.
‫این برنامه حاوی الفاظ رکیک
‫و صحنه‌های ناهنجار است.
‫لطفاً توجه داشته باشید که این برنامه ‫به موضوع خودکشی نیز می‌پردازد.
‫بابا؟
‫حالا قراره چی کار کنیم؟
‫می‌خوایم بزنیم به دل جاده ‫و اون درختِ پول رو بتکونیم،
‫قراره این کار رو بکنیم.
‫بجنب جونیور!
‫آخرین مورد،
‫- و اگه قبلاً شنیدی هم نپر وسط حرفم. ‫- چطوری بانی؟
‫- خوبی ری؟ ‫- چی سبزه و بوی کباب میده؟
‫قورباغه‌ای که افتاده رو منقل!
‫عجب...
‫آره، باشه، بعداً می‌بینمت.
‫حالت چطوره دوست من؟
‫توپِ توپ. مثل همیشه.
‫- خب، امم... اینجا چی کار می‌کنی؟ ‫- به نظرت چی کار می‌کنم؟
‫من آماده‌ی حرکتم، لیست رو لازم دارم.
‫گوش کن بانی.
‫وقتی من هیلدام رو از دست دادم، ‫یه‌کمی طول کشید تا...
‫- من خوبم. ‫- چرا یه مدتی به خودت وقت نمیدی؟
‫وقتی وجود نداره.
‫باید برم بیرون، ‫خودم رو سرگرم کنم.
‫- واسه چی؟ ‫- یک هفته دیگه، واسه اون گنده‌هه.
‫چی، نمایشگاه؟ ‫بازم فرصت هست بانی.
‫نه.
‫نیست.
‫یه رویداد سالانه‌ست بانی. ‫هر سال برگزار می‌شه.
‫خدایا، ‫دیشب چه بلایی سرت اومد؟
‫آبروی خاندانِ تشکیلات ابدیت رو بردی.
‫آره، خودمم خراب کردم.
‫- خوبی بانی؟ ‫- چطوری پودل؟
‫آره، دارم میرم پایین بدفورد یه گلویی تازه کنم. ‫- منم میام.
‫باید بزنیم به جاده.
‫چی، امروز مدرسه خبری نیست؟
‫داریم می‌ریم درخت پول رو بتکونیم. ‫واسه اون گنده‌هه آماده شیم.
‫- درسته بابا؟ ‫- درسته.
‫حالا جفری، اگه لطف کنی، ‫اون لیست لعنتی رو بده به من.
‫باشه بانی. رئیس تویی.
‫نه جفری، رئیس تویی.
‫من فقط تنها آدمی‌ام ‫توی این خراب‌شده...
‫که یه ذره حالیش می‌شه ‫چطور باید جنس فروخت.
‫پر بیراه نمی‌گه.
[مرگِ بانی مونرو]
[قسمت دوم: مرد فروشنده]
‫یاااا.
‫هدیه‌ی من به تو.
‫توی نیوهیون زندگی می‌کنه.
‫می‌بینی که اون...
‫دست و دلبازترین مشتریته.
‫فکر می‌کنی عقلم رو از دست دادم، پو؟
‫نه. معلومه که نه. نه رفیق.
‫فقط فکر کردم شاید ‫به پروسه‌ی سوگواریت کمک کنه.
‫اگه یه روز به اشانتیون‌های تو نیاز پیدا کردم، ‫پودل، خودم ازت می‌خوام،
‫که همون لحظه می‌تونی ‫یه تیر تو سرم خالی کنی.
‫عاشقتم.
‫- منم عاشقتم. ‫- حالا گم‌شو.
‫حالا چی؟
‫قراره پول این خانم‌ها رو ‫از چنگشون در بیاریم.
‫چی؟
‫قراره یه سری جنس بفروشیم.
‫آره.
‫بابا؟
‫«تکون دادن درخت پول» ‫واقعاً یعنی چی؟
‫اینطوریه.
