.
‫با همه‌ی مهمون‌هات اینطوری رفتار می‌کنی؟
‫کار من نیست. حداقل نه مستقیماً.
‫همه‌ش به خاطر جادوی ‫ارباب سابق‌شونه.
‫اینطور نیست، پیرمرد؟
‫تو بارون ایوانی؟
‫دوستم مریضه. ‫بهم گفتن می‌تونی کمک کنی.
‫چی گازش گرفته؟
‫مُرده‌ی برخاسته.
‫ارتباط با مُردگان‌؟ کار کثیفیه.
‫می‌تونی نجاتش بدی؟ خواهش می‌کنم.
‫هر کاری از دستم بربیاد می‌کنم، پسر.
‫می‌دونم براش ترسیدی، ‫ولی نصیحتم رو گوش کن و پنهونش کن.
‫دشمنانت فقط ازش علیه‌ت استفاده می‌کنن.
‫کدوم دشمن‌ها؟
‫اسمم کنت کسلاره.
‫ولی «ارباب» کافیه.
[پادشاه گرگ]
‫اشکالی نداره. یه حادثه بود، ‫یه اشتباه وحشتناک.
‫من هرگز، هرگز نمی‌خواستم...
‫چرا باید بخوام برادر خودم... ‫برادر خودم بمیره؟
‫تموم شد.
‫بی‌حرکت بمون.
‫همینه. نفس بکش.
‫متأسفم که تو رو توی این دردسر انداختم. ‫حق با هکتور بود. ریسک‌های احمقانه‌ی زیادی کردم.
‫من شما رو می‌شناسم؟
‫نه، ولی من تو رو می‌شناسم.
‫آره؟
‫تو «ساحل سرد» که بزرگ می‌شدم، ‫همه در مورد کسلار می‌دونستن،
‫اون لولویی که باعث می‌شه ‫کل روستاها ناپدید بشن.
‫آره، «ساحل سرد» ‫همیشه طعمه‌های خوبی داشت،
‫همونقدر که دورافتاده و بی‌دفاعه.
‫و آدم‌هایی که می‌دزدی؟ ‫آخرش به کجا می‌رسن؟
‫گودال‌های مبارزه.
‫لُردهای اسکوریا پول خوبی برای ‫جنگجوهای مناسب می‌پردازن.
‫به نظر جادو شده میان.
‫این افسون ایوان‌ـه.
‫شرم‌آور نیست وقتی یه استاد مجبوره ‫جادوش رو علیه مردمش به کار ببره؟
‫دختر زنده می‌مونه؟
‫می‌مونه. باید بمونه.
‫ممکنه نمونه.
‫خب، پس بی‌ارزشه. دریچه‌ی مخفی!
‫وایسا، ویتلی!
‫نه، نه، نه!
‫کسلار، نمی‌تونی! بس کن!
‫چی؟
‫- نه! خواهش می‌کنم... خواهش می‌کنم نکن! ‫- اگه مواظب نباشی بهش ملحق می‌شی!
‫خواهش می‌کنم!
‫اون یه لُرد گرگینه‌ست!
‫آره؟ ادامه بده.
‫- تو این مورد بهم اعتماد کن، هکتور. ‫- ولی...
‫بهم اعتماد کن.
‫برادرت خیلی وقته که رفته، ‫دقیق‌تر بگم، از یه اسکله‌ی متروکه.
‫خیالت راحته.
‫و... و رینگلین؟
‫کمک کرد؟
‫اون یه مزدوره.
‫تا وقتی توی جیبش طلا بریزی، ‫بهت خدمت می‌کنه.
‫فکر کنم تو جلسه‌ی بعدی ‫شورای وولف می‌بینمت.
‫به حق مارهای دریایی شیرین، نه.
‫باید آفتابی نشی، ‫دوباره خودت رو رو به راه کنی.
‫سالم باشی، گراز کوچولو.
‫درسته، رئیس. ‫نظرت چیه یه چیزی برای خوردن درست کنم؟
‫عالیه، خیلی لطف داری...
‫و بعد...
‫... می‌تونیم در مورد دستمزدم صحبت کنیم.
‫اون لُرد خرس‌هاست؟ ‫توله‌ی خود برگان، نه کمتر.
