.
‫برادر!
‫رینگلین، تویی؟
‫کی اونجاست؟
[پادشاه گرگ]
‫خب، ویتلی... [" بر اساس مجموعه کتاب‌های "گرگینه" اثر "کرتیس جابلینگ]
‫در مورد دیشب... متأسفم. ‫هیچوقت نباید سعی می‌کردم نجاتت بدم...
‫نه، این احمقانه به نظر میاد.
‫بزن بریم. هی، ویتلی. من اشتباه کردم.
‫اگه اتفاقی برات میفتاد واقعاً ‫نمی‌تونستم با خودم کنار بیام...
‫نه، این بدتره.
‫ویتلی... آخ!
‫- چیزی می‌خوای بهم بگی؟ ‫- نه، نه.
‫خب، ما رسیدیم.
‫اونجا «کیپ گالا»ـست؟
‫اونجا یه سکونتگاه روماریه.
‫همه‌ی این آدم‌ها دارن سعی می‌کنن ‫از ظلم و ستم شیرها فرار کنن.
‫کیپ گالا پشت دیواره، ‫در ناز و نعمت.
‫اصطبل آسمان. خانه‌ی لُردهای اسب.
‫اینجا برای مردمت کمک پیدا می‌کنی، ‫بارون ایوان. من مطمئنم.
‫و با کمی شانس، ‫یه «شیر» هم گیر می‌ندازیم.
‫اگه لوکاس داره میره جنوب، ‫باید اینجا باشه.
‫اگه الان پیداش نکنیم، ‫ممکنه گرچن رو برای همیشه از دست بدیم.
‫مانفرد! مانفرد، وایسا! مانفرد، صبر کن! ‫مانفرد، داری اشتباه می‌کنی!
‫نمی‌تونم بذارم مرگ برادرم ‫بی‌مجازات بمونه!
‫- این دقیقاً چیزی‌ـه که لئوپولد می‌خواد! ‫- برو کنار.
‫متأسفم.
‫برو کنار، پسر!
‫مانفرد!
‫توده‌ی بی‌مصرف.
‫مانفرد!
‫مانفرد! وایسا! در موردش فکر کن.
‫وقت فکر کردن تموم شده.
‫ما انتقام میکل رو می‌گیریم.
‫ولی اول، استراتژی می‌چینیم.
‫حمله رو برنامه‌ریزی می‌کنیم، ‫بعد نبرد رو به سمت «شیر» می‌بریم.
‫لرد کنراد.
‫بروگان!
‫خوش آمدید!
‫چه سعادتی باعث شده چنین ‫جمعی از لُردهای گرگینه به درگاه من بیان؟
‫بارون ایوان.
‫بانو ویتلی.
‫آخرین باری که دیدمت، قدت تا کمرم می‌رسید، ‫و با شمشیرهای چوبی می‌جنگیدی.
‫این روزها یه عصا رو ترجیح میدم.
‫اعلی‌حضرت.
‫درو هستم.
‫- پادشاه درو. ‫- فقط درو.
‫دروی عادل.
‫نه، فقط... بی‌خیال.
‫خب، هر طور دوست دارید خطاب بشید، ‫لُردهای اسب در فرمان شما هستن.
‫ما حامیان وفادار پدرتون بودیم.
‫هر چیزی لازم دارید، ‫بگید، و مال شماست.
‫گوش کنید، شاهزاده لوکاس داشت میومد این طرف. ‫باید پیداش کنیم.
‫من هر کمکی از دستم بربیاد می‌کنم.
‫تنها چیزی که در ازاش می‌خوام ‫اینه که مهمان‌نوازی ما رو بپذیرید.
‫نگهبان‌ها!
‫حرف پادشاهمون رو شنیدید. ‫ممکنه یه مهمون سرزده داشته باشیم.
‫شهر رو بگردید.
‫اگه لوکاس اینجا باشه، ‫تحویل شما میدمش.
‫ممنونم.
‫در این بین بابت یه جا برای ‫استراحت خیلی سپاسگزار خواهیم بود.
‫اجازه بدید.
‫چی؟
‫اصطبل آسمان ‫قصری از صلح و آسایشه.