‫اگه بری سمت یه درخت بلوط،
‫از اون گردن‌کلفت‌هاش که ‫ریشه‌هاش تو اعماق خاکه،
‫بری سمت همچین درختی ‫و تکونش بدی، چی می‌شه؟
‫نمی‌دونم.
‫هیچ اتفاق کوفتی‌ای نمیفته، مگه نه؟
‫می‌تونی تمام روز اونجا وایسی ‫و تکونش بدی،
‫تنها اتفاقی که میفته اینه که ‫دست‌هات خسته می‌شن، درسته؟
‫درسته؟
‫آره. درسته.
‫اما اگه بری سمت یه درخت لاغر، ‫خشک و درب و داغون
‫با یه تنه‌ی پژمرده و چندتا برگ ‫که به زور بهش چسبیدن،
‫و دست‌هات رو بندازی دورش ‫و به قول ما بازاریاب‌ها،
‫شیره جونش رو بکشی بیرون،
‫اون برگ‌های لعنتی می‌ریزن پایین، درسته؟
‫خب، درخت بلوط، اون مایه‌دارِ گردن‌کلفته، ‫و درخت لاغر اون بدبختیه
‫که هیچ پولی نداره. ‫گرفتی چی شد؟
‫حالا، این‌ها راحت‌تر از انجام دادنش ‫به نظر میاد، بانی پسر.
‫می‌خوای بدونی چرا؟
‫- چرا بابا. ‫- چون هر لاشخور و ناکسی
‫چسبیده به اون درخت کوچیکه و ‫داره تا جای ممکن تکونش میده.
‫دولت، اون صاحبخونه‌ی لعنتی، ‫لاتاری که عمراً شانس برنده شدن
‫توش رو ندارن، ‫تمام اون آشغال‌های به‌درد‌نخوری که تو تلویزیون می‌بینن،
‫دستگاه‌های شرط‌بندی، بنگاه‌دارها، ‫هر ناکس و سگِ سه پا‌ی
‫یه چشمِ گرگرفته‌ای داره ‫این درخت کوچیک رو با تمام زور تکون میده.
‫پس...
‫...تو باید خودت رو متمایز کنی.
‫باید یه چیزی داشته باشی ‫که اون‌ها فکر کنن بهش نیاز دارن،
‫- بیشتر از هر چیز دیگه‌ای. ‫- اون چیه؟
‫امید.
‫رویا.
‫باید بهشون رویا بفروشی.
‫رویا چیه؟
‫من.
‫درسته.
‫نه تو.
‫تو مسیریابی.
‫نقشه دست توئه.
‫باید مطمئن شی ‫داریم مسیر درست رو می‌ریم.
‫- کار خیلی مهمیه. پایه‌ای؟ ‫- آره!
‫- خب، حالا من چی کار کنم؟ ‫- تو توی ماشین منتظر می‌مونی.
‫باشه.
‫خوبید بچه‌ها؟ ‫برید پی کارتون.
‫می‌دونید که، ‫الان وقتِ جلسه‌ی خانم‌هاست.
‫چرا به من نگاه می‌کنید؟
‫خب، بذارید ببینم اینجا چی داریم. ‫آماندا، من برات نوشتم
‫روغن حمام رز مراکشی، ‫کرم لیفتینگ ری-نوترو،
‫به علاوه آرام‌بخش چشم درمو-اکسپرتایز، و...
‫یه نوشیدنی اعلا ‫و یه خواب راحت شبانه.
‫آره، حتماً. با این بچه‌های من؟ ‫می‌دونی چی می‌گم؟
‫خب، زوئی، ‫من خیلی ازت ناامید شدم.
‫زوئی، آقای مونرو ناامید شده.
‫تو روغن حمام شمعدانی ‫و پرتقال رو سفارش دادی،
‫و آرام‌بخش چشم، اما، ‫و گفتنش برام سخته،
‫کرم لیفتینگ رو ‫سفارش ندادی.
