ما چرا یه بازی درب و داغون دزدیدیم؟
‫خب، پس ما خبر اول نیستیم.
‫شرط می‌بندم دزدی ما خبر بعدیه. ‫مگه نه، پیرانا؟
‫این ماشین جادویی بهترین چیزی‌ـه ‫که تا حالا دزدیده شده، پس قطعاً آره.
‫باختم؟ از این بازی متنفرم!
‫اوه! راند جایزه! این بازی تهشه!
‫با این آخرین دزدی جسورانه،
‫«جغدهای شب» از «مارماهی‌های لیز»
‫جلو زدن ‫تا رتبه‌ی دوم رو
‫در لیست «بدترینِ بدترین‌های» ‫اخبار شبانگاهی 6 به دست بیارن،
‫که لیستی‌ـه که ما نگه‌ش می‌داریم با اینکه ‫یه حس رقابتی ایجاد می‌کنه
‫که احتمالاً جرم و جنایت رو تو شهر بدتر می‌کنه
‫ولی من کی باشم که سنت‌شکنی کنم؟
‫ما حتی تو لیستم نیستیم؟
‫این یعنی وقتی بالأخره بریم تو لیست، ‫خیلی بیشتر می‌چسبه.
‫«گربه‌های خونگی» از ما جلو زدن؟ ‫به فلس‌هام برخورد.
‫اون‌ها هر جونور کوچیکی که پیدا کنن رو شکار می‌کنن ‫و حتی نمی‌خورنشون.
‫من از اسراف غذا متنفرم.
‫«جغدهای شب» شاید شانس این رو داشته باشن ‫که رتبه‌ی اول رو بقاپن
‫وقتی که نقاشی معروف «پسر غمگین» ‫به نمایش دربیاد
‫برای اولین بار از وقتی که ‫«پنجه‌ی سرخ» ده سال پیش دزدیدش.
‫نه که پیشنهاد کنم کسی بدزدتش. ‫این کار رو نکنید.
‫اصلاً می‌خوان راجع به ‫دزدی ما از اون شهربازی حرف بزنن؟
‫من به همه گفتم قراره بیام تو تلویزیون.
‫هی، هوس خوراکی کردم.
‫- انگار فقط خودمون موندیم. ‫- من گشنه‌م نیست. ولی ممنون.
‫آره، مـ... من باید برم یه کاری بکنم.
‫ربطی به گشتن دنبال یه کار دیگه ‫چون این یکی نگرفته، نداره.
‫چی؟ مـ... منظورم این نبود.
‫نمی‌خوام حرف بزنم.
‫چه بد شد، چون... ‫چون من دقیقاً برا همین اینجام.
‫ولی اگه تو نخ حرف زدن نیستی، ‫من باید برم. بعداً حرف می‌زنیم.
‫ما خیلی برای اون دزدی شهربازی زحمت کشیدیم ‫و هیچ‌کس اصلاً ندید.
‫فقط...
‫من واقعاً باور داشتم،
‫با این استعدادهای خاصمون، ‫غریزه‌ی خلافکاریمون،
‫و عشق مشترکمون به دزدی،
‫می‌تونیم تبدیل به بهترین ‫تیمی بشیم که تا حالا دزدی کرده.
‫ولی، شایدم من بدبین شدم،
‫حس می‌کنم همه می‌خوان برن ‫پی کار خودشون.
‫تقصیر اسمه.
‫به هرحال، حق با توئه. ‫باید همه‌مون راه خودمون رو بریم.
‫یه لحظه صبر کن. ‫من این رو نگفتم.
‫مار، تـ... تو بهترین رفیق منی.
‫این حرف از تو بعید بود. ‫ما نمی‌تونیم جا بزنیم.
‫ما به عنوان یه تیم خیلی بهتریم، ‫و من بهت احتیاج دارم تا این کار بگیره.
‫- داشتی جیم می‌شدی که تنها کار کنی؟ ‫- کی، من؟
‫نه. صورتم سردش بود.
