.
‫دوست قدیمیت رو بغل نمی‌کنی، وولف کوچولو؟
‫اگه اون تویی، بروگان، ‫یه علامتی بده.
‫فقط بهترین نقره.
‫یه پذیرایی درخور برای چنین مهمان محترمی.
‫- چرا داری این کار رو می‌کنی؟ ‫- یه پیشنهادی برات دارم.
‫ببین، اگه می‌خوای گوش بدم، ‫صداش کن بره کنار. خواهش می‌کنم!
‫این چیه؟
‫اعتراف تو.
‫اعتراف؟
‫تو اعتراف خواهی کرد ‫که ادعای تو برای تاج و تخت دروغه،
‫که تو هرگز پسر ورگار نبودی.
‫تو هرگز پادشاه نخواهی شد.
‫و اگه قبول نکنم؟
‫اون‌وقت هر شهر و دیاری که به تو وفاداره ‫خواهد سوخت!
‫از ماتلی گرفته تا ‫ردمیر و براکن‌هولم.
‫ولی اگه اسمت رو امضا کنی، ‫در امان خواهند بود.
‫من بهت قول میدم.
‫و تو مرد قولت هستی؟
‫نه، من اسمم رو پای دروغ‌ها نمی‌ذارم.
‫چقدر قابل پیش‌بینی.
‫خب، اگه با بروگان بیچاره بازی نمی‌کنی، ‫شاید یکی دیگه بکنه.
‫ترنت!
[پادشاه گرگ]
‫من کجام؟
[" بر اساس مجموعه کتاب‌های "گرگینه" اثر "کرتیس جابلینگ]
‫مرگ خواهد آمد.
‫من تو رو احضار نکردم! برگرد!
‫مرگ به سراغ پادشاه جوان ‫و دوستانش خواهد آمد،
‫و برخی از سقوط وولف ‫جان سالم به در نخواهند برد!
‫هکتور.
‫- خواب‌های بد؟ ‫- بله.
‫چیزی برای شرمندگی نیست. ‫ما به زور زنده موندیم.
‫کجا داریم می‌ریم؟
‫جزایر کلاستر. ‫باید استراحت کنیم و دوباره جمع بشیم.
‫داری میری خونه؟ ‫وقت برای این کار نیست.
‫درو در خطره.
‫سعی کردم بهت هشدار بدم، ‫ولی اگه به یه «کوسه» اعتماد کنی...
‫درو اون سر یه ارتش از لُردهای گربه‌ست.
‫- پس همین‌طوری می‌خوای بی‌خیالش بشی؟ ‫- متأسفم، گراز کوچولو.
‫متأسفانه دوستمون تنهاست.
‫از برادرم دور شو!
‫ولی تو اون رو پیش نگهبان من گذاشتی ‫تا توسط یه استاد درمان بشه.
‫و قول میدم ‫بهترین مراقبت رو دریافت کنه،
‫به شرطی که تو همکاری کنی.
‫اگه می‌خوای کسی رو شکنجه کنی، ‫من رو بکن! فقط ولش کن!
‫این کار رو می‌کنم،
‫لحظه‌ای که اعتراف رو امضا کنی ‫و از ادعات برای تاج و تخت دست بکشی!
[درو]
‫اولین حرکت عاقلانه‌ای که کردی.
‫نه. اول، برادرم رو بهم میدی، ‫و می‌ذاری هر دومون بریم.
‫البته. ‫فقط تحویلش بده، و تو آزادی.
‫- انگار بهت اعتماد دارم. ‫- انتخاب زیادی نداری.
‫من امضاش کردم. حالا نوبت توئه.
‫بسیار خب.
‫ترنت! نه!
‫فکر می‌کنی استخون‌هات ‫می‌تونن نقره‌ی جامد رو بشکنن؟
‫هر طور راحتی.
‫چطور اومدیم اینجا؟
‫من این کلک رو قبلاً دیدم.
‫بارون ایوان.
‫اون با درو چی کار کرده؟
‫نه!
‫ولم کن.
‫ولم کن! ولم کن!
‫همینه. اون به اندازه‌ی کافی هشدار گرفته!