‫وقتی نگهبان‌ها بیرون کارشون رو می‌کنن،
‫شما باید استراحت کنید، ضیافت کنید،
‫و با مسابقات ‫اصطبل آسمان سرگرم بشید.
‫پدرم دوست داشت برامون تعریف کنه ‫از وقتی که اینجا مسابقه داده.
‫با اختلاف کمی از ‫«لوریمر اسب نر» دوم شد.
‫آخر شد. یه مسابقه‌ی دو اسبه بود.
‫برگان تنها فرد نبود. ‫خود ورگار اینجا مسابقه داد.
‫سلاح‌هاتون، لطفاً.
‫من مال خودم رو نگه می‌دارم.
‫مطمئنم درک می‌کنید، لرد کنراد.
‫دوستانم رو ببخشید.
‫اصطبل آسمان ‫قصری از صلحه، ویتلی.
‫- هیچ سلاحی مجاز نیست. ‫- حتی نگهبان شخصی پادشاه؟
‫من «شیر» و بانو گرچن رو ‫پیدا خواهم کرد.
‫ولی باید اصرار کنم که ‫مهمان‌نوازی من رو به طور کامل بپذیرید.
‫البته. سلاح‌های ما ‫تا وقتی بریم در اختیار شماست.
‫همه‌شون.
‫ما در مورد گرچن بهش نگفتیم. ‫از کجا می‌دونه اون با لوکاسه؟
‫حالا، آماده شو تا پا جای ‫پای پدرت بذاری.
‫هیچ‌کس هیچوقت در برابر یه لُرد اسب برنده نشده، ‫به جز یکی.
‫درسته. ورگار.
‫اون فقط یه‌کم از تو بزرگتر بود ‫وقتی پدرم رو به چالش کشید...
‫برای یه مسابقه‌ی خصوصی و بُرد.
‫اصطبل آسمان هنوز مسابقه‌ی انتقامی ندیده، ‫تا الان.
‫درو، باید لوکاس رو پیدا کنیم. ‫باید خودمون جستجو رو رهبری کنیم.
‫هر طور مایلید.
‫ولی اول، مسابقه می‌دیم.
‫بالأخره، شاید هیچوقت شانس دیگه‌ای ‫برای امتحان کردن وولف بزرگ پیدا نکنیم.
‫چالش پذیرفته شد.
‫عالیه! دنبالم بیاید.
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫اگه کمکش رو می‌خوایم، ‫باید طبق قوانین اون بازی کنیم.
‫درو، اگه این یه بازیه، از قبل باخته.
‫خب، ما اینجا یه حواس‌پرتی ایجاد می‌کنیم،
‫بعد با یه نیروی کوچیک از اینجا وارد می‌شیم.
‫لئوپولد متوجه اومدن ما نمی‌شه.
‫این چیه؟
‫- اعلی‌حضرت... ‫- ما قصد داریم به قلعه حمله کنیم.
‫پس هنوز داری می‌ذاری لئوپولد ‫ساز بزنه.
‫موافقم که این نقشه عجولانه‌ست، ‫ولی میکل لایق وفاداری ماست.
‫دیگه شورایی باقی نمی‌مونه
‫اگه برای هر چیزی که لئوپولد ‫نقشه کشیده آماده نشیم.
‫لئوپولد متکبره، همین و بس.
‫امشب، ‫اون پوزخند رو از صورتش پاک می‌کنم.
‫باشه، اولین کسی که تا پایین مسابقه بده،
‫یه حلقه‌ی برنزی بگیره، ‫بعد برگرده بالا برنده می‌شه.
‫ساده‌ست.
‫ساده‌ست؟
‫اینقدرها هم بد نیست.
‫هیجان کافی بود برای من.
‫شاید بتونید به یه پیرمرد خسته کمک کنید ‫تا اقامتگاهش رو پیدا کنه؟
‫یالا.
‫وای!
‫درست مثل پدرت. ‫اون هم تقریباً مسابقه رو اینجا باخت.
‫هی! چه خبره؟
‫اون چی بود؟
‫نگفتم؟ تونل‌ها جابه‌جا می‌شن. ‫هیچوقت نمی‌دونی به نفع کیه.
‫آها!
