‫دوتاش 15 دلار.
‫دفعه بعد میام، ممنون.
‫اوه، سلام.
‫خیلی خوشگله.
‫این یکی؟
‫هی! اینجا!
‫- هی! ‫- نکن.
‫تو کی هستی؟
‫- عزیزم نکن. ‫- داری چکار میکنی؟ صبر کن.
‫- مردم دارن نگاه میکنن. ‫- چی داشتی میکشیدی؟
‫ببینمش، بدش به من!
‫بجنب بدش به من!
‫عزیزم، لطفا!
‫- بیا اینجا، بدش به من. ‫- بس کن.
‫- لطفا! ‫- ولش کن، بدش من!
‫- خدای من! ‫- لعنتی.
‫ای دیوونه روانی!
‫خدای من! عزیزم بس کن!
‫- هی! ‫- بسه! خواهش میکنم فیلم نگیرین.
‫- بس کن. ‫- میگم ولش کن، بده من!
‫آقای شین.
‫ما چک کردیم، و معلوم شد آقای شین ‫کسیه که مورد ضرب و شتم قرار گرفته.
‫این عوضی میخواست دست به نامزدم بزنه.
‫این واقعیت داره؟
‫- دروغ نگو! ‫- آروم باش! اون اینکارو نکرد.
‫ولی تعقیبم کرد و منو ترسوند.
‫با اون چشمای ترسناکش مدام بهم زل میزد.
‫من فقط...
‫داشتم...طراحی میکردم.
‫اجازه بدید رسما خودمو معرفی کنم.
‫من کیم یونگ شین، مدیرعامل یونگتون هستم.
‫ممنونم.
‫باید با سرزده اومدن غافلگیرتون کرده باشم.
‫بله، یکم شوکه شدم.
‫خیلی خیلی کم پیش میاد مدیرعامل ‫شرکت این همه راه رو...
‫شخصا برای ملاقات بیاد.
‫میترسیدم بلافاصله رومو زمین بندازین.
‫اگه از طریق یکی دیگه ازتون درخواست میکردم.
‫آقای سوک، می‌خوام شما رو به عنوان...
‫سردبیر یونگتون استخدام کنم.
‫آقای شین، چرا اونکارو کردی؟
‫آقای شین امروز...
‫می‌دونی امروز برای من چه معنی‌ای داره؟
‫انتشار وبتون تو، «سلاح ضعف» امروز تایید شد.
‫شادترین و پر معناترین روز زندگیم
‫به عنوان یک تهیه کننده وبتونه.
‫چون که رویات بالاخره به حقیقت تبدیل میشه.
‫ولی...
‫نمیتونستم احساسات شخصیت زنو بفهمم،
‫واسه همین چهره یکیو که شبیه شخصیت بود کشیدم.
‫پس به خاطر وبتونت میخوای بقیه رو اذیت کنی؟
‫آقای شین.
‫البته که وبتونت مهمه؛
‫ولی آدما مهم‌ترن.
‫تو همش اینو فراموش میکنی.
‫متاسفم، باید برم خونه.
‫رهام نکن.
‫برای من،
‫شما مثل خدایی.
‫الان میفهمم...
‫چرا اون گفت شما واسش مثل یه خدایی.
‫آدما منو دوست ندارن.
‫و هیچکس کارم رو هم دوست نداره.
‫ولی...
‫شما تنها کسی بودی که منو همونجور که هستم پذیرفتی.
‫گفتی که منم ارزشمندم...
‫و بهم باور داری.
‫- آقای شین من فقط... ‫- هرکاری بگی میکنم،
‫دیگه هیچوقت کارایی که بهم گفتی نکنم نمیکنم.
‫منو رها نکن.
‫من متاسفم.
‫به چی فکر میکنی؟
‫جون یونگ.
‫- اوه! ‫- بجنب، بیا بریم.
‫درمورد اتفاق دیروز ناراحتی؟
‫جون یونگ، میشه یه خواهشی ازت بکنم؟
‫چه خواهشی؟
‫در مورد حادثه آقای شین...
‫میشه لطفا سرکار به کسی چیزی نگی؟
‫اگه کسی بفهمه واست بد میشه.
‫میترسم انتشار وبتونش کنسل بشه.
‫مطمئن میشم اثر منفی‌ای روت نداشته باشه.
‫- باشه. ‫- ممنونم.
‫معذرت میخوام.
‫دیشب مجبور بودم تا دیروقت کار کنم، ‫واسه همین نتونستم تماستونو جواب بدم.
‫انگار تو همه چی سخت کار میکنی؛
‫با تشکر از تو،
‫تیم میتونه توی صفحه اصلی بمونه.
‫ نا گانگ نام چیشد؟
‫اون تصمیم گرفته...
‫همزمان یه پروژه کوتاه با یونگتون داشته باشه.
‫همزمان با مجموعه‌اش تو نئون؟
‫اینم دستاورد تو بود؟
‫- اون... ‫- به عملکرد بیشتر از حرف اعتقاد دارم.
‫ولی باید بگم انگار موضعت یکم عوض شده.
‫فقط اگه نظرت عوض شد بهم بگو.
‫فکر کردم واسه حیف شدن زیادی خوب باشی،
‫واسه همین میخواستم بهت یه فرصت بدم.
‫همگی گوش کنین؛ خبر خفنی دارم.
‫مردم دیگه این روزا زیاد نمیگن «خفن».
‫اگه اینطوره، پس خبر فوق‌العاده خفنیه.
‫باشه، چی هست؟
‫من تونستم ما هه گیو رو پیدا کنم.
‫- چی؟ ‫- خدای من.
‫ما هه گیو؟ همونی که «خواهش میکنم، ‫من یه ماشین زمان نیاز دارم» رو نوشته؟
‫بله.
‫اون مدت طولانی‌ایه کناره گیری کرده.
‫ارتباطات قوی‌ای داریا.
‫از وقتی کتاب مصور چاپ میکردم ‫با همه‌ی ارتباطاتم کار کردم.
‫از اونجایی که الان «خواهش میکنم، ‫من یه ماشین زمان نیاز دارم» خیلی داغه؛
‫بازسازی یه وبتون عالی نمیشه؟
‫راضی کردنش کار آسون نیست.
