.
‫پادشاه من...
‫از زمان محاصره، آذوقه‌ی ما کم شده.
‫فکر فرار کردن مثل «وولف» ‫که به سرتون نزده؟
‫فرار؟ از قلعه‌ی خودم؟
‫فراموش کردی، ون‌مورتن، ‫ما هنوز نقشه‌هایی در سر داریم.
‫لوکاس هنوز آزاده، و خبر تا الان ‫به دوستان ما در جنوب رسیده.
‫دشمنانم زمانی می‌تونند تاجم رو داشته باشند
‫که اون رو از چنگال‌های سرد و بی‌جانم ‫بیرون بکشند!
‫خبری از پادشاه خودخوانده هست؟
‫نه. من سعی می‌کنم درو رو راهنمایی کنم، ‫به او حکومت کردن رو نشان دهم،
‫اما او پسر پدرشه.
‫بعضی‌ها انگار نمی‌فهمند ‫کِی شکست خوردند؟
‫بذار غرش کنه. او هیچ جا نمی‌ره. ‫فکر می‌کردم ممکنه اینجا پیدات کنم.
‫وقتی همه‌ی «شیرها» از بین برن ‫خوشحال‌تر خواهم بود.
‫اگه اصلاً سرباز شیری ‫در هایکلیف باقی بمونه،
‫افراد من اون‌ها رو دستگیر می‌کنند.
‫باید به جلسه‌ی شورا برسی.
‫درسته. از دست دادنش حیفه.
‫- بایست، دزد! ‫- چی؟
‫درو؟
‫اون با شیرهاست!
‫ما برای این کار سرباز داریم.
‫هنوز وقت دارم.
‫دیرم شد!
‫صبر کن!
‫ترنت؟
‫ترنت!
‫ترنت! صبر کن!
‫- ترنت! ‫- ترنت؟ ترنت کیه؟ ولم کن!
‫عقب بایستید، اعلی‌حضرت! ما حلش می‌کنیم!
‫دوباره نه!
[پادشاه گرگ] [فصل دوم، قسمت اول]
[" بر اساس مجموعه کتاب‌های "گرگینه" اثر "کرتیس جابلینگ]
‫همینه. روباه رو در بر بگیر، گرچن.
‫نمی‌تونم!
‫یالا، فقط بذار اون حیوان... وای!
‫حالا بهتر شد!
‫وای، از کی تاحالا گرچن پنجه داشته؟
‫از وقتی که ازم خواست بهش یاد بدم ‫چطور از قدرت‌های گرگینه‌ایش استفاده کنه.
‫اون می‌خواد از خودش محافظت کنه. ‫به پدرم نگو.
‫نگران نباش. ‫اون زیادی سرگرم سخنرانی برای منـه.
‫صبح به‌خیر به جوان‌ترین ‫صدر اعظم تاریخ وست‌لند.
‫هنوزم باورم نمی‌شه ‫این لقب رو به من دادی.
‫چرا؟ من جونم رو بهت سپردم.
‫لُردهای گرگینه‌ی خردمندتر و مسن‌تری هستن ‫که انتظار این افتخار رو داشتن.
‫دوک بِرگان، برای مثال.
‫هر دوتاشون دیر کردن.
‫و یه صدر اعظم واقعاً ‫باید بهتر از این‌ها باشه.
‫ما پلکان هم داریم، می‌دونید.
‫آره، دیرم شده بود. ‫باید یه سرباز شیر رو می‌گرفتم.
‫من در مورد دور موندن از دردسر ‫بهت چی گفتم؟
‫به هر دوتون.
‫ببخشید، دوک برگان.
‫تو باید این بالا در حال حکومت باشی، ‫نه اون پایین در حال دعوا.
‫ولی لئوپولد هنوز ‫داره دور و بر قلعه می‌پلکه.
‫و لوکاس هم اون بیرون... یه جایی‌ـه.
‫من لوکاس رو فراموش نکردم. ‫منم مادرشم.
‫ببخشید، اعلیا‌حضر... ... مادر.
‫فقط اینکه، تا وقتی ندونم شهر امنه ‫آروم نمی‌گیرم.
‫پس نگهبانان شهر رو به کارشون واگذار کن. ‫وظیفه‌ت رو به یاد بیار.
‫درو، مردم تازه ‫پادشاه گرگ‌شون رو پس گرفتن.
‫اون‌ها می‌خوان که تو حداقل ‫تا تاج‌گذاریت زنده بمونی.
‫خب، چه سرگرمی‌ای برای ‫پادشاه جوان‌مون در نظر داریم؟
‫معاهداتی برای امضا شدن،
‫برای تضمین وفاداری لُردهای گرگینه ‫در سراسر هفت قلمرو.
‫باید روی تعریفت از سرگرمی ‫کار کنی، مانفرد.
‫همه چیز مرتبه، اعلی‌حضرت؟
‫لئوپولد.
‫تا زمانی که «شیر» به تاج و تخت چسبیده، ‫درو هنوز پادشاه ما نیست.