‫بله.
‫من آوردمش اینجا ‫چون بارون ایوان یه استاده.
‫اون تنها امید ماست.
‫خب، مُرده‌ش برای من هیچ ارزشی نداره.
‫درمانش کن!
‫مردم تو هم مریضن؟
‫نه، کاملاً خوبن.
‫و فکر کنم اینطوری در امان‌ترن.
‫من استادی ذهن رو تمرین می‌کنم.
‫اون‌ها اونجا گیر افتادن، ‫تو رویاهای خودشون.
‫- من اون نگاه رو می‌شناسم، پسر. ‫- چه نگاهی؟
‫خودت رو سرزنش می‌کنی.
‫پشیمونی چیز وحشتناکیه.
‫ساعت ملاقات تمومه.
‫یکی دیگه برای سرزمین رویاها.
‫من رو ببخش، درو.
‫ساکت شو، شیر!
‫هزاران بار بابت تأخیرم عذر می‌خوام. ‫شب خیلی سختی داشتم.
‫وگا، کوسه‌ی پیر. بیا اینجا.
‫عاشق این می‌شی.
‫بذار ببینم. ‫«پادشاه لئوپولد درخواست یه جلسه کرده.».
‫«شیر مایل به بحث در مورد ‫شرایط تسلیم خود است.»
‫دیدی؟
‫می‌دونستم.
‫همینه. فقط اون...
‫- بله. بی‌حرکت بمون. ‫- چی؟
‫ایناهاش.
‫من کجام؟
‫باید استراحت کنید، بانو ویتلی.
‫هنوز خطر رو رد نکردید،
‫اصلاً و ابداً.
‫اسم من رو می‌دونید؟
‫دوست‌تون به ما گفت. ‫باید از اون تشکر کنید.
‫تقریباً برای شما خیلی دیر شده بود، ‫ولی اون یه مرد جوون مصممه.
‫کجا... کجاست؟
‫اون گیر افتاده، مثل بقیه‌شون.
‫چاره‌ی دیگه‌ای نداشتم.
‫کسلار بزرگان ما رو گروگان گرفته،
‫در حالی که شهروندان جوان‌تر ما ‫قراره به گودال‌های مبارزه برده بشن.
‫ولی نقشه‌های من داره تغییر می‌کنه.
‫سفر به گودال‌ها طولانیه.
‫چرا یه ثروت رو خرج ‫غذا دادن به 100 تا شکم گرسنه کنم
‫وقتی می‌تونم فقط به یکی غذا بدم؟
‫یه لُرد گرگینه مثل تو ‫به اندازه‌ی 1000 تا فانی می‌ارزه.
‫درسته. هر چقدر گنج می‌تونید بردارید. ‫بقیه رو ول کنید، انسان‌ها رو هم همینطور.
‫«بنشی» با اولین جزر و مد ‫به سمت اسکوریا حرکت می‌کنه!
‫و هگارد چی؟
‫تا خاکستر بسوزونیدش.
‫نه!
‫درو!
‫آهای؟ کسی اونجاست؟
‫کسی هست؟
‫کی... هر کی این کار رو کرده، ‫فقط خودت رو نشون بده.
‫این...
‫این فقط یه کلکه.
‫من از شما نمی‌ترسم!
‫ولش کن.
‫عجب پادشاهی هستی.
‫خب، اگه تو تاج رو نمی‌خوای، من می‌خوامش.
‫گوش کنید، اگه لئوپولد ‫می‌خواد در مورد شرایط تسلیم بحث کنه،
‫احمقیم اگه باهاش ملاقات نکنیم.
‫- در این مورد مطمئنی، برگان؟ ‫- بذار حرف‌هاش رو بشنویم و بیرونش کنیم.
‫چیزی شده، اولیاحضرت؟
‫اگه یه چیزی زیادی خوب به نظر بیاد، ‫معمولاً همونطوره.
‫خب، اگه منظورتون اینه که لئوپولد داره
‫یه جور کلکی سوار می‌کنه...
‫من شوهرم رو می‌شناسم. قابل اعتماد نیست.