‫تو یه شیطونِ بلایی.
‫تو دردسر افتادم آقای مونرو؟
‫روغن‌های گیاهی 100 درصد، عطر طبیعی. ‫بهشتِ مایع.
‫- جادوی خالص توی یه بطری. ‫- بطریش بزرگه، مگه نه؟
‫آماندا.
‫می‌دونی چی گیجم می‌کنه، ‫اینه که چرا خانمی به برازندگی شما
‫توجیهی می‌بینه که جسم خودش رو
‫از چیزی که براش معجزه می‌کنه محروم کنه.
‫من خیلی، خیلی ازت ناامید شدم.
‫- کرمِ لعنتی رو بخر دیگه. ‫- باشه.
‫- می‌خرمش. ‫- خارق‌العاده‌ست.
‫حالا، جورجیا.
‫من برات روغن حمام نوشتم، ‫ماسک مو،
‫کرم شبِ پرو-کلاژن، و...
‫...چیز دیگه‌ای نبود؟
‫هیچی؟
‫امم...
‫خودم می‌دونم.
‫یه مشاوره‌ی پوستِ حسابی.
‫خب...
‫خانم‌ها!
‫من شوکه شدم ‫و راستش رو بخواید وحشت کردم،
‫- من یه حرفه‌ای تمام‌عیارم. ‫- آره؟
‫با این حال، می‌گن ‫مشتریِ راضی
‫یه مشتری وفاداره، ‫پس نمی‌تونیم شما رو...
‫...ناراضی ول کنیم.
‫می‌تونیم؟
‫نه.
‫مامان؟
‫برو تلویزیون ببین. برو.
‫بجنب.
‫بچه‌ی شماست؟
‫امم، آره.
‫عزیزم.
‫امم...
‫امم... شما بچه دارید، ‫آقای مونرو، یا...
‫آره، دارم. یه پسر.
‫چند سالشه؟
‫هفت؟ ده، شاید؟
‫متأسفم خانم‌ها، ‫زمان از دستم در رفت.
‫هنوز نرو. ‫بیا، هنوز زوده که.
‫«یک روز خرید دلپذیر ‫در بیرمنگام به هرج و مرج کشیده شد،
‫زمانی که مردی که حالا ملقب به ‫"قاتل شاخدار" است، ظاهر شد.
‫شاهدان وحشت‌زده متوجه ‫وجود خون تازه
‫روی چنگک باغبانی او شدند.
‫به ساکنان بیرمنگام ‫توصیه شده...»
‫وقتشه از این شهرِ لعنتی بزنیم بیرون.
‫عوض شده.
‫فاسد شده.
‫منم میام؟
‫آره، چرا که نه؟
‫باشه. عالیه.
‫- کجا قراره بریم؟ ‫- تو دوست داری کجا بری؟
‫مامان همیشه می‌گفت دوست داره ‫یه روزی تو حومه‌ی شهر زندگی کنه.
‫توی یه مزرعه. ‫فکر کنم منم دوست دارم.
‫- بسیار خب، می‌ریم مزرعه. ‫- آره؟
‫ایول! می‌تونیم حیوون داشته باشیم؟
‫مزرعه‌ی بدون حیوون که مفت نمی‌ارزه، مگه نه؟
‫آره. مفت نمی‌ارزه.
‫- می‌تونیم مرغ داشته باشیم؟ ‫- البته که می‌تونیم.
‫- و گاو؟ ‫- یه گله ازشون.
‫- گوسفند؟ ‫- اونم همینطور.
‫و یه گاو نرِ شاخ‌دارِ گنده.
‫و... یه تمساح.
‫- اما... ‫- اصلاً ولش کن، دو تا تمساحِ گنده‌بک.
‫اما تو مزرعه که ‫تمساح پیدا نمی‌شه.