‫معلومه که آره.
‫ببین، تو یه گرگی.
‫تو باید تو گله باشی، ‫دور هم باشید.
‫اصلاً کلمه‌ای برای گرگی که ‫تنها کار می‌کنه وجود نداره.
‫ولی من؟ من یه مار تنهام.
‫می‌فهمم.
‫انگار «بچه‌های بد» یه ایده‌ی احمقانه بود.
‫تو یه رویاپردازی، گرگ. ‫برا همین دوستت دارم.
‫خب، تو قسمت طنز روزنامه‌‌ها می‌بینمت
[به زودی: نمایش پسر غمگین]
‫«پسر غمگین».
‫دزدیدن اون ‫حسابی برای یکی اسم و رسم جور می‌کنه.
‫البته، ‫برای از پسش براومدن به یه تیم احتیاج داری.
‫«بچه‌های بد»؟
‫«بچه‌های بد» اون رو بدزدن؟ ها!
‫می‌خوام یه «ها» دیگه هم بگم ‫برای تأکید. ها!
‫ولی اگه این کار رو بکنیم، نه تنها صاف ‫می‌پریم بالای سر «جغدهای شب»
‫تو لیست «بدترینِ بدترین‌ها»، ‫بلکه «گربه‌های خونگی» رو هم کلاً پرت می‌کنیم بیرون.
‫باشه. برای یه کار دیگه می‌مونم.
‫ولی اگه این نگیره، من رفتم.
‫«پسر غمگین» از وقتی «پنجه‌ی سرخ» دزدیدش
‫دیگه نمایش داده نشده ‫و بعد برش گردوند،
‫فقط تا ثابت کنه که می‌تونه.
‫که این خیلی خفنه.
‫و این یعنی اگه ما بدزدیمش، ‫یهو می‌ریم تو همون سطح...
‫«پنجه‌ی سرخ».
‫توروخدا بگو من باید برم تو نقش «پسر غمگین».
‫باز شروع شد.
‫از اشتیاقت خوشم میاد، ولی نه.
‫شاید اینطوری بهتره. ‫این همه غم و غصه نشون دادن شاید
‫باعث چین و چروک دائمی بشه.
‫آره، اگه واقعاً از پسش براومدیم، ‫لازم نیست، مثلاً، به دیوار آویزونش کنیم، مگه نه؟
‫این لونه به اندازه‌ی کافی دلگیر هست.
‫نقاشی رو فراموش کنید. ‫یعنی نه. باید بدزدیمش.
‫ولی قضیه «پسر غمگین» نیست.
‫قضیه اینه که ثابت کنیم «پسرهای بد»... ‫منظورم «بچه‌های بد»ـه، بهترینن...
‫یعنی، بدترینن، ‫با دزدیدن «مرد غمگین»... «پسر».
‫خودتون گرفتید چی می‌گم.
‫هنوز از اسم مطمئنی؟
‫هزار درصد. ما «بچه‌های بد» هستیم.
‫و به زودی، کل دنیا ما رو می‌شناسه.
‫بیا جلو! جرأت داری با من در بیفتی؟
‫شما انبه‌ها نمی‌دونید چی در انتظارتونه!
‫خیلی‌خب، این اصلاً کمکی نمی‌کنه.
‫پیرانا، رفیق، تو... اصلاً خوابیدی؟
‫دمت گرم، داداش. ‫خودم نمی‌تونستم بس کنم.
‫قابلی نداشت. ما یه تیمیم.
‫و باید مثل یه تیم کار کنیم، ‫چون دزدیدن «پسر غمگین» آسون نیست.
‫موزه سیستم‌های امنیتی اضافه نصب کرده.
‫آخ جون! بالأخره یه دزدی ‫که می‌تونم مهارت‌هام رو به چالش بکشم.
‫من واقعاً لازم دارم این کار بگیره، ‫چون شغل دومم خیلی حوصله‌سربره.
‫نه که اصلاً همچین شغلی داشته باشم.