‫همه‌مون باید هوشیار بمونیم.
‫کی می‌دونه تهدید بعدی ‫از کجا میاد؟
[باست]
‫ناوگان رو آماده کنید.
‫همینه، والاحضرت. ‫درنده. شاید یه زوزه‌ی کوچیک؟
‫یه بار دیگه میگی چرا این ایده‌ی خوبیه؟
‫اولین پرتره‌ی شما چیز مهمیه.
‫دستگیر کردن لوکاس چیز مهمیه.
‫- این فقط یه حواس‌پرتیه. ‫- باشکوهه.
‫باید یاد بگیری چطور مسئولیت واگذار کنی، درو. ‫اون‌وقت می‌تونی روی وظیفه‌ی واقعیت تمرکز کنی.
‫برای استوار کردن پادشاهی. پیدا کردن یه ملکه.
‫یه ملکه؟
‫مردم ازت انتظار دارن ازدواج کنی.
‫به این زودی؟
‫یادمه پدرت هم ‫یه‌کم به متقاعد شدن نیاز داشت.
‫ولی ما خوشبخت بودیم.
‫گرچن انتخاب خوبیـه.
‫- گرچن؟ ‫- مردم دوستش دارن.
‫منم نظری دارم؟
‫وظیفه اولویته.
‫بازم این کلمه.
‫- آخی. شیر چوبی ترسناک رو شکست دادی؟ ‫- چه قهرمانانه.
‫بیا تنهاشون بذاریم.
‫- می‌خوای بازم تمرین کنی؟ ‫- در واقع، گرچن...
‫من... داشتم... فکر می‌کردم...
‫درو داشت فکر می‌کرد ‫که دوست داری برای قدم زدن بهش ملحق بشی؟
‫درسته، درسته. قدم زدن.
‫یه چیزی هست که باید ازت بپرسم.
‫پدرم اجازه نمیده.
‫اون نمی‌خواد تو توی شهر پرسه بزنی.
‫واسه همینه که می‌خوام ‫تو وارد عمل بشی، هکتور.
‫ببین؟ دارم مسئولیت واگذار می‌کنم.
‫درنده باش.
‫باشه.
‫درسته، رفیق؟
‫وایسا. این چیز سنگینه. ‫مطمئن نیستم بتونم... نگه‌ش دارم.
‫- خب، کجا می‌خوای بری؟ ‫- نمی‌دونم. تو بهتر از من بلدی.
‫صبح به‌خیر، اعلی‌حضرت.
‫می‌دونی، اجازه داری ‫به رعایای خودت سلام کنی.
‫گاز نمی‌گیرن.
‫هنوزم عجیبه. من با گوسفندها راحت‌ترم.
‫تو عجیب‌ترین پادشاه می‌شی، ‫ولی به خاطر همین بهتری.
‫- گل رز برای رز هجمور. ‫- چقدر دوست‌داشتنی. ممنونم.
‫ببین؟ تو به پایتخت تعلق داری.
‫ندارم.
‫منم ندارم. نه واقعاً. ‫جز اینکه پدر و مادرم اینجا هستن.
‫هستن؟
‫فکر کردم...
‫اون‌ها با هم تو ‫«باغ‌های مردگان» دفن شدن.
‫همیشه به هم وفادار بودن.
‫خب، آملی و هکتور ‫فکر می‌کنن من باید ازدواج کنم.
‫آره. ظاهراً، ‫یه پادشاه به یه ملکه نیاز داره.
‫- برای قلمرو و این‌ها خوبه. ‫- و؟
‫فکر کنم چیزی که دارم می‌گم اینه... تو...؟
‫من چی؟
‫می‌دونی، اگه ازت بپرسم.
‫ازم چی بپرسی؟
‫جداً، می‌خوای مجبورم کنی بگم؟ ‫«هی، گرچن. می‌خوای ملکه‌ی من بشی؟»
‫فکر کنم آره؟
‫من... یعنی، آره؟
‫چطور می‌تونم رد کنم؟
‫این یعنی بله؟
‫- تو چی فکر می‌کنی؟ ‫- ... نمی‌دونم.
‫تو همین الان من رو مجبور کردی !از خودم خواستگاری کنم
‫- هی، این برای من آسون نیست. ‫- نگران نباش. کارت عالیه.
‫- هست؟ ‫- نه!
.گل کاشتی
‫کاش هنوز اینجا بودی.
‫ولی هستم.
‫فکر می‌کنی من یه رمانتیک ناامیدم.
‫ولی تصمیم گرفتم که باید فرار کنیم.
‫ببریدش!
‫نه! درو!
‫چی شده؟ ملکه‌ت رو گم کردی؟
‫درو!
‫گرچن!
‫درو!
‫گرچن!
‫گرچن؟
‫درو!
‫کجاست؟
‫خیلی دیره، وولف. ‫شاهزاده الان اون رو داره.
‫مواظب باش، درو! اون نقره‌ست!