‫خب، تو مزرعه‌ی ما پیدا می‌شه رفیق.
‫- باشه. ‫- خب، یالا بریم مسیریاب.
‫آره، آفرین پسر. آفرین.
‫چطوری رفیق!
‫فقط داره رد می‌شه احمق!
‫نگه‌ش دار، نگه‌ش دار، نگه‌ش دار.
‫بینگو. خب. ‫یالا بگو مسیریاب.
‫شانس درخشیدنته.
‫کجا داریم می‌ریم؟
‫امم...
‫شارلوت پارنوار، شورهام.
‫- قبلاً اونجا بودی؟ ‫- نه، ولی می‌دونم قراره کلی فروش کنیم.
‫جدی؟
‫آره.
‫شورهام... ‫شورهام، دقیقاً همین‌جاست.
‫چه مرگته تو؟
‫بهت که گفتم، چشم‌هامه.
‫کرم لازم دارم.
‫مامان همیشه ‫از داروخونه می‌گرفت، اما...
‫بسیار خب. این کار رو می‌کنیم.
‫من دم یه داروخونه پیاده‌ت می‌کنم، ‫و تا برم...
‫ملاقات خانم شارلوت پارنوارِ نازنین، ‫تو می‌تونی کرمت رو بگیری، باشه؟
‫تنهایی؟
‫آره. زود میام.
‫باشه؟
‫آره. دخترهای حومه‌ی شهر.
‫همه‌شون لنگه‌ی همن.
‫توی اون خونه‌های بی عیب و نقص ‫شبیه به هم‌شون گیر افتادن.
‫تماس می‌گیرن دفتر و درخواست ‫نمونه رایگان...
‫فلان کرم و پماد رو می‌کنن. ‫هر چی.
‫می‌دونی واقعاً چی می‌خوان؟ ‫چیزی که پنهانی براش دعا می‌کنن؟
‫اون چیه؟
‫یه مرد واقعی که از در بیاد تو
‫و زندگیشون رو برای نیم ساعت ‫با محصولاتش زیر و رو کنه.
‫و اون تویی، مگه نه بابا؟
‫کاملاً درسته، ‫بانی پسر.
‫امم...
‫یه داروخونه ‫پایین خیابون اصلی هست.
‫برو کرمت رو بگیر. باشه.
‫ببین، من زیاد طولش نمیدم، ‫پس برو کرمت رو بگیر،
‫بعد برگرد و همین‌جا منتظرم بمون، ‫روی این پله‌ها.
‫حله؟
‫با غریبه‌ها حرف نزن!
‫ای بابا.
‫فریدا کالو.
‫زیباست، مگه نه؟
‫حالتون خوبه؟
‫آره.
‫فقط امروز زیاد رو فرم نیستم.
‫به هر حال، برگردیم سر کارمون، ‫موافقید؟
‫خب، این کرم تقویتی ‫واسه انگشت‌ها عالیه،
‫خانمِ... می‌تونم شارلوت صداتون کنم؟
‫- حتماً. ‫- خب، تو هم می‌تونی من رو بانی صدا کنی.
‫بانی؟ (خرگوش)
‫شوخی می‌کنی، نه؟
‫امم... کاملاً جدی‌ام.
‫و می‌دونی راجع به خرگوش‌ها چی می‌گن.
‫- چی می‌گن؟ ‫- خب، می‌دونی، که اون‌ها...
‫نمی‌دونم چی می‌گن.
‫این ترفند واقعاً ‫روی خانم‌ها جواب میده، بانی؟
‫آره.
‫الان به من چشمک زدی؟
‫شاید.
‫- تو باورنکردنی هستی. ‫- بقیه هم همین رو می‌گن.
‫حالا، این پماد باعث می‌شه حس کنی...
‫از کدوم گوری اومدی بانی؟ ‫عصر حجر؟
‫...مثل پرنسسی هستی ‫که همیشه لیاقتش رو داشتی.