‫همه‌ی خلافکارهای شهر می‌خوان ‫دستشون به اون نقاشی برسه،
‫برای همین ما امشب می‌دزدیمش،
‫قبل اینکه نمایشگاه فردا باز بشه.
‫نقاشی تو گالری طبقه‌ی بالاست.
‫قدم اول اینه که کوسه خودش رو جای ‫یه بازرس ساختمون جا بزنه
‫و نگهبان رو راضی کنه که ‫لایه‌ی اول امنیتی رو خاموش کنه.
‫موزه بسته‌ست، قربان.
‫هیچ ساختمونی به روی من بسته نیست، ‫چون من یه بازرس رسمی ساختمونم.
‫مدارک رسمی من. ‫از اینترنت پرینت‌شون نگرفتم.
‫با افتتاح نمایشگاه بزرگ فردا، ‫ما نمی‌تونیم هیچ ریسکی بکنیم.
‫می‌بینی؟
‫یه تَرَک تو فونداسیون، ‫کل اینجا ممکنه بریزه پایین.
‫تو این رو می‌خوای؟
‫مردم این تو گیر بیفتن،
‫و برای زنده موندن آثار هنری گرون‌قیمت رو بخورن؟
‫این چیزی‌ـه که می‌خوای؟
‫نه.
‫نه. نه، نه، نه، نه.
‫خیلی از این خوشم اومد.
‫ولی رفیق، فکر کنم تو بداهه‌پردازی ‫یه خورده زیاده‌روی کردیم.
‫ولی من یه داستان کامل برای بازرسم درآوردم.
‫اون یه مرد شکست‌خورده‌ست، ‫که از زیادی کار کردن سرسخت شده.
‫تو قول دادی من می‌تونم ‫باله‌های بازیگریم رو تو «بچه‌های بد» به کار بگیرم.
‫و می‌تونی.
‫فقط برام سواله کـ... نمیشه بازرست ‫همه‌ی این‌ها رو تو خودش بریزه؟
‫تو اعماق اعماق درونش،
‫تا نگهبانه شک نکنه.
‫چون تو به طرز مشکوکی بازیگر خوبی هستی.
‫فکر کنم بتونم رو کاراکتر دوباره کار کنم.
‫اون خیلی جدیه.
‫وقت چرت و پرت گفتن نداره
‫چون کار تنها چیزی‌ـه که می‌تونه ‫حواسش رو
‫از ارواح گذشته‌ش پرت کنه.
‫بذارید من سیستم امنیتی رو هک کنم. ‫می‌تونیم این مسخره‌بازی رو بی‌خیال شیم.
‫آلارم‌های محیطی فقط از داخل ‫موزه خاموش می‌شن.
‫و وقتی کوسه نگهبان رو راضی کرد، ‫تو قدم دوم رو انجام می‌دی،
‫هک کردن لیزرهای داخلی ‫ردیاب حرکت.
‫کاری کردم لبخند بزنه.
‫تارتن؟
‫تو اصلاً باحال نیستی. ‫قول دادی خوش بگذره.
‫چی باحال‌تر از ‫یه نقشه‌ی بی‌نقص اجرا شده‌ست؟
‫«پشتیبانی تلفنی آرکنا-تِک». ‫یه اسم مستعار خانوادگیه.
‫باشه، معلومه داری دروغ می‌گی.
‫چی؟ نه، نمی‌گم. یه لحظه.
‫ما از تماس شما قدردانی می‌کنیم، خانم. ‫سعی کردید ریبوت کنید؟
‫خاله‌مه.
‫خیلی کمک کامپیوتری لازم داره ‫و برای ادب ارزش قائله.
‫صبر کن. من وسط همه‌ی این‌ها ‫قراره چی کار کنم؟
‫داشتم به اونم می‌رسیدم. ‫تو باید صبور باشی.
‫من زیاد حوصله‌ی ‫صبوری کردن ندارم.
‫خب، پس یه خبر عالی برات دارم.