‫درسته آسون نیست؛
‫پس من پا پیش میذارم.
‫شخصا متقاعدش میکنی؟
‫من قبلا باهاش کار کردم.
‫واسه همین داشتم فکر میکردم ‫اون ما اوم و گو جون یونگ،
‫- بله. ‫- بله آقا.
‫ از این به بعد فقط تهیه کننده اون گو صداتون میکنم.
‫شما دو تا باید با من بیاین.
‫خوب میشه شما در مورد درخواست‌تون هم صحبت کنیم.
‫- چشم، به نظر خوبه. ‫- باشه.
‫- میتونیم انجامش بدیم! ‫- آره.
‫ما میتونیم.
‫باشه، بریم تو کارش.
‫اولین بار وقتی مثل شماها تازه کار بودم،
‫با ما هه گیو ملاقات کردم.
‫اون موقع ها اسطوره‌ داستان مصور بود واسه خودش.
‫الان چه کار میکنه؟
‫هیچی؛ خیلی وقت پیش طراحی کردنو گذاشت کنار.
‫حتی نمیدونم منو یادش میاد یا نه؛
‫ولی چون شماها هستین زیاد استرس ندارم.
‫شما با آقای ما هه گیو هماهنگ کردین، درسته ؟
‫دخترش تلفنو جواب داد.
‫گفت اگه میخوام حضوری بیام باهاش صحبت کنم.
‫خدای من.
‫فکر میکردم با توجه به حق الامتیازش ‫وضعیت خوبی داشته باشه.
‫داشت، ولی همه رو از دست داد؛
‫از طریق سهام و قمار.
‫آقای ما.
‫آقای ما هه گیو!
‫دخترش گفت همیشه خونه‌ست.
‫آقای ما هه گیو.
‫تو کی هستی؟
‫اوه، تو باید یونا باشی.
‫تلفنی صحبت کردیم، من جانگ مان چول هستم.
‫سردبیر نئون.
‫پدرت خونه‌اس؟
‫بفرمایید داخل.
‫سلام؟
‫شیفتم به زودی شروع میشه ‫پس لطفاً نیم ساعته جمعش کنین.
‫فکر کنم مادرت الان خونه نیست.
‫خب...
‫مادرت هندونه دوست داشت، واسه همین یکی خریدم.
‫مادرت از دیدن من خیلی خوشحال میشه.
‫چند باری برای من غذا درست کرده؛
‫خورشت کیمچیش حرف نداشت.
‫خب...
‫- مادر کی میاد خونه؟ ‫- اون فوت کرده.
‫اتاق پدرم اونجاست.
‫بریم.
‫آقای ما میتونم بیام داخل؟
‫آقای ما.
‫حالت چطوره؟
‫قبلا باهم واسه مجله کتاب مصور فلو کار میکردیم.
‫من جانگ مان چول هستم.
‫جانگ مان چول؟
‫وقتی تو آپگوجونگ زندگی میکردم،
‫میومدی دست نوشته‌هامو میگرفتی ببری.
‫بله درسته، شما منو یادتونه.
‫لطفا بشینید.
‫ممنونم.
‫هنوزم بیسبال دوست داری؟
‫اسم تیمه چی بود؟ هیولاها؟
‫هنوزم طرفدار اون تیم پایین رده هستی؟
‫معلومه؛ ترجیح میدم بیسبالو کنار بذارم ‫تا یه خائن باشم.
‫حرف خوبی بود؛
‫باید دفعه بعد ازش استفاده کنم.
‫خب، چیشد از این طرفا اومدی؟
‫اومدم که درمورد،
‫«خواهش میکنم، من یه ماشین زمان نیاز دارم» ‫باهاتون صحبت کنم.
‫فکر کردم خوب بشه اگه وبتونشو بازسازی کنیم
‫قبلش میخواستیم باهاتون مشورت کنیم.
‫نمیشه!
‫کتاب مصورو باید کاغذی باشه.
‫کار من نباید از صفحه کوچیک گوشی خونده بشه.
‫بله، ولی صحنه‌های کار شما ‫فوق‌العاده کشیده شده بودن؛
‫اگه تغییرش بدیم تا متناسب با فرمت وبتون بشه،
‫خیلی میترکونه.
‫یه فرصت عالیه تا جوونا کار شما رو ببینن.
‫اگه واسم یه میلیارد دلار بیاری در موردش فکر میکنم.
‫من قلب و روحم رو توی اون کار گذاشتم.
‫شاید یه میلیارد دلار نه ولی
‫تمام تلاشمونو میکنیم یه پیشنهاد عالی بهتون بدیم.
‫البته که،
‫تمام حق امتیاز برای شماست.
‫تا جایی که بشه بیشترین مبلغ قرارداد ‫رو واستون میاریم،
‫تا وضعیت خونه و محل کارتون رو بهتر کنین.
‫اون هنوز فکر میکنه یه طراح کتاب مصور موفقه.
‫- اون تو این کار بهترینه؟ ‫- کی اهمیت میده؛
‫هیچکس حتی اونو یادش نمیاد.
‫واسه کمک به اینکه کارش رو زنده کنه،
‫مادرم تموم عمرش واسش زحمت کشید و مرد.
‫دلم واسه مادرم میسوزه.
‫اون یه تیکه آشغاله.
‫خدایا.
‫ما برمیگردیم.
‫دارید وقتتون رو تلف میکنید؛
‫حتی اگر برگردید هم چیزی فرق نمیکنه.
‫اگه یه وقت به کمک ما نیاز داشتی،
‫بهم زنگ بزن.
‫اگه حوصلت سر رفت یا
‫دلت یه غذای خوشمزه هم میخواست زنگ بزن.
‫ما هواتو داریم، یو نا! به زودی میبینمت.
‫بهم زنگ بزن.
‫چیزی که امروز دیدید رو به خاطر داشته باشید؛
‫من امروز با خودم آوردمتون،
‫تا هنرمندایی که در آینده به عنوان طراح وبتون ‫باهاشون کار میکنین رو بهتر درک کنین
‫- مخصوصا تو تهیه کننده اون. ‫- بله قربان.