‫تو یه دایناسوری.
‫- باید یه تابلو بندازی گردنت که روش نوشته «منقرض شده». ‫- هی.
‫نمی‌دونم فکر می‌کنی ‫اینجا چه خبریه، اما...
‫...من فقط سعی دارم کارم رو بکنم، باشه؟
‫سعی دارم نون در بیارم، ‫خرج پسرم رو بدم.
‫- پسرت؟ تو پسر داری؟ ‫- آره.
‫کجاست؟
‫اون...
‫منتظر منه.
‫پسر خوش‌شانس.
‫معذرت می‌خوام آقای مونرو.
‫زیاده‌روی کردم.
‫- فکر کنم ناراحت‌تون کردم. ‫- نه.
‫نکردید.
‫مشکلی نیست.
‫فقط باید از دستشویی‌تون استفاده کنم.
‫- چی؟ ‫- آره.
‫تمام روز تو جاده بودم.
‫اینقدر دستشویی دارم که نگو.
‫تو واقعاً نوبرشی.
‫ته راهروئه.
‫آره، مسواکت کجاست؟
‫کارهای بد، بد.
‫- می‌تونم کمک کنم؟ ‫- بله، لطفاً.
‫یه کرم چشم می‌خوام.
‫کلرا...
‫- کلرا... ‫- کلرامفنیکل؟
‫بله.
‫می‌شه 3.98 پوند لطفاً.
‫می‌تونم یه‌کم اینجا بمونم؟
‫باشه.
‫حالت خوبه؟
‫فکر کنم.
‫معمولاً مامانم برام می‌زد.
‫درسته. مامانت کجاست؟
‫مُرده.
‫متأسفم.
‫اشکالی نداره.
‫حتماً خودش می‌خواسته بمیره.
‫واسه همین اونقدرها هم غم‌انگیز نیست.
‫خب...
‫کی ازت مراقبت می‌کنه؟
‫بابام.
‫ما زدیم به جاده.
‫داریم درخت پول رو می‌تکونیم.
‫یعنی فروشندگی می‌کنیم.
‫و الان کجاست، بابات؟
‫نمی‌دونم.
‫بینگو.
‫خب، می‌خوای از این آشغال‌ها بخری یا نه؟
‫یه حس خصومتی دریافت می‌کنم.
‫آره خب، ما دایناسورها ‫بعضی‌ وقت‌ها اینجوری می‌شیم.
‫می‌خوای چی کار کنی؟
‫می‌خوام ازت بخوام که از ‫خونه‌م گم شی بیرون.
‫دارم میرم. ‫ولی فقط جهت اطلاعت،
‫کل دستشوییت رو به گند کشیدم.
‫چی؟
‫همه دیوارها، فرش، ‫مجله‌های زنانه‌ت...
‫- چه غلطی کردی؟ ‫- مسواک لعنتیت.
‫آی! داری چه...
‫آی!
‫گم شو!
‫و می‌تونی این‌ها رو هم برداری،
‫- و بذاری درِ کوزه آبش رو بخوری! ‫- این دیگه چه...
‫لعنتی!
‫- باید حالش رو بگیریم. ‫- آره پسر.
‫- اینجا قلمرو ماست. ‫- فقط بزنش.
‫عزیزم، فکر کنم ‫بهتره بری پیش مادربزرگت.
‫آره؟
‫اون من رو نمی‌خواد.
‫اون نمی‌خواد به بابات کمک کنه.
‫اگه ازش بخوای...
‫ولی من و بابام قراره مزرعه بخریم.
‫آره.
‫با تمساح‌ها.
‫فقط فکر می‌کنم شاید ‫بابات کارش تو مراقبت کردن...
‫از کسی غیر از خودش، عالی نباشه.
‫انگار تو اون کار هم مالی نیست.
‫جونیور!