‫مواظب باش! نه!
‫واقعاً اونقدرها هم سخت نیست ‫که از دردسر دور بم...
‫درسته.
‫اگه یه سرباز شیر گم کردی، ‫من پیداش کردم.
‫من زحمت کشیدم و ‫جسد رو آوردم داخل.
‫- بذار به نگهبانان شهر خبر بدم. ‫- هنوز نه.
‫منظورت چیه، «هنوز نه»؟
‫این از اون چیزهایی‌ـه که ‫من و آملی درباره‌ش بهت هشدار دادیم.
‫یه پادشاه اینطوری رفتار نمی‌کنه.
‫درو، باید به پدرم بگیم.
‫تو نمی‌فهمی. ‫رفتن گرچن تقصیر منه.
‫- گرچن گمشده؟ ‫- لوکاس بردتش.
‫تمام این مدت اینجا بوده، ‫منتظر فرصتش.
‫شیرها دارن یه نقشه‌ای می‌کشن، ‫و باید بفهمیم چی.
‫هکتور، فقط یه راه هست ‫که بفهمیم.
‫تو نمی‌دونی چه درخواستی داری.
‫خیلی متأسفم. اگه راه دیگه‌ای بود...
‫- قسم خوردم دیگه هیچوقت این کار رو نکنم. ‫- شما دو تا دارید از چی حرف می‌زنید؟
‫ما می‌خوایم هکتور با ‫سرباز شیر ارتباط برقرار کنه.
‫این تنها شانس ماست.
‫ارتباط با مُردگان؟ این اکیداً ممنوعه. ‫اگه پدرم بفهمه...
‫نمی‌فهمه.
‫جواب داد؟
‫وایسا.
‫وایسا!
‫کاری که اربابت دستور میده رو بکن!
‫بگو، ‫شاهزاده لوکاس با گرچن کجا رفته؟
‫جنوب، ارباب.
‫جنوب، جایی که تاریکی ‫در انتظار وولف و دوستانش است.
‫تو فقط وقتی حرف می‌زنی که ازت سؤال می‌شه.
‫لوکاس چه نقشه‌ای داره؟
‫سقوط تو!
‫اگه دارن میرن جنوب، ‫دارن از جاده‌ی تالستاف میرن.
‫- اگه عجله کنیم، می‌تونیم بهشون برسیم. ‫- وایسا!
‫هیچ‌کس نمی‌تونه از شهر خارج بشه، ‫به دستور پدرم.
‫بسپارش به من. فقط باید ‫چنسر رو از اصطبل بیارم.
‫- نمی‌تونم بذارم این کار رو بکنی. ‫- داری از چی حرف می‌زنی؟
‫حتی به یه کلمه از حرف‌های ‫مادرت گوش دادی؟
‫جای تو اینجا تو هایکلیف‌ـه.
‫ارتشت رو دنبال لوکاس و گرچن بفرست، ‫ولی خودت نمی‌تونی بری.
‫هکتور، دوستت دارم، ولی نمی‌تونی جلوم رو بگیری
‫تو داری به سمت خطر می‌دوی.
‫سکوت.
‫قبل از طلوع ماه نو،
‫مرگ به سراغ پادشاه جوان ‫و دوستانش خواهد آمد.
‫و برخی از سقوط وولف ‫جان سالم به در نخواهند برد!
‫نمی‌تونی جلوم رو بگیری.
‫خواهش می‌کنم، درو!
‫- مطمئنی این جواب میده؟ ‫- بهم اعتماد کن، چیزی‌مون نمی‌شه.
‫کی اونجاست؟
‫کاپیتان ویتلی از نگهبانان وودلند.
‫ما در یک مأموریت شناسایی ‫به خارج از دیوارها هستیم.
‫کنار برید.
‫جلوشون رو بگیرید!
‫درو!
‫یالا، یالا!
‫جلوشون رو بگیرید! و دوک برگان رو خبر کنید!
‫نه!
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫- جلوت رو می‌گیرم تا اشتباه نکنی. ‫- اشتباه؟ من دارم گرچن رو نجات میدم.
‫دارم جلوی لوکاس رو می‌گیرم. بهم اعتماد نداری؟
‫البته که بهت اعتماد دارم، ‫ولی تو جایگزین‌ناپذیری.
‫- پادشاه‌ها اینجور ریسک‌هایی نمی‌کنن. ‫- ولی من اینجور پادشاهی هستم.
‫خواهش می‌کنم، هکتور.
‫تبرت رو بده به من.
‫برو!
‫یالا!
‫عجله کن!
‫سریع! دروازه رو باز کنید!
‫خداحافظ، دوست من.
‫هکتور، چی کار کردی؟
‫قبل از طلوع ماه نو،
‫مرگ به سراغ پادشاه جوان ‫و دوستانش خواهد آمد.
‫و برخی از سقوط وولف ‫جان سالم به در نخواهند برد!
[قسمت اول: گرگ بالقوه]