‫دوستم رو ببخشید.
‫رولف یه الماس نتراشیده‌ست.
‫قوی ولی ساکت.
‫بابا کورگا؟ تویی؟
‫اینطور به نظر میومد، ‫آخرین باری که تو آینه چک کردم.
‫منم، ویتلی!
‫ممکنه پیر باشم، ‫ولی هنوز خرفت نشدم، بچه‌جون.
‫دقیقاً می‌دونم کی هستی.
‫چنسر!
‫هیس، هیس. الان در امانی.
‫عالیه، مگه نه؟
‫نمی‌تونه باشه.
‫اگه با آغوش باز از لوکاس ‫استقبال نکرده بودی،
‫شاید تو این مخمصه نبودیم.
‫من؟ تو همونی هستی که طلاش رو ‫در ازای درو گرفتی.
‫ دوتا از دوروترین ‫لُردهای گرگینه‌ی لیسیا،
‫که کنار آتیش خودشون رو گرم نگه داشتن.
‫شاهدخت، بذارید... توضیح بدم. ‫این... اونطوری که به نظر میاد نیست.
‫بس کن، کنراد. ‫دقیقاً همونطوریه که به نظر میاد.
‫هر دو ملت ما در خطر بودن.
‫پس به دوست‌هام دروغ گفتی ‫و پادشاهمون رو به دشمن فروختی؟
‫و من و ویتلی رو طلسم کردی؟
‫داری از جایزه‌ت لذت می‌بری؟
‫پول خون. ‫چطور هر کدوم‌مون آبرومون رو پس بگیریم؟
‫کاری که باید رو کردم.
‫اون‌ها شهرم رو ‫با خاک یکسان می‌کردن.
‫تو باعث شدی ما درو رو ول کنیم ‫وقتی به کمک‌مون نیاز داشت.
‫بروگان جونش رو داد، ‫و تو فقط دنبال آدم‌هایی رفتی که جونش رو گرفتن!
‫شما گوسفندید، هر دوتون.
‫هنوز وقت هست که این رو درست کنیم. ‫درو اون توئه، تنها و بی‌کس.
‫خب، می‌خواید در موردش چی کار کنید؟
‫می‌جنگیم.
‫کیپ گالا رو از ‫لُردهای گربه پس می‌گیریم.
‫همه‌مون.
‫حالا حوصله‌م سر رفته.
‫حالا، این بهتر شد.
‫یالا، همه. صف ببندید.
‫سلاح‌هاتون رو بردارید. ‫منتظر فرمان من باشید. یالا، از این طرف.
‫- قلب‌های شجاع، بازوهای قوی. ‫- بیا.
‫بهشون نشون بدید از چی ساخته شدیم.
‫- هیچ شمشیر وحشتی روی پل نباشه. ‫- داخل اصطبل آسمان چی؟
‫پر از اون‌هاست.
‫پس هیچوقت نمی‌تونیم به دروازه‌ها حمله کنیم. ‫به یه ارتش کامل نیاز داریم.
‫اون رو به من بسپار.
‫این کار رو نکن، بروگان!
‫تو هیچوقت اونقدر قوی نبودی که پادشاه بشی.
‫سرنوشتت این بود که اینجا بمیری، وولف.
‫آیا هیچوقت پادشاهی نالایق‌تر از این بوده؟
‫من هیچوقت این رو نخواستم.
‫هر طور می‌خوای تغییر کن، فران، ‫ولی هیچوقت نقره‌ت رو نمی‌شکنی.
‫هان؟
‫باز کنید، به نام پادشاه لئوپولد!
‫اون دروازه رو ببندید!
‫حمله!
‫برید! برید!
‫حمله!
‫ایوان، می‌تونی راه بری؟
‫نگران من نباش. درو رو پیدا کن.
‫بیاین بهشون نشون بدیم این شهر مال کیه.
‫برای کیپ گالا!
‫برای وولف!
‫نه. این امکان نداره.
‫متأسفم، دوست من.
‫نه.
‫نه!
‫برای وولف!
‫دروغگو. تو گفتی اون‌ها مُردن.
‫اون‌ها زنده‌ن، و به من نیاز دارن.