‫هنوز تموم نشده.
‫هی!
‫- پدرش هم تو سن اون همینطوری بود. ‫- چی، بی‌مسئولیت؟
‫یه پسربچه. از سرش میفته.
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫درو!
‫می‌دونستم این ایده‌ی بدیه!
‫دیدید؟ ‫اون گذاشت درو جلو بیفته.
‫کنراد همیشه سعی می‌کرد راضیش کنه.
‫یه چیزی اینجا درست نیست.
‫انجامش دادم!
‫وولف برنده می‌شه!
‫تبریک، دروی پیروز!
‫خب، تا شب سه تا دیگه لازم داریم. ‫می‌شه انجامش داد؟
‫دارید منجنیق می‌سازید؟
‫این آدم‌ها باید قایق بسازن ‫تا مردم رو خارج کنن.
‫وقتی قلعه‌ی لئوپولد رو با خاک یکسان کردم،
‫تنها چیزی که مردم باید ‫نگرانش باشن اینه که چطور بهترین جشن رو بگیرن.
‫تو اشتباه می‌کنی، برگان.
‫و اگه به من گوش نمیدی، ‫بهت نشون میدم.
‫برگردید سر کارتون.
‫پخ!
‫این اتفاق نمیفته. ‫صدات رو نمی‌شنوم. هیچ‌کس اینجا نیست.
‫اگه هیچ‌کس اینجا نیست با کی داری حرف می‌زنی؟
‫مواظب باش. دلت نمی‌خواد ‫یه تصادف وحشتناک دیگه پیش بیاد.
‫ردمایر، ردمایر، دشت‌های خانه
‫ردمایر، ردمایر ‫تخت پادشاهی لُرد گراز
‫ردمایر، ردمایر
‫دشت‌های...
‫ملکه شما رو احضار کرده، سرورم.
‫فوراً.
‫خب، وولف‌ها شکست‌ناپذیر باقی موندن.
‫فقط عمیقاً تمرکز کردم و به ورگار فکر کردم.
‫می‌گن تو کپی برابر اصل اونی.
‫و درست مثل اون، ‫یه جشن پیروزی به یاد موندنی خواهی داشت.
‫خب، دیدی من بردم؟
‫من دیدم کنراد گذاشت تو ببری.
‫چی؟ عمراً.
‫بیا فقط گرچن رو پیدا کنیم ‫قبل از اینکه خیلی دیر بشه.
‫واسه همین مسابقه دادم.
‫اگه می‌خوایم پیداش کنیم، ‫باید کنراد رو طرف خودمون داشته باشیم.
‫ببین، سعی کردم در موردش بهت بگم.
‫تمام چیزی که تو بهم می‌گی اینه، «بیشتر مثل یه پادشاه باش.» ‫این کاریه که دارم می‌کنم.
‫هر دومون می‌دونیم ‫این مسابقه ربطی به پادشاه بودن نداشت.
‫ربط به فرار از مسئولیت‌هات داشت... ‫فرار از من.
‫من نمی‌تونم تو رو راضی کنم، می‌تونم؟
‫عصبانی بودی چون ‫تو هگارد تو رو در اولویت قرار دادم.
‫- حالا عصبانی هستی چون... ‫- نه، درو، گوش کن.
‫نه. برام مهم نیست چی داری می‌گی.
‫فراموشش کن. خودم دنبال گرچن می‌گردم.
‫در مورد مسابقه حق با تو بود. ‫اون تو مشت منه.
‫- اون متوجه نمی‌شه. ‫- نه! تو متوجه نمی‌شی.
‫درو هیچوقت گول یه شومن ‫مثل تو رو نمی‌خوره.
‫تو به اون توله سگ ‫بیشتر از چیزی که لیاقتشه بها میدی.
‫تا امشب، ‫درو فیران به پاهام خواهد افتاد.
‫برگان، وگا، ممنون که به ما ملحق شدید.
‫چیزی که اینقدر فوری می‌خوای ببینم چیه؟
‫بزرگترین آسیب‌پذیری هایکلیف.
‫هکتور، به برگان بگو ‫چندتا خاندان می‌تونن با لئوپولد متحد بشن
‫و به مرزهای ما حمله کنن.