‫تو، رفیق من، قراره ‫فرصت این رو داشته باشی که این ویژگی رو تمرین بدی،
‫چون نقش تو شامل ‫صبورانه منتظر موندنه.
‫ما سیگنال می‌دیم، بعد تو میای دنبالمون. ‫مثل اون شهربازیه دیوار رو خراب نکن.
‫هی! منتظر موندن سخت‌ترین کاره.
‫- تو فقط می‌شینی. کار زیادی نداره. ‫- مغزم هزار جا می‌ره.
‫مثلاً، چی می‌شه اگه یه باند دیگه ‫سعی کنه دقیقاً همون دزدی رو
‫همزمان با ما انجام بده، ‫و من و اون راننده‌ی دیگه
‫سیگنال‌هامون قاطی بشه، ‫و من اشتباهی اون باند دیگه رو سوار کنم؟
‫خب، شما هم زیاد میاید اینجا؟
‫نه؟
‫از ژاکتت خوشم میاد.
‫- هوت! هوت! ‫- تشویقش نکن، کوسه.
‫- پیرانا، این اتفاق نمی‌افته. ‫- اگه بیفته چی؟
‫اون بازرس ساختمونه ‫چند تا نکته‌ی خوب گفت.
‫منظورت اون کاراکتر خیالی‌ـه که ‫کوسه اختراع کرد؟
‫خیلی متقاعدکننده بودم، نه؟
‫آره. چی می‌شه اگه ساختمون ‫شروع کنه به ریختن؟
‫باید ماشین رو بیارم ‫روی موزه، و شما همه‌تون، مثلاً،
‫همزمان بپرید بالا؟
‫باریکلا! چه داستان هیجان‌انگیزی.
‫پیرانا، عمراً همچین اتفاقی بیفته،
‫بیشتر به این خاطر که، ‫با این تمرین افتضاحی که داریم،
‫مطمئن نیستم ‫بتونیم یه پرش همزمان رو هماهنگ کنیم.
‫در ضمن، ماشین ما پرواز نمی‌کنه.
‫خب، شاید باید بتونه.
‫تو یه قولی به من دادی ‫وقتی قبول کردم به «بچه‌های بد» ملحق شم.
‫یادم نیست چی بود، ولی حس می‌کنم ‫توش آشوب و آتیش‌بازی بود، نه صبوری.
‫یه کار دیگه. قول دادی.
‫من شبیه کسی‌ام که سر قولش می‌مونه؟
‫با واقعیت روبه‌رو شو، گرگی. ‫معلومه که این کار نمی‌گیره.
‫واقعیت‌ها فقط چون مردم باورشون دارن ‫واقعی‌ان.
‫بیاین دیگه. ما می‌تونیم.
‫به خاطر من. لطفاً.
‫باشه بابا. این کار رو بکنید تا «گربه‌های خونگی» رو شکست بدیم.
‫این کار می‌گیره. باید بگیره.
‫صبورانه منتظرم.
‫منتظرم صبورانه. جای نگرانی نیست.
‫شاید فقط پرت کردن حواس مغزت ‫راه حل باشه.
‫اوه!
‫موزه بسته‌ست، قربان.
‫بازرس ساختمون. نیاز به دسترسی کامل ‫به ساختمون برای بازرسی دارم.
‫آلارم‌های محیطی رو غیرفعال کنید.
‫من یه تخته‌شاسی دستمه، ‫پس می‌دونید که خیلی جدی‌ام.
‫البته، قربان.
‫اومدیم تو. واقعاً کار کرد.
‫شاید تو این قضیه‌ی «کمتر، بهتره» ‫یه چیزی حالیت می‌شه، گرگ.
‫یا شایدم تقصیر تخته‌شاسیه.
‫باید بیشتر از آکسسوار استفاده کنم.
‫دریافت شد.
‫لایه‌ی دوم آلارم‌ها غیرفعال شد.
‫نوبت ماست.
‫این نقشه زیادی پیچیده‌ست.
‫«بزن و در رو» ‫همیشه برای من خوب جواب داده.