‫مردم من بهم نیاز دارن! !پادشاهیم بهم نیاز داره
‫صبر کن، درو! داریم میایم!
‫نه!
‫فکر نکن می‌تونی نجاتشون بدی.
‫هر عضو شورشِ تو ‫تاوان کاری که کردی رو میده!
‫ترنت، بیدار شو!
‫درو!
‫همه‌ش همینقدر بود؟
‫من هنوز شروع هم نکردم.
‫وای!
‫ترنت!
‫نه!
‫نخورد بهم، وولف.
‫من تو رو نشونه نگرفته بودم.
‫چی؟
‫نه.
‫برگردید. بهتون دستور میدم. برگردید!
‫خواهش می‌کنم، برگردید! نه، نه!
‫ترنت!
‫ترنت، بیدار شو!
‫یالا، یالا.
‫ترنت، صدام رو می‌شنوی؟
‫متأسفم که تو رو تو این دردسر انداختم.
‫هیچ‌کدوم از این‌ها اتفاق نمیفتاد ‫اگه به خاطر من نبود.
‫ترنت!
‫درو، نکن! ‫همون‌جا بمون! دارم میام دنبالت!
‫نه! امن نیست! ‫خودت رو از اینجا ببر بیرون!
‫- ولی، درو، من... ‫- برو!
‫اونجا، رو بالکن! درو!
‫فقط یه پرش دیگه مونده.
‫نه!
‫درو!
‫اون رفت، ویتلی! اون رفت.
‫درو!
‫بالأخره رسیدیم خانه.
‫هر کسی که با ما درافتاد تاوانش رو میده.
‫چوبه‌های دار رو با خائن‌ها ‫به رقص درمیارم.
‫باید بهت یادآوری کنم که لُردهای گربه ‫تقریباً لیسیا رو برای همیشه از دست دادن،
‫به لطف حکومت بی‌ملاحظه‌ی پدرت.
‫باید هر کاری لازم باشه بکنی ‫تا مطمئن بشی این دوباره اتفاق نمیفته.
‫می‌فهمی؟
‫رعایای شما دارن تماشا می‌کنن، والاحضرت.
‫بهشون نشون بده چطور یه پادشاه ‫به قلعه‌ش برمی‌گرده.
‫مهمان محترم ما، ‫پسرعمویم، اورسینو. خوش آمدید.
‫به یاد داشته باش، شاهزاده‌ی جوان، ‫قدرت لیسیا فقط به اندازه‌ی پادشاهشه.
‫ما لُردهای گربه پیروز شدیم، ‫دشمنان‌مون رو درهم شکستیم!
‫من پیروزم!
‫البته، پسرعمو، ‫از کمک‌تون سپاسگزارم.
‫این کمک نبود.
‫این یه نجات بود، یه نجات ‫از گندی که به حکومتت زدی.
‫اینطور نیست، والاحضرت؟
‫وقتشه چیزی که مال توئه رو بگیری.
‫ون‌مورتن، چی... داری چی کار می‌کنی؟
‫دوست‌های جدید پیدا می‌کنم.
‫حالا.
‫لوکاس، پسرم.
‫نه!
‫خائن.
‫زنده‌باد پادشاه.
‫من کجام؟
‫- فعلاً در امانی. ‫- چی؟
‫- داریم می‌ریم یه سفر کوچیک. ‫- تو!
‫من برمی‌گردم به لیسیا!
‫دوست‌هام بهم نیاز دارن!
‫تو دیگه هیچوقت لیسیا ‫یا دوست‌هات رو نخواهی دید.
‫تو الان مال منی.
‫اگه می‌خوای زندانیم کن.
‫با کشتی من رو به اون سر دنیا ببر.
‫ولی باید بدونی که ‫اسم من درو فرانه.
‫من پسر «ورگار وولف» ‫و پادشاه بر حق وست‌لندم!
‫مردم لیسیا، مردم من، بهم نیاز دارن.
‫من پیش‌شون برمی‌گردم.
‫و دلم برای هر کسی .که سعی کنه جلوم رو بگیره می‌سوزه
[پایان فصل دوم]
[قسمت هشتم: سقوط گرگ]