‫ده خاندان تو خود لیسیا.
‫اول لُردهای کلاغ...
‫لوکاس تنها دشمنیه ‫که از پایتخت فرار کرده،
‫و وقت نکرده یه ارتش جمع کنه، ‫چه برسه به ده تا.
‫نمی‌دونم. بوی دردسر میاد.
‫ما روی قلعه تمرکز می‌کنیم
‫و به استبداد لئوپولد ‫برای همیشه پایان می‌دیم.
‫باید به بیرون نگاه کنیم، نه به داخل.
‫وگا، برو.
‫اگه کشتی‌هایی رو دیدی که نزدیک می‌شن، ‫یه کلاغ بفرست.
‫اعلی‌حضرت.
‫نمی‌بینی که این یه حواس‌پرتیه؟
‫بذار من به قلعه حمله کنم.
‫- اگه به طور اتفاقی شکست خوردیم، پس... ‫- به ما گوش کن. ادامه بده، هکتور.
‫سلام، برادر.
‫- هکتور. ‫- نه، امکان نداره.
‫نه، نه، برگان. وایسا.
‫متأسفم، اعلی‌حضرت.
‫آزادید که به این توهم بها بدید، ‫ولی من کار دارم.
‫نه.
‫هکتور، اشکالی نداره. مشکلی نیست.
‫آروم باش، هکتور.
‫یه ضیافت به این بزرگی ‫می‌تونست نصف کمپ روماری رو سیر کنه.
‫مهمون افتخاریمون کجاست؟
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫میرم، به محض اینکه عصام رو بگیرم.
‫ویتلی، شنیدی کنراد چی گفت. ‫اگه باهاش راه بیایم کمک‌مون می‌کنه.
‫- پس برگرد به مهمونی. ‫- مهمونی تو.
‫تو برو لذت ببر. نگران من نباش.
‫- ولی هستم، مگه نه؟ ‫- خب، نباش. من می‌تونم از پس خودم بربیام.
‫می‌دونم!
‫ببین، آدم‌ها فقط نگران کسایی می‌شن ‫که براشون اهمیت دارن،
‫حتی اگه اون آدم‌ها براشون مهم نباشه ‫که بقیه چقدر بهشون اهمیت میدن. من...
‫خداحافظ، درو.
‫هی، ویتلی!
‫من تو هگارد بهت گفتم
‫که تو مهم‌ترین چیز برای منی، ‫و منظورم همین بود.
‫من همیشه تو رو در اولویت قرار میدم.
‫دیگه چرا فکر می‌کنی از ‫خواستگاری کردن از گرچن جا زدم؟
‫زدی؟
‫وای!
‫چی...؟
‫گرچن؟
‫شاهدخت.
‫سوپرایز رو خراب می‌کنی.
‫این یه تله‌ست!
‫لُردهای گربه!
‫بروگان. درو، باید فرار کنی. همین الان.
‫کلاغ رو بفرست!
‫حالا نوبت برگانه.
‫حالا، وقتی مانفرد تأیید کرد ‫همه چیز سر جاشه،
‫باید دستور رو تأیید کنید، اعلی‌حضرت.
‫بیاین این قضیه رو تموم کنیم، یک بار برای...
‫کلاغ وگا. ‫لئوپولد بقیه‌ی قبیله‌ش رو احضار کرده.
‫نه.
‫لُردهای گربه اینجا هستن.
‫اون‌ها با کشتن ما چیزی به دست نمیارن. ‫تو، از طرف دیگه...
‫- من دوباره فرار نمی‌کنم! ‫- این فرق می‌کنه.
‫تو باید خودت رو نجات بدی. ‫تو خیلی مهمی.
‫نه! من دوباره ولت نمی‌کنم.
‫چی؟
‫- داری چی کار می‌کنی؟ ‫- دارم تو رو در اولویت قرار میدم.
‫ویتلی!
‫سعی کردم این کار رو از راه آسون انجام بدم، ‫ولی مشخصه که داشتم وقتم رو هدر می‌دادم.
‫پیشنهاد می‌کنم تسلیم بشی.
‫هرگز!
‫هر طور راحتی.
[قسمت پنجم: خیزش طوفان]