‫باید به شین ده لیونگ بیشتر توجه کنی.
‫زندگی اونایی...
‫که کارشون براشون همه چیز میشه...
‫معمولا اینطوری مشابه میشه.
‫آثار درخشانی دارن...
‫اما تعادلو تو زندگی از دست میدن.
‫ما باید مطمئن بشیم که نبوغشون،
‫یه بار آتیشش روشن نشه و خاموش بشه.
‫کار ما اینه بهشون کمک کنیم مدت طولانی بدرخشن؛
‫این وظیفه‌ی ما به عنوان تهیه کننده‌ست.
‫بله، یادم میمونه.
‫آقای شین.
‫منم، اون ما اوم. هستید؟
‫آقای شین.
‫خانم اون.
‫میتونم یه لحظه بیام داخل؟
‫بله، حتما.
‫خواب کافی داری، درسته؟
‫شام چطور؟ چیزی خوردی؟
‫بله.
‫اون غذای بسته‌بندی رو خوردم.
‫این خوب نیست، بیا بریم شام بخوریم.
‫- چی؟ ‫- عجله کن.
‫آماده شو، بیرون میبینمت.
‫باشه.
‫آقای شین.
‫همونطور که اون روز بهت گفتم،
‫وبتونت خیلی مهمه،
‫ولی آدما مهم‌ترن.
‫درسته.
‫خودت هم جز آدما هستی.
‫حتما غذاهای مقوی بخور،
‫و خوب بخواب، باشه؟
‫ولی نمیتونم راجب خط داستانی فکر نکنم.
‫الان چی گفتم؟
‫- خوب بخور، ‫- خوب بخور.
‫- و؟ ‫- و خوب بخواب.
‫خوبه.
‫گوشت داره میسوزه، بخورش.
‫- لذت ببر. ‫- ممنونم.
‫جمع بشید!
‫مربی اینجاست، همگی جمع بشید.
‫- اون اینطوری به توپ ضربه میزنه. ‫- بله.
‫- احساس ضرورت ایجاد میکنه. ‫- اینجارو ببین.
‫- بله؟ ‫- تو اینو کشیدی؟
‫- سلام. ‫- صبح بخیر.
‫گو جون یونگ.
‫- چطور تونستی؟ ‫- ببخشید؟
‫فول کاونت رتبه چهارمو گرفته.
‫این تازه کار همچین کار بی‌نظیری انجام داده!
‫واقعا؟
‫تبریک میگم، امیدوارم بزودی جایگاه اولو بگیره.
‫ممنونم.
‫تهیه کننده کوان، باید بیشتر تلاش کنی.
‫به‌زودی به « قانون دختران» میرسه ها.
‫آره، داره خوب کار میکنه.
‫بیا دیگه، بیا پیشم.
‫«این به لیست وبتون‌های من برای خواندن اضافه میشه.»
‫«کنجکاوم بفهمم بعدش چه اتفاقی میوفته.»
‫همه‌ی کامنت‌ها مثبته.
‫تبریک میگم! خدایا، حسودیم شد.
‫«سلاح ضعف» هم قراره بترکونه.
‫ممنونم.
‫واسه ناهار نمیری؟
‫سلام.
‫دیروز جلسه‌ات با آقای ما هه گیو خوب پیش نرفت؟
‫اون...
‫خیلی دور شده.
‫اون کاملاً خراب شده.
‫من از طریق شایعات در موردش شنیدم.
‫بعد از ملاقات حضوری باهاش احساس خوبی نداشتم؛
‫داشتم فکر میکردم، چجوری الگوی من به این روز افتاد؟
‫واسه همین این پروژه بازسازی،
‫برات خیلی مهمه.
‫خیلی حریصم؟
‫از دوران جینجرتون میخواستی ‫اون عنوان رو به فرمت دیجیتالی تبدیل کنی.
‫تو اونو یادته.
‫تو اون مدت خیلی در بند بودم.
‫کنار من کار کار کردن ناامیدت میکنه.
‫نه.
‫من فکر میکنم این یک پروژه سودآور،
‫با نیت خوبه.
‫حتی با استفاده از شخصیتایی که ‫از طریق وبتون زنده میکنیم،
‫پتانسیل خوبی برای گسترش ‫به فرصتای دیگه با حق چاپ اضافی هست.
‫تو هم اینطور فکر میکنی دیگه؟ درسته؟
‫عالیه، الان که این حرفو زدی احساس اطمینان میکنم.
‫تمومه، بیا بریم غذا بخوریم.
‫چکار داری میکنی؟
‫چیزی که در مورد آقای ما هه گیو درک نکردم،
‫اینه که این یه فرصت عالیه که ‫تا آخرین مرحله‌ی زندگیش پول بدست بیاره؛
‫چرا ردش کرد؟
‫نمیتونه به خاطر غرور هنرمندانه‌اش باشه؟
‫یا میتونه کمال‌گرا باشه.
‫تازه، بازسازی میتونه یه شمشیر دو لبه باشه.
‫تو باید کارت رو،
‫تو دست آدمای دیگه قرار بدی؛
‫پس میتونه نگران این باشه که کارش خراب بشه.
‫غرور یک هنرمند؟ مهمه.
‫مخصوصا برای هنرمند بی‌نظیری مثل ما هه گیو.
‫هنرمندهای نابغه...
‫توسط قوانین دنیا محدود نمیشن.
‫فکرمیکردم تو واقع‌گرا باشی.
‫چون من یه کارمند شرکت ساده‌ام.
‫اگر اون مثل من معمولی بود، میتونست شاهکاری
‫مثل «خواهش میکنم، من یه ماشین زمان نیاز دارم» رو ‫خلق کنه؟
‫ولی بازم نباید اول نقش‌اش رو ‫به عنوان یک پدر انجام بده؟
‫اون خانواده‌ای داره که باید ازشون مراقبت کنه.
‫واسه اینه که...
‫تو یه تازه‌کاری که نمیدونی،
‫شاهکار «خواهش میکنم، ‫من یه ماشین زمان نیاز دارم» چیه.