‫تو، مثلاً، صد بار رفتی زندان.
‫و همیشه با «بزن و در رو» ‫راهم رو به بیرون پیدا کردم.
‫نه زدنی در کاره، نه در رفتنی.
‫ما اینجاییم که «پسر غمگین» رو بدزدیم، ‫هیچی دیگه. بچسبید به نقشه.
‫گرگی، بی‌خیال.
‫من شاید همیشه با نقشه‌هات موافق نباشم، ‫ولی همیشه بهشون می‌چسبم.
‫آره؟ پس تو شهربازی ‫هیچی جز اون بازیه ندزدیدی؟
‫نمی‌دونم این از کجا اومد.
‫چی؟ من یه دزدم. ‫اگه چیز میز ندزدم، پس اصلاً کی‌ام؟
‫تازه، تو قول دادی، و نقل قول می‌کنم،
‫«دزدی بی‌حد و مرز» ‫وقتی قبول کردم به این گروه ملحق شم.
‫و تو دزد فوق‌العاده‌ای هستی.
‫ولی اگه قراره ‫اسم «بچه‌های بد» رو سر زبون‌ها بندازیم،
‫پس باید از پس این کار بربیایم، ‫و برای این کار،
‫باید به نقشه بچسبیم.
‫این پایه‌ها مجهز به سنسور وزن‌ان.
‫اگه چیزی برداشته بشه، ‫آلارم مستقیم می‌ره برا شرکت امنیتی.
‫بازی تمومه.
‫آخ، چرا؟
‫با تو نبودم. ضمناً، ‫تو اصلاً به حرف‌هایی که زدم گوش دادی؟
‫من همینم که هستم.
‫تمرکز کن رو کار.
‫از نزدیک دیدنش واقعاً فرق می‌کنه.
‫هنرمنده واقعاً غم... غمش رو کشیده.
‫نمی‌دونم چی می‌گی.
‫من اصلاً... غمگین نیستم.
‫بی‌ربط...
‫...چرا صورتم خیسه؟
‫خیلی زیاده. ‫باید نگاه نکنیم. نگاه نکن.
‫نمی‌تونم.
‫جلوش وایسا. جلوش وایسا!
‫بیا این نقاشی افتضاح رو بدزدیم ‫و از اینجا بزنیم بیرون.
‫صبر کن.
‫اول، باید ملت بفهمن که ‫«بچه‌های بد» بودن که این رو بردن.
‫باید کارمون رو امضا کنیم، مثل هنرمندها. ‫اون‌وقت همه اسم‌مون رو می‌فهمن.
‫کاش یه اسپری رنگ داشتم، ‫یا یه مُهر مخصوص.
‫این به درد می‌خوره؟
‫آره. راستش، این عالیه.
‫من رو هُل بده بالا.
‫اوه...
‫نه.
‫بجنب دیگه. اگه گیر بیفتیم ‫از اونم غمگین‌تر می‌شی. بیا بریم!
‫چی شده؟ چی کار کنم؟
‫لحظه‌ی توئه، کوسه. بداهه‌پردازی کن.
‫این آلارم‌ها کمترین مشکل ما هستن.
‫کل اینجا از نظر سازه ناپایداره،
‫درست مثل زندگی شخصی من،
‫چون من با کارم وصلت کردم!
‫تارتن، بگو می‌تونی یه کاری ‫در مورد این بکنی. الو؟
‫متأسفم که می‌شنوم ‫تلفن‌تون کار نمی‌کنه، قربان.
‫می‌تونم بپرسم، ‫الان چطوری دارید با من حرف می‌زنید؟
‫- تارتن، کمک. ‫- لطفاً منتظر بمانید.
‫- صبر کن. من؟ من نمی‌تونم منتظر بمونم. ‫- این میله‌ها اتوماتیک فعال شدن.
‫نمی‌تونم کنترلشون کنم.
‫- چه خفن. ‫- اصلاً هم خفن نیست.