‫خب، با توجه به مصیبت طولانی‌ای که کشیدید، ‫چطور می‌تونید حس دیگه‌ای داشته باشید؟
‫ما می‌ریم و باهاش ملاقات می‌کنیم. ‫شما اینجا کاملاً در امان خواهید بود.
‫بیا.
‫برگان!
‫به من گوش کن.
‫ما ملاحظات شما رو در نظر می‌گیریم، ‫اولیا‌حضرت.
‫در واقع، چرا در این مورد رأی‌گیری نمی‌کنیم؟
‫همه موافق ملاقات با لئوپولدن؟
‫مانفرد؟
‫و مخالفان؟
‫و من می‌دونم اگه هکتور اینجا بود ‫به کدوم طرف رأی می‌داد.
‫هکتور اون امتیاز رو وقتی از دست داد ‫که گذاشت درو فرار کنه.
‫ما الان یه شورای پنج نفره هستیم.
‫و من سه به دو به نفع می‌شمرم.
‫- این ایده‌ی بدیه. ‫- نه، این یه فرصت طلاییه.
‫که تو یه سینی طلایی تقدیم شده. ‫این یه‌کم براتون مشکوک به نظر نمیاد؟
‫تو، بیا اینجا. به «شیر» خبر بفرست.
‫ما روی پل متحرک قلعه‌ی هایکلیف ملاقات می‌کنیم. غیرمسلح، درسته؟
‫ظهر.
‫اگه فکر می‌کنی غیرمسلح میاد...
‫از اونجایی که این ایده ‌اینقدر نگرانتون می‌کنه
‫چرا اولیاحضرت رو تا ‫اقامتگاهشون همراهی نمی‌کنی؟
‫تو لایق حکومت نیستی.
‫چه دستاوردی داشتی، ‫به جز به خطر انداختن دوستانت؟
‫نوبت منه که بر هفت قلمرو حکومت کنم.
‫همه به «وولف» تعظیم خواهند کرد.
‫اول باید از روی من رد بشی.
‫هر طور راحتی.
‫التماست می‌کنم، خواهش می‌کنم، نرو...
‫ببخشید نمی‌تونم بمونم، پسرعمو. ‫عاشق یه کباب خوبم.
‫ولی مردم...
‫آتیشش بزنید! به سمت اسکوریا حرکت می‌کنیم!
‫چی؟
‫تو هرگز لایق نخواهی بود. تو به هر کسی که تاحالا دوست داشتی خیانت کردی
‫این درست نیست!
‫چندتا بی‌گناه به خاطر تو مُردن؟
‫پدر پیر و ضعیف هکتور.
‫ارین شیرین و جوون.
‫مادر خودت!
‫و حالا، ویتلی.
‫همه‌ش به خاطر تو!
‫آیا هیچوقت پادشاهی نالایق‌تر از این بوده؟
‫حتی مادر خودت هم نمی‌تونست دوستت داشته باشه
‫تو اشتباه می‌کنی. من دوست‌داشته شده‌ام. ‫و من تو رو همونطور که هستی می‌بینم.
‫و اون چیه؟
‫ترس. ترس خودم.
‫تمام چیزی که تو هستی همینه.
‫دیگه من رو نمی‌ترسونی.
‫من قبلاً شکستت دادم.
‫و دوباره هم این کار رو می‌کنم.
‫هیچوقت ازم فرار نمی‌کنی!
‫فکر کنم کارم اینجا تمومه.
‫چی؟
‫چی شده؟ بیا، کمکت کنم.
‫چی؟ هیچ انسانی هیچوقت از ‫زندان ذهنش فرار نکرده.
‫من انسان نیستم.
‫تو وولفی؟
‫فقط اونجا واینستا، وولف جوان! ‫کمکم کن این‌ها رو بیارم بیرون!
‫همه‌ی افراد بیرونن. ‫تو از دروازه‌ها راهنمایی‌شون کن.
‫- من برمی‌گردم دنبال ویتلی. ‫- نمی‌تونی! یا یکی رو نجات بده، یا خیلی‌ها رو.
‫می‌تونم هر دو کار رو بکنم. ‫فقط بهم بگو کجا پیداش کنم!
‫کسلار اون رو به کشتی‌ش برده.
‫می‌خواد اون رو به ‫لُردهای اسکوریا بفروشه.