‫فقط غذاتو بخور.
‫تو چی اون ما اوم؟ تو همش رو خوندی درسته؟
‫- بله خوندم. ‫- چطور بود؟
‫صبر کن.
‫سلام؟
‫بله، من اون ما اوم هستم.
‫شرمنده، من باید برم.
‫البته.
‫گفتی کجاست؟
‫- پشت تلفنه. ‫- دیوونه شدی؟
‫- ولم کن من اینجا قربانی‌ام. ‫- یو نا.
‫شما قیم ما یو نا هستین؟
‫بله من خواهرشم. چه خبر شده؟
‫این دختر دیوونه هلم داد و گوشیم رو شکست!
‫تو اول از من عکس گرفتی.
‫من کی اینکارو کردم؟ مدرکی داری؟
‫بله دارم؛ گوشیت رو بده من.
‫روشن نمیشه چون تو شکستیش.
‫کدوم مدرک؟
‫نمیتونین اطلاعات گوشی شکسته رو بازیابی کنین؟
‫بله امکانش هست.
‫پس بیاین این کار رو بکنیم؛
‫من خسارت گوشیت رو میدم،
‫ولی لطفا گوشیت رو به عنوان مدرک تایید کن.
‫- چی...؟ ‫- فکر نمیکنم معامله بدی باشه.
‫اگر تو بی‌گناهی،
‫بیا این کار رو بکنیم.
‫چرا باید این کار رو بکنم؟
‫- حالت خوبه؟ ‫- من قربانی‌ام.
‫بیاین اون کار رو بکنیم و جمعش کنیم.
‫خدایا.
‫بابت امروز متاسفم.
‫اگر بگم بزرگسالی ندارم که بهش زنگ بزنم،
‫اینجور آدما سروصدای بیشتری به پا میکنن.
‫کار خوبی کردی.
‫بعدا هم اگه همچین اتفاقی افتاد بهم زنگ بزن.
‫فقط باید بهت دفاع شخصی یاد بدم،
‫تا از اول اصن سر به سرت نزارن؟
‫پول خسارت رو با حقوقم بهتون برمیگردونم.
‫ولی تو معمولاً همین ساعتا کار میکنی؟
‫نباید مدرسه باشی؟
‫کسایی که باید کارمیکردن نتونستن بیان.
‫خب، به هرحال تو مدرسه هم خوش نمیگذره؛
‫بهتره که پول بیشتر در بیاری.
‫یه گاز به من بده.
‫- کیک. ‫- بزار یه گاز بزنم.
‫بفرمایید.
‫این واقعا خوشمزه‌اس.
‫یکی دیگه سفارش بدیم؟
‫مادرم هم...
‫همیشه همینو میگفت، یه گاز بهش بدم.
‫مادرت خیلی زیبا بود.
‫بله بود، هم ظاهر و هم باطنش زیبا بود.
‫فقط با آشغالی مثل بابام ازدواج کرد؛
‫اون خیلی کار کرد که مراقبش باشه و آخرش مرد.
‫همش به خاطر داستان مصور.
‫- اون هنرمند اوه یونه. ‫- خودشه.
‫وای.
‫سلام کرد.
‫بخاطر اینه که داره یه کارش مضخرفه؟ ‫قیافه‌اش هم تغییر کرده.
‫اون مجبور نیست دیگه واسه نون درآوردن طراحی کنه.
‫واسه همینم دیگه خیلی تلاش نمیکنه؟
‫منم اگر جای اون بودم همین کار رو میکردم.
‫بنظرم طراحی‌هاش دارن بدتر میشن.
‫آره واقعا، داستانش هم خیلی وضعش بهتر نیست.
‫فکر نکنم نتیجه بده.
‫به نظرم هنرمند بودن خیلی راحته.
‫- فکر کنم صدامونو شنید. ‫- ساکت باش.
‫چند تا نکته در مورد زود پایان دادن وبتون دادم،
‫ولی با قاطعیت مخالفت کرد،
‫اون گفت نه.
‫اون میترسه به عنوان هنرمندی ‫که کارش کنسل شده ازش یاد بشه.
‫واکنشش طبیعیه.
‫- در اون مورد... ‫- آره.
‫میتونیم یکم دیگه بهش زمان بدیم؟
‫واقعا فکر میکنی که سردبیر...
‫موضوع رو صرفاً به دلیل سود مطرح کرد؟
‫این واقعا به هنرمند اوه یون کمک میکنه؟
‫تا حالا داستان‌های مصور پدرت رو خوندی؟
‫نه.
‫بعد از فوت مادرم حتی نمیخوام ببینمشون؛
‫واسه همین همه‌شون رو ریختم دور.
‫حتی نمیخوام وبتون بخونم؛
‫کلا از داستان مصور خوشم نمیاد،
‫ازشون متنفرم.
‫هی.
‫از جایی میای؟
‫من دختر هنرمند ما رو دیدم.
‫این ساعت؟
‫خب، آره.
‫با این سن و سالش خیلی سختی میکشه.
‫آره. میتونستم درک کنم چرا
‫ هنرمند ما رو مقصر میدونه.
‫درسته، مخصوصا اگه هیچوقت آثارشو نخونده باشه.
‫امروز دیدم لبخند زد،
‫لبخندش نورانی و خوشگل بود.
‫امیدوارم بازم درآینده بتونه اونجوری لبخند بزنه.
‫برای اینکه این اتفاق بیوفته،
‫باید مطمئن بشی قرارداد هنرمند ما انجام بشه.
‫بله.
‫وبتون جدید هنرمند شین ده لیونگ ‫امروز شروع میشه درسته؟
‫- درسته. ‫- باید استرس داشته باشی.
‫نه، هیجان‌زده‌ام.
‫- باید استرس داشته باشی. ‫- نه، هیجان‌زده‌ام.
‫مطمئنم استرس داری.
‫نه، من قبلا جودوکار بودم؛
‫واسه اینجور چیزا استرس نمیگیرم.
‫چند دقیقه مونده؟
‫سه دقیقه مونده به یازده.
‫هی.
‫خوبه.
‫آپلود شد.
‫زود باش.
‫جدی.
‫- چیشده؟ ‫- این چیه؟
‫انقدر تند تند زدی پایین نتونستم همشو بخونم.
‫خوب نبود؟
‫- کجاست؟ ‫- چی؟
‫قسمت دومش رو نشونم بده.
‫- پس دوستش داشتی؟ ‫- این خیلی خوبه.
‫این خیلی خوبه!
‫هی، سکه ذخیره شده تو حسابت داری؟
‫مامان، من برای خوندن کامل قسمت پول میدم.
‫خدای من، آفرین. ‫کارت عالی بود عزیزم.
‫- هی بیا آروم بخونیم. ‫- باشه.
‫برو بالا.
‫چرا انقد خوبه؟
‫داستان‌سرایی بی‌نظیره.
‫به نظرم این مجموعه افسانه میشه.
‫میخوام تا تهشو بخونم!
‫خدای من، این هنرمند باید نابغه باشه.
‫من هرگز داستانی با چنین فضای ‫غیرعادی‌ای نخونده بودم.
‫میخواستم بخاطر سبک طراحیش ازش بگذرم؛
‫ولی خیلی خوبه.
‫آفرین.
‫تو خیلی باحالی، شین ده لیونگ.
‫- بله. ‫- آقای شین.
‫کامنت‌ها رو خوندی؟
‫همه میگن باحاله.
‫آره دیدم. خیالم راحت شد.
‫من میدونم چقدر سخت تلاش کردی.
‫«سلاح ضعف»
‫نه.
‫به عنوان طرفدار شماره یکت،
‫خیلی بهت افتخار میکنم.
‫ممنونم.
‫از تهه دلم گفتم.
‫بدون کمک شما امکان پذیر نبود.
‫آقای شین، داری گریه میکنی؟
‫آقای شین.
‫از این به بعد فقط چیزهای خوب در انتظارته.
‫فقط چیزهای خوب؟
‫این خوبه.
‫بیخیال، گریه نکن.
‫امروز خیلی خوش گذشت.
‫چی؟ خیلی ضدحال به نظر میاد.
‫تبریک میگم.
‫خوشگل شده بودی؟ بیخیال.
‫براش بفرستم؟
‫باید بفرستم، درسته؟
‫کارت خوب بود، تهیه کننده اون.
‫«سلاح ضعف» ترکونده!
‫تبریک میگم، تهیه کننده اون.
‫ممنونم.
‫به محض انتشارش رفت تو برترین‌ها.
‫تو فضای مجازی هم داره همه‌گیر میشه.
‫کلی از مردم برای دیدن پیش نمایش پول میدن.
‫معمولا، مردم فقط یه قسمت میخونن،
‫و قسمت‌های دیگه رو نمیخرن.
‫دقیقا.
‫در مورد سبک طراحیش نگران بودم
‫ولی خوشبختانه فکر کنم به نظر مردم منحصربه‌فرده.
‫خدا رو شکر که همچین شاهکاری رو از دست ندادیم.
‫درسته آقای کوان؟
‫آقای کوان بهتره حواستو جمع کنی،
‫کاملا غریزه‌ات رو از دست دادی.
‫تازه‌کارا دارن تو یه چشم به هم زدن شکستت میدن.
‫راضی شدی؟ الان خوشحال؟
‫آفرین!
‫میدونی که این فقط شروعشه، درسته؟
‫بله قربان!
‫اگر این مسابقه ماراتون باشه، ‫تو تازه از خط شروع حرکت کردی.
‫درسته.
‫بردن صد متر اول بی‌معنیه.
‫سخت میدوم تا مسابقه رو تموم کنم!
‫- تو میتونی! ‫- از پسش بر میام.
‫- کاملا از پسش بر میای. ‫- تبریک میگم.
‫- موفق باشی. ‫- تبریک میگم.
‫خیلی خوشحالم که هم «فول کاونت» ‫و هم «سلاح ضعف»...
‫بازدید خوبی گرفتن.
‫- بیا با همین فرمون پیش بریم. ‫- قطعا همینطوره.
‫من میخوام کامنت‌ها رو ببینم.
‫آقای سوک، می‌خوام شما رو به عنوان...
‫سردبیر یونگتون استخدام کنم.
‫چکار داری میکنی؟
‫دنبال یه چیزی میگشتم.
‫انگار داشتی یه کار دیگه میکردی و مچتو گرفتن.
‫داشتم از صورتم میگفتم.
‫به نظر میاد امروز حالت خوبیه.
‫هم «فول کاونت» و هم «سلاح ضعف» ‫بازخورد خیلی خوبی گرفتن؛
‫«قانون دختران» هم همینطور.
‫هو کوان یونگ همیشه سرزنشم میکرد که بدون نتیجه
‫واسه اردوی وبتون هزینه میکنم.
‫میخوام بکوبمش تو صورتش.
‫هی، جی هیونگ
‫واقعا آفرین، خیلی ازت ممنونم.
‫اوه بیخیال، من که کاری نکردم.
‫تو کاری نکردی؟
‫تو کاری کردی نا گانگ نام باهامون بمونه،
‫هنرمندهای مستعد جدید رو کشف کردی؛
‫و اونارو با تهیه‌کننده‌های تازه‌کار جور کردی...
‫در حالیکه حواست به همشون بوده ‫و مطمئن شدی خوب عمل کنن.
‫دستیار سردبیر سوک جی هیونگ، ‫مشتاق به ادامه همکاری باهاتون هستم!
‫خدای من، اگر تو نبودی من چکار میکردم؟
‫خدایا شکرت.
‫باید تو استودیوت میدیدمت.
‫نه، میخواستم امروز بیام اینجا ‫دفتر یونگتون رو ببینم.
‫حالا که اینجارو دیدی چه حسی داری؟
‫دوست داری یه پروژه دیگه با ما کار کنی؟
‫خیلی خوب میشه، ولی...
‫من نمیخوام شرایط رو با آقای سوک خراب کنم.