‫- تا جایی که می‌تونستم جلوی نگهبان رو گرفتم. ‫- طاقت بیار، گرگ. می‌تونم برات وقت بخرم.
‫انگار حق با تو بود. من زیادی رویاپردازی می‌کنم.
‫باید می‌ذاشتم همون اول بری.
‫حالا برو، قبل اینکه دیر بشه.
‫- لازم نیست دو بار بگی. ‫- صبر کن، جدی؟
‫فکر کردم... یعنی، آره، خوبه.
‫منم با خودم حرف می‌زنم، ‫چون تو که دیگه رفتی.
‫هی، بچه‌ها... نگران من نباشید.
‫من «آقا گرگه‌ی بدجنس»ام، یادتونه؟ ‫می‌تونم از پس خودم بربیام.
‫گم‌شید از اینجا.
‫تو هم داری به همون چیزی فکر می‌کنی که من فکر می‌کنم؟
‫- نه. ‫- احتمالاً نه.
‫کمربندها رو ببندید.
‫می‌خوام کاری کنم ماشین‌مون پرواز کنه.
‫داره چی‌کار می‌...
‫این کار می‌گیره.
‫تیفانی فلافیت گزارش می‌ده،
‫زنده‌از موزه‌ی هنر، ‫جایی که یه گروه خلافکار جدید
‫جسورانه وارد شدن. ‫اسمشون؟ «بچه‌های بد».
‫- اسم‌مون رو گفت. ‫- تیفانی فلافیت می‌دونه ما کی هستیم!
‫اومدیم تو تلویزیون. یعنی معروف شدیم!
‫آرکنا-تِـ...
‫می‌دونی چیه؟ من استعفا می‌دم.
‫با وجود رد شدن از امنیت شدید موزه،
‫«بچه‌های بد» مرموز ‫«پسر غمگین» معروف رو ندزدیدن.
‫آیا فقط می‌خواستن ثابت کنن ‫که می‌تونن؟
‫یا یه گروه هنری اجرایی هستن؟
‫لازم نیست... فـ... فکر کنم موفق شدیم.
‫مـ... من بابت اون قضیه‌ی ‫ندزدیدن نقاشیه معذرت‌خواهی کردم، مگه نه؟
‫- نکردی. ‫- اصلاً اینطوری نشد.
‫باشه.
‫الان می‌خوام معذرت‌خواهی کنم.
‫شروع می‌کنم.
‫من متأسفم که زدم زیر نقشه، اونم بعد اینکه ‫به همه‌تون برای همین قضیه سخت گرفتم.
‫- قبوله. ‫- ردیفه.
‫این قشنگ‌ترین حرفی بود ‫که کسی تا حالا به من زده.
‫سخت نگیر، گرگ.
‫تو یه «بچه بد»ـی، ‫و «بچه‌های بد» قوانین رو می‌شکنن.
‫خب؟
‫قبول می‌کنی که اسم خوبیه، مگه نه؟
‫یعنی، خب، بدک نیست.
‫ولی «مار و بچه‌های بدش»... ‫راستش، اون شاید بهتر باشه.
‫- این یعنی می‌مونی؟ ‫- آره. باشه.
‫یعنی، می‌دونی، ‫تا وقتی یه چیز بهتر پیدا بشه.
‫امکان نداره، ‫چون ما قراره بهترین بشیم.
‫شاید نتونستیم چیزی بدزدیم،
‫ولی تونستیم اسم «بچه‌های بد» رو ‫سر زبون‌ها بندازیم.
‫حالا باید به همه نشون بدیم کی هستیم.
‫با دزدیدن چیز میز؟
‫- همه‌ی چیز میزها. ‫- منم می‌تونم بداهه‌پردازی کنم؟
‫قراره چیزهایی رو هک کنم ‫که هیچ‌کس تا حالا هک نکرده؟
‫- من باید آتیش به پا کنم. ‫- تو قول خوش گذروندن دادی.
‫آشوب به پا می‌کنیم؟
‫آره. این یه قوله.