‫خب، حداقل خودش رو با پرده ‫دار نزد، مگه نه؟
‫حالت خوبه؟
‫باحال‌ترین بابای دنیای لعنتی کیه؟
‫اووو!
‫محشره! ‫صبر کن تا بریم توی اتاق،
‫بانی پسر، عاشقش می‌شی. ‫می‌خوام عجیب‌ترین چیز دنیا رو نشونت بدم.
‫- چی؟ ‫- دارم راجع به یه چیز کاملاً دیوونه‌وار حرف می‌زنم.
‫- چی؟ ‫- نه، جدی می‌گم، مثلاً،
‫- یه چیز فضایی‌طور. ‫- چی؟
‫ریزترین صابون‌های لعنتی‌ای ‫که تو کل عمرت دیدی.
‫- می‌تونم کمک‌تون کنم؟ ‫- حتماً می‌تونی.
‫بهترین اتاقی که دارید.
‫- پولش رو از کجا آوردی؟ ‫- از کجا آوردم...؟
‫بانی پسر، حواست هست داری با ‫بازاریابِ نامبر وان، درجه یک،
‫و گل سرسبد کل برایتون حرف می‌زنی، نه؟
‫آره. البته.
‫من می‌تونم دوچرخه رو به ماهی بفروشم.
‫اتاق الیزابتِ ما، قربان.
‫الیزابت.
‫می‌تونم دو تا دوچرخه ‫به ماهی بفروشم. بهت که می‌گم.
‫رفیق، من می‌تونم کل پارکینگ ‫دوچرخه‌ها رو بفروشم.
‫یالا، کچلِ بی‌خاصیت، ‫یه خبر خوب بهم بده.
‫«یه شکایت داشتیم.
‫یه خانمی زنگ زد و گفت ‫مقداری پول ازش گم شده.
‫خب، مشخصاً من بهش گفتم ‫ما در تشکیلات ابدیت
‫عادت به استخدام دزد نداریم،
‫ولی تهدید کرده ‫به پلیس زنگ می‌زنه بانی.
‫امم، در ضمن... ‫پرستارِ پدرت زنگ زد...»
‫در مورد صابون‌ها راست می‌گفتی بابا.
‫خیلی ریزن.
‫می‌تونی بهم یاد بدی؟
‫که چطور مثل تو بازاریاب بشم؟
‫من مسیریابِ خیلی خوبی نیستم،
‫و دوست ندارم تنها بمونم.
‫آره؟
‫باشه.
‫واقعاً؟
‫همه چی رو یادت میدم.
‫- داری چی کار می‌کنی؟ ‫- دارم درخت پول رو می‌تکونم.
‫اون پول لعنتی رو رد کن بیاد!
‫یالا. برو تو تخت.
‫نگاهم کن بانی.
‫نگاهم کن.
‫تنها کاری که باید می‌کردی همین بود بانی.
‫اینقدر به جاهای دیگه نگاه نکن.
‫ما همه چیز داشتیم.
‫من می‌خواستمش.
‫پس چرا مراقبش نبودی، کله‌پوک؟
‫نمی‌دونم.
‫چرا، می‌دونی.
[هتل ملکه‌ها]
‫واسه ویزیتوری یه‌کم دیر نیست؟
‫هیچ‌وقت، امم...
‫واسه تجربه کردن...
‫شگفتیِ این ضد حساسیت...
‫...امم، جوان‌کننده، دیر نیست...
‫رفیقت بهت گفت خونه‌م کجاست، نه؟
‫و راجع به من چی گفت؟
‫گفت شما یکی از دست و دلبازترین ‫مشتری‌های مایید.
‫جدی گفت؟
‫گفت خیلی سخاوتمندید.
‫حتی بخشنده.
‫بازم از کرمت بگو.
‫آبرسان،
‫ضد پیری...
‫اسمت چیه؟
‫پنی شاراد.
‫- اسم تو چیه؟ ‫- بانی.
‫بانی؟
‫بانی مونرو.