‫چه اهمیتی داره؟
‫در ضمن، کی گفته سوک جی هیونگ سونبه ‫تا ابد باید تو نئون کار کنه؟
‫- منظورت چیه؟ ‫- منظورم اینه که هیچکس نمیدونه قراره چی پیش بیاد.
‫درست مثل اینکه ما دوباره اینجوری به هم برخوردیم.
‫قطعا یه چیزی شده.
‫عزیزم!
‫اینا چیه؟
‫یکم گرفته بودم، گفتم ‫یه ماشین جدید بگیرم حالم عوض شه.
‫صبر کن عزیزم.
‫لطفا آروم‌تر برو.
‫اگه میخواستم آروم برونم اینو نمیخریدم که.
‫- خیلی حال میده! ‫- نه، آروم برو!
‫ای بابا، خالیه که.
‫آره!
‫اینو به لیستم اضافه میکنم،
‫نمیتونم صبر کنم تا قسمت بعدی رو بخونم.
‫داستان یه بازیکن بیسبال دختر؟ هیجان انگیزه.
‫این خیلی خوبه، فوق‌العاده‌س!
‫به عمل بیشتر از حرف اعتقاد دارم.
‫ولی باید بگم انگار موضعت یکم عوض شده.
‫دلم برات میسوزه؛
‫فکر میکنم حیف شدی.
‫وقتش نشده همه چیو پشت سرت بذاری؟
‫در مورد چی حرف میزنی؟
‫جینجرتون. خاطراتش.
‫- بس کن. ‫- تو بس کن.
‫وقتشه که سردبیر جانگ مان چول رو ول کنی؛
‫فقط بیخیالش شو.
‫فقط اینجوری جلو حرکت کنی.
‫سلام، یو نا.
‫دیر اومدی خونه.
‫بازم اینجایید.
‫هنرمند ما با من ملاقات نمیکنه.
‫میتونید با من بیاید داخل.
‫دیگه دیروقته.
‫بیا.
‫اینو با پدرت بخور،
‫فقط یکم خوراکی گرفتم.
‫تو هم دوران سختی رو میگذورنی،
‫همش اونو «هنرمند» صدا میکنی؛
‫کدوم هنرمند؟
‫داستان مصور که هیچ، ‫اون دیگه حتی نمیتونه یه خط صاف بکشه.
‫من هنوز...
‫آثار پدرت رو دوست دارم و بهشون احترام میذارم.
‫دلیل اینکه رویام این بود که ‫تو این زمینه کار کنم...
‫... و در نهایت همین کار رو کردم؛
‫همش به لطف کتاب مصورهای پدرت بود.
‫رویای تو چیه؟
‫من رویایی ندارم.
‫اگه رویا داشته باشم، تهش مثل اون میشم.
‫آرزوم اینه که هرچی زودتر پول دربیارم
‫و از این خونه فرار کنم.
‫لطفا اینو به پدرت بده؛
‫اسناد پروژه‌ی بازسازی وبتونه.
‫برو تو، من بازم برمیگردم.
‫هرچی هم که بهش بگید فرقی نمیکنه.
‫واسه اون، زمان متوقف شده.
‫تولدت مبارک.
‫بهت گفتم فقط یکی میخوام.
‫حس بدی دارم که نتونستم همون یکی رو هم واست بخرم.
‫الان که همشونو یه جا میبینم خوشگلن.
‫نونا.
‫تولدت مبارک،
‫دوست عزیز من.
‫نباید دیگه آخر شبا خوراکی بخورم.
‫جون یونگ؟
‫شنیدم مرخصی گرفتی؛ ‫اومدی کتاب مصور بخونی؟
‫چرا نمیری تو؟
‫با توجه به اینکه مشتری VIP هستی واقعا زیاد نیومدی.
‫رامیون میخوری؟ واست یکم درست میکنم.
‫بیا تو.
‫بیا دیگه.
‫در مورد بقیه غذاها نمیدونم،
‫ولی وقتی حرف از رامیونه، من یه آشپز حرفه‌ایم.
‫- درسته؟ ‫- واقعا خوشمزه‌اس.
‫طعم واقعی رامیون وقتیه ‫که تو کافه کتاب مصور بخوریش.
‫خیلی خوشمزه‌اس.
‫ممنونم.
‫برای رامیون؟
‫آره.
‫دوباره داری کتاب‌های مصور هنرمند ما رو میخونی؟
‫بله.
‫هرچی بیشتر میخونی جذاب‌تر میشه؛
‫شاهکار واقعی به این میگن.
‫خوب میشد اگر یو نا هم اینو میخوند؛
‫غم‌انگیزه که از همه‌ی این کتاب‌های مصور متنفره.
‫اگه بیاریش اینجا چی؟
‫اوه.
‫منم تا وقتی که نیومده بودم اینجا نمیدونستم،
‫که داستان‌های مصور انقد جذابن.
‫فکر میکنم به این دلیله که یو نا هم خوب نمیدونه.
‫چرا به ذهن خودم نرسیده بود؟
‫ممنونم.
‫باشه جبران رامیون.
‫واقعا نابغه‌ها فرق میکنن.
‫باید دوتا کاسه درست میکردم.
‫چیز دیگه‌ای هم میخوای؟
‫- برنج داری؟ ‫- برنج.
‫سلام.
‫کی کارت تموم میشه؟
‫بعد اینکه اینارو مرتب کنم تمومه.
‫واقعا؟
‫ باید اینو بذارم اینجا؟
‫نه، خودم باید اینکارو بکنم.
‫بعد اینکه کارت تموم بشه میخوام ببرمت یه جایی.
‫هنوز که غذا نخوردی، درسته؟
‫شما جوونا این روزا از چه کلمه‌هایی استفاده میکنید؟
‫میگید «به درد نخور»؟
‫- نه. ‫- نمیگید؟
‫من نمیگم.
‫مگه مد نشده؟
‫شاید این روزا نمیگن،
‫ولی یه پله بالاتر از این حرف هست.
‫شنیدم این روزا مردم «کینگ باتن» هم نمیگن؛ ‫(یعنی عصبانی)
‫شنیدم مردم میگن «شاه باتراشو» ‫یا «سلسله پادشاهی» یه چیزی تو این مایه‌ها.
‫رسیدیم، همینجاست.
‫من از داستان مصور خوشم نمیاد.
‫نه درمورد اون نیست؛ ‫اینجا خونمه.
‫مجبور نیستی کتاب مصور بخونی، بریم داخل شام بخوریم.
‫بیا یه چیز خوشمزه بخوریم.
‫بریم داخل.
‫ما اومدیم.
‫- خوش اومدید. ‫- سلام.
‫میتونی هرچی که بخوای اینجا بخونی.
‫من...
‫قرار نیست داستان مصور بخونم.
‫باشه، باشه.
‫با وجود اینکه کار میکنی، بیخیال درس که نشدی.
‫باید اصول اولیه رو بلد باشم ‫تا بتونم در آینده نون در بیارم.
‫خوبه.
‫دو تا برنج سرخ شده و کمیچی لطفا.
‫حتما.
‫لذت ببرید.
‫- ممنونم. ‫- خیلی ممنون.
‫خوشت اومد؟
‫خیلی خوشمزه‌اس
‫هرچی تو کافه داستان مصور بخوری خوشمزه‌اس.
‫اون خانم مادرته؟
‫بله.
‫بین عکسایی که باهم گرفتیم این مورد علاقمه.
‫تو خیلی بانمکی، یو نا!
‫خدای من.
‫این جمله.
‫مامانم همیشه اینو میگفت؛
‫هروقت اینو میگفت یه کار خوب میکرد.
‫هرروز.
‫حتی اگر چیز کوچیکی بود.
‫با یک تکه از خاطره‌ای شاد...
‫یه نفر میتونه واسه تمام زندگیش راضی باشه.
‫پس من میخوام تو امروز خوشحال باشی،
‫برای آینده‌ات.
‫تو از کجا میدونی؟
‫جمله‌ای که همیشه مامانت میگفت،
‫یه خط معروف از...
‫کتاب خواهش میکنم، من یه ماشین زمان نیاز دارمه.
‫مادرت...
‫حتما عاشق کتاب‌های مصور پدرت بوده.
‫دفعه بعد که اومدی بیا رامیون بخوریم.
‫باشه؟
‫فعلا خداحافظ.
‫نیاز نبود تا خونه باهام بیای.
‫فقط میخواستم یه کم پیاده‌روی کنم.
‫بفرما، شب بخیر.
‫خداحافظ.
‫بجنب، برو تو.
‫خداحافظ.
‫این وقت شب کجا رفته؟
‫سلام، قربان.
‫میخواستم یه چیزی بهتون بگم.
‫من حرفی برای گفتن ندارم.
‫من با کارتون تحت تأثیر قرار گرفتم؛
‫به عنوان یک هنرمند واقعا ‫به ایده‌هاتون احترام میزارم.
‫ولی...
‫اگر یو نا براتون مهمه؛
‫نباید تو این وضعیت زندگی کنید.
‫منظورت از این وضعیت چیه؟
‫اگر تو این وضع زندگی نمیکردم،
‫از اول طراحی رو شروع نمیکردم.
‫من نقاشی میکنم چون...
‫چیزی نمیتونه خلاء درونمو پر کنه، هیچی.
‫این شکلی یه شاهکارخلق میشه.
‫باور نمیکنی؟
‫اگر باور نداری،
‫سعی کن خلاء توی قلب تمام هنرمندها رو پر کنی!
‫و ببین که اثر خوبی،
‫ازشون در میاد یانه.
‫شاهکار واقعی شما...
‫کاری که بزرگترین مسئولیت شماست،
‫یو ناست.
‫بازم نوشیدنی خریدی؟
‫بدون اجازه‌ام تو اتاقم نرو.
‫فکر کردم...
‫برای کاری چیزی رفتی بیرون.
‫- چه انتظاری داشتم؟ ‫- من یه طراح کارتونیم.
‫کارم اینه که تو خونه طراحی کنم
‫و خط داستانی بسازم.
‫چه حرفا.
‫تمام مدت فقط الکل میخوری و قمار میکنی!
‫عذاب وجدان نداری؟
‫که خودتو هنرمند یا طراح کارتونی خطاب میکنی؟
‫چه کارتونی؟
‫حتی یه خط راست هم نمیتونی بکشی.
‫سر عقل بیا و وضعتو ببین!
‫- آخه تو چی میدونی؟ ‫- من همه چی رو میدونم.
‫عکست رو توی این کتابا دیدم؛
‫واقعا میدرخشیدی.
‫ولی اون مرد دیگه مرده.
‫بیخیال شو و با حقیقت روبرو شو.
‫برای کاری که کردی، ‫مردم بخاطرش تصدیقت میکردن؛
‫و تو خوشحال بودی.
‫این کافی نیست؟
‫مردم عادی اینو ندارن،
‫ولی همچنان زندگی میکنن؛
‫مثل شما در مورد شکوه گذشته وسواس ندارن...
‫و زندگیشونو حروم نمیکنن.
‫اگه نقاشی نکشم...
‫اگر طراحی نکنم پس من چی‌ام؟
‫هیچی نیستم.
‫چرا هیچی نیستی؟
‫تو پدر منی...
‫تو هنوز پدر منی.
‫من ازت نمیخوام که مشهور باشی، ‫یا یه هنرمند نابغه باشی؛
‫من هیچوقت اینو نمیخواستم.
‫فقط...
‫پدرم باش...
‫یه پدر معمولی.
‫آقای ما.
‫سلام.
‫سلام، آقای ما.
‫من.
‫سلام، آقای ما.
‫داشتیم میومدیم دنبالتون.
‫برای چی؟ من هنوز میتونم راه برم.
‫بزارید دوباره قرارداد رو ببینم.
‫کجا رو باید مهر کنم؟
‫ببخشید؟
‫همین الان مهرش میکنم.
‫آقای ما.
‫ممنون، میتونید دو طرف رو مهر بزنید.
‫- میتونی کمکشون کنی؟ ‫- بله.
‫ممنونم آقای ما.
‫اینجا،
‫و اینجا.
‫آقای ما؛
‫خیلی ازتون ممنونم.
‫میشه یه لحظه تنهامون بزارید؟
‫حالا که اومدی اینجا باید برای ناهار بمونی.
‫نگرانش نباش؛
‫خونه غذا میخورم.
‫یادت نره پای قولی که بهم دادی واستی.
‫بهم قول بده.
‫باشه.
‫من بهت اعتماد دارم.
‫ممنونم.
‫خداحافظ.
‫دارم کتابت رو میخونم؛
‫خیلی بامزه و تأثیر گذاره.
‫کجا باید برم؟
‫به سمت آینده.
‫چی؟
‫آینده دور.
‫همه چی خوب پیش رفت.
‫درسته.
‫من بهترین‌ها رو برای
‫یو نا و آقای ما آرزو میکنم.
‫قطعا همینطوره.
‫تو برگشتی.
‫تهیه‌کننده اون، تو چی به آقای ما گفتی؟
‫اوه، خب...
‫اون بابت اینکه باارزش‌ترین شاهکارش ‫رو شناختی ازت تشکر کرد.
‫داشت درمورد داستان جدیدش حرف میزد؟
‫نه.
‫- سلام. ‫- اونا واقعا کارشون خوبه.
‫ما اوم این اواخر چکار میکنه؟
‫هنوز در حال استراحته؟
‫- داره کار میکنه. ‫- کار؟ کجا؟
‫تو یه تیم کسب و کاره؟
‫نه، اون کارمند نئونه.
‫وبتون درست میکنه.
‫چی؟ الان وقت این کارا نیست.
‫توی مسابقات کشوری بعدی،
‫کسایی که ما اوم رو اذیت میکردن...
‫دیگه توی هیئت داوران نیستن.
‫امشب سرت شلوغه؟
‫نه، برنامه خاصی ندارم.
‫چطور؟
‫یه لطفی ازت میخوام.
‫بوی خوبی میده.
‫خوبه.
‫این چوبه؟
‫نشاط آوره...
‫یه کم هم بوی دریا میده، خوشم اومد.
‫چوب و مرکبات.
‫کارت تو آنالیز کردن خوبه.
‫کسی که میخوای بهش هدیه بدی رو میشناسم؟
‫خب، آره...
‫برای پدرمه.
‫هم ازش ممنونم و هم متأسفم.
‫فکر میکنم نباید بیشتر از این طولش بدم.
‫این خیلی خوبه.
‫مرسی که باهام اومدی اینجا؛ ‫حس میکنم یه کم شجاع‌تر شدم.
‫پس تو هم میترسی.
‫معلومه.
‫ولی بازم فقط انجامش میدم.
‫موفق باشی.
‫ممنونم.
‫منم از پسش برمیام.
‫چکار داری میکنی؟
‫چرا همش داری هلش میدی؟
‫این چه وضعشه؟ مگه داری با گاو میجنگی؟
‫سمت چپش بازه،
‫برو داخل و بچرخ به چپ.
‫بزنش زمین.
‫عالیه!
‫آفرین دیدی؟ انجامش دادی.
‫- متشکرم. ‫- خواهش میکنم.
‫- بابا. ‫- کارت خوب بود.
‫ممنونم.
‫اینجا چکار میکنی؟
‫فقط گفتم...
‫این اولین باره که به دیدن من میای.
‫خب...
‫میخواستم ببینم که چکارا میکنی.
‫خیلی همو تو خونه نمیبینیم.
‫چونکه تو از من فرار میکنی.
‫خیلی ضایع بود؟
‫خیلی زیاد.
‫ممنونم.
‫چندش، این دیگه چی بود؟
‫فقط اینکه...
‫یهویی متوجه شدم که،
‫تو همیشه به عنوان سرپرست خانواده
‫قابل اتکا بودی.
‫من همیشه فکر میکردم راحته؛
‫در صورتی که واقعا کار سختیه.
‫بعد از اینکه کار پیدا کردی
‫بالغ شدی؟
‫شاید.
‫میدونم که من رویات بودم؛
‫میخواستم رویات رو به واقعیت تبدیل کنم.
‫ببخشید که نتونستم.
‫این برای توئه.
‫چی هست؟
‫دلم میخواست که مدال المپیک برنده بشم،
‫و یه هدیه بزرگ بهت بدم؛
‫اما دیگه نمیتونم اون کار رو بکنم.
‫وقتی اولین حقوقمو گرفتم چیزی واست نخریده بودم.
‫من هنوز بی‌خیالت نشدم؛
‫پس نگو که متأسفی.
‫- بابا... ‫- بعدا...
‫ازم تشکر میکنی،
‫که بیخیالت نشدم.
‫میشه اونو بدی به من؟
‫تو اینجا چکار میکنی؟
‫اونو،
‫میتونم داشته باشمش؟
‫تهیه کننده کوان.
‫- مان چول. ‫- اینجا چکار میکنی؟
‫یه کاری تو منابع انسانی داشتم.
‫- باشه، بعدا میبینمت. ‫_ خداحافظ.
‫- اوه، مان چول؟ ‫- بله.
‫شنیدم سردبیر بعدی یونگتون،
‫پیشنهاد شگفت انگیزی میگیره.
‫انقد خوبه که شایعه پخش شده؟
‫بهشون بگو بهم زنگ بزنن.
‫- مان چول؟ ‫- چیه.
‫فک کنم نشنیدی که کی کاندید شده؟
‫کی؟
‫ما تقریبا،
‫حقوق فعلیت رو دوبرابر میکنیم؛
‫همچنین گزینه‌های سهام رو هم بهت میدیم.
‫با جی هیونگ تماس گرفتن.
‫فکر نکنم این بار رد کردنشون ‫برای جی هیونگ کار راحتی باشه.
‫جایگاه سردبیری...
‫برای هرکسی پیش نمیاد.
‫پس دارم به اعماق وجودم گوش میکنم.
‫این...چیزیه که میخوام.
‫خودش بود، همونی که باعث مرگ هه ری شد.
‫تا آخرش فقط به خودت فکر کن.
‫احتمالا این...
‫آخرین شانسته تا همه چیو درست کنی.
‫«ترجمه از محسن»