‫- از کدوم طرف رفت؟ ‫- از پل دره رفته.
‫اون به بندر پایین می‌رسه. ‫برمی‌گردی دنبالمون؟
‫قول میدم!
‫سریع. برید به این کشتی!
‫این خرس کوچولو برام یه ثروت میاره.
‫ویتلی!
‫امروز نه، بز پیر!
‫از این کارت پشیمون می‌شی، لُرد خرس‌ها.
‫تازه شروع کردم.
‫کمکم کن، زن!
‫ممنونم.
‫نه!
‫- حالت خوبه؟ خیلی نگران بودم... ‫- اینجا چی کار می‌کنی؟
‫- نجاتت میدم! ‫- من می‌تونم از خودم مراقبت کنم.
‫- ایوان به کمک‌مون نیاز داره. ‫- ولی من همه رو بیرون آوردم.
‫آقایون. سر وقت رسیدید.
‫انتظاری جز این نداشتم.
‫و می‌بینم که یه مهمون ویژه هم آوردید.
‫خوشحالم که رنگ به روت برگشته، ‫عشق من.
‫کاش می‌تونستم همین رو بگم، لئوپولد.
‫بعد از حبست یه‌کم ‫گرفته به نظر میای.
‫دلیل بیشتری برای ‫لذت بردن از این قدم زدن کوچیک،
‫ون‌مورتن؟
‫بریم سر شرایط تسلیم تو.
‫هر چه زودتر بری، ‫زودتر لیسیا به حالت عادی برمی‌گرده.
‫کاملاً اشتباه فهمیدی، لُرد گوزن‌ها.
‫ما اینجاییم تا در مورد ‫تسلیم تو بحث کنیم، نه من.
‫این یه تله‌ست!
‫می‌تونستم قسم بخورم ملکه این رو گفت. ‫این بیرون خیلی پژواک داره.
‫- باز نمی‌شه! ‫- بذارید بیایم بیرون!
‫فایده نداره! ‫اون‌ها دروازه‌ها رو مسدود کردن!
‫چی؟ نه! نه، نه، نه!
‫نمی‌تونیم بریم بیرون!
‫مواظب باشید!
‫اگه با هم کار کنیم، ‫شاید بتونیم بشکنیمش و بریم بیرون!
‫فایده نداره!
‫همه‌ش تقصیر منه!
‫جداً، داشتی به چی فکر می‌کردی؟
‫من نمی‌دونستم ‫کسلار دروازه‌ها رو مسدود کرده!
‫- یه پادشاه باید همیشه مردمش رو در اولویت بذاره! ‫- می‌دونم، می‌دونم!
‫- پس چرا نذاشتی؟ ‫- چون...
‫چون چی؟
‫چون... تو مهم‌تر بودی!
‫هیچی مهم‌تر از تو نیست.
‫اون چیه؟
‫- ویتلی! ‫- بروگان!
‫بیاین این آدم‌ها رو از اینجا ببریم بیرون! ‫یالا، حرکت کنید!
‫حرکت کنید!
‫یالا، یالا! از این طرف، از این طرف! ‫بیرونیم. یالا!
‫به محض اینکه تونستیم رسیدیم. ‫متأسفم که نتونستیم بیشتر کاری کنیم.
‫مردم من در امان هستن. ‫این تمام چیزی‌ـه که فعلاً مهمه.
‫دعا می‌کنم یه روزی بشه بازسازیش کرد.
‫ویتلی، من...
‫واقعاً فکر کردی ‫من می‌خواستم به تو تسلیم بشم؟
‫منتظرش باش.
‫همینه! دمت رو بذار رو کولت و فرار کن.
‫جای تعجب نیست که ورگار سقوط کرد، ‫با یه شورای چاپلوس که حمایتش می‌کردن.
‫نه.
‫به راه رفتن ادامه بده، میکل.
‫هنوزم دقیقاً کاری رو می‌کنی که ‫برادر بزرگتر بهت می‌گه، میکل؟
‫عجب گوزن کوچولوی خوبی هستی.
‫برادر، نه!
‫میکل!
‫- میکل! ‫- نه!
‫آتش!
‫برادر، نه!
‫میکل!
[قسمت چهارم: جهنم به سراغ هگارد